Ιωάννου Τάτση, Αι νέαι θεολογικαί προκλήσεις της Ακαδημίας Βόλου

Ἄλλη μιὰ κατάδειξη πτυχῶν τῆς παναιρέσεως, ἄλλη μιὰ ἀπόδειξη ὅτι οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς ἐπιμένουν ὁ ἀγώνας νὰ σέρνεται καὶ νὰ παραμένει στὶς προδιαγραφὲς ἑνὸς χαρτοπόλεμου!

Πηγή: "Κατάνυξις"

 Αἱ νέαι θεολογικαὶ προκλήσεις τῆς Ἀκαδημίας Βόλου

• Μετά τήν Μεταπατερικήν θεολογίαν ἐνεπνεύσθησαν τήν άναθεώρησιν τῶν ἱερῶν κανόνων τῆς ἐκκλησίας

Τάτση Ιωάννου

Η ΓΝΩΣΤΗ μικρὴ ἀλλὰ θορυβοῦσα ὁμάδα νεωτεριστῶν θεολόγων καὶ κληρικῶν ἔχει εἰσάγει τὰ τελευταῖα χρόνια νέους καινοφανεῖς ὅρους, γιὰ νὰ περιγράψει τὴν «θεολογία» ποὺ προσπαθεῖ νὰ ἐπιβάλλει στὰ ἐκκλησιαστικὰ καὶ θεολογικά μας πράγματα. Ἐκτός τῆς γνωστῆς στοὺς πολλοὺς «μεταπατερικῆς θεολογίας», οἱ θεολόγοι αὐτοὶ μᾶς ἔμαθαν τὴν «θεολογία τῆς ἑτερότητας», τὴν «φεμινιστικὴ θεολογία», τὴν «θεολογία τῆς πολυπολιτισμικότητας» καὶ τὴν «συναφειακὴ θεολογία» ἢ «θεολογία τῆς συνάφειας». Κάποιοι ἀπὸ τοὺς ὅρους αὐτοὺς ἀποτελοῦν μεταφορὰ στὰ ἑλληνικὰ ἀντίστοιχων ὅρων τῆς προτεσταντικῆς ἢ ἄλλων ὁμολογιῶν «θεολογίας». Τὸ μεῖζον ζήτημα ὡστόσο δὲν βρίσκεται στὴν προέλευση τῶν ὅρων – μολονότι ἔχει καὶ αὐτὴ τὴ σημασία της ἀλλὰ στὸ περιεχόμενο ποὺ αὐτοὶ ἐκφράζουν.

Ἡ πρὸ ὀλίγων ἐτῶν ἐμφανισθεῖσα ἀπὸ τὴν «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος «μεταπατερικὴ θεολογία» ἀπεδείχθη ὅτι ἀποτελεῖ αἱρετικὴ ἀπόκλιση, εὐθεῖα ἀμφισβήτηση τῆς διδασκαλίας καί τῆς πείρας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ὁποία ἐτίθετο ὑπὸ ἀναθεώρηση ἢ καὶ ὑπέρβασή της σὲ ὅσα σημεῖα δὲν «συνέφεραν» τοὺς νεωτεριστὲς κληρικοὺς καὶ θεολόγους. Ὡστόσο παρὰ τὴν θύελλα τῶν ἀντιδράσεων ποὺ ξεσήκωσε ἡ «μεταπατερικὴ θεολογία», οἱ εἰσηγητὲς της ἐπιχειροῦν τώρα νέα «ἀναθεώρηση», αὐτὴ τὴ φορά ὄχι τῶν συγγραμμάτων τῶν Ἁγίων Πατέρων ἀλλὰ τῶν θείων καὶ ἱερῶν Κανόνων τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ «Ἀκαδημία» τοῦ Βόλου διοργανώνει ἀπὸ τὶς 8 Μαΐου συνέδριο μὲ τίτλο «Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας καὶ σύγχρονες προκλήσεις» καὶ στὸ ἐνημερωτικὸ σύντομο κείμενο ἀναφέρει:

«Ὅπως κάθε πατερικὸ κείμενο ποὺ ἀποτελεῖ στοιχεῖο τῆς ἐκκλησιαστικῆς παράδοσης, ἔτσι καὶ ὁ κάθε κανόνας προέρχεται ἀπὸ μία συγκεκριμένη ἐποχὴ καὶ ἀπηχεῖ, ἐκτὸς ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ σωτηριώδη ἐμπειρία τῆς Ἐκκλησίας, καὶ τὰ συγχρονικὰ χαρακτηριστικά τοῦ τόπου καὶ χρόνου διαμόρφωσής του. Τὸ κεντρικὸ ζήτημα ποὺ τίθεται γιὰ μία ἀκόμη φορά εἶναι, ἐὰν ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἡ Ὀρθόδοξη θεολογία, ὅσον ἀφορᾶ εἰδικὰ στὴν κανονική της παράδοση, νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ λειτουργήσει ὄχι μόνο ὡς «παραδοσιακή», μένοντας ἀμετακίνητα πιστὴ στὸ γράμμα μίας ὑποτιθέμενης «παράδοσης», ἀλλὰ καὶ ὡς συναφειακή, ὑπερβαίνοντας τὶς συντεταγμένες ἑνὸς πρὸ-νεωτερικοῦ κοσμοειδώλου, τὸ ὁποῖο ἀποτελεῖ τελεσίδικα παρελθὸν γιὰ τὸν χρόνο τῆς Ἐκκλησίας. Τίθεται, λοιπόν, τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα κατὰ πόσο, μέσα στὸ ἀναμφισβήτητο κῦρος ποὺ τοὺς περιβάλλει, οἱ κανόνες αὐτοὶ διατηροῦν τὴν ὑπαρκτικὴ δυναμική τους, γιὰ νὰ ἀνταποκρίνονται στὰ αἰτήματα τοῦ ὁλοένα καὶ περισσότερο μεταβαλλόμενου κόσμου».

Οἱ προθέσεις τῶν διοργανωτῶν τοῦ συνεδρίου εἶναι σαφεῖς. Θὰ ἐπιδιώξουν τὴν ὑπέρβαση τῶν ὁριζομένων στοὺς ἱεροὺς Κανόνες, ὥστε νὰ τοὺς καταστήσουν «συναφεῖς» πρὸς τὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου. Μὲ ἁπλούστερα λόγια, ὁ κόσμος ἄλλαξε, οἱ Κανόνες εἶναι αὐστηροί, οἱ οἰκουμενιστικοὶ μας σχεδιασμοὶ σκοντάφτουν στὶς ἀπαγορεύσεις τῶν Κανόνων γιὰ συμπροσευχὲς καὶ ἐπικοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἡ νηστεία μᾶς φαίνεται πλέον ἀσήκωτο βάρος καὶ γιὰ ὅλα αὐτὰ καὶ ἄλλα ἀκόμη ὀφείλουμε νὰ θέσουμε τοὺς ἱεροὺς Κανόνες στὸ χρονοντούλαπο τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ἱστορίας. Τὰ αἰτήματα τοῦ μεταβαλλόμενου κόσμου δὲν μποροῦν νὰ περιορίζονται ἀπὸ αὐστηροὺς Κανόνες καὶ ἡ πνευματική μας ζωή δὲν μπορεῖ πλέον νὰ παραμένει ἀσκητική, ὅπως αὐτὴ τῶν ἁγίων Πατέρων ποὺ συνέταξαν τοὺς Κανόνες.

Οἱ «συναφειακοὶ» Θεολόγοι καὶ κληρικοὶ εἶναι ξεκάθαρο ὅτι κινοῦνται μὲ περισσὸ θράσος σὲ χώρους ἀντιευαγγελικούς, ἀντιπατερικοὺς καὶ ἀντικανονικούς. Μετὰ τὴν ἀμφισβήτηση τῆς ἁγιοπνευματικῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων ἑτοιμάζονται νὰ «ξεπεράσουν» καὶ τὶς ἀποφάσεις τῶν ἁγίων Συνόδων καὶ νὰ «ἀναθεωρήσουν» τὰ προβλεπόμενα στοὺς ἱεροὺς Κανόνες. Ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας μας ὅμως δὲν εἶναι «συναφειακή». Ὁ ἴδιος ὁ Κύριός μας τὸ εἶπε: «Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διά τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος» (Ἰω. 15,19). Γιατί λοιπὸν σπεύδουμε νὰ προσαρμόσουμε τὴ θεολογία μας στὶς ἀπαιτήσεις τοῦ σύγχρονου κόσμου; Γιὰ νὰ μᾶς ἀγαπᾶ ὁ κόσμος; Τότε ὅμως δὲν θὰ ἁγιάσει ἡ Ἐκκλησία καὶ ἡ θεολογία Της τὸν κόσμο, ἀλλὰ ὁ κόσμος θὰ ὁδηγήσει στὴν ἐκκοσμίκευση τῆς θεολογίας.

Πέραν τῆς ἐκκοσμικευμένης, χλιαρῆς, ἀντιασκητικῆς ζωῆς καὶ θεολογίας ποὺ πρεσβεύουν οἱ «συναφειακοὶ» θεολόγοι εἶναι φανερὸ ὅτι ὑπηρετοῦν, σὲ θεωρητικὸ ἐπίπεδο, τὸν οἰκουμενιστικὸ βηματισμὸ ὑψηλόβαθμων κληρικῶν. Οἱ φιλίες μεταξὺ τῶν δύο ὁμάδων εἶναι γνωστὲς σὲ ὅλους, ἀλλὰ ἐδῶ πρόκειται γιὰ βαθύτερο καὶ ἐπικινδυνότερο σχεδιασμό. Ὡς γνωστὸν ἤδη προαναγγέλθηκε καὶ προετοιμάζεται ἡ σύγκληση τῆς λεγόμενης «Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδοξίας» τὸ 2016. Καὶ εἶναι γνωστὸ ὅτι στὴ Σύνοδο αὐτὴ θὰ ἐπιδιωχθεῖ ἀναθεώρηση τῶν προβλέψεων τῶν ἱερῶν Κανόνων γιὰ τὶς σχέσεις μὲ τοὺς αἱρετικοὺς ἑτεροδόξους. Τοῦτο γιατί οἱ οἰκουμενιστὲς γνωρίζουν πὼς ἡ συμμετοχή τους σὲ συμπροσευχές, τακτικὴ ποὺ ἔχουν πλέον καθιερώσει, ἀπαγορεύεται ἀπὸ τοὺς ἱεροὺς Κανόνες. Ἀκούγεται μάλιστα ὅτι ἴσως ὑπάρξουν καὶ ἀλλαγὲς στὶς προβλέψεις γιὰ τὴ νηστεία, καὶ ἀσφαλῶς ὄχι γιὰ αὐστηροποίησή της. Οἱ «συναφειακοὶ» θεολόγοι σπεύδουν λοιπὸν νὰ «ἀνακαλύψουν» τὰ στοιχεῖα τῶν Κανόνων ποὺ ἐπιδέχονται «βελτίωσης», «ἀναθεώρησης» καὶ «ὑπέρβασης». Τέτοιες ὅμως θεολογικὲς «ἀνακαλύψεις» ὁδηγοῦν μακράν τῆς ἁγιοπατερικῆς παραδόσεως, πείρας καὶ διδαχῆς καὶ τοιουτοτρόπως μακράν τῆς χάριτος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ κατέστηκε σκεύη ἐκλογῆς τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Ὑπάρχει καὶ μία ἀκόμη σημαντικὴ παράμετρος τοῦ ὅλου ζητήματος. Οἱ Ἱεράρχες ποὺ πρωτοστατοῦν τῶν ἀνωτέρω «συναφειακῶν» νεωτερισμῶν εἶναι συγκεκριμένοι. Ἀτυχῶς αὐτοὶ οἱ ἴδιοι φαίνεται πὼς θὰ συμμετάσχουν ἐνεργὰ τόσο στὸ ἔργο τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς ποὺ θὰ προετοιμάσει τὴ «Μεγάλη Σύνοδο» ὅσο καὶ σὲ αὐτὴ τὴν ἴδια τὴ «Μεγάλη Σύνοδο». Οἱ ἴδιοι ἀποτελοῦσαν ἄλλωστε τὴ συνοδεία τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου στὶς ἐργασίες τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ποὺ πραγματοποιήθηκε τὸν περασμένο Μάρτιο στὴν Κωνσταντινούπολη. Εἶναι ἐπιτακτικὴ ἡ ἀνάγκη τῆς παρέμβασης ἐντός τῆς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ μέλη της, ἀγωνιστὲς παραδοσιακοὺς Ἱεράρχες ποὺ οἱ ἴδιοι θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβουν ἐνεργὸ δράση ἐκπροσωπώντας τὴν Ἐκκλησία μας στὸ προπαρασκευαστικὸ ἀλλὰ καὶ στὸ κυρίως ἔργο τῆς «Μεγάλης Συνόδου». Ἂν ἀφήσουν ἐλεύθερο τὸ πεδίο στοὺς γνωστοὺς συνεπισκόπους τους, θὰ βρεθοῦμε ὁπωσδήποτε μπροστὰ σὲ δυσάρεστες ἐξελίξεις καὶ νέους κλυδωνισμοὺς τοῦ πλοίου τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ορθόδοξος Τύπος, α.φ. 2021, 9 Μαΐου 2014

Ὁ κ. Τάτσης μιλᾶ γιὰ «ἀγωνιστὲς παραδοσιακοὺς Ἱεράρχες ποὺ οἱ ἴδιοι θὰ πρέπει νὰ ἀναλάβουν ἐνεργὸ δράση»!

Ἀπευθύνεται λοιπόν σὲ Ἱεράρχες τόσο «παραδοσιακοὺς» καὶ τόσο «ἀγωνιστές», ποὺ παρίστανται στὴν ὑποδοχὴ τοῦ ἀρχηγέτη τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου μὲ τιμὲς «Ἁγίου» («Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου»), καὶ ἐπικοινωνοῦν καὶ συλλειτουργοῦν μετ’ αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ μετὰ τοῦ «συναφειακοῦ» καὶ «μεταπατερικοῦ» Δημητριάδος Ἰγνατίου, ἀποκαλώντας τον «ἐκλεκτὸ τοῦ Θεοῦ»!!! (ρήση τοῦ Πειραιῶς Σεραφείμ!).

Καὶ πῶς εἶναι «ἀγωνιστὲς καὶ παραδοσιακοί», ἀφοῦ δὲν ἔχουν ἀκόμα ἀναλάβει ἀγώνα κατὰ τὴν Ἱεροκανονικὴ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἀπομάκρυνση δηλ. καὶ μὴ ἐπικοινωνία τουλάχιστον ἀπὸ τοὺς ἐπίμονα διδάσκοντας καὶ προωθώντας τὴν ἐσχατολογικὴ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Περιμένουν ἀπὸ τὸν κ. Τάτση (αὐτοὶ οἱ "ἀγωνιστὲς" στρατηγοὶ ἀπὸ ἕνα στρατιώτη λαϊκό) νὰ τοὺς ὑπενθυμίσει τὸ καθῆκον τους;

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΣ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΣ   ΣΥΛΛΟΓΟΣ

«AΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΒΟΛΟΥ: ΓΑΛΛΙΑΣ 4

ΤΗΛ. FAX: 2421032675 – ΤΚ. 38221

ΠΡΟΣ

ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ

ΠΕΙΡΑΙΩΣ  κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ

Ακτή Θεμιστοκλέους 190
ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ

                                                  ΒΟΛΟΣ  15 Μαρτίου 2012

         

Σεβασμιώτατε, εὐλογεῖτε

Μετά βαθυτάτης λύπης σᾶς  ἀπευθύνουμε τήν παροῦσα κι ἐλπίζουμε νά κατανοήσετε  τόν σκοπό καί τόν λόγο πού σᾶς τήν ἀποστέλλουμε.

    Πρίν ἕνα μῆνα πραγματοποιήθηκε, ὑπό τήν αἰγίδα τῆς σεπτῆς Μητροπόλεώς σας, Ἡμερίδα μέ θέμα «Πατερική Θεολογία καί μεταπατερική αἵρεση», στήν ὁποία κυριολεκτικά «ξεσκεπάσθηκε» ἡ αἵρεση τῶν πατρομάχων τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Δημητριάδος.

     Ὅλοι οἱ ὁμιλητές τῆς ἐν λόγῳ Ἡμερίδος μέ ἀπαράμιλλο τρόπο καί συγκλονιστικές ἀποκαλύψεις ἀπέδειξαν ὅτι ἡ μεταπατερική θεολογία, τήν ὁποία προωθεῖ ἡ Ἀκαδημία τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος, ἔχει τίς ρίζες της στήν Προτεσταντική θεολογία, ἀπορρίπτει τούς Πατέρες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας, λειτουργεῖ ἀποδομητικά τόσο γιά τήν Ἐκκλησία ὅσο καί γιά τό ἔθνος, ὑπηρετεῖ τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί ἄλλα πολλά.

Ὅπως βεβαίως γνωρίζετε πρόεδρος τῆς προειρημένης Ἀκαδημίας εἶναι ὁ  οἰκεῖος μητροπολίτης Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος. Αὐτό κατέστη γνωστό μέ ἰδιαίτερες ἀναφορές καί λεπτομέρειες ἀπό τόν εὔστοχο ὁμιλητή κ. Ἰωάννη Μαρκᾶ, ὁ ὁποῖος μάλιστα διεκόπη πάμπολλες φορές ἀπό τό σύνολο τῶν παρευρισκομένων (σχεδόν 2.000) πιστῶν μέ ἔντονες ἐπευφημίες καί χειροκροτήματα.

Συνεπῶς στήν Ἡμερίδα αὐτή πού διοργανώσατε καί εἶναι πρός τιμήν σας αὐτό, κατηγγέλθη ὁ συγκεκριμένος ἱεράρχης καί ἡ αἱρετική Ἀκαδημία τήν ὁποία ἵδρυσε (καί ὄχι μόνον αὐτός ἀλλά καί ἄλλοι οἰκουμενιστές ἀρχιερεῖς καί Πατριάρχες), μέ ἀποτέλεσμα, μετά τήν δημοσιότητα καί ἔκταση πού πῆρε ἡ καταγγελία αὐτή ἀπό ἐπίσημα καί  πλέον ἁρμόδια χείλη, νά καταστεῖ γνωστή ἡ Μεταπατερική αὐτή αἵρεση (ἀποκύημα μιᾶς ἄλλης παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καί στόν πιό ἁπλό πιστό καί μή ἔχοντα ἰδιαίτερες γνώσεις ἐπ’ αὐτῶν.

     Στή συνέχεια, πάλιν πρός τιμήν σας, κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας διαβάσατε κατά τό Συνοδικό τῆς Ὀρθοδοξίας (τό ὁποῖο παρεπιπτόντως ἔχει δυστυχῶς καταργηθεῖ ἐδῶ καί χρόνια στίς κατά τόπους ἐκκλησίες, ἐκτός ἀπό ἐλάχιστες Ἱ. Μονές) τά ἀναθέματα πού περιέχονται σ’ αὐτό καί ἐπιπροσθέτως, πρός ἔκπληξη ὅλων, εἴχατε τήν τόλμη καί τήν παρρησία νά ἀπευθύνετε καί ἀναθέματα κατά τῶν συγχρόνων αἱρετικῶν ὅπως τοῦ Πάπα Βενεδίκτου ΙΣΤ΄, τῶν Μαρτύρων τοῦ  Ἰεχωβᾶ, τῶν Προτεσταντῶν, τῶν... καί τέλος τῶν  Οἰκουμενιστῶν, (παρόλο ποὺ αὐτὸ δημιουργεῖ κακό προηγούμενο ὁ καθένας νά προσθέτει κατά τήν γνώμη του ἀναθέματα, καθ’ ὅν χρόνον μάλιστα ἔχει ἐπικοινωνία ...μετ’ ἐκείνων ποὺ ἀναθεμάτισε!).

     Μετά ἀπό αὐτά τά γεγονότα καί ἄλλα πολλά, ὅπως π.χ. ὁμολογιακές καί ἐλεγκτικές ἐπιστολές σας πού στηλιτεύουν δημόσια πρόσωπα καί πράγματα, τή βράβευση ἐπίσης ἀξίων καί ὁμολογητῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου ὅπως τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ καί τοῦ κ. Λαυρεντίου Ντετζόρτζιο πού μάχονται ἐναντίον τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τήν ἐκφώνηση τῆς θαυμασίας ποιμαντικῆς ἐγκυκλίου σας καί τήν δημοσίευσή της στά ΜΜΕ, στήν ὁποία γιά πρώτη φορά ἀπό ἐπισκοπικά χείλη καταγγέλλεται καί καταδικάζεται ἐπίσημα (καί μάλιστα ἀπὸ ἄμβωνος) ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, δοξάσαμε τόν παντοδύναμο Τριαδικό Θεό γιά τό ὅτι παρουσιάστηκε ἕνας ἀρχιερέας πού ἔδειχνε νὰ ἀντιλαμβάνεται τὸ μέγεθος τοῦ προβλήματος τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὅπως ὁ μαρτυρικός ἐπίσκοπος Ἀρτέμιος τοῦ Κοσσόβου, ἀντιστέκεται στὰ παγκοσμιοποιητικὰ σχέδια πολιτικῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἡγετῶν ποὺ ποδηγετοῦνται ἀπὸ τὴν Ν. Τάξη Πραγμάτων. Καί προσευχηθήκαμε ἀπό βάθους καρδίας ὁ Θεός νά σᾶς στηρίζει καί νά σᾶς ἐνδυναμώνει στόν ἀγῶνα σας.

    Πιστέψαμε ὅτι ὄντως ἡ καρδιά τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως ἀνέφερε ἕνας ἀπό τούς τιμηθέντες κληρικούς, κτύπησε στήν Μητρόπολη Πειραιῶς, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μίλησε διά τοῦ στόματος τοῦ Μητροπολίτου Πειραιῶς, κι εὐχηθήκαμε κι ἐμεῖς τό παράδειγμά σας νά βρεῖ κι ἄλλους μιμητές ὥστε νά καταπολεμηθεῖ ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ πού κατατρώγει ἐδῶ καί 100 χρόνια τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

     Δέν πέρασαν ὅμως λίγες ἡμέρες καί ἡ χαρά μας καί οἱ προσδοκίες μας ναυάγησαν· ἡ ἀπογοήτευση καί ἡ λύπη πῆρε τή θέση τους, ὅταν μάθαμε ὅτι στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγ. Τριάδος, σ’ αὐτόν τόν Ἱερό Ναό πού γιά πρώτη φορά ἀναθεματίσθηκε ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ οἰκουμενιστής οἰκεῖος ἐπίσκοπος Δημητριάδος θά τελοῦσε τούς Χαιρετισμούς τῆς Θεοτόκου! Καί ὄντως ἔγινε στ’ ἀλήθεια αὐτό πού φοβόμαστε. Ἐτέλεσε (τὴν 9/3/2012) τούς Χαιρετισμούς ὁ κ. Ἰγνάτιος καί μάλιστα στό τέλος ἐπαινέθηκε καί ἀπό κάποιον ὁμιλητή ὑπέρ τοῦ δέοντος, σά νά μή συμβαίνει τίποτε. Τ’ ἀκούσαμε ἐδῶ στό Βόλο ἔκθαμβοι, καθ’ ὅσον ὁ τοπικός ραδιοφωνικός σταθμός τῆς Μητροπόλεως ἦτο ἀπευθείας συνδεδεμένος μέ αὐτόν τῆς Μητροπόλεως Πειραιῶς.

Παραθεωρήσαμε τὸ γεγονός αὐτό καί στή συνείδησή μας σᾶς δικαιολογήσαμε Σεβασμιώτατε, λέγοντας ὅτι ἴσως δέν τό γνωρίζατε (καθώς μάθαμε πώς ἀπουσιάζατε), ὅτι ἴσως δέν μπορούσατε νά πράξετε διαφορετικά, ἀφοῦ ἀκόμη εἶναι συνεπίσκοπός σας, ὅτι μέ τόν γνωστό σέ ὅλους ἐπικοινωνιακό του –διπλωματικό– τρόπο ἐνήργησε ἄμεσα ὥστε νά σᾶς ἐγκλωβίσει καί ἄλλα πολλά.

Δυστυχῶς ὅμως μετά πάροδο λίγων ἀκόμη ἡμερῶν, μετά ἀπό σχετική ἀνάρτηση στήν ἰστοσελίδα τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος, πληροφορηθήκαμε ὅτι –αὐτή τή φορά μετά ἀπό πρόσκληση δική σας– ἔρχεται καί πάλι ὁ κ. Ἰγνάτιος, μάλιστα πανηγυρικά καί μέ κάθε ἐπισημότητα, φέροντας τήν θαυματουργή εἰκόνα τῆς Παναγίας Ξενιᾶς ἀπό τό ὁμώνυμο γυναικεῖο μοναστήρι τῆς περιοχῆς μας, ὥστε καί πάλι νά βρεθεῖ ἀνάμεσά σας, νά φανεῖ σὲ ὅλους ὅτι συμμετέχετε ἀπό κοινοῦ στήν τέλεση τῶν Χαιρετισμῶν, νά συμπροσευχηθεῖτε, νά ἀνταλλάξετε φιλοφρονήσεις, λόγους καί ὅλα τά συναφῆ, χρησιμοποιῶντας αὐτή τή φορά ὡς πρόσχημα τήν προσκύνηση τῆς Ἱερᾶς εἰκόνας τῆς Παναγίας μας!

     Ἐσεῖς Σεβασμιώτατε, σέ ἐπιστολή σας πού ἀναρτήθηκε στό διαδίκτυο, ἰσχυρισθήκατε ὅτι ἐκτός τοῦ Συνοδικοῦ τῆς Ὀρθοδοξίας ἐξεφωνήσατε, πρός προστασία τοῦ ποιμνίου σας καί τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ καί τά ἄλλα ἀναθέματα περί Παπικῶν, Προτεσταντῶν, Οἰκουμενιστῶν κλπ. Ἰσχυρισθήκατε ὅτι: «τά ἀναθέματα ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ δέν ἀποτελοῦν ἐκφράσεις ὀργῆς ἤ κατάρας ἤ ὕβρεως ἀλλά πανηγυρικές διακηρύξεις, ὅτι οἱ συγκεκριμένοι  (αἱρετικοί) δέν ἀνήκουν στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί ὁ λαός τοῦ θεοῦ καλεῖται νά ἐπιτείνει τήν προσοχή του εἰς αὐτό καί νά μήν συμφύρεται μετά τῶν ἀναθεματιζομένων διά νά μήν ἀπολέση τήν ὑγιαίνουσα διδασκαλία ἄνευ τῆς ὁποίας δέν ὑφίσταται σωτηρία. Ἑπομένως τά ἀναθέματα ἀποτελοῦν εἰδικώτερα στήν σημερινή ἐποχή ὁμογενοποιήσεως καί  συγκρητισμοῦ ἔξοχο ἀμυντικό μηχανισμό καί παιδαγωγικό τρόπο διά τήν διασφάλιση τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας και ἀληθείας τάς ὁποίας διά πολυειδῶν θαυμαστῶν γεγονότων, θεοσημειῶν καί θαυμάτων ἐπικυρώνει ὁ ἐν Τριάδι Πανάγιος Θεός(...)· αὐτοί ὡς ἀντιτριαδισταί καί ὡς ὄργανα τοῦ βυθίου δράκοντος τυγχάνουν κατεγνωσμένοι ὑπό τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί ἑπομένως αἱ μετ’ αὐτῶν συμπροσευχαί διά τήν δῆθεν εἰρήνη καί ὁ συναγελασμός ἤ ἡ εἴσοδος εἰς τούς χώρους τῆς δυσσεβοῦς λατρείας των ἀποτελοῦν προδοσία τῆς ἀμωμήτου στόν ἀληθῆ Τριαδικό Θεό πίστεως. Φαντάζεσαι ποτέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο ἤ τόν Ἅγ. Ἀθανάσιο νά συμπροσεύχεται μετά τῶν Ἀρειανῶν τῆς ἐποχῆς των;»

     Μπορεῖτε, σᾶς παρακαλοῦμε, νά μᾶς ἐξηγήσετε, τί νά ὑποθέσουμε ὅτι συμβαίνει. Μήπως κάποιος σᾶς ἐβάσκανε τόσο,  ὅσο σέ ἐλάχιστο χρονικό διάστημα νά κάνετε στροφή 180 μοιρῶν κι ἐκεῖ πού καταγγείλατε καί καταδικάσατε διά ἀναθεμάτων τήν αἵρεση τῆς Μεταπατερικῆς θεολογίας καί τήν  μητέρα αὐτῆς, παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τώρα νά ἀμνηστεύετε ἕνα πρωτεργάτη καί ὀπαδό καί τῶν δύο, δίδοντάς του ἐκκλησιαστική νομιμοποίηση καί μάλιστα στόν ἴδιο χῶρο ὅπου βροντοφωνάξατε γιά πρώτη φορά τά φοβερά αὐτά ἀναθέματα; Μήπως ἐμεῖς παρανοήσαμε, καί ἄλλα ἀκούσαμε καί ἄλλα καταλάβαμε; Μήπως σᾶς ἱκανοποίησε ἡ   ἀστεία ἑρμηνεία πού ἔδωσε σέ ἐγκύκλιό του προσφάτως στήν λέξη Μεταπατερική Θεολογία; Μήπως ἀπό τόν ἐνθουσιασμό μας καί τήν ἀπρόσμενη χαρά μας, παρασυρθήκαμε καί σᾶς ἀναβιβάσαμε στή συνείδησή μας ὡς ἕναν σύγχρονο μαρτυρικό ἱεράρχη πού θά πάει μπροστά ἀψηφώντας κάθε κίνδυνο γιά τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας; Μήπως δέν ἀκούσαμε καλά τόν ὕμνο τῆς Ὀρθοδοξίας τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Βρυεννίου πού ἀπήγγειλε ὁ ἱεροψάλτης τῆς Μητροπόλεώς σας ἐνώπιόν σας, κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί μόνο στή φαντασία μας ἔγιναν ὅλα αὐτά; Μήπως ἐσεῖς δέν ἀντιληφθήκατε μετά τά ὅσα ἐλέγχθησαν στήν Ἡμερίδα ὅτι ἕνας ἀπό τούς μεταπατερικούς ὀπαδούς τῆς αἱρέσεως πού κατηγγέλθη εἶναι καί ὁ Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιος τόν ὁποῖον προσκαλέσατε στή Μητρόπολή σας;

Συγκεκριμένα. Μήπως δέν γνωρίζετε ὅτι ὁ συνεπίσκοπός σας κ. Ἰγνάτιος:

     1. Κατά τό  χρονικό διάστημα  ἀπό 11/2/2001 - 18/2/2001 φιλοξένησε στό Βόλο  συνάντηση στά πλαίσια τοῦ Διαλόγου τῆς ὁλομέλειας τῆς μικτῆς ἐπιτροπῆς Ὀρθοδόξων–Ἀγγλικανῶν,  ὅπου συμμετεῖχε ἐνεργά μέ συνεχεῖς συμπροσευχές ἀκόμη καί μέ παπαδίνες, συμπόσια κλπ.  

2. Στίς ἀρχές Μαρτίου 2002 συμμετεῖχε σέ πανθρησκειακή σύναξη μέ στόχο τήν εἰρηνική συνύπαρξη τῶν λαῶν σέ μία πολυπολιτισμική καί πολυθρησκευτική κοινωνία πού πραγματοποιήθηκε  στήν Ἱ. Μονή  Κύκκου στήν  Κύπρο.

3. Στίς 5-10/6/2002 συμμετεῖχε στό Δ' Διεθνές  Οἰκολογικό Συνέδριο πού πραγματοποιήθηκε ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου μέ θέμα: «Ἀδριατική μία θάλασσα σέ κίνδυνο», συλλειτούργησε στόν Ναό Ἁγ. Ἀπολλιναρίου τῆς Ραβέννης, κατόπιν προσκλήσεως τοῦ τοπικοῦ παπικοῦ ἀρχιεπισκόπου, μέ τόν Οἰκουμ. Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο καί τόν Ἀρχιεπ. Τιράνων κ. Ἀναστάσιο, τόν Μητρ. Περγάμου Ἰωάννη καί μετέδωσε τά ἄχραντα Μυστήρια σέ παπικούς, ἐνῶ ἔδωσε ἀντίδωρο καί σέ πλῆθος αἱρετικῶν καί συμπροσευχήθηκε ἀκόμη καί μέ ραββίνους καί μουσουλμάνους πού ἦσαν παρόντες;

4. Κατά τήν παράδοση τμήματος ἱεροῦ λειψάνου τοῦ Ἁγ. Νικολάου, πολιούχου τῆς πόλεώς μας, στίς  26/3/2003 συμπροσευχήθηκε μετά παπικῶν αἱρετικῶν στό Ρίμινι τῆς Ἰταλίας;

5. Στίς 14-10-04 ὑπό τήν αἰγίδα  τή δική του καί τῆς Ἑλληνικῆς Βιβλικῆς Ἑταιρείας (Προτεσταντικῆς)  τῆς ὁποίας  διετέλεσε καί  πρόεδρος, ὠργανώθηκε διεθνές συμπόσιο μέ θέμα «Ἡ Ἁγ. Γραφή στήν Ὀρθόδοξη Παράδοση».

 6. Στίς 6-12-05 Μαΐου φιλοξένησε τό εὐρωπαϊκό χριστιανικό περιβαλλοντολογικό δίκτυο, ἕνα ἀπό τά προγράμματα τοῦ Συμβουλίου Εὐρωπαϊκῶν Ἐκκλησιῶν (Ὀρθοδόξων, Παπικῶν καί Εὐαγγελικῶν) μέ θέμα «Ὑδάτινοι πόροι». Κατά τήν ἔναρξη τοῦ συνεδρίου πάλι συμπροσευχόμενος μετά τῶν αἱρετικῶν ἐτέλεσε  Δοξολογία καί Ἁγιασμό;

7. Κατά τή Θ' Γενική Συνέλευσι τοῦ Π.Σ.Ε. (14-23 Φεβρουαρίου 2006) στό Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας συγκεντρώθηκαν  σέ Γενική Συνέλευση 4000 μέλη αἱρετικῶν ὀργανώσεων ἀπό 340 αἱρετικές παραφυάδες καί ἐκεῖ συμμετεῖχε καί ἀποδέχθηκε μεταξύ ἄλλων φρικτῶν ὅτι γιά νά ἐκπληρώσουμε τήν Καθολικότητά μας είναι ἀπαραίτητο νά εἴμαστε σέ κοινωνία μ’ αὐτές τίς ψευδοεκκλησίες.

8. Κατά τήν 28η Μαΐου 2006 μαζί μέ τόν προαπελθόντα Ἀρχιεπίσκοπο κ. Χριστόδουλο καί ἄλλους ἀρχιερεῖς ἐπισκέφθηκε γιά πρώτη φορά  ἐπισήμως τό  Π.Σ.Ε. στήν ἕδρα του στή Γενεύη καθώς καί  στό Βατικανό λίγο ἀργότερα τόν παναιρετικό Πάπα Βενέδικτο, τόν ὁποῖο προσφάτως ἀναθεματίσατε.

9. Κατά τή χρονική περίοδο  27/9/07 ἕως 2/10/07 φιλοξένησε στό Συνεδριακό κέντρο τῆς Μητροπόλεως Δημητριάδος τόν διάλογο μέ τούς Μεταρρυθμιστές, στά πλαίσια τῆς προσπάθειας γιά τήν ἕνωση τῶν «Ἐκκλησιῶν» καί ἀργότερα καί τόν διάλογο μέ τό Ἰσλάμ.

10. Τελευταίως ἀντικανονικά, ἀντισυνταγματικά καί ἀντιπαραδοσιακά ἐπιχειρεῖ στίς ἱερές ἀκολουθίες  καί τά μυστήρια τήν ἀνάγνωση εὐχῶν, προφητειῶν καί  ἀναγνωσμάτων στή δημοτική, κατά παράβαση τῆς ἀποφάσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, γεγονός ποὺ δημιούργησε πανελλήνιο σάλο στούς θρησκεύοντες πιστούς;

      Γιά νά μήν σᾶς κουράζουμε, Σεβασμιώτατε, μέ δύο λόγια. Ἄν δέν ἀντιληφθήκατε ὅτι ἕνας ἀπό αὐτούς πού ἀναθεματίσατε κατά τήν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας καί καταγγείλατε διά τῆς Ἡμερίδος πού ἐσεῖς διοργανώσατε στή Μητρόπολή σας, εἶναι καί ὁ νῦν προσκεκλημένος σας, συνεπίσκοπός σας πού δυστυχῶς ποιμαίνει τήν μητρόπολή μας, ὁ κ. Ἰγνάτιος Γεωργακόπουλος, γνωστός καί μή ἐξαιρετέος σέ ὅλους τούς Πειραιῶτες καί ὄχι μόνο σ’ αὐτούς, τότε τί νά ποῦμε; μᾶλλον παραφρονήσαμε. Ἀπό τή μιά νά καταγγέλλεται ἡ αἵρεση πού πρεσβεύει καί ὑπηρετεῖ ὁ συγκεκριμένος ἱεράρχης ἀπό σᾶς καί ἀπό τήν ἄλλη νά συνευρίσκεσθε μαζί του ἐκκλησιαστικά καί νά τοῦ προσδίδετε τιμές καί δόξες...

Δέν θέλουμε εἰλικρινά νά πιστέψουμε ὅτι εἴστε δίγλωσσος καί δίψυχος καί μακάρι νά πέφτουμε ἔξω. Καί σέ προγενέστερο χρόνο πάλι συνέβη κάτι παρόμοιο ἀλλά  τό ἀντιπαρήλθαμε κι αὐτό. Ἐνῶ δηλαδή, ἐλέγξατε μέ παρρησία τόν συνεπίσκοπό σας μητροπολίτη Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομο Σαββᾶτο, γιά τίς αἱρετικές του θέσεις, τίς ὁποῖες καί ἐξέθεσε δημοσίως, μετά ἀπό λίγο τόν καλέσατε στήν μητρόπολή σας καί συλλειτουργήσατε μαζί σά νά μή συμβαίνει πάλι τίποτε.

Ἐπειδή τό «δίς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρός σοφοῦ» κι ἐπειδή δέν θέλουμε νά πιστέψουμε ὅτι ὄχι μόνον σοφός δέν εἶστε ἀλλά καί λίαν παρορμητικός καί ἐπιπόλαιος, σᾶς παρακαλοῦμε μήν προσθέτετε ἔτι περισσότερο σύγχυση στόν δοκιμαζόμενο πιστό λαό πού ἀγωνιᾶ καί πονάει γιά ὅ,τι γίνεται στίς ἡμέρες μας σ’ αὐτόν τόν δύστυχο τόπο. Ἀρκετά μᾶς ἐμπαίζουν οἱ πολιτικοί καί οἱ ἄλλοι ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες. Ἀρκετά προβλήματα ἔχουν συσσωρευθεῖ στίς πλάτες μας, ὥστε δέν ἀντέχουμε ἄλλο τά πισώπλατα μαχαιρώματα. Ἀπό τούς Οἰκουμενιστές  καί τούς προδότες τῆς πίστεώς μας γνωρίζουμε νά προφυλαχθοῦμε, ἔχοντας ὡς ὁδηγούς τούς ἁγ. Πατέρες, ἀλλά ἀπό τούς δίγλωσσους καί τούς ὑποκριτές εἶναι δύσκολο.

Ἄν, Σεβασμιώτατε, ὁ τρόπος γραφῆς μας, θεωρηθεῖ ἐνοχλητικός, συγχωρέστε μας, ἀλλά πολύ περισσότερο ἐνοχλητικές καί ἐπιβλαβεῖς γιά τήν ὀρθόδοξη Πίστη μας εἶναι οἱ ἐνέργειές σας, καθώς δέν μᾶς δίνουν τό δικαίωμα, νά σᾶς θεωροῦμε ὡς ἀγωνιστή τῆς Πίστεως, ἀλλ΄ ὡς ἕνα «ἐκ τῶν ὑπεναντίων».

                                                  Μετά τιμῆς

          Γιά τόν Σύλλογο «ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ»

                   Ὁ Πρόεδρος                                  Ἡ Γραμματεύς

          Γρηγόριος Γρηγορίου                      Χριστίνα Ξανθᾶ -Νάκου

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν στηρίζει τὴν

«ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ  ΕΚΤΡΟΠΗ

ΕΠΙΔΟΞΩΝ  ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΩΝ  ΘΕΟΛΟΓΩΝ»

Ὁ καθηγητὴς Τσελεγγίδης τονίζει:

Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία δὲν ἔχει ἁπλῶς χαρακτῆρα «πατρομαχίας, ἀλλὰ κυρίως συνιστᾶ μία θεομαχία»

Στὴν Ἡμερίδα ποὺ πραγματοποιήθηκε στὶς 15 Φεβρουαρίου 2012 στὸν Πειραιᾶ καὶ στὸ Στάδιο «Εἰρήνης καὶ Φιλίας» μὲ θέμα «Πατερικὴ Θεολογία καὶ Μεταπατερικὴ Αἵρεση», μίλησε καὶ ὁ καθηγητὴς θεολογίας κ. Δημ. Τσελεγγίδης. Ἡ εἰσήγησή του εἶχε τὸν τίτλο:

«Νεοπατερικὴ ἢ νεοβαρ-λααμιτικὴ θεολογία; Ἄγνοια ἢ ἄρνηση τῆς ἁγιότητας; Κριτήρια τοῦ ὀρθοδόξως καὶ ἀπλανῶς θεολογεῖν». Καὶ ὑπότιτλο: «Ἡ ὑπεροψία καὶ ἡ θεολογικὴ ἐκτροπὴ τῶν ἐπίδοξων μεταπατερικῶν θεολόγων». Ἀσφαλῶς (ὅπως συμβαίνει σὲ παρόμοιες περιπτώσεις) τὸ κείμενο αὐτὸ θὰ δημοσιευθεῖ, μαζί μὲ τὶς ἄλλες εἰσηγήσεις (ὅπως τοῦ μητροπολίτη Ναυπάκτου Ἱερόθεου, τῶν πρωτοπρεσβυτέρων καθηγητῶν π. Γ. Μεταλληνοῦ καὶ π. Θ. Ζήση κ.ἄ.) στὴν πληρότητά του ὡς γραπτὸς λόγος, μὲ τὶς στίξεις, τὴν προσθήκη ὅσων δὲν ἀναγνώστηκαν λόγῳ ἐλλείψεως χρόνου, καὶ μὲ τὶς ὑποσημειώσεις.

Ἐπειδὴ ὣς τὴν δημοσίευση θὰ παρέλθη ἀρκετὸς χρόνος–καὶ τὰ γεγονότα τρέχουν– σκεφτήκαμε πὼς ἡ ἀπομαγνητοφώνηση ἑνὸς τμήματος τῆς εἰσηγήσεως αὐτῆς ἦταν ἀναγκαία τώρα, γιατὶ α) γιὰ πρώτη φορὰ ἐπίσημα σὲ Ἡμερίδα ἀποκαλύπτεται μὲ ὑπεύθυνο θεολογικὸ λόγο, πὼς ἡ μεταπατερικὴ θεολογία ἀποτελεῖ μέρος τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας (ἔστω κι ἂν δὲν κατονομάστηκαν ἀπὸ τὸν ὁμιλητὴ οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι) καὶ β) καθόσον ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν» Βόλου ἀνακοίνωσε μιὰ Ἐκδήλωση-Διάλεξη ποὺ διοργανώνει στὶς 5 Μαρτίου 2012! Καὶ ποῦ θὰ γίνει αὐτὴ ἡ Διάλεξη; Στὴν Ἀθήνα καὶ στὴν αἴθουσα Ἐπιμορφωτικῶν ἐκδηλώσεων τῆς Ἱ. Ἀρχιεπισκοπῆς!

Δηλαδή, τὴν στιγμὴ ποὺ ἕνα μεγάλο τμῆμα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας ἐδῶ καὶ καιρὸ (καὶ μὲ τὴν ἐν λόγῳ Ἡμερίδα) καταδικάζει τὴν μεταπατερικὴ θεολογία καὶ τὴν Ἀκαδημία τοῦ Βόλου, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ὁ Δημητριάδος Ἰγνάτιος, συνεχίζουν ἀπτόητοι τὸ διχαστικό τους ἔργο καὶ

Ι) Ἤδη στὶς 2 Δεκεμβρίου 2011 ὁ κ. Ἱερώνυμος δέχτηκε στὸ Ἀρχιεπισκοπικὸ Μέγαρο «τὸ Δ. Σ. τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Πρόεδρό του ...Δημητριάδος κ. Ἰγνάτιο» καὶ τότε, εἶχε τὴν εὐκαιρία «ὁ Μακαριώτατος νὰ ἐκφράσει τὴν εὐαρέσκεια καὶ ἱκανοποίησή του γιὰ τὴν πλούσια καὶ καρποφόρα δράση τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν, ἐνῶ δὲν παρέλειψε νὰ ἐπαναλάβει τὴ στήριξη καὶ ἐκτίμησή του γιὰ τὸ πρωτοποριακὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στὸ Βόλο. Σημείωσε δὲ ὅτι ...Ἐκκλησία μας ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ φωνὲς σὰν τῆς Ἀκαδημίας τοῦ Βόλου, γι’ αὐτὸ καὶ ἐνθάρρυνε τοὺς ὑπευθύνους της νὰ συνεχίσουν στὸν ἴδιο δρόμο, ἀψηφώντας τὶς ἀνοίκιες καὶ ἄδικες ἐπιθέσεις» ἐναντίον της!

ΙΙ) Παραχωρεῖ χῶρο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς γιὰ ἐκδηλώσεις τῆς Ἀκαδημίας Βόλου, ὅπου διδάσκεται ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, ἐνῶ δὲν παρέστη στὴν Ἡμερίδα τοῦ Πειραιᾶ, κατὰ τὴν ὁποία ἦταν γνωστὸ  πὼς θὰ εἶχε ὡς θέμα τὴν αἵρεση τῆς μεταπατερικῆς θεολογίας! (Ἀντίθετα τὸ 2010, σὲ ἄλλη Ἡμερίδα στὸν Πειραιᾶ μὲ παρόμοιο θέμα εἶχε δώσει τὸ παρόν).

Ἐπειδή, λοιπόν, ἡ κάθε καινοτομία ἐπιφέρει σύγχυση καὶ διχασμὸ στὸ σῶμα τῆς Ἐκκκλησίας, παραθέτουμε ἕνα μέρος τῆς εἰσηγήσεως τοῦ κ. Τσελεγγίδη, ποὺ ἐκφράζει τὶς πατερικὲς θέσεις γιὰ τὸ θέμα, καὶ ὡς ἐκ τούτου δρᾶ προληπτικὰ καὶ (γιὰ ὅσους θέλουν) θεραπευτικά.

«Τὸ καταστρεπτικότερο ἔργο στὶς συνειδήσεις τοῦ χριστιανικοῦ θεολογικοῦ κόσμου εὐρύτερα, τὸ ἔκαναν κατὰ τὴν γνώμη μας οἱ Προτεστάντες. Καὶ τοῦτο, ἐπειδὴ αὐτοὶ ἀμφισβήτησαν εὐθέως τὸ κύρος τῶν Οἰκουμ. Συνόδων τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως ἄλλωστε καὶ τὴ σύνολη Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοσή της. Ταυτόχρονα ἀκύρωσαν ἐπισήμως, οὐσιαστικὰ καὶ τυπικά, τὴν ἁγιότητα ὅλων τῶν ἐπωνύμων ἁγίων, ἀμφισβητώντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ καὶ τὴν ἁγιοπνευματικὴ ἐμπειρία τῆς ἑκάστοτε ἐπὶ γῆς στρατευομένης Ἐκκλησίας.

Ἀντίστοιχα, τὸ καταστρεπτικότερο ἔργο στὴν δογματικὴ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τὸ ἔκανε καὶ ἐξακολουθεῖ, ἀμείωτα, νὰ τὸ κάνει ὁ Οἰκουμενισμός. Ὁ Οἰκουμενισμὸς ἀποτελεῖ σήμερα τὸν δυσώδη φορέα, τοῦ διαχριστιανικοῦ καὶ διαθρησκειακοῦ συγκρητισμοῦ, καὶ κατὰ συνέπεια τὸν πιὸ ἐπίσημο φορέα τῆς ἐπικινδυνότερης πολυ-αιρέσεως ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπειδὴ συμβάλλει ἀποφασιστικὰ στὴν ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου κριτηρίου καὶ τῆς ὀρθοδόξου αὐτοσυνειδησίας.

Συγκεκριμένα διὰ τῶν ἐκπροσώπων του, τοπικῶς καὶ διεθνῶς, ἐπιχειρεῖ διαρκῶς καὶ βαθμιαίως, ὅλο καὶ μεγαλύτερες ἐκπτώσεις στὴν ἐκκλησιολογική-δογματικὴ συνείδηση τῶν ἀνυποψίαστων πνευματικῶς ὀρθοδόξων πιστῶν. Καὶ αὐτὸ τὸ ἐπιτυγχάνει εἰδικότερα μὲ τὴν σχετικοποίηση ἢ καὶ τὴν ἀκύρωση στὴν πράξη τοῦ κύρους τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, καὶ μάλιστα συλλογικῶν ἀποφάσεών τους, στὸ πλαίσιο τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Βλέπε λ.χ. τὴν κατάφορη καὶ κατ’ ἐξακολούθησιν –ἐδῶ καὶ χρόνια– παραβίαση τοῦ 2^ου κανόνα τῆς Πενθέκτης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ποὺ ἀπαγορεύει ρητῶς τὴν συμπροσευχὴ μὲ ἀκοινώνητους καὶ ἑτεροδόξους, μὲ τὴν σαφῆ ἀπειλὴ τῆς καθαιρέσεως τῶν κληρικῶν καὶ τοῦ ἀφορισμοῦ τῶν λαϊκῶν ποὺ τὴν παραβιάζουν.

Στὸ παραπάνω εὐρύτερα ἐκκοσμικευμένο θεολογικὸ κλίμα καὶ εἰδικότερα καὶ κατ’ ἐξοχὴν στὸ καθαυτὸ πνεῦμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ περιγράψαμε ἐντάσσεται ὀργανικὰ καὶ τὸ ἐμφανιζόμενο τὸν τελευταῖο καιρὸ κίνημα τῶν ἐπίδοξων μεταπατερικῶν θεολόγων...

Στὴ σύντομη θεολογικὴ τοποθέτησή μας θὰ ἑστιάσουμε κατ’ ἐξοχὴν στὸ φρόνημα καὶ ὄχι στὸ πρόσωπο τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων, καθὼς καὶ στὰ κριτήρια τῆς ὑποδηλουμένης θεολογίας τους.
Δυστυχῶς, οἱ ἀγαπητοὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί μας μεταπατερικοὶ θεολόγοι, μὲ τὶς παράτολμες ἢ μᾶλλον μὲ τὶς θρασύτατες καὶ οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν, ἴσως, διατυπώσεις τους, ἐμφανίζονται πρακτικῶς νὰ ἀγνοοῦν πλήρως, τί εἶναι ἡ ἁγιότητα καθ’ ἑαυτήν, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν, τί εἶναι καθ’ ἑαυτὴν ἡ ἁγιοπνευματικὴ ζωὴ τῶν Ἁγίων, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ, κατὰ τὴν ἐμπειρίαν τῆς Ἐκκλησίας, τὴν θεμελιώδη προϋπόθεση τοῦ ὀρθοδόξως καὶ ἀπλανῶς θεολογεῖν. Ἀκόμα εἰδικότερα, ἐμφανίζονται στὰ κείμενά τους, νὰ ἀγνοοῦν ὅτι ὀρθόδοξη καὶ ἀπλανῆ θεολογία παράγουν πρωτογενῶς, μόνο ὅσοι καθαρίστηκαν ἀπὸ τὴν ἀκαθαρσία τῶν παθῶν τους, καὶ κυρίως, ὅσοι φωτίστηκαν καὶ θεώθηκαν ἀπὸ τὶς ἄκτιστες ἐνέργειες ἐλλάμψεις τῆς θεοποιοῦ Χάριτος.

Ἡ ἐπιχειρούμενη αὐθαδῶς ὑπέρβαση τῆς διδασκαλίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐκ μέρους τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων, κλονίζει τὴν ἀπαραίτητη γιὰ τοὺς πιστοὺς βεβαιότητα, ὡς πρὸς τὴν διαχρονικὴ ἰσχὺ τῆς ἁγιοπατερικῆς θεολογίας, ἐνῶ παράλληλα εἰσάγει ἀθέμιτα καὶ πονηρὰ τὴν προτεσταντικοῦ τύπου θεολογικὴ πιθανολογία. Μὲ τὸν τρόπο, ὅμως, αὐτὸ στὴν πραγματικότητα, «μεταίρονται ὅρια ἃ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν». Ἀλλὰ τοῦτο παραβιάζει βάναυσα, τόσο τὸν ἁγιοπατερικό, ὅσο καὶ τὸν θεόπνευστο βιβλικὸ λόγο.

Μὲ βάση τὰ παραπάνω... θὰ μπορούσαμε νὰ ὑποστηρίξουμε ἐπιστημονικῶς, ὅτι οἱ ἐπίδοξοι μεταπατερικοὶ θεολόγοι, σαφῶς δὲν ἔχουν τὶς προϋποθέσεις τῆς ἁγιοπατερικῆς θεολογίας. Γιατί, ἀλήθεια, πῶς θὰ μποροῦσαν νὰ ὑποστηρίξουν ὅτι τὶς ἔχουν, ὅταν συμβαίνει νὰ εἰσηγοῦνται αὐθαδῶς τὴν ὑπέρβαση τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἢ ὅταν ἐπιχειροῦν νὰ εἰσαγάγουν στὴν ἐκκλησιαστικὴ θεολογικὴ σκέψη μιὰ δυτικοῦ τύπου θεολογικὴ καὶ γνωσιολογικὴ πιθανολογία, ποὺ ὡς προϋπόθεσή της ἔχει τὴν ἐπιστημονικὴ ἀκαδημαϊκὴ θωράκιση καὶ τὸν θεολογικὸ στοχασμό;

Αὐτὴ καθεαυτήν, ἄλλωστε, ἡ ἔπαρση ὁδηγεῖ στὴν ἀπεμπόλιση τῆς χαρισματικῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸ ὁποῖο ἐγγυᾶται τὴν γνησιότητα τῆς ὀρθοδόξου θεολογίας. Τὰ ἐπιστημονικά-ἀκαδημαϊκὰ κριτήρια ποὺ εἰσηγοῦνται οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι, ὡς τεκμήρια τῆς ἀντικειμενικότητάς τους, δὲν συμπίπτουν ἀπαραιτήτως μὲ τὰ ἐκκλησιαστικὰ κριτήρια τῶν θεολογεῖν ὀρθοδόξως καὶ ἀπλανῶς, ὅταν μάλιστα τὰ κριτήρια αὐτὰ χρησιμοποιοῦνται ἀπροϋποθέτως.

Ἡ ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ θεολογία ἔχει σαφῶς καὶ κυρίως ἁγιοπνευματικὰ κριτήρια. Τὸ κατ’ ἐξοχὴν καὶ κορυφαῖο κριτήριο τοῦ ἀπλανοῦς χαρακτῆρα τῆς ἐκκλησιαστικῆς θεολογίας εἶναι ἡ ἁγιότητα τῶν θεοφόρων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι τὴν διατύπωσαν. Προκαλεῖ βαθύτατη θλίψη ἡ παχυλὴ ἄγνοια καὶ ἡ ἐπ’ αὐτῆς ἐρειδομένη ἔπαρση τῶν μεταπατερικῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι ἐπιχειροῦν, ὅλως ἀμαθῶς, νὰ ὑποκαταστήσουν τὴν ἐνοχλητικὴ μᾶλλον γι’ αὐτοὺς ἁγιοπατερικὴ θεολογία τῆς ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, μὲ τὴν ἐπικαιροποιημένη ἐπιστημονικὴ ἀκαδημαϊκὴ θεολογία τους.

Μὲ τὴν στάση τους αὐτὴ φανερώνουν σαφῶς, ὅτι δὲν γνωρίζουν τὴν πραγματικότητα, πὼς οἱ Πατέρες εἶναι ἐνεργῶς θεοφόροι καὶ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας. Ἀγνοοῦν, ὅμως, κυρίως ὅτι ἡ ἁγιότητα τῶν Ἁγίων καὶ ἡ ἁγιότητα τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ εἶναι μία καὶ ἡ αὐτὴ κατὰ τὸν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης. Δηλ. ἡ ἁγιότητα τῶν Ἁγίων ἔχει ὀντολογικὸ χαρακτῆρα καὶ εἶναι ἄκτιστη ἰδιότητα τοῦ Θεοῦ, στὴν ὁποία μετέχοντας ὁ πιστὸς ἄμεσα καὶ προσωπικά, καὶ ὑπὸ σαφεῖς ἐκκλησιαστικὲς προϋποθέσεις, καθίσταται ἐν πάσῃ αἰσθήσει κοινωνὸς τῆς ἁγιότητος τοῦ ἴδιου τοῦ Θεοῦ.

Εἶναι λοιπὸν εὐνόητο ὅτι ὁ χαρακτὴρ τῆς ἁγιότητος τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι ἄκτιστος.

Οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐξέφρασαν ἀπλανῶς τὴν ἀποστολικὴ Παράδοση στὴν ἐποχή τους, ἀφοῦ ὅμως προηγουμένως τὴν βίωσαν ἡσυχαστικῶς, ἀσκητικῶς καὶ κατ’ ἐξοχὴν μυστηριακῶς. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, ὁ ἅγιος Συμεὼν ὁ νέος Θεολόγος καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς (ἐνδεικτικὰ) ἐπικαιροποίησαν τὴν Ἀποστολικὴ καὶ Πατερικὴ Παράδοση, ἐκφράζοντας σὲ λόγια θεολογικὴ γλῶσσα, αὐτὸ ἀκριβῶς ποὺ βίωναν ἀκτίστως καὶ ἐν πάσῃ αἰσθήσει καὶ οἱ ἄλλοι, μὴ λόγιοι ἅγιοι Πατέρες, ἀλλὰ καὶ οἱ ὀλιγογράμματοι χαρισματοῦχοι, ὅπως καὶ οἱ ἁπλοὶ θεοφόροι πιστοὶ στὴν ἐποχή τους.
Ἡ χαρισματικὴ ἐμπειρία τοῦ Θεοῦ δημιουργεῖ τὴν πρωτογενῆ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὴν ἁπλοϊκὴ ἢ τὴν ἔντεχνη καὶ λόγια ἐκφορά της. Ἡ θεολογία αὐτὴ ἀποτελεῖ πιστὴ ἔκφραση καὶ ἑρμηνεία τῆς ζωντανῆς καὶ ἄκτιστης ἀποκαλύψεως τοῦ Θεοῦ μέσα στὴν συγκεκριμένη ἱστορικὴ πραγματικότητα τῆς ζωῆς τῶν θεουμένων πιστῶν της. «Ὑπὸ Πνεύματος Ἁγίου φερόμενοι ἐλάλησαν ἀπὸ Θεοῦ ἄνθρωποι», μᾶς διαβεβαιώνει ὁ κορυφαῖος ἀπὸ τοὺς ἐπόπτες τῆς θείας μεγαλειότητας.

Νὰ ἐπανέλθουμε, ὅμως, στὰ κριτήρια τοῦ θεολογεῖν. Τὰ ἐπιστημονικὰ ἀκαδημαϊκὰ κριτήρια εἶναι κτιστά. Γι’ αὐτό, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀσφαλέστατο κριτήριο τῆς ἀκτίστου ἁγιότητας, ἡ μόνη διασφάλιση γιὰ ἀπλανῆ ὀρθόδοξη ἐπιστημονικὴ θεολογία, μπορεῖ νὰ ἀναζητηθεῖ καὶ ἀπὸ τοὺς στερουμένους τὴν ἁγιότητα ἐπιστήμονες θεολόγους, στὸ ταπεινὸ φρόνημα ποὺ ἐνέχει καὶ ἐκφράζει ἡ διαχρονικῶς ἐφαρμοζομένη ἐκκλησιαστικὴ μέθοδος, ἡ ὁποία σημαίνεται στὴν γνωστὴ ἁγιοπατερικὴ διατύπωση: «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν». Αὐτὸ ἄλλωστε τὸ ταπεινὸ φρόνημα, τὸ ὁποῖο διασφάλιζε τὴν ἁγιότητά τους, εἶχαν ὅλοι οἱ θεοφόροι Πατέρες ποὺ συμμετεῖχαν στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους, οἱ ὁποῖες ὁριοθέτησαν ἀπλανῶς τὴν ἐκκλησιαστικὴ θεολογία.

Ὁ θεολογικὸς στοχασμός, στὸν ὁποῖον ἀρέσκονται νὰ ἀναφέρονται οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι καὶ ἡ συνεπαγόμενη θεολογικὴ πιθανολογία, δὲν προσιδιάζουν στὴν Ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ θεολογία, ἀλλὰ στὴν ἑτερόδοξη καὶ αἱρετική, ἡ ὁποία, ὅπως εὔστοχα χαρακτηρίστηκε ἀπὸ τοὺς θεοφόρους Πατέρες, εἶναι τεχνολογία μᾶλλον, παρὰ θεολογία.

Εἶναι ἀξιοσημείωτη στὴν προκειμένη περίπτωση καὶ ἡ καίρια παρατήρηση τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Σιναΐτη τῆς Κλίμακος, ὅτι «ὁ Θεὸν μὴ γνούς», ἐννοεῖται ἐμπειρικῶς καὶ βιωματικῶς, «στοχαστικῶς ἀποφαίνεται». Ἀλλὰ καὶ ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς θὰ χρεώσει στοὺς λατινόφρονας βαρλααμίτες, τὸν χαμαίζηλο καὶ ἀνθρώπινο θεολογικὸ στοχασμό, σημειώνοντας ἀντιθετικῶς ὅτι «ἡμεῖς οὐ στοχασμοῖς ἀκολουθοῦντες, ἀλλὰ θεολέκτοις λογίοις τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεως πεπλουτήκαμεν».

Ἀλλά, ὅταν ἀγνοεῖται καὶ παραμερίζεται ἡ ἁγιότητα, ἢ ἔστω ἡ ὀρθόδοξη θεολογικὴ μεθοδολογία τοῦ «ἑπόμενοι τοῖς ἁγίοις πατράσιν», εἶναι ἀναπόφευκτη ἡ υἱοθέτηση τοῦ ἐλεύθερου θεολογικοῦ στοχασμοῦ καὶ τῆς θεολογικῆς πιθανολογίας. Τοῦτο, ὅμως, ὁδηγεῖ οὐσιαστικὰ σὲ μιὰ νεο-βαρλααμικὴ θεολογία ποὺ εἶναι ἀνθρωποκεντρικὴ καὶ ὡς κριτήριό της ἔχει τὴν αὐτονομημένη λογική. Ὅπως δηλ. ὁ Βαρλαὰμ καὶ οἱ ὀπαδοί τους, ἀμφισβήτησαν τὸν ἄκτιστο χαρακτῆρα τοῦ θείου φωτὸς καὶ τῆς θείας Χάριτος, ἔτσι καὶ οἱ μεταπατερικοὶ θεολόγοι σήμερα, παραγνωρίζουν στὴν πράξη τὸν ἄκτιστο καὶ ἄρα διαχρονικὸ χαρακτῆρα τῆς ἁγιότητας καὶ τῆς διδασκαλίας τῶν θεοφόρων Πατέρων, τοὺς ὁποίους ἀξιώνουν νὰ ὑποκαταστήσουν στὴν διδασκαλία, παράγοντας κατὰ τὴν γνώμη τους, οἱ ἴδιοι πλέον, πρωτογενῆ θεολογία.

Αὐτὸ δὲν ἀποτελεῖ μιὰ ἐξωτερικοῦ χαρακτῆρα πατρομαχία, ἀλλὰ κυρίως συνιστᾶ μία θεομαχία, ἐπειδὴ ἐκεῖνο ποὺ καθιστᾶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὄντως Πατέρες, εἶναι ἡ ἄκτιστη ἁγιότητά τους, τὴν ὁποίαν ἔμμεσα, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ παραμερίζουν καὶ ἀκυρώνουν, μὲ ὅσα εἰσηγοῦνται μὲ τὴν μεταπατερικὴ θεολογία τους.

Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία, σύμφωνα μὲ τὰ κριτήρια τῆς Ἐκκλησίας ποὺ προαναφέραμε, εἶναι ἀπόδειξη ἐπηρμένης διανοίας. Γι’ αὐτὸ καὶ εἶναι ἀδύνατη ἡ ἐκκλησιαστικὴ νομιμοποίησή της. Ἡ ἐκκλησιαστικὴ θεολογία εἶναι ταπεινὴ καὶ πάντοτε «ἑπόμενη τοῖς ἁγίοις πατράσιν».

Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ ἐκκλησιαστικὴ θεολογία στερεῖται πρωτοτυπίας, δυναμισμοῦ, ἀνανεωτικοῦ πνεύματος καὶ ἐπικαιρότητας. Ἀπεναντίας, ἔχει ὅλα τὰ παραπάνω χαρακτηριστικά, γιατὶ ἀποτελεῖ ἔκφραση τῆς ζώσης παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος σ’ ἐκεῖνον ποὺ θεολογεῖ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο. Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἐξέφρασαν ὅσα βίωσαν ἀπὸ τὴν ἐνεργοποίηση τῆς προσωπικῆς τους Πεντηκοστῆς, πάντοτε ὅμως πρακτικῶς, ἑπόμενοι καὶ ἐν συμφωνίᾳ μὲ τοὺς προγενεστέρους θεοφόρους Πατέρες.

Ἡ ὀρθόδοξη ἐπιστημονικὴ ἀκαδημαϊκὴ θεολογία δὲν καλεῖται, βεβαίως, νὰ ὑποκαταστήσει τὴν ἁγιοπατερικὴ χαρισματικὴ θεολογία. Οὔτε, ὅμως, καὶ δικαιοῦται νὰ παρουσιάζει ἄλλη, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἔργο της εἶναι νὰ  προσεγγίζει, νὰ διερευνᾶ καὶ νὰ παρουσιάζει ἐπιστημονικὰ τὸ περιεχόμενο τῆς πρωτογενοῦς χαρισματικῆς θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας. Νὰ διακρίνει καὶ νὰ γνωστοποιεῖ τὰ κριτήρια τῆς ἀληθινῆς θεολογίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ θὰ πετυχαίνεται καὶ θὰ ἰσχυροποιεῖται ὅλο καὶ περισσότερο ἡ σύζευξη τῆς ἁγιοπατερικῆς χαρισματικῆς θεολογίας, ὡς πρωτογενὴς θεολογία ποὺ προηγεῖται, μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ θεολογία, ποὺ ὀφείλει νὰ ἀκολουθεῖ ταπεινῶς. Καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ προωθοῦνται, μόνο ὅταν οἱ ἐκφραστὲς τῆς ἐπιστημονικῆς θεολογίας, δὲν θὰ εἶναι προσωπικῶς ἄμοιροι τῶν πνευματικῶν προϋποθέσεων καὶ ἄγευστοι τῶν ἐκκλησιαστικῶν βιωματικῶν δεδομένων...

Ὅμως, οἱ ἐπίδοξοι μεταπατερικοὶ θεολόγοι, γνωρίζουν πολὺ καλά, ὅτι ἡ διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων θέτει σαφῆ ὅρια, τὰ ὁποῖα εἴτε δὲν τοὺς εὐνοοῦν προσωπικῶς, εἴτε ἐμποδίζουν τοὺς στρατηγικοὺς στόχους, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν τὸν ἀγαπημένο τους Οἰκουμενισμό. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀλήθεια...

Συμπερασματικῶς: ...Ἡ μεταπατερικὴ θεολογία συνιστᾶ σαφῆ καὶ κραυγαλέα ἀπόκλιση, τόσο ἀπὸ τὴν μέθοδο, ὅσο καὶ ἀπὸ τὸ φρόνημα τῶν Ἁγίων Πατέρων.

 

ΦΙΛΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΩΣΙΣ «ΚΟΣΜΑΣ ΦΛΑΜΙΑΤΟΣ»