"Μοῦ λένε… Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλά εἶναι ἀρχαῖα καί δέν τά καταλαβαίνουμε

"Μοῦ λένε…

Παππούλη μου, διαβάζουμε, ἀλλὰ εἶναι ἀρχαῖα καὶ δὲν τὰ καταλαβαίνουμε… τοὺς λέω… δὲν πειράζει τὰ καταλαβαίνει ὁ διάβολος μὲ τοὺς δαίμονες τοῦ καὶ παίρνουν δρόμο καὶ τρέχουν…

Ακούσατε Μαρία Τὴν εἶπε τὴν Παναγία μας…δὲν τολμᾶ κἂν νὰ Τὴν ἀποκαλέσει μὲ τὸ Ὄνομα Της, Παναγία ἢ Θεοτόκο… καίγεται ὅταν Τὴν ἀκούει νὰ Τὴν ἐπικαλούμεθα καὶ νὰ Τὴν χαιρετίζουμε μὲ τοὺς Χαιρετισμούς Της…

''Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα'' (Δ' Χαιρετισμοί)

«Ἡ περιστερά, ἡ τὸν Ἐλεήμονα ἀποκυήσα, χαῖρε, Ἀειπάρθενε, ὁσίων πάντων, χαῖρε, τὸ καύχημα, τῶν ἀθλητῶν στεφάνωμα, χαῖρε, ἁπάντων τε τῶν δικαίων θεῖον ἐγκαλώπισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν τό διάσωσμα» 

(Θ’ Ὠδή τοῦ Κανόνα τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου)

«Χαῖρε, Ἀειπάρθενε, σὺ ποὺ εἶσαι ἡ θεία περιστερά ἡ γεννήσασα τὸν ἐλεήμονα Θεό. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι τὸ καύχημα ὅλων τῶν ὁσίων καὶ τὸ στεφάνωμα τῶν μαρτύρων. Χαῖρε, σὺ, ποὺ εἶσαι ὅλων τῶν δικαίων τὸ θεῖο στόλισμα καὶ ἡμῶν τῶν πιστῶν ἡ σωτηρία» (Μετάφραση-Ἑρμηνεία Ἀρχιμ. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου) 

                      

Ο ποιητής του Κανόνα του Ακαθίστου Ύμνου άγιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος αξιοποιεί πλήθος εικόνων της Παλαιάς και της Καινής Διαθήκης, οι οποίες αναφέρονται στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, άλλες που την προτυπώνουν και άλλες που την δείχνουν στην ομορφιά της απλότητάς της, ένα αληθινό μεγαλείο.

Μία από τις πιο ωραίες ποιητικές εικόνες είναι αυτή που την χαρακτηρίζει «περιστερά». Ο υμνογράφος έχει υπόψιν του το περιστέρι του Νώε, το οποίο αποστέλλεται από τον δίκαιο της Παλαιάς Διαθήκης μετά τον κατακλυσμό, φεύγει από την Κιβωτό και επιστρέφει φέρνοντας κλαδί ελιάς, σε απόδειξη ότι ο κατακλυσμός τελείωσε και τα νερά έχουν αποτραβηχτεί. 

Α΄ Χαιρετισμοὶ - Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ. (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

 

Α΄ Χαιρετισμοὶ

Ἀπὸ τὴν «ἀρὰ» στὴ χαρὰ.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

«Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1)

Ἂς εὐχαριστήσουμε, ἀγαπητοί μου, ἀπόψε τὸν Κύριο καὶ τὴν ὑπεραγία Θεοτόκο, ποὺ μᾶς ἀξιώνει γιὰ μία ἀκόμη φορὰ νὰ παρακολουθήσουμε τοὺς Χαιρετισμούς. Ἀπ᾿ ὅλα τὰ «χαῖρε» ποὺ ἀκούστηκαν, θὰ ἐπιστήσω τὴν προσοχή σας στὸν πρῶτο χαιρετισμό, ὁ ὁποῖος λέει· «Χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει· χαῖρε, δι᾿ ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει» (Ἀκάθ. Ὕμν. Α1). Μιλάει περὶ «ἀρᾶς», περὶ κατάρας δηλαδή. Ποιά νὰ εἶνε ἆραγε αὐτὴ ἡ κατάρα, ποὺ εἶχε ὑπ᾿ ὄψιν του ὁ ποιητὴς τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου;

* * *

Γιὰ νὰ δοῦμε, ποιά εἶνε ἡ κατάρα, πρέπει ν᾿ ἀνοίξουμε τὸ πρῶτο βιβλίο τῆς ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεσι. Ἐκεῖ, στὰ τρία πρῶτα κεφάλαια, ὑπάρχει ἡ ἱστορία τοῦ κόσμου, ἡ λεγομένη κοσμογονία. Ἐκεῖ βλέπουμε, ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε τὸν κόσμο, καὶ τελευταῖο ἀπ᾿ ὅλα τὸν ἄνθρωπο. Ἐποίησε τὸν ἄνθρωπο «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» αὐτοῦ (Γέν. 1,26). Καὶ τὸν τοποθέτησε στὸν κῆπο τῆς Ἐδέμ· «Ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ κατὰ ἀνατολὰς καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν ἔπλασε» (ἔ.ἀ. 2,8).

Τί ἦταν ὁ παράδεισος; Ὅ,τι ὡραιότερο μπορεῖ νὰ φανταστῇ κανείς. Δὲν ἦταν τόσο τὰ δέντρα, ἡ χλόη, τὰ πουλιά, τὰ κρυστάλλινα νερὰ κ.τ.λ.· αὐτὸς εἶνε ὁ ὑλικὸς παράδεισος. Ὁ παράδεισος ἦταν κάτι ἀνώτερο. Ἦταν ἡ ἀθῳότης, ἡ ἁγνότης· τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀμόλυντος, δὲν εἶχε διαπράξει τὴν ἁμαρτία. Ζοῦσε σὲ ἁρμονία μὲ τὸν ἑαυτό του, μὲ τὴ φύσι, μὲ τὸ Θεό. Ἦταν ὑγιὴς στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.

Ἀλλὰ ἡ εἰδυλλιακὴ αὐτὴ κατάστασις ἀνετράπη. Πῶς; Ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἄνθρωπο. Φάνηκε ἀχάριστος στὸ Θεό. Δὲν ἄκουσε τὴ φωνή του, ἔδωσε προσοχὴ στὴ φωνὴ τοῦ διαβόλου. Παρέβη μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε πλέον ἔσβησε γι᾿ αὐτὸν ὁ παράδεισος. Ἔφυγε ἡ «χαρὰ» καὶ ἦρθε ἡ «ἀρά», ἡ κατάρα. Κατάρα εἶνε ἡ τιμωρία.

Πόσα εἴδη τιμωρίας ἦρθαν;

Το Οσφράδιον

Ηλίας Γ. Σκόνδρας

Δέν ὑπάρχει εγκώμιο που να ταιριάζει στο πρόσωπο και στο έργο  της Υπεραγίας Θεοτόκου κα να μη το έχουν χρησιμοποιήσει  οι ιεροί υμνογράφοι στην  ακολουθία του Ακαθίστου Υμνου.

Ακούμε να  χαρακτηρίζουν τη Μητέρα του Θεού με αναρίθμητες συμβολικές λέξεις ή φράσεις, όπως παράδεισον, αστέρα, λιμένα, πόλιν, βάθος, ύψος, στολήν, στοργήν, ιλαστήριον του κόσμου  κ.ά.

 Ένα ασυνήθιστο εγκώμιο που επέλεξαν για την Παναγία μας είναι  το οσφράδιον, που σημαίνει άρωμα ή ευωδία  και απαντάται σε τροπάριο του κανόνος ως εξής:

 Χαίρε [η τέξασα] το οσφράδιον του πάντων Βασιλέως.

 Μεταφράζεται  με δύο τρόπους: Χαίρε συ που γέννησες την ευωδία του Βασιλιά του σύμπαντος ή Χαίρε συ που είσαι η ευωδία του Βασιλιά του σύμπαντος. 

Και οι δύο αποδόσεις είναι ορθές, διότι σύμφωνα με την πρώτη οσφράδιο με την απόλυτη έννοια είναι ο Κύριος, ο Υιός και Λόγος του Θεού, που αποτελεί την υπέρτατη πνευματική ευωδία. Σύμφωνα με τη δεύτερη οσφράδιο είναι η Παναγία μας, η οποία μπροστά στο Θεό είναι μοναδική ευωδία, καθότι η Παρθένος Μαριάμ είναι η αγιωτέρα ανθρωπίνη ύπαρξη και αναδίδει ασύγκριτο άρωμα αρετής.

Σε τι χρησίμευε το οσφράδιο και  πώς εφαρμόζεται στη Μητέρα του Θεού.

Η Εκκλησία βλέπει στον «ένδροσο πόκο» του Γεδεών τον τύπο της Υπεραγίας Θεοτόκου

                            

Θαύματα αναζητούμε οι άνθρωποι στη ζωή μας. Μάλιστα, όσοι πιστεύουμε στον Θεό συχνά έρχεται η στιγμή που θέλουμε την απόδειξη ότι Αυτός και υπάρχει και μας αγαπά. Κυρίως σε δυσκολίες, σε θέματα υγείας, σε κρίσιμα σταυροδρόμια, στις σχέσεις μας με τους άλλους, μοιάζουν τα θαύματα οι μοναδικές λύσεις τις οποίες περιμένουμε. Όταν μάλιστα αυτά δεν έρχονται, θυμώνουμε με τον Θεό, σαν τα παιδιά που μας χάλασαν το χατίρι, και ριχνόμαστε στην απιστία, στην άρνηση, στην απογοήτευση. Βεβαίως, όταν τα θαύματα πρόκειται να μας ωφελήσουν στην πνευματική μας κατάσταση, όταν είναι προς το αληθινό μας συμφέρον που έχει να κάνει με την αιωνιότητα, αλλά και έχουν να κάνουν και με τη βοήθεια προς τους άλλους την οποία τα θαύματα μπορεί να προσφέρουν, ο Θεός διά της Παναγίας και των Αγίων Του τα δίνει. Αρκεί η πίστη μας να μην στηρίζεται στα θαύματα, διότι τότε όσα και να δούμε, πάλι δεν θα ικανοποιηθούμε.

Στην Παλαιά Διαθήκη, στα χρόνια της ιστορίας του Εβραϊκού λαού που ονομάστηκαν «χρόνια των Κριτών», ο κριτής Γεδεών κλήθηκε από τον Θεό να συγκεντρώσει κάποιον στρατό για να πολεμήσει εναντίον των Μαδιανιτών, εχθρών του ισραηλιτικού λαού. Ο Γεδεών ένιωθε ότι το έργο αυτό θα ήταν δύσκολο και έτσι ζήτησε από τον Θεό ένα θαύμα, ένα σημείο: ήταν καλοκαίρι και είχε κουρέψει τα πρόβατά του. Ενώ παντού υπήρχε ξηρασία, σε ένα ποκάρι μαλλιών από τα πρόβατα θα υπήρχε δροσιά, η οποία θα το νότιζε τόσο πολύ το ποκάρι, που θα ήταν αδύνατον άνθρωπος να το είχε ποτίσει, ενώ το έδαφος γύρω του θα παρέμεινε ξερό.

“Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα”

Ο γέροντας Κλεόπας Ηλιέ και οι δαιμονικές επιθέσεις....Αφήγηση από βιβλίο μεταφρασμένο στα Ελληνικά ..

                       

“Χαῖρε, τό τῶν δαιμόνων πολυθρήνητον τραῦμα” διαβάζουμε στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας !

Καί πόσο πολύ ισχύει αυτό για όσους ταλαιπωρούνται από τις επιφορές των πονηρών πνευμάτων και καταφεύγουν στην καθημερινή ανάγνωση των Χαιρετισμών της Παναγίας μας ως αμυντήριον προστασίας από τον διάβολο και τα μυσαρά έργα του!

Και σε παλαιότερες αναρτήσεις που έχουμε δημοσιεύσει, διαπιστώνεται το πόσο οι δαίμονες όχι απλά ενοχλούνται αλλά κυριολεκτικά “καίγονται” από τους Χαιρετισμούς, και για τον λόγο αυτό Πνευματικοί συνιστούν σε όσους ταλανίζονται από πονηρά πνεύματα να διαβάζουν τους Χαιρετισμούς!

Χαῖρε, ὀσμή τῆς Χριστοῦ εὐωδίας

«Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας»!

    

Κάθε Παρασκευή, κατὰ τὴν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, πλήθη πιστῶν κατακλύζουν τοὺς ἱεροὺς ναοὺς γιὰ νὰ τιμήσουν τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ, νὰ ψάλουν τὸ «χαῖρε» πρὸς τὸ «εὔοσμον θυμίαμα», τὸ «μύρον τὸ πολύτιμον», τὴν Κυρία Θεοτόκο. Πλημμυρίζουν οἱ Ὀρθόδοξοι ναοὶ ἀπὸ τὴν ἄρρητη εὐωδία ποὺ ἀναδίδει ἡ πάναγνος μορφὴ τῆς ὑπερευλογημένης Θεοτόκου.

Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ πιστοὶ μαζὶ μὲ τὸν ἱερὸ ὑμνωδὸ ἀναφωνοῦν: «Χαῖρε, ὀσμὴ τῆς Χριστοῦ εὐωδίας»! Χαῖρε ἐσύ, Θεοτόκε, ποὺ ἀναδίδεις τὴν εὐωδία τοῦ Χριστοῦ. Εὐωδία Χριστοῦ! Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐξαίσιο, τὸ ὑπερουράνιο ἄρωμα τὸ ὁποῖο ἀναδίδει ἡ Παρθένος Μαρία. Μέσα σὲ ἕναν κόσμο ὁ ὁποῖος ἀπέπνεε ἔντονη τὴ δυσοσμία τῆς ἁμαρτίας· μέσα σὲ μία ἀτμόσφαιρα ἀποπνικτικὴ ἀπὸ τὶς ἀναθυμιάσεις τῆς ἠθικῆς διαφθορᾶς καὶ τῆς θρησκευτικῆς πλάνης, ἡ Παναγία ἔγινε «τῆς εὐωδίας τὸ σεπτὸν σκήνωμα», τὸ δοχεῖον τῆς Χάριτος τὸ ὁποῖο γέμισε ἀπὸ τὸ ἀκένωτο μύρο τῆς θεότητος. Τί ἦταν ὅμως αὐτὸ ποὺ κατέστησε τὴν Παρθένο Μαρία δοχεῖο κατάλληλο ποὺ ἔφερε τὴν εὐωδία τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο;

Γνωρίζεις τι γίνεται αν διαβάζεις τους Χαιρετισμούς της Παναγίας κάθε μέρα;

Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας

Στα παλιά χρόνια, δηλαδή πριν από το 1800, κάποιος εκεί τότε, – υπήρχαν πολλοί λησταί, όπως είναι γνωστό, που στήνανε καρτέρι στα σταυροδρόμια, και λήστευαν τους περαστικούς,

– κάποιος λοιπόν απ’ αυτούς τους αρχιληστάς είχε βάλει μερικούς συντρόφους, να στήνουν το καρτέρι τους σε ένα σταυροδρόμι που ήτο αναγκαστικό πέρασμα για τους περαστικούς πεζοπόρους, από τη μια πόλη στην άλλη. Και όποιος περνούσε, είτε ήταν μόνος του, είτε ήταν δύο είτε τρείς, τους λήστευαν.

Και μετά τους άφηναν να φεύγουν, δεν τους έκαναν κακό. Δεν τους τραυμάτιζαν, δεν τους κακοποιούσαν.

Κάποτε πέρασε απ’ αυτό το σταυροδρόμι και ένας άγιος μοναχός. Εκείνος, – τον σταμάτησαν βέβαια και τον λήστεψαν, τι να πάρουν από έναν μοναχό, τέλος πάντων, ό,τι είχε – δεν έφυγε. Παρακάλεσε τους ληστάς να τον οδηγήσουν στο λημέρι του αρχηγού τους, – λέει «τι τον θέλεις;»

-Α, λέει, θα σας πώ κάτι πολύ σπουδαίο. Σε λίγο θα περάσει ένας πολύ μεγάλος και πλούσιος έμπορος φορτωμένος διαμάντια, αλλά, θέλω να του πώ, πώς θα είναι ντυμένος, για να τον καταλάβετε, γιατί θάχει μαζί του πολλά τα κουρέλια.

Έτσι και έγινε, όχι για να μην του χαλάσουν το χατίρι, αλλά για τις απολαβές που θα είχε.

Τον πήγαν λοιπόν… μόλις συναντήθηκε ο μοναχός με τον αρχιληστή, του λέγει ότι θα καλέσεις όλους τους ανθρώπους εδώ, για να τους πω αυτό το μεγάλο νέο, διότι είναι πολύ σπουδαίο.

ΤΟΥΣ ΕΣΩΣΑΝ ΟΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

του π. Στέφανου Αναγνωστόπουλου

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ: Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε. Και πάλιν και πολλάκις Χαίρε Νύμφη Ανύμφευτε. Όπως γνωρίζετε χριστιανοί μου, όπως το βλέπετε και όπως το βιώνετε, τη Μεγάλη Σαρακοστή και κάθε Παρασκευή, ψάλλονται στην Εκκλησία μας οι Χαιρετισμοί της Παναγίας. Είναι μια από τις ωραιότερες ακολουθίες και συγχρόνως μια από τις καλύτερες προσευχές.Οι Χαιρετισμοί συνδέονται πάντοτε και με το Μικρό Απόδειπνο.Τη Μεγάλη Σαρακοστή που διαβάζουμε το Μεγάλο Απόδειπνο, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη, δεν λέγονται οι Χαιρετισμοί. Ψάλλονται όμως κάθε Παρασκευή και διαβάζονται Σαββάτο και Κυριακή, μαζί με το Μικρό Απόδειπνο. Επίσης οι Χαιρετισμοί δεν λέγονται την Μεγάλη Εβδομάδα, όπως και ολόκληρη την Πασχαλινή Διακαινήσιμη εβδομάδα. Όλο το χρόνο συνοδεύονται κάθε μέρα με το Μικρό Απόδειπνο υποχρεωτικά. Όποιος διαβάζει τους Χαιρετισμούς κάθε μέρα, και βράδυ, ακόμα και μεσημέρι, και πρωί, έχει μεγάλη τη βοήθεια της Παναγίας μας.

Εκεί που τιμάται όλως ιδιαιτέρως η Παναγία, είναι το Άγιον Όρος, όπου θεωρείται και το δικό Της περιβόλι. Για τους Αγιορείτες μοναχούς η Υπεραγία Θεοτόκος είναι η μοναδική προστασία.

Μακάρι να αποκτήσουμε και μεις αυτή την συναίσθηση.

Την βιωματική συναίσθηση δηλαδή ότι είναι και για μας η μοναδική προστασία, μεσίτρια και πρεσβευτής.

ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ. Πρωτότυπο κείμενο με νεοελληνικὴ απόδοση

Η ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Τὸ πρωτότυπο κείμενο με νεοελληνικὴ ἀπόδοση τοῦ θεολόγου Εὐαγγέλου Γ. Καρακοβούνη

ΠΡΟΛΟΓΟΣὉ Ἀκάθιστος Ὕμνος, οἱ τόσο δημοφιλεῖς «Χαιρετισμοὶ» στὴν Παναγία, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ σημαντικὰ ὑμνογραφικὰ κείμενα τῆς βυζαντινῆς περιόδου, συνδεδεμένος ὄχι μόνο μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ (λατρευτικὴ) ζωή, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν ἐθνικὴ πορεία τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος ἀναγνώρισε στὸ πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τὴν «Ὑπέρμαχο στρατηγό», τὴ σκέπη καὶ τὴν προστασία του.

Ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου, ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ σήμερα, συμψάλλεται μὲ τὸ Μικρὸ Ἀπόδειπνο τμηματικὰ τὴν Παρασκευὴ τὸ ἑσπέρας τῶν πρώτων τεσσάρων ἑβδομάδων τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, καὶ ὁλόκληρη τὴν Παρασκευὴ τῆς πέμπτης ἑβδομάδος τῶν Νηστειῶν.

Εὐελπιστοῦμε πὼς μὲ τὴν παράλληλη παράθεση τοῦ κειμένου καὶ τῆς μεταφράσεως στὴ νεοελληνική, ἡ Ἀκολουθία τοῦ Ἀκαθίστου Ὕμνου θὰ γίνει περισσότερο προσιτὴ στοὺς εὐσεβεῖς χριστιανούς.