Τὸν τελευταῖο καιρὸ προβάλλονται σὲ πολλὰ ἱστολόγια ἄρθρα/ἀναλύσεις γιὰ τὰ οἰκουμενιστικὰ κείμενα καὶ τὶς προδοτικὲς συμφωνίες πρὸ καὶ μετὰ τὴν ληστρικὴ σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου. Στὰ ἄρθρα αὐτά (π.χ. ἐδῶ κι ἐδῶ) οἱ συγγραφεῖς, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἱερεῖς, κάνουν ὡσὰν αὐτοὶ νὰ ἀνακάλυψαν τὸν τροχὸ καὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὅσα ἔχουν σχέση μὲ αὐτόν, λὲς καὶ ἐμφανίστηκε αὐτὸς τώρα, κάνοντας ἀναλύσεις πάνω στὶς ἀναλύσεις, ἀλλὰ ἀκόμα χειρότερα: Μιλοῦν γιὰ τὴν αἵρεση ἀλλὰ οὔτε οἱ ἴδιοι φεύγουν ἀπὸ τὴν κοινωνία μαζί της δηλ. ἀποτειχίζονται οὔτε καλοῦν τοὺς πιστοὺς νὰ τὸ πράξουν. Ἡ στάση τους δείχνει, ὅτι δὲν νοιάζονται οὔτε γιὰ τὸ ποίμνιο οὔτε γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν ἑνότητα τῶν ἀγωνιζόμενων πιστῶν. Τὸ μόνο ποὺ ζητοῦν ὁ καθένας γιὰ τὸν ἑαυτὸ του εἶναι ὁ τίτλος τῆς αὐθεντίας, τὴν ὁποία σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν Πίστη ὑπερασπίζουν μὲ νύχια καὶ μὲ δόντια. Ἐμεῖς ρωτοῦμε ὅμως: Ἔτσι ἔκαναν οἱ Ἅγιοι;
Στούς «τὰ πάντα καλῶς διαταξαμένους θείους Πατέρας», ἡ ἐπιθυμία ἀναγνώρισης τῆς αὐθεντίας τους δὲν ὑπῆρχε οὔτε κατὰ διάνοια. Αὐτὸ ποὺ τοὺς ἔνοιαζε δὲν ἦταν ἡ ἀνάδειξή τους ἀλλὰ ἡ προστασία τοῦ ποιμνίου ἀπὸ τὸν μολυσμὸ τῆς αἱρέσεως. Γιὰ τοὺς θείους Πατέρες ἡ ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς ἔμοιαζε μὲ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν προβάτων ἀπὸ τοὺς λύκους, τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸ φίδι, τῶν ὑγιῶν ἀνθρώπων ἀπὸ μιὰ λοιμώδη ἀσθένεια καὶ κολλητικὴ πανδημία· ἔξοδος καὶ ἀπομάκρυνση ἀπὸ ἕνα σπίτι ποὺ καίγεται· ἡ ἀποτείχιση πραγματοποιεῖται γιὰ νὰ μὴν καοῦν ὅσοι θέλουν νὰ σωθοῦν μαζὶ μὲ ὅσους θεληματικὰ παραμένουν μέσα στὴ φωτιὰ τῆς Παναιρέσεως! Γιατὶ πράγματι, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια· ὁ πιστὸς καταβροχθίζεται καὶ καίγεται ἀπὸ τὸν λύκο καὶ τὴν φωτιὰ τῆς αἱρέσεως, ὅπως μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι, ὅταν μένει σὲ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ἐπηρεάζεται ἀνεπαισθήτως καὶ αἰσθητῶς, καὶ μολύνεται καὶ ἔτσι χάνεται. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος μᾶς ἔχει προειδοποιήσει ὅτι τοῦτο συμβαίνει καὶ γιὰ μικρότερης σημασίας συνομιλίες καὶ συναναστροφές: "μὴ πλανᾶσθε· φθείρουσιν ἤθη χρηστὰ ὁμιλίαι κακαί" (Α΄ Κορ. ιε΄33). Καὶ ἄρα ὁ πιστὸς πρέπει νὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ὅσους κοινωνοῦν μὲ αὐτούς, "ὡς ἀπὸ ὄφεως" (Μ. Φώτιος), ὅπως δηλαδή, ὅταν συναντᾶ μπροστά του ἕνα φίδι, ἢ ὅπως, ὅταν βρεθεῖ κάποιος σὲ ἕνα χῶρο ποὺ ὑπάρχει κολλητικὴ ἀσθένεια, ἂν θέλει νὰ σωθεῖ καὶ νὰ μὴ κολλήσει.
Γι' αυτὸ καὶ στὰ κείμενά τους μιλοῦσαν σὲ Προστακτική (ὄχι μὲ προτροπὲς δυνητικοῦ χαρακτῆρος), ὅπως "διδάσκουν" πολλοί, χρησιμοποιοῦσαν γλώσσα δραματικὴ γεμάτη εἰκονισμοὺς καὶ παρομοιώσεις. Καλοῦσαν σὲ κάθε εὐκαιρία τοὺς πιστοὺς νὰ πράξουν τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῶν Ἀποστόλων σὲ καιρὸ αἱρέσεως. Δὲν ἔγραφαν ἐπιστημονικὰ δοκίμια γιὰ νὰ ἀποκομίζουν ἐπαίνους καὶ ἀναγνωρίσεις, ἀποκρύπτωντας μάλιστα ἀπὸ φθόνο τὸν κόπο κι ἄλλων ἐργατῶν τοῦ ἀμπελῶνος. Γι' αὐτὸ καὶ διώκονταν σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς "εἰδικούς" ποὺ μιλοῦν ἐκ τοῦ ἀσφαλοῦς, ἀσκοῦν κριτικὴ σὲ ὅσους "τοὺς παίρνει" ἀφήνοντας ἀπ' ἔξω ὅσους θὰ ἔπρεπε νὰ θίξουν, γιατὶ ἔτσι ἐξασφαλίζουν τὰ συμφέροντά τους. Παράλληλα δείχνουν νὰ μὴν ἀγαποῦν νὰ μὴν καίγονται γιὰ τοὺς ἀδελφούς τους.
Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς Ἐκκλησίας ἦταν καὶ εἶναι πασιφανές, ὅτι ὁ κάθε πιστός, ποὺ θεωρεῖ τὴν Ἐκκλησία, Σῶμα Χριστοῦ καὶ τοὺς ἄλλους ἀδελφούς, μέλη τοῦ Σώματος αὐτοῦ, ὅταν βλέπει πὼς τὰ μέλη τοῦ Σώματος ἔχουν μολυνθεῖ ἢ κινδυνεύουν νὰ μολυνθοῦν ἀπὸ τὶς μολυσματικὲς ἀσθένειες ποὺ περικλείονται στὴν Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἀπὸ ἀγάπη καὶ καθῆκον πρὸς τὸν Χριστό, τὴν Ἐκκλησία (τὸ σπίτι του), τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὸν ἑαυτό του, ἀπὸ ἀγάπη καὶ ἐνδιαφέρον πρὸς τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἀληθινὴ Πίστη, ἀγωνίζεται θυσιαστικὰ ἐναντίον κάθε ἐπιβουλῆς κατὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, κρούοντας καὶ γι’ αὐτοὺς τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου, ἔστω κι ἂν μένει μόνος, ὡς πρὸς ἀνθρώπους. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐνδιαφέρεται κάποιος γιὰ τοὺς Πατέρες καὶ ἀδελφούς του, νὰ ἐνδιαφέρεται γιὰ τὴν αὐτοτέλεια καὶ τὴν διατήρηση τῆς Μίας Ἐκκλησίας τοῦ Ἰησοῦ καὶ αὐτό του τὸ ἐνδιαφέρον νὰ εἶναι (ὅπως κάποιοι ἀνοήτως τὸ χαρακτηρίζουν καὶ μάλιστα ἐπαινετικά) ἐπιστημονικό! Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν ἱερεῖς ὅτι ἀγωνιζόμενοι πιστοί, μένουν ἀκοινώνητοι, ἀλειτούργητοι ἦ κάνουν ἑκατοντάδες χιλιόμετρα γιὰ νὰ βροῦν ἱερέα καὶ αὐτοὶ νὰ περιορίζουν τὴν ποιμαντική τους δραστηριότητα σὲ δημοσίευση μελετῶν ποὺ στοχεύουν μόνο στὴν προσωπική τους ἀνάδειξη.
Ἀπὸ τὸ Κολυμπάρι καὶ μετὰ εἶναι ἡλίου φαεινότερον, ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς Ποιμένες καὶ ὅσοι τοὺς μνημονεύουν καὶ κοινωνοῦν μαζί τους, ἕνα πράγμα φοβοῦνται, τὴν διακοπὴ μνημοσύνου. Γι’ αὐτὸ καὶ προβαίνουν σὲ ἀπειλές, γι’ αὐτὸ καὶ οἱ διωγμοί, καὶ ἡ παρερμηνεία καὶ διαστρέβλωση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων, ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν μὲ ἐξοργιστικὴ φυσικότητα, σὰν νὰ κάνουν τὴν πιὸ ἅγια πράξη, θυμίζοντας τὸ τοῦ Κυρίου· «πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ» (Ἰω. 16, 2).
Ὡς ἐκ τούτων καταδεικνύεται ὅτι οἱ αἱρετικοί, ἢ οἱ κοινωνοῦντες μὲ τοὺς αἱρετικούς, εἶναι (μεταφορικὰ καὶ κυριολεκτικά) “μισθωτοὶ” ποιμένες (Ἰω. 10,12) πολλὲς φορὲς καὶ "κακοὶ" ποιμένες, καὶ γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς, ἐκεῖνο ποὺ φοβοῦνται καὶ τρέμουν εἶναι νὰ μὴ χάσουν τὴν ἐξουσία τους, τὴν κοινωνία-ἀναγνώριση-ἀλληλοϋποστήριξη ἀπὸ συναδέλφους ἱερωμένους, τὸ κύρος ποὺ τοὺς δίδει τὸ ἀξίωμά τους κι ὄχι ἡ κοινωνία τους μὲ τὸν Θεό, Τὸν ὁποῖο ἐγκαταλείπουν καὶ προσβάλλουν, ἀφοῦ δὲν ἀγωνίζονται γιὰ νὰ ἀποδιώξουν τοὺς αἱρετικοὺς ποὺ λυμαίνονται τὴν Ἐκκλησία Του! Ἐκεῖνο ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ κοινωνικὴ προβολή, τὰ ἔσοδα, ἡ ἐξυπηρέτηση τῶν συμφερόντων τους.
Οἱ ψευδεῖς διαβεβαιώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ὅτι "ὅλα πᾶνε καλά", ἢ ὅτι "δὲν προδίδουμε τὴν πίστη", ἢ ὅτι ὅλα αὐτὰ "τὰ κάνουμε ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἑτερόδοξους", παρότι διαψεύδονται καθημερινῶς ἀπὸ τὶς νέες προδοσίες, ἀπὸ τὴν σιωπηρή (ἢ καὶ φανερή) ἀποδοχὴ νέων κακοδοξιῶν (λεκτικῶν ἢ πρακτικῶν), οὐδόλως προβληματίζει τοὺς ποιμένες αυτούς, κι αὐτὸ εἶναι ποὺ τοὺς κατατάσσει στοὺς ψευδοποιμένες. Συνεχίζουν νὰ ἔχουν τὰ μάτια κλειστὰ στὴν ἀλλοίωση τῆς Πίστεως, στὸ ξεπούλημά της, ἀρκεῖ αὐτοὶ νὰ ἀρθρογραφοῦν καὶ νὰ ἀναδεικνύονται ὡς συγγραφεῖς!
Τοὺς ἀφήνει ψυχρὰ ἀδιάφορους τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ αἵρεση μὲ τὴν μεσοβέζικη τακτικὴ ἀντιμετωπίσεώς της, τὴν ἀδιαφορία καὶ τὸν στρουθοκαμηλισμὸ δὲν ὀπισθοχωρεῖ, δὲν μειώνεται, δὲν ἐξαλείφεται, ἀλλ’ ἀντίθετα μεγαλώνει, ἀνδρώνεται, ἐπεκτείνεται, ἐπικρατεῖ.
Δὲν διανοοῦνται νὰ στρέψουν τὰ μάτια τους στὴν ζωὴ τῶν Ἁγίων –παρότι κάθε μέρα τοὺς ἐπαινοῦν σὲ πανηγυρικὰ συλλείτουργα– καὶ νὰ τοὺς μιμηθοῦν. Νὰ μιμηθοῦν τὴν ὁμολογία τους, τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς αἱρέσεως. Κι ὅμως, ὁ καλὸς στρατηγός, ὅταν βλέπει ὅτι ἡ τακτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει στὴν καταπολέμηση τοῦ ἐχθροῦ δὲν ἀποδίδει, τὴν ἀλλάζει. Αὐτοὶ ὅμως ἀμετανόητοι καὶ ἀνεπίδεκτοι μαθήσεως παραμένουν στὴν ἴδια ὀλέθρια τακτική τους. Γιατὶ δὲν θέλουν τὴν συμπόρευση μὲ τὸν νικητὴ Χριστό, ποὺ μόνος, καθήμενος σὲ ἵππο λευκὸ «ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. στ΄ 2), ἀλλὰ τοὺς ἐνδιαφέρει, τοὺς δίνει ἀσφάλεια ἡ συμπόρευση μὲ τοὺς πολλούς.
Ἐμεῖς παρακαλοῦμε παρόλα αὐτὰ τοὺς ἱερεῖς αὐτοὺς νὰ ἀφήσουν τὴν ἐπιστημονογραφία καὶ νὰ ἀρχίσουν μὲ τὴν ποιμαντική. Νὰ ἀγνοήσουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ ἐπιδιώξουν τὴν ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν Θεό καὶ τὸ ποίμνιό Του. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά γιὰ κανέναν μας. Ὅλοι μας μποροῦμε. Ὅσο εἶναι ἀκόμα καιρός, ἂς ἐφαρμόσουμε ὅλοι, μὲ ὁμόνοια, ἑνότητα, ταπείνωση καί, βέβαια, ΘΥΣΙΑΣΤΙΚΟ πνεῦμα τὶς συγκεκριμένες Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ὡς πρὸς τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Τὸ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ τῶν Ἁγίων εἶναι εὔκολα καὶ γρήγορα ψηλαφίσημο καὶ μποροῦμε νὰ τὸ συγκρίνουμε μὲ τὸ ΑΝΤΙΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ποὺ μᾶς συνιστοῦν οἱ σύγχρονοι ψευδοποιμένες. Ποτὲ δὲν εἶναι ἀργά. Κι ἐμεῖς θὰ τοὺς στηρίξουμε μὲ ὅλες μας τὶς δυνάμεις, ὡς ἁρμόζει σὲ ἱερεῖς τοῦ Ὑψίστου.
Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου
