ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ Βαρσανούφιος! Αυτός ήταν ο Ορθόδοξος μοναχός που δολοφόνησε στη Λαύρα η σχισματοαιρετική αχειροτόνητη «Εκκλησία» του Επιφανίου την οποία υποστηρίζει ο Πατρ. Βαρθολομαίος!

Τα τελευταία λόγια του δολοφονηθέντος μοναχού, λόγια τα οποία πολλοί από τους δικούς μας μοναχούς έχουν παντελώς ξεχάσει: «Δόξα τω Κυρίω Ιησού Χριστώ, είμαι μοναχός».

Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.

Το όνομα του μοναχού ήταν Βαρσανούφιος. Το πιστοποιητικό θανάτου του Περιφερειακού Γραφείου Ιατροδικαστικής Εξέτασης του Ντόνετσκ αναφέρει ότι η αιτία θανάτου ήταν πυροβολισμός στο κεφάλι.

Ήταν η χαριστική βολή. Αιωνία η μνήμη. Ουκρανός Ορθόδοξος Μοναχός δολοφονήθηκε στην Εκκλησία του Αγίου Νικολάου (UOC) της Ιεράς Κοιμήσεως της Θεοτόκου Σβιατογκόρσκ Λαύρας.

Συνέβη στις 23 Αυγούστου 2026. Μαχαιρώθηκε μαζί με δύο άλλους μοναχούς, όπως ήταν η αρχική αναφορά. Ο δόκιμος μοναχός που επέζησε είπε ότι επρόκειτο για άγνωστη ομάδα τριών ανδρών με στρατιωτικές στολές.

Ο πόλεμος κατά του Αγίου Νικοδήμου

Ποιός είχε δίκιο, ο Άγιος ή ο πατριάρχης και η σύνοδος που τον αφόρισε;

 

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

1786-1792 ΝΕΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ     Από του έτους 1783, δηλαδή τρία έτη ενωρίτερον της περιόδου, ην ιστορούμεν ήδη, εκυκλοφόρουν εντύπως πλέον η «Φιλοκαλία», ο «Ευεργετινός» και το «Περί συνεχούς θείας Μεταλήψεως» βιβλιάριον. Οι Αγιορείται εγνώριζον, ουκ οίδαμεν πόθεν, ότι των βιβλίων τού­των εργάτης ήτο ο Καψαλιώτης Νικόδημος, διο και ωμολόγουν χάριτας αυτώ δια την ην απελάμβανον ωφέλειαν.

Αλλά το βιβλιάριον «Περί συνεχούς θ. Μεταλήψεως», πολλοί των Μοναχών δεν εδέχθησαν ευαρέστως, φρονούντες ότι ανατρέπει την τάξιν της Εκκλησίας και περιέχει αιρέσεις! Δια τούτο, η σοβούσα κατά των Κολλυβάδων βαθεία διάστασις, προέβαινε συν τω χρόνω εις έκρηξιν νέου σκανδάλου, δεδομένου ότι ο συγγραφεύς του ήτο Κολλυβάς.

Η συγκεκριμένη κατηγορία ήτο, ότι το υπ’ όψιν βιβλιάριον, εν αντιθέσει προς την συνήθειαν, ην είχον οι Μοναχοί να μεταλαμβάνουν τρίς ή τετράκις του έτους και κατά τους μετριοπαθεστέρους το περισσότερον εις τεσσαράκοντα ημέρας, προκειμένου περί Μοναχών, εδίδασκεν ότι ώφειλον οι χρι­στιανοί να μεταλαμβάνουν και άπαξ και δις και τρις της εβδομάδος. Η κατηγορία, βεβαίως, επρόδιδεν άγνοιαν βαθυτάτην του φρονήματος της Εκκλησίας και παράδοξον νοοτροπίαν. Εντεύ­θεν δύναταί τις να εικάση πόσην ευγνωμοσύνην οφείλη ο Ορθό­δοξος λαός εις τους Κολλυβάδες και ειδικώς εις τον Άγιον Νι­κόδημον, αποκαλύψαντα τον «πολύτιμον μαργαρίτην», ερριμένον εις τον βυθόν μιας σκοτίου αγνοίας επί ολοκλήρους αιώνας, δε­δομένου ότι το βιβλιάριον τούτο ανετυπώθη πολλάκις υπό νέας μορφάς.

Το «Περί συνεχούς Θ. Μεταλήψεως» βιβλιάριον, αναγνώσας και τις Μοναχός, εξ εκείνων οι οποίοι ήσαν δογματικώς προσκεκολλημένοι εις την καχέσπερον ταύτην προκατάληψιν και ταραχθείς την συνείδησιν, απέστειλεν εις την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν, προσειπών κατ’ αυτού όσα ηδυνήθη κακά. Ο δε Πατριάρχης Προκόπιος, παροξυνθείς εκ της αναγνώσεως του βι­βλιαρίου και της επιστολής του Μονάχου, κατεδίκασε Συνοδικώς και τούτο και τον Άγιον Μακάριον τον Νοταρά, ον εσφαλμένως εθεώρει ως συγγραφέα τούτου—επειδή εγνώριζε την φροντίδα, ην κατέβαλλε δια την έκδοσίν του εν Σμύρνη—αφορίσας και πάντα πιστόν, όστις θα ετόλμα ν’ αναγνώση το βιβλίον. Πράγμα φοβερόν! Η Εκκλησία, η οποία ώφειλε να μεριμνά μητρικώς δια τον φω­τισμόν και την αύξησιν της πνευματικής ηλικίας των τέκνων της, έθετε πρόσκομμα και προεκάλει σκάνδαλον εις τας συνειδήσεις των, δοκούσα ότι τοιουτοτρόπως τα προφυλάσσει τις οίδε εκ ποιων κινδύνων!

Οι πεφωτισμένοι Αγιορείται με όλας τας δυνάμεις των ηγωνίσθησαν δια την ανάκλησιν της αδίκου και αντικανονικής αποφάσεως του Πατριάρχου, αλλ’ εις μάτην. Έως ου ανελθών εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο Νεόφυτος Ζ‘, ήρε Συνοδικώς την παράλογον καταδίκην, γράψας και τω νομιζομένω ως συγγρά­φει του βιβλίου Αγίω Μακαρίω και σχετικήν επιστολήν, εκ της οποίας καταφαίνεται πόσον εντός των I. Κανόνων και του πνεύ­ματος της Εκκλησίας ευρίσκεται το βιβλίον τούτο του Αγίου Νικοδήμου.

Στο γραφείο ενός ηλικιωμένου αξιωματικού της KGB, ανακρινόταν ένας άντρας που πίστευε στον Θεό. Όλες οι προσπάθειες να τον πείσουν να συνεργαστεί είχαν αποδειχθεί ανεπιτυχείς.

         

«Ας είμαστε ειλικρινείς», είπε ο αξιωματικός. «Τι σου έδωσε αυτός ο Θεός σου, αυτός στον οποίο πιστεύεις τόσο φανατικά; Έχεις μεγάλη οικογένεια, τα παιδιά σου περπατούν σαν κουρελιασμένα, η γυναίκα σου είναι πάντα σε άδεια μητρότητας και εσύ επιμένεις ακόμα! Ξέρεις ότι μπορεί να μην φύγεις ποτέ από εδώ;! Και σε ποιον θα μείνει η παρέα των φίλων σου; Υπόγραψε αυτό το χαρτί και όλα θα είναι διαφορετικά. Μια αξιοπρεπή δουλειά, εισόδημα, σεβασμό. Θα στείλεις τα παιδιά σου στο πανεπιστήμιο».

«Εντάξει, συμφωνώ», απάντησε ο πιστός, «αλλά έχω έναν όρο».

«Ποιος είναι;»

«Έχεις παιδιά;»

«Ναι. Ο γιος μου σύντομα θα γίνει είκοσι δύο ετών, και τι σχέση έχει αυτό με τίποτα;»

«Λοιπόν, αυτό είναι όλο». Θα μου επιτρέψεις να βασανίσω βάναυσα τον γιο σου μέχρι θανάτου και δεν θα με εκδικηθείς γι' αυτό. Αντιθέτως, θα με συγχωρήσεις. Τότε θα μου πεις πόσο με αγαπάς, θα μου υποσχεθείς 24ωρη προστασία για μένα και την οικογένειά μου και βοήθεια σε όλες μου τις ανάγκες. Θα μου χαρίσεις αιώνια ζωή και, για να το πιστέψω, θα αναστήσεις τον γιο σου από τους νεκρούς την τρίτη μέρα. 

Τότε σου ορκίζομαι: θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις. Επιπλέον, θα σε αποκαλέσω κύριό μου μπροστά σε όλους και, αν χρειαστεί, θα δώσω και τη ζωή μου για σένα.

Αυτές τις «μικρολεπτομέρειες» οι Οικουμενιστές τις ξεπερνούν από «αγάπη»!

ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΟΣ ΣΤΕΠΙΝΑΤΣ. Ο "ΣΦΑΓΕΑΣ" ΤΩΝ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΣΕΡΒΩΝ ΠΟΥ ''ΑΓΙΟΠΟΙΗΘΗΚΕ'' ΑΠΟ ΤΟΝ ''ΑΛΑΘΗΤΟ'' ΠΑΠΑ ΤΟ 1998

                    

«Οι Κροάτες και οι Σέρβοι προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους, δύο διαφορετικούς πόλους∙ ποτέ δεν θα βρουν κοινή γλώσσα, εκτός εάν συμβεί θαύμα του Θεού. Αυτό το σχίσμα είναι το μεγαλύτερο κακό στην Ευρώπη, ίσως ακόμη μεγαλύτερο από τον Προτεσταντισμό. Εδώ δεν υπάρχει ηθική, αρχή, καμία αλήθεια, καμία δικαιοσύνη, καμία ειλικρίνεια...».

Παπικός Καρδινάλιος Αλόσιε Στέπινατς (Aloysius Stepinac)

Με τις ευλογίες του το τρομοκρατικό καθεστώς του Άντε Παβελίτς και των ανδρών της Ουστάσι (φασιστική οργάνωση που έδρασε στην Κροατία μεταξύ 1929 και 1945) σκότωσαν και βασάνισαν περισσότερους από 700.000 χριστιανούς ορθόδοξους Σέρβους στην προσπάθεια τους για προσηλυτισμό στο παπικό καθεστώς.

                                        

Ο ιστορικός Mark Rivelli, στο βιβλίο του «Αρχιεπίσκοπος Γενοκτονίας. Ο Monsignor Στέπινατς, το Βατικανό και η δικτατορία των Ουστάζε στην Κροατία 1941–1945» ισχυρίζεται ότι «η μέγιστη ευθύνη (για τη γενοκτονία των Σέρβων) βαρύνει τον πρωθυπουργό της Κροατίας, τον Monsignor Αλόσιε Στέπινατς αυτός συνδεόταν με την αριστοκρατία των Ουστάσι, ήταν μέλος του κοινοβουλίου του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, επικεφαλής όλων των ιερέων, βραβεύτηκε με δικτατορία του Πάβελιτς... Ο Στέπινατς δεν κούνησε ούτε το δάχτυλό του για να σταματήσει την εθνικοθρησκευτική γενοκτονία».

Πατριαρχείο Ιεροσολύμων: «Η Αρπαγή γης εις το Σιλωάμ παραβιάζει τα δικαιώματα της Εκκλησίας και την ιστορικήν χριστιανικήν παρουσίαν εις Ιερουσαλήμ.»

σ.σ. Την ώρα που η διεθνής κοινότητα κοιτάζει αδιάφορα, κλιμακώνονται οι επιθέσεις Ισραηλινών κατά Χριστιανών κληρικών, μοναζουσών, πιστών, εκκλησιαστικών κοινοτήτων, Ναών, Μονών, θρησκευτικών συμβόλων.

Ἱερουσαλὴμ, 4η / 17η Ἰουνίου 2026

Τὸ Ὀρθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἐξέφρασε τήν βαθείαν αὐτοῦ ἀνησυχίαν διά τήν Ἰσραηλινήν ἐπιδρομήν καί ἁρπαγήν γῆς, ἡ ὁποία ἐστόχευσε ἐκκλησιαστικήν ἰδιοκτησίαν εἰς τό Σιλωάμ τῇ 2ᾳ /15ῃ Ἰουνίου 2026.

Κατὰ τήν διάρκειαν τῆς ἐπιχειρήσεως, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου ἀπεμακρύνθη βιαίως ἐκ τοῦ χώρου, ὁ ἐξοπλισμός αὐτοῦ κατεσχέθη, δένδρα ἐξερριζώθησαν καὶ ἡ ἰδιοκτησία περιεφράχθη διά περιφραγμάτων καί πυλῶν. Τὸ Πατριαρχεῖον ἐδήλωσεν ὅτι τὸ περιστατικόν συνιστᾷ παράνομον καί ἀδικαιολόγητον κατάληψιν ἀνεγνωρισμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας εἰς τήν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ.

Τὸ Πατριαρχεῖον ἐτόνισεν ὅτι ἡ γῆ, τὸ Τεμάχιον 6 τοῦ Οἰκοδομικοῦ Τετραγώνου 29985, εἶναι κατεχωρημένη εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ, συμφώνως πρός τά ἐπίσημα ἀρχεῖα, εὑρίσκεται πλησίον ἀρχαίας Μονῆς καί περιλαμβάνει ἱστορικά, ἀρχαιολογικὰ καὶ θρησκευτικὰ στοιχεῖα. Ὑπεγράμμισεν ὅτι ἡ κατάληψις τῆς ἰδιωτικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ταύτης, μέ τήν Χριστιανικήν αὐτῆς κληρονομίαν καί τήν θρησκευτικήν σημασίαν αὐτῆς δημιουργεῖ ἐπικίνδυνον προηγούμενον διά τά δικαιώματα τῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν Ἱερουσαλήμ. Τὸ Πατριαρχεῖον προσέθεσεν ὅτι ἡ ἐπίκλησις δημοτικῆς ἐντολῆς κηποτεχνικῶν ἐργασιῶν, ἡ ὁποία ἐξεδόθη τῇ 18ῃ Ἀπριλίου 2019 καὶ ἔληξε τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 2024, δέν παρέχει οὐδεμίαν νόμιμον βάσιν διά τήν ἐκρίζωσιν δένδρων, τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ νομίμου φροντιστοῦ, τὴν περιφράξιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς γῆς ἢ τὴν ἀπαγορεύσιν προσβάσεως τοῦ Πατριαρχείου εἰς αὐτήν ταύτην τὴν ἰδιοκτησίαν του.

Επίσκοποι διώκτες κατά της αληθείας!

Ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος δικάζεται από τον Πατρών Χρυσόστομο επειδή έγραψε ένα άρθρο που ενόχλησε!

 

Την Τετάρτη 19.11.2025 ο Μητρ. Πατρών Χρυσόστομος Σκλήφας έθεσε τον π. Αναστάσιο Γκοτσόπουλο σε αργία και κίνησε εναντίον του διαδικασία εκκλησιαστικής δίκης. Ο λόγος; Επειδή έγραψε το άρθρο Τό «Ἒκκλητον» ἐνώπιον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου: Ἐγγύηση Δικαιοσύνης ἢ Ἐπιβράβευση Ἀδικίας; [1] το οποίο αφορούσε την άδικη απόφαση του Πατριαρχείου Κων/Πόλεως στο έκκλητο του Μητρ. Πάφου Τυχικού. Αύριο Τετάρτη 17/06/2026 και ώρα 10:00 π.μ. ο π. Αναστάσιος θα δικαστεί στο επισκοπείο Πατρών.

Ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, ενώ μας μπουμπουνίζει συνεχώς για το ειδικό προνόμιο της «μητρός εκκλησίας» στο έκκλητο, δεν του άρεσε, ούτε στους κόλακές του άρεσε, όταν του υποδείχθηκε με αποδείξεις και λογικά επιχειρήματα ότι τα πράγματα δείχνουν πως όλη αυτή η φασαρία για το έκκλητο γίνεται όχι διότι υπάρχει κάποιο ενδιαφέρον για δικαιοσύνη και για να λύνονται τα προβλήματα στην Εκκλησία, αλλά για να εξυπηρετούνται οι πολιτικές σκοπιμότητες τρίτων.

Με το Άρθρο 31 του Νόμου 5224/2025, η Εκκλησία του Χριστού διώκεται και επισήμως.

Ὅπως ὁ νόμος στὶς 18 Νοεμβρίου 404 ἐπὶ Χρυσοστόμου ποὺ ἀνέφερε, ὅτι οἱ διοικητὲς τῶν ἐπαρχιῶν πρέπει νὰ προσέχουν καὶ νὰ φροντίζουν νὰ μὴν γίνονται ἀπαγορευμένες συναντήσεις αὐτῶν ποὺ ἀπορρίπτουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς διώκτες τοῦ Ἁγίου ἔτσι καὶ σήμερα. 

NOMOΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. 5224, ΤΕΥΧΟΣ ΠΡΩΤΟ Αρ. Φύλλου 142

Παρατηρήσετε ότι το Άρθρο 31 του Ν. 5224/2025 (ΦΕΚ 142/τ.Α΄/5-8-2025) -εκτός της παραγράφου 6- αναφέρεται στους ιδιωτικούς χώρους λατρείας της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας του Χριστού, που περιγράφεται στο Άρθρο 3 του Συντάγματος [1]. Το Άρθρο 3 του Συνυτάγματος που αναφέρεται στο «προοίμιο» του Άρθρου 31 του Νόμου 5224/2025, ερμηνεύεται ελλιπώς και μονομερώς για την εξυπηρέτηση των μητροπολιτών, οι οποίοι μαζί με τις εκάστοτες κυβερνήσεις νοθεύουν συστηματικά την Ορθόδοξη Πίστη. Πώς; Στο άρθρο 31 γίνεται σαφές παντού και πάντα ότι χρειάζεται η άδεια της εκκλησιαστιικής αρχής για την λειτουργία χώρων λατρείας, πράγμα βεβαίως κατανοητό και απολύτως σεβαστό όταν η εκκλησιαστική αρχή τηρεί απαρασάλευτα τους Ιερούς Αποστολικούς και Συνοδικούς Κανόνες, και την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. Δεν γίνεται όμως καμμία εξαίρεση στο Άρθρο 31 του Νόμου 5224/2025 για τις περιπτώσεις εκείνες όπου οι εκκλησιαστικές αρχές κηρύττουν αιρέσεις. Οι ίδιοι οι Κανόνες της Εκκλησίας, τους οποίους αναφέρει ακροθιγώς το Άρθρο 3 του Συντάγματος, προβλέπουν τί γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις. Όχι όμως η κυβέρνηση του Μητσοτάκη που θα μοιράζει και πεντοχίλιαρα κάθε μήνα στους επισκόπους για να τους καλοπιάνει.

Ο Αποστολικός 31ος και ο 15ος της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επιτρέπουν την πήξη θυσιαστηρίου χωρίς την μνημόνευση του επισκόπου όταν εκείνος αιρετίζει. Ο 31ος μάλιστα το επιτρέπει και για λόγους ηθικής. Ο σημερινός νομοθέτης παραβαίνει ο ίδιος το Άρθρο 3 του Συντάγματος διότι ταυτίζει απόλυτα την δογματική ορθότητα με την εκάστοτε εκκλησιαστική αρχή, αρνούμενος να αναγνωρίσει ότι οι εκκλησιαστικές αρχές υπέκυπταν -τις περισσότερες φορές μάλιστα- σε αιρέσεις. Η λέξη «αίρεση» άλλωστε διαγράφηκε στην Ψευδοσύνοδο της Κρήτης.

-Οι προαναφερθείσες παραλείψεις των σχετικών Άρθρων του Νόμου 5224/2025 για τους χώρους λατρείας της Ορθοδόξου Εκκλησίας…

-Η ελλιπής / παραπλανητική ερμηνεία των σχετικών άρθρων του Νόμου 5224/2025 από την Μητρόπολη Πειραιώς για την περίπτωση του π. Άγγελου Αγγελακόπουλου…

-Η σύλληψη ιερέων από την Αστυνομία, οι οποίοι λειτουργούν σε ιδιωτικούς χώρους διότι έχουν προβεί στην ιεροκανονική διακοπή μνημόνευσης των επισκόπων τους, ενώ δεν υπάρχει καν εις βάρος τους κάποια καταδίκη εκκλησιαστικού δικαστηρίου…

Η Eπισκοπή ως κλήση και όχι ως διεκδίκηση. Μια Πατερική και Κανονική προσέγγιση στην υπόθεση Τυχικού και Γρηγορίου

Η ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΩΣ ΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΜΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΥΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αντιλήφθηκε την επισκοπή ως δικαίωμα ή προσωπική κατάκτηση. Η επισκοπή είναι κλήση του Θεού μέσα από την Εκκλησία, διακονία, σταυρός και ευθύνη ενώπιον του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ» (Α΄ Τιμ. 3,1). Οι Πατέρες όμως διευκρινίζουν ότι ο λόγος αυτός δεν αποτελεί άδεια φιλαρχίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύει ότι ο Απόστολος μιλά για την επιθυμία της διακονίας και της θυσίας και όχι για την επιθυμία εξουσίας, πρωτείων ή δόξας.

Ο ίδιος ο Χρυσόστομος, στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», παρουσιάζει την επισκοπή ως φοβερό λειτούργημα, μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος οφείλει να τρέμει και όχι να φιλοδοξεί. Δεν επαινείται εκείνος που αναζητεί θρόνους αλλά εκείνος που αναλαμβάνει υπακοή στην κλήση της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον περίφημο λόγο του «Περί Φυγής», περιγράφει πώς απέφυγε τη χειροτονία επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανεπαρκή για τόσο μεγάλο έργο. Η στάση αυτή έγινε υπόδειγμα για την Ορθόδοξη παράδοση. Ο άγιος δεν παρουσιάζεται ως διεκδικητής επισκοπής αλλά ως άνθρωπος που φοβάται την ευθύνη της.

Μια Ζωή Ταπείνωσης και Διακονίας στην Πάφο: Ο Μητροπολίτης Τυχικός και η Αλήθεια που δεν Μπορεί να Σβήσει Κανένας.

      Ο λαός της Πάφου θα μνημονεύει τώρα τον Μοιχεπιβάτη;

                

22 χρόνια προσφοράς και αυτοθυσίας: Από λαϊκός μέχρι Δεσπότης, δίπλα στο ποίμνιό του ενάντια στον άδικο διωγμό

Η παρατεταμένη κρίση στην Ιερά Μητρόπολη Πάφου, με τις μεθοδευμένες διώξεις κατά του Μητροπολίτη Τυχικού, δεν είναι ένα απλό διοικητικό ζήτημα της Εκκλησίας. Είναι μια ξεκάθαρη τροχιά προσωπικών επιδιώξεων που πλέον έχει γίνει πλήρως κατανοητή από όλο τον κόσμο. Υπάρχουν τεκμηριωμένα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι πίσω από τις αποφάσεις αυτές κρύβεται προσωπικό μένος και εκδικητικότητα.

Μια Ζωή Αφοσιωμένη στη Διακονία της Πάφου

Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος της αδικίας, πρέπει να κοιτάξει την πορεία αυτού του ανθρώπου. Ο Μητροπολίτης Τυχικός έκλεισε 22 ολόκληρα χρόνια προσφοράς μέσα σε αυτή τη Μητρόπολη. Ξεκίνησε από απλός λαϊκός, έζησε και ανδρώθηκε πνευματικά μέσα στους τοίχους της, διακονώντας καθημερινά με αγάπη, ταπείνωση και απόλυτη αυτοθυσία.

Υπηρέτησε τον λαό της Πάφου από κάθε βαθμίδα: ως διάκονος, ως αρχιμανδρίτης, ως πρωτοσύγκελος και τελικά ως ο εκλεγμένος Δεσπότης μας. Όλα αυτά τα χρόνια, παρήγαγε ένα τεράστιο πνευματικό έργο, στάθηκε δίπλα σε κάθε πονεμένο άνθρωπο και έχτισε μια σχέση ακλόνητης εμπιστοσύνης με το ποίμνιό του.

Η Πάφος ως «Σκαλοπάτι»

Δεν κρατούν πια ούτε τα προσχήματα

Έγινε εκταφή των λειψάνων του αειμνήστου και αδίκως διωχθέντος Θεολόγου Νικολάου Ι. Σωτηρόπουλου στην Ι.Μ. Μυρτιάς Τριχωνίδος, χωρίς να ενημερωθούν οι συγγενείς.

Σημειο ἐξ οὐρανοῦ

Ὁ ἀφορισθής Νικόλαος Σωτηρόπουλος ἀπό τὸν διώκτη τῶν ὀρθοδόξων καὶ φίλο τῶν αἰρετικῶν καὶ ἀλλοθρήσκων Βαρθολομαῖο εκοιμήθη, την ίδια ακριβώς ημέρα (28/08/2014) καὶ τὴν ἴδια πρωϊνη ὥρα, 4 χρόνια μετὰ τὴν κοίμηση τοῦ πνευματκοῦ του πατέρα Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου (28/8/2010). Μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαίο; Τὴν ἡμέρα κατά την οποία στους Αγίους Τόπους και το Άγιον Όρος τιμάται η μνήμη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Με τὸν ἴδιο θαυμαστό τρόπο ἔφυγαν καὶ ἄλλα δύο πνευματικά παιδιά τοῦ ἀγωνιστοῦ ἱεράρχου, ποὺ ἔμειναν μέχρι τέλους κοντά του και στις ἀρχές του. Ὁ π. Ιερόθεος Κοκονός ἔφυγε τὴν ἴδια μέρα, τὴν ἴδια ὥρα μέ τον ἡγούμενο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου π. Μάξιμο Καραβά. Ἔφυγαν γιὰ τὴν αἰωνιότητα στὶς 24/9/2025, τὸ ἴδιο ἔτος, τήν ἴδια μέρα και την ἴδια ὥρα τῆς 3 μ.μ., μὲ εικοσι μόνο λεπτά διαφορά. Τυχαῖο; Ὁ Θεός δίνει σημάδια στα παιδια τοῦ π. Αὐγουστίνου που τα παίρνει κοντά του.
Καὶ τώρα στο θέμα μας:

Αίσχος! Κινητοποίηση μαμούθ της Αστυνομίας για να συλλάβουν έναν ευλαβή πολύτεκνο ιερέα επειδή δεν μνημονεύει τον αιρετίζοντα Φλωρίνης Ειρηναίο!!!

            

ΑΜΕΣΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΕΩΣ

Ἔστειλαν μέχρι & τὴν Ομάδα Πρόληψης & καταστολῆς Ἐγκλημάτων (Ο.Π.Κ.Ε)

Γραμμένο από την αυτόπτη μάρτυρα Ανδρονίκη Καπλάνογλου

Τὴν Κυριακὴ τὸ πρωΐ, στὶς 24.5.2026, ἔφτασαν πάνω ἀπὸ 10 αυτοκίνητα ἀστυνομικῶν μὲ πολιτικά, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παραπάνω ομάδα ποὺ φοροῦσε τὶς μαῦρες μπλοῦζες με τὰ διακριτικά.

Ἦρθαν μὲ ἁπλες κοῦρσες καὶ μὲ 2-3 πυρπολικά, χωρίς τὴν κλουβα, ἀφοῦ δὲν ἦρθαν νὰ συλλάβουν ὁμάδα ἐγκληματιῶν, ἀλλὰ ἕναν εὐλαβή ἱερέα, μὲ 5 μικρὰ παιδάκια, ποὺ ἀφησε τὸν μισθό του καὶ ἦρθε να ζήση σ᾽ ἕνα σπιτάκι λίγων τετραγωνικῶν, δίπλα στο παλαιό ἁγίασμα τῆς Ιερᾶς Μονῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου.

Αὐτὸν τὸν εὐλαβή ἱερέα ἀνέθεσε ὁ ἡγούμενος τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Μηλοχωρίου π. Μάξιμος Καραβᾶς νὰ ἱερουργῆ στὸ Μοναστήρι του, 15 μέρες πρὶν φύγει γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

Μια παρέκβαση για τὴν πρώτη ἀποστολή ὅλων αὐτῶν τῶν αστυνομικῶν δυνάμεων

https://youtu.be/HvqTFQ2a-Eg?si=fNaAtnrRwYgapd0M

Ὁ δεσπότης Εἰρηναῖος ποὺ περίμενε σαν γεράκι τὸ θάνατο του ηγουμένου Μαξίμου γιὰ να γίνη κύριος τοῦ Μοναστηριοῦ, δὲν ἐκανε ὑπομονή οὔτε 40 ημέρες, γιὰ το μνημόσυνό του Γέροντα ἀπό τὰ πνευματικά του παιδιά. Τὴν 9η ἡμέρα κίνησε μέσω τῶν ὑπουργείων, ὅλες τὶς παραπάνω δυνάμεις καὶ με 12 παπάδες μπῆκαν στο μοναστήρι, για να συλλάβουν τὸν μοναχό, που ἦταν 10 χρόνια στο μοναστήρι καὶ ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ ἡγουμένου Μαξίμου, ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Γέροντας ἐντολή να μείνει 40 μέρες στο Μοναστήρι και νὰ ἀνάβει τὴν καντήλα του. 

Ιεράπετρα -Αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με τις ανυπόστατες κατηγορίες περί αυθαίρετης αγιοκατατάξεως

Πιστοί της Ι. Μητροπόλεως Ιεραπύτνης  και Σητείας

Αποκατάσταση της αλήθειας σχετικά με τις ανυπόστατες κατηγορίες περί αυθαίρετης αγιοκατατάξεως

Με λύπη αλλά και αίσθημα ευθύνης απέναντι στην αλήθεια, αισθανόμαστε την ανάγκη να τοποθετηθούμε δημόσια σχετικά με τις κατηγορίες και τις αιχμές που διατυπώθηκαν εναντίον μας, με αφορμή την πρόσκληση συλλογής μαρτυριών και θαυμαστών γεγονότων προς τιμήν του μακαριστού πνευματικού πατρός μας πατηρ Αναστασίου Χατζάκη.

Ώστε να μη χαθούν τα γεγονότα και να υπάρχουν καταγεγραμμένα και όχι γιατί θέλουμε να αντικαταστήσουμε την Εκκλησία.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά ότι ουδέποτε επιχειρήσαμε, ούτε επιθυμούμε, ούτε θεωρούμε ότι έχουμε οποιοδήποτε δικαίωμα να υποκαταστήσουμε την Εκκλησία ή να προχωρήσουμε αυτόνομα σε αναγνώριση αγιότητος οποιουδήποτε προσώπου.

Για εμάς, τον πρώτο και μοναδικό λόγο σε τέτοια ζητήματα τον έχει αποκλειστικά η Εκκλησία. Αυτό άλλωστε αναφέρεται ξεκάθαρα και αδιαμφισβήτητα στην ίδια την ανακοίνωσή μας, όπου τονίζουμε ότι οι μαρτυρίες συλλέγονται με σκοπό την κατάθεσή τους προς την αρμόδια Εκκλησιαστική Αρχή της Εκκλησίας της Κρήτης, ως απλή μαρτυρία του πληρώματος της Εκκλησίας και όχι ως απόπειρα «ανακηρύξεως Αγίου».

Η πρωτοβουλία μας αφορούσε αποκλειστικά ιδιωτική συλλογή μαρτυριών από πιστούς ανθρώπους που βίωσαν γεγονότα, πνευματικές εμπειρίες ή θαυμαστές επεμβάσεις διά των προσευχών του μακαριστού Γέροντος. Δεν υπήρξε δημόσια διαδικασία «αγιοκατατάξεως», ούτε δημιουργία λατρευτικής κινήσεως, ούτε αυθαίρετη εκκλησιαστική πράξη.

Αντιθέτως, ακριβώς όπως οι ιδιοι αναφέρουν επειδή η ίδια η Εκκλησία, όταν εξετάζει τέτοια ζητήματα, λαμβάνει υπ’ όψιν και τη μαρτυρία του πληρώματός της, θεωρήσαμε χρέος μας να διαφυλάξουμε και να καταθέσουμε υπεύθυνα αυτές τις μαρτυρίες προς γνώση των αρμοδίων Εκκλησιαστικών Αρχών.

Με τα λύπης διαπιστώνουμε ότι επιχειρείται να παρουσιαστεί ως αντικανονική ή επικίνδυνη μία πρακτική η οποία υπήρχε ανέκαθεν μέσα στην εκκλησιαστική ζωή.

Εκατομμύρια πιστοί, πολύ πριν από τις επίσημες Αγιοκατατάξεις συγχρόνων Αγίων, κατέθεταν δημόσια ή ιδιωτικά μαρτυρίες, θαυμαστά γεγονότα και προσωπικές εμπειρίες για μορφές όπως ο Άγιος Πορφύριος, ο Άγιος Παΐσιος, ο Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης, η Αγία Γαλακτία και πολλοί άλλοι σύγχρονοι Άγιοι της Εκκλησίας μας.

Μέχρι και σήμερα κυκλοφορούν βιβλία, έντυπα, αφιερώματα, προσωπικές καταθέσεις, δημόσιες μαρτυρίες σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης και εκδόσεις, πιστών που αναφέρονται σε θαυμαστά γεγονότα και πνευματικές εμπειρίες πριν ακόμη την επίσημη Αγιοκατάταξη πολλών συγχρόνων μορφών.

Άραγε όλοι αυτοί υποκατέστησαν την Εκκλησία; Πήραν τη θέση της Εκκλησίας; Ενήργησαν αντικανονικά επειδή κατέθεσαν τη βιωμένη εμπειρία τους;

Το πρώτο επίσημο διάγγελμα του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού (το σχόλιό μας)

Όπως έχουμε και άλλες φορές δηλώσει από αυτό το βήμα, στηρίζουμε τον μητρ. Πάφου Τυχικό και καταδικάζουμε την αντικανονική καταδίκη του και τον άδικο διωγμό του. Όμως για μία ακόμα φορά ο σεβασμιώτατος μας αναγκάζει με τις επιλογές του να πάρουμε θέση σ' αυτά που λέει:

Πρώτον δεν συμφωνούμε με την προσφυγή του στα κρατικά δικαστήρια και μετέπειτα, όπως λέει, στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, όπως δεν συμφωνήσαμε και με την προσφυγή του στον πατρ. Βαρθολομαίο (ο οποίος, δυστυχώς, μας επιβεβαίωσε). Τί περιμένει ο μητρ. Τυχικός; Τα δικαστήρια που έχουν επικυρώσει όλες τις βλάσφημες και άθεες εντολές της Ε.Ε. να τον δικαιώσουν απέναντι σε έναν αρχιεπίσκοπο που κινείται σύμφωνα με τις αυτές τις γραμμές της Ε.Ε.; Και πως λέει να μην χάσουμε την πίστη μας στην Εκκλησία, όταν ο ίδιος απευθύνεται σε μη εκκλησιαστικά δικαστήρια, αφού δεν βρίσκει το δίκιο του εκκλησιαστικά; Γιατί ζητάει να αναγνωρίζουμε ως αρχιεπίσκοπο έναν διώκτη της ευσεβείας, των Ι. Κανόνων και του επισκοπικού θεσμού (ο ιερός Χρυσόστομος αλλά και ο Ρώμης άγ. Ιννοκέντιος π.χ. έπραξαν το αντίθετο και επαίνεσαν το ποίμνιο που δεν αναγνώριζε ως αρχιεπίσκοπο τους διώκτες του Αγίου Αρσάκιο και Αττικό); Δεν πήρε ο σεβασμιώτατος το μάθημά του από τους πρώτους κακούς συμβουλάτορες και τώρα ακούει άλλους;

Και εδώ έρχεται η δεύτερη μεγάλη ένσταση: Γιατί ο Τυχικός αναφέρθηκε λεπτομερώς στις πνευματικές εμπειρίες που είχε; Οι εμπειρίες αυτές ήταν για τον ίδιο και όχι για να τις διηγείται δημοσίως. Και αν, όπως ισχυρίζεται ο ίδιος και εμείς φυσικά τον πιστεύουμε, οι εμπειρίες αυτές ήταν για να του δώσουν δύναμη και κουράγιο, ότι, βρίσκεται εν δικαίω, γιατί προστρέχει στα κρατικά δικαστήρια; Αφού ο Θεός του έδειξε ότι είναι μαζί του, γιατί καταφεύγει στο κράτος; Αφού διάβασε εκ θαύματος τόσες φορές την ίδια ευαγγελική περικοπή με την δίκη του Χριστού, γιατί δεν Τον μιμείται και δεν σιωπά, ώσπου ο Θεός να τον δικαιώσει, πράγμα που είναι σίγουρο, αφού αδικείται; 

Δυστυχώς για μία ακόμα φορά ο μητρ. Πάφου διαλέγει έναν δρόμο, (μάλλον μέσω συμβουλών) που δεν θα τον δικαιώσει, αλλά θα τον εκθέσει περισσότερο. Μακάρι να βγούμε ψεύτες, το λέμε από καρδίας.

Α.Τ.

youtube.com

Όταν η αθεΐα γίνεται μισαλλοδοξία

Αφιερωμένο στους ρώσους Νεομάρτυρες

Θα διαβεί η θύελλα από τη ρωσική τη γη

Αμαρτίες του λαού ο Θεός θα τις συγχωρήσει

Η θεία του σταυρού Του ομορφιά θα αναφανεί

Στις εκκλησίες του Θεού τους θόλους να φωτίσει

Στην Αγία μας απ’ άκρη σε άκρη τη Ρωσία

Τα σήμαντρα το καινούριο κάλεσμα θα ηχήσουν

Απ το βαθύ λήθαργο – τη δικιά μας την αμαρτία

Στο σωτήριο δρόμο τα παιδιά της να βαδίσουν

Η πίστη όλους θα ενώσει μέσα στην Εκκλησία

Κι οι άγιες μονές στον κόσμο πάλι θα ανοίξουν

(του στάρετς Σεραφείμ της Βύριτσα 1866-1949)

Στις 31 Οκτωβρίου 1917 στη Τσαρσκογιε Σελό ο π. Ιωάννης Κοτσούρωφ δολοφονήθηκε έξω από τον καθεδρικό ναό, γιατί έκανε λιτανεία και δέηση υπέρ της ειρήνης… Ήταν ο πρώτος νεομάρτυρας.

Την Τρίτη του Πάσχα του 1918 θάφτηκε ζωντανός σε τάφο που έσκαψε με τα ίδια του τα χέρια ο Αρχιεπίσκοπος του Περμ Ανδρόνικος.

Την ίδια περίοδο στην Αγία Πετρούπολη συνελήφθησαν σαράντα ιερείς την ώρα που λειτουργούσαν. Οδηγήθηκαν στο κοιμητήριο του Σμόλενσκ και θάφτηκαν ζωντανοί με άμφιά τους.

Στις 29 Ιουνίου του 1918 έριξαν στον ποταμό Τούρα τον επίσκοπο του Τομπόλσκ Ερμογένη, αφού πρώτα του έδεσαν στον λαιμό μια τεράστια πέτρα εξηντα δύο κιλών.

Στις 5 Σεπτεμβρίου 1918 τουφεκίστηκε ο εφημέριος του ναού της Παναγίας του Καζάν Πετρούπολης, π. Φιλόσοφος Ορνάτσκι μαζί με τους δυο γιους του. Ήταν άνθρωπος με βαθιά πίστη και μεγάλη φιλανθρωπική δραστηριότητα και είχε οργανώσει πολλά παιδιά ιδρύματα.

Την ίδια μέρα μαρτύρησαν ο επίσκοπος Σελεγκίνσκ Εφραίμ, και ο πρωθιερέας Ιωάννης, πνευματικό παιδί του π. Ιωάννη της Κρονστάνδης.

Μητροπολίτης Τσερκάσι: «Η δύναμη του Θεού τελειοποιείται στην αδυναμία των διωκόμενων»

Μετατρεψαμε τα διαμερισματα, τα υπογεια και τις σοφιτες σε ναους του Θεου.

  

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

---

Συνέντευξη εφ΄ όλης της ύλης στην ιστοσελίδα "Η ζωή της Εκκλησίας" στη Σερβική Έκδοση, παραχώρησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Τσερκάσι κ. Θεοδόσιος.

Σε μια περίοδο βαθιάς πνευματικής και γεωπολιτικής κρίσης, η συνέντευξη αυτή προσφέρει ένα σπάνιο και αποκαλυπτικό παράθυρο στα γεγονότα που συγκλονίζουν την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ουκρανία.

Μέσα από τα λόγια ενός ιεράρχη που βιώνει προσωπικά τη δίνη των δικαστικών διώξεων και των επιθέσεων, ξετυλίγεται το δράμα μιας θρησκευτικής κοινότητας που καλείται να επιβιώσει σε συνθήκες «πολιτισμού του θανάτου» και αποιεροποίησης της σύγχρονης Ευρώπης.

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr, δημοσιεύει παρακάτω την συνέντευξη σε ελληνική μετάφραση.

****

Τον 20ό αιώνα, η Σερβική Εκκλησία ανέδειξε δύο μεγάλους πνευματικούς δασκάλους και μάρτυρες της Ορθοδοξίας: τον Άγιο Νικόλαο (Βελιμίροβιτς) και τον Άγιο Ιουστίνο (Πόποβιτς), οι οποίοι έγραψαν εκτενώς για την πνευματική κρίση της Ευρώπης, την εκκοσμίκευση και τα επερχόμενα βάσανα της Ορθοδοξίας. Βλέπετε στα γεγονότα στην Ουκρανία, και ιδιαίτερα στους διωγμούς που υφίσταται η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, την εκπλήρωση ορισμένων από τις πνευματικές τους προειδοποιήσεις; Και είναι ορατό το αποχριστιανισμένο πρόσωπο της σύγχρονης Ευρώπης πίσω από την συχνά υποκριτική στάση απέναντι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία;

Προτίμησε τον θάνατο από την άρνηση της Πίστης: Η συγκλονιστική ιστορία του χριστιανού υπουργού του Πακιστάν Σαχμπάζ Μπάτι

Η ιστορία του Σαχμπάζ Μπάτι συνεχίζει να συγκλονίζει τη διεθνή κοινή γνώμη, αποτελώντας σύμβολο θάρρους, πίστης και αυταπάρνησης.

Ο Μπάτι υπήρξε ο μοναδικός χριστιανός υπουργός στο υπουργικό συμβούλιο του Πακιστάν, σε μια περίοδο όπου οι θρησκευτικές εντάσεις και οι διώξεις ήταν έντονες. Με σταθερότητα και αποφασιστικότητα, στάθηκε απέναντι στους αυστηρούς νόμους περί βλασφημίας, οι οποίοι συχνά στοχοποιούσαν θρησκευτικές μειονότητες, συμπεριλαμβανομένων των χριστιανών.

Γνωρίζοντας πολύ καλά τους κινδύνους που αντιμετώπιζε, δεν υποχώρησε. Αντίθετα, συνέχισε να υπερασπίζεται τους καταπιεσμένους και να υψώνει τη φωνή του για δικαιοσύνη και θρησκευτική ελευθερία.

Η ζωή του έμελλε να κοπεί βίαια, όταν ένοπλοι έστησαν ενέδρα στο αυτοκίνητό του και τον πυροβόλησαν δεκάδες φορές.

Πασχαλινὴ νύχτα στὴ φυλακὴ

 

Κάλτσιου-Ντουμιτρεάσα Γεώργιος 

Ἱερεύς 

Ὁ ἱερέας Γεώργιος Κάλτσιου (1925-2006) πέρασε 21 χρόνια στὴ φυλακὴ γιὰ τὴν ὁμολογία τῆς πίστεως. Τὸ 1948, σὲ ἡλικία 23 χρονῶν, ἔλαβε τὴν πρώτη του καταδίκη, τὴν ὁποία πέρασε ὑπὸ τὶς δυσκολότερες συνθῆκες. Ἔτσι, φυλακίστηκε στὴν πόλη Ζιλάβα, στὸ σωφρονιστικὸ κατάστημα Κασίμκα, τὸ ὁποῖο βρισκόταν σὲ βάθος μερικῶν μέτρων κάτω ἀπὸ τὴ γῆ, χωρὶς φῶς, μὲ τὸν ἀέρα νὰ διεισδύει ἐκεῖ μόνο μέσω τριῶν μικρῶν ὀπῶν στὴν πόρτα. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κρατούμενους ἐκεῖ ἦταν ἄρρωστος μὲ φυματίωση καί, μὴ λαμβάνοντας ἰατρικὴ βοήθεια, ἔχασε πολὺ αἷμα. Γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει, ὁ μελλοντικὸς ἱερέας Γεώργιος ἄνοιξε τὶς φλέβες του κι ἔδινε τὸ αἷμα του, γιὰ νὰ πιεῖ ὁ ἀσθενής.

Τὸ 1964, λόγω τῆς πίεσης δυτικοευρωπαϊκῶν ὀργανώσεων, ὅλοι οἱ πολιτικοὶ κρατούμενοι τῆς Ρουμανίας ἀμνηστεύθηκαν καὶ ἀφέθηκαν ἐλεύθεροι. Ὁ πατὴρ Γεώργιος μπῆκε στὴ Σχολὴ Φιλολογίας καὶ στὴ Σχολὴ Θεολογίας. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀποφοίτηση, ἔκανε τὸ διδακτορικό του στὴν εἰδικότητα «Θεολογία». Ὕστερα, ἔλαβε τὴ χάρη τῆς ἱεροσύνης κι ἔγινε καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς στὸ Βουκουρέστι.

Τὸ 1979, συνελήφθη ξανὰ καὶ κρατήθηκε ὑπὸ ἀπάνθρωπες συνθῆκες. Διάσημοι Ρουμάνοι ἐμιγκρέδες, ὅπως ὁ Μιρτσέα Ἐλιάντε, ὁ Εὐγένιος Ἰονέσκο καὶ ἄλλοι, τὸν ὑπερασπίστηκαν ἐνεργά. Τὸ 1984, ὁ πατὴρ Γεώργιος ἀπελευθερώθηκε, ὅμως ἦταν ἐξαναγκασμένος νὰ μετακομίσει στὶς ΗΠΑ. Μετὰ τὴν πτώση τοῦ σοσιαλιστικοῦ καθεστῶτος, κάθε χρόνο ἐπισκεπτόταν τὴν πατρίδα του, ὅπου καὶ ἀναπαύτηκε ἡ ψυχή του, στὸ κοιμητήριο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Πέτρου Βόντα.

«ΠΡΟΣΤΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΑΤΑΝΑ!» Η UEFA Κηρύσσει Πόλεμο κατά της Ορθοδοξίας

Δείτε το Βίντεο : https://youtube.com/shorts/qO8MQKJBD20?si=ySf_GBjVuUWMaM4P

Η UEFA έδειξε για ακόμα μια φορά το πραγματικό της πρόσωπο.

Με μια απόφαση που προκαλεί οργή και αγανάκτηση σε εκατομμύρια Ορθόδοξους Χριστιανούς, η ευρωπαϊκή ποδοσφαιρική συνομοσπονδία επέβαλε πρόστιμο 95.500 ευρώ στον Ερυθρό Αστέρα, επειδή οι οπαδοί του ανέδειξαν πανό με το Πρόσωπο του Ιησού Χριστού και το μήνυμα «Είθε η πίστη μας να σε οδηγήσει στη νίκη».

Το παρεκκλήσι του Αγγέλου. Μία ταινία για τους διωγμούς των Χριστιανών στην κομμουνιστική Ρωσία που τόσο εύκολα "ξέχασαν" οι "προοδευτικές" δυνάμεις!

        

Πηγή

Ὁ Ἅγιος Ἱερομάρτυς καί Ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ Βαλεριάνος Νοβίτσκι (1897- 1930)

«Γιὰ νὰ μὴ μὲ ἐκτελέσουν, μοῦ ζήτησαν ν’ ἀπαρνηθῶ τὸν Θεὸ καὶ τὴν ἱεροσύνη. Δὲν δέχτηκα. Θὰ τὰ βγάλεις πέρα μόνη σου μὲ τὰ παιδιά;»

Ἡ πρεσβυτέρα τοῦ ἀπάντησε μ’ ἕνα ἄλλο σύντομο σημείωμα: 

«Μὴν ἀπαρνηθεὶς οὔτε τὸν Θεὸ οὔτε την ἱεροσύνη. Ἐμένα θὰ μὲ βοηθήσει ὁ Κύριος.»

                    Ἑορτάζει στὶς 23 Φεβρουαρίου

                        

Ὁ Ἱερομάρτυς Βαλεριανὸς γεννήθηκε τὸ 1897 στὸ χωριὸ Τελιάντοβιτς τῆς ἐπαρχίας Μίνσκ. Ἦταν γιὸς τοῦ ἱερέα τοῦ χωριοῦ π. Βασιλείου Νοβίτσκι.

Τὸ 1918 ἡ ἄθεη σοβιετικὴ ἐξουσία ἔκλεισε τὸ Ἐκκλησιαστικὸ Σεμινάριο τοῦ Μίνσκ, ὅπου φοιτοῦσε ὁ Βαλεριανός, κι ἔτσι ὁ νεαρὸς ἱεροσπουδαστὴς δὲν πρόλαβε νὰ ὁλοκληρώσει τὶς σπουδές του.

Τὸ 1921 μπῆκε στὴ Νομικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λευκορωσίας, ἀλλὰ τὴν ἐγκατέλειψε δύο χρόνια ἀργότερα ὅταν πέθανε ὁ πατέρας του. Ἀποφάσισε τότε νὰ ἀφιερωθεῖ στὴν ὑπηρεσία τοῦ Κυρίου καὶ νὰ γίνει ἱερέας. Πράγματι ἀφοῦ νυμφεύθηκε, χειροτονήθηκε καὶ διορίστηκε ἐφημέριος τοῦ ναοῦ τῆς Ἁγίας Τριάδος τοῦ Τελιάντοβιτς, στὴ θέση τοῦ πατέρα του.

Οἱ κάτοικοι τοῦ χωριοῦ βρῆκαν στὸ πρόσωπο τοῦ π. Βαλεριανοῦ ἕναν ποιμένα μὲ μεγάλη καλοσύνη, ἐνάρετη ζωὴ καὶ ἔνθεο ζῆλο. Ἦταν σαγηνευτικὸς ἱεροκήρυκας καὶ μὲ τὴ διδαχή του κατόρθωσε νὰ ἐπαναφέρει στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας πολλοὺς πλανεμένους ἀνθρώπους.

Μὲ τὴ δημιουργία τῶν κολχὸζ καὶ τὴ σταδιακὴ δήμευση τῶν περιουσιῶν τῶν χωρικῶν, ἐντάθηκε καὶ ἡ ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα. Στὸ γειτονικὸ χωριὸ Λότβιν ἱδρύθηκε ἀντιθρησκευτικὴ ὀργάνωση. Ὁ π. Βαλεριανὸς δήλωσε ὅτι δὲν θὰ κήδευε τοὺς χωρικοὺς ποὺ θὰ συμμετεῖχαν στὶς δραστηριότητες αὐτῆς τῆς ὀργανώσεως.