(Ως Κανόνας Εκκλησιαστικής πειθαρχίας – Πράξ. 5,29)
Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ
Όταν το συνέδριο (άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι
του Ισραήλ –Πράξ. 5,27) διέταξε τον Απ. Πέτρο «μη
διδάσκειν εν τω ονόματι τούτω (του Ιησού)» τότε, ο Απ. Πέτρος και οι
Απόστολοι, απάντησαν: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ.
5,29). Στο λεξικό διαβάζουμε: «Πειθαρχία: σημαίνει ότι πείθομαι στην αρχή –
εξουσία».
Σε ευρύτερη έννοια είναι η ευπείθεια στις νόμιμες
διαταγές των ανωτέρων – νόμων και στους ηθικούς κανόνες.
Στο εδάφιο (Πράξ. 5,32) διαβάζουμε, επίσης:
«και ημείς εσμέν αυτού μάρτυρες των
ρημάτων τούτων, και το Πνεύμα δε το Αγιον ο έδωκεν ο Θεός τοις πειθαρχούσιν αυτώ».
Καθόλου τυχαίο, ότι η Γραφή χρησιμοποιεί το ρήμα
«πειθαρχώ» στην υπακοή του ανθρώπου προς τον Θεό.
Το Πνεύμα το Άγιο προνόησε, ώστε με τη λέξη
«πειθαρχία» να εκφράζεται, θεωρητικά και βιωματικά, η αγαπητική εξάρτηση του
πληρώματος της Εκκλησίας από τον Θεό, από την αληθινή Εκκλησία.
Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας διατυπώνει ως εξής
την ταυτότητα Εκκλησιαστικής πειθαρχίας και αληθινής υπακοής:
«Η υπακοή του όντος θελήματος εστιν υπακοή. Ου του
μη όντος υποταγή. Ου γαρ το άλογον υπήκοον ή παρήκοον λέξομεν…» (P.G. 88, 720 B).
Πρώτη θέση στην Εκκλησία κατέχει η πειθαρχία στον
Θεό και ακολουθεί η υπακοή στους ποιμένες, ως αναδιανεμητής της Εκκλησιαστικής
πειθαρχίας και ζωής.
Στο εδάφιο (Πράξ 5,32) διατυπώνεται η αλήθεια, ότι
ο Θεός δίδει Πνεύμα Άγιο μόνο σ’ εκείνους που πειθαρχούν στις εντολές Του, στην
αληθινή Εκκλησία.
