Η φρικτή αίρεση του «αλαθήτου» και η συγκρητιστική επιτροπή Διαλόγου Λατίνων-Ορθοδόξων στην παπική Μονή Pannonhalma

«Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία· τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι, φεῦ, ἡ πλέον φρικτή ἐξορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν γῆ» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

………………………………….

Eργασίες της συγκρητιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων στην παπική Μονή του Pannonhalma

Ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της συγκρητιστικής Συντονιστικής Επιτροπής Διαλόγου μεταξύ Ορθοδόξων και των αιρετικών Λατίνων, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν στην παπική Μονή του Pannonhalma στην Ουγγαρία [1].

Από τις 15 έως τις 19 Ιουνίου 2026, η επιτροπή συνεδρίασε υπό την συμπροεδρία του καρδιναλίου Kurt Koch, προέδρου του Δικαστηρίου για την προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, και του Μητροπολίτη Πισιδίας Ιώβ, εκπροσώπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Τα μέλη της οικουμενιστικής Επιτροπής θεώρησαν ιδιαίτερο «προνόμιο» το ότι μπόρεσαν να διεξαγάγουν τις εργασίες τους στο εμπνευσμένο περιβάλλον της παπικής Μονής, η οποία ιδρύθηκε το 996, «μέσα σε ατμόσφαιρα προσευχής».

Αναβολή έκδοσης αναθεωρημένου κειμένου περί της βλάσφημης και φρικτής αίρεσης του «αλαθήτου» 

Οι «εργασίες» της συντονιστικής επιτροπής επικεντρώθηκαν σε αναθεωρημένο σχέδιο κειμένου που πραγματεύεται το «ζήτημα» (σ.σ. τη φρικτή και βλάσφημη αίρεση των Λατίνων) του «αλαθήτου» (του Πάπα), εξεταζόμενο «τόσο από θεολογική όσο και από ιστορική σκοπιά». 

Αποφασίστηκε ότι αρκετά σημεία του απαιτούν περαιτέρω αναθεώρηση και διευκρινίσεις προτού μπορέσει να υποβληθεί προς εξέταση σε Ολομέλεια της συγκρητιστικής Επιτροπής. 

Για τον λόγο αυτό προβλέπεται νέα συνεδρίαση της επιτροπής, η οποία προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί τον Ιούνιο του 2027.

Ιστορική διαδρομή  – Η βλάσφημη αίρεση των Λατίνων περί του αλαθήτου του Πάπα 

Οἰκουμενιστὴς καὶ Ἅγιος; Ἀναίρεση ὅσων προσπαθοῦν νὰ ἁγιοκατατάξουν (!!!) τὸν Ἀναστάσιο Ἀλβανίας καὶ νὰ τὸν παρουσιάσουν ὡς πρότυπο ορθοδόξου ποιμένος παραπλανώντας τὸ ποίμνιο

«Ἀγαπητοί, μὴ παντὶ πνεύματι πιστεύετε, ἀλλὰ δοκιμάζετε τὰ πνεύματα εἰ ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν, ὅτι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἐξεληλύθασιν εἰς τὸν κόσμον» (Α΄ Ἰω. 4,1)

Όσιος Παΐσιος – ‘’Από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό’’

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πρὶν ἀρχίσω μὲ τὸ κύριο θέμα τοῦ κειμένου, ἂς μοῦ ἐπιτραπεῖ ἕνας μικρὸς πρόλογος ποὺ θὰ δικαιολογήσει καὶ τὸ θέμα καὶ τὸ ὕφος τοῦ κειμένου μου. Ὁ Ἀπόστολος Ἰωάννης, ὁ -πρέπει ἰδιαίτερα στὶς μέρες μας νὰ τονιστεῖ αὐτό- μοναδικὸς στὴν Ἐκκλησία μας ποὺ φέρει τὴν ἐπωνυμία «ὁ μαθητὴς τῆς ἀγάπης» δηλ. τῆς ἀγάπης, ὅπως τὴν ἐννοεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὄχι ὁ κόσμος, στὴν πρώτη του ἐπιστολὴ δίνει τὴν θεῶθεν πνευματικὴ ἐντολή, ποὺ πρέπει νὰ τηρεῖ κάθε Χριστιανός: «Ἀγαπητοί, μὴ δίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς κάθε πνεῦμα ἀνθρώπων, ἀλλὰ νὰ ἐξετάζετε τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ διαβεβαιώνουν ὅτι ἔχουν Πνεῦμα Θεοῦ καὶ πνευματικὰ χαρίσματα, ἐὰν πράγματι εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, διότι πολλοὶ ψευδοπροφῆται ἔχουν βγῇ στὸν κόσμον». Ἄρα ὅποιος κι ἂν εἶναι ἀπέναντί μας, ὅτι κι ἂν ἔχει καταφέρει, πρέπει νὰ τὸν ἐξετάζουμε, διότι μπορεῖ νὰ εἶναι ψευδοπροφήτης. 

Ποιοί εἶναι ὅμως αὐτοὶ οἱ ψευδοπροφῆτες, οἱ λύκοι μὲ δορὰ προβάτου; Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἀντιοχείας,τοὺς ἀποκαλύπτει ὡς ἑξῆς: «Πᾶς ὁ λέγων παρὰ τὰ διατεταγμένα (δηλαδὴ ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων), κἄν ἀξιόπιστος ᾖ, κἄν νηστεύῃ, κἄν παρθενεύῃ, κἄν σημεῖα ποιῇ, (δηλαδὴ θαύματα) κἄν προφητεύῃ, λύκος σοι φαινέσθω ἐν προβάτου δορᾷ, προβάτων φθορὰν κατεργαζόμενος» (ΒΕΠΕΣ 2, σελ. 330). Ἐδῶ βλέπουμε τὸν μεγάλο αὐτὸν Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας νὰ μὴν φοβᾶται νὰ ὀνομάζει λύκο καὶ ὡς ἐκ τούτου ψευδοπροφήτη ἀκόμα καὶ αὐτὸν ποὺ κάνει σημεῖα καὶ τέρατα, ποὺ μιλάει γλυκύτατα, ποὺ ἔκανε ἔργο στὴν Ἐκκλησία; Γιατί; Διότι παράλληλα λέγει καὶ πράττει ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου καὶ τὶς διδασκαλίες τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Κινούμενος λοιπόν, ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου καὶ Μαθητοῦ τῆς Ἀγάπης καὶ τοῦ καθήκοντός μου ὡς Χριστιανός, κι ἐπειδὴ ἔχουν ἀυξηθεῖ ἤδη καὶ μὲ φανερὰ σημεῖα ὑπερβολῆς οἱ φωνὲς περὶ Ἁγιότητος τοῦ κεκοιμημένου Ἀλβανίας Ἀναστασίου θὰ ἐξετάσω δημοσίως (τὸ ἔχω πράξει καὶ πρὶν τὴν κοίμησή του) τὸ ἔργο καὶ τὴν διδασκαλία τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπ. Ἀναστασίου, γιὰ νὰ διαπιστωθεῖ ἂν ἦταν πράγματι ἕνας ἅγιος καὶ ἄξιος ποιμένας τῆς Ἐκκλησίας ποὺ τηροῦσε καὶ κήρυττε τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Διότι ὅπως θὰ διαπιστωθεῖ παρακάτω, οἰκουμενιστὴς καὶ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δὲν γίνεται νὰ εἶναι κάποιος. Ἢ θὰ ἀπορρίψουμε τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων ποὺ καταδίκασαν τὸν Οἰκουμενισμὸ ἢ θὰ ἀπορρίψουμε ὅσους τὸν προωθοῦσαν καὶ τὸν προωθοῦν. «Oὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει» (Ματθ. 6, 24).

Κι ἐπειδὴ κάποιοι -τάχα εὐαίσθητοι- ἀντιδροῦν στὴν ὁποιαδήποτε δημοσίευση κειμένων μὲ τὶς οἰκουμενιστικὲς δραστηριότητες τοῦ κεκοιμημένου πλέον ἀρχιεπισκόπου Ἀλβανίας Ἀναστασίου θεωρῶντας την ἀνάρμοστη πρὸς τὴν ὀρθόδοξη δεοντολογία (παρ' ὅλο ποὺ κάθε δημοσίευση συνοδεύεται πάντα ἀπὸ τὶς εἰλικρινεῖς προσευχὲς γιὰ τὴν ἀνάπαυση καὶ συγχώρεση τοῦ μακαριστοῦ κεκοιμημένου ἀρχιερέως) καὶ τονίζοντας τὸ ἱεραποστολικὸ καὶ ἐκκλησιαστικό ἔργο καθὼς καὶ τὸ ἄμεμπτο τοῦ βίου του, θέλω νὰ ἐπισημάνω τὰ ἑξῆς: Ὁ ἄμεμπτος βίος καὶ οἱ γνώσεις δὲν ἀποτελοῦν σημεῖο Ἁγιότητας καθὼς ἀκόμα καὶ ὁ Ἄρειος περιγράφεται νὰ ἦταν νηστευτής, λεπτὸς στὴν ὄψη, ἀσκητικὸς ἄνευ σκανδάλων καὶ κάτοχος ἀξιόλογης μόρφωσης μὲ ἰδιαίτερη συμπάθεια πρὸς τὴν Ἀριστοτελικὴ φιλοσοφία. Ὁ Σωζόμενος (Ἐκκλ. Ἱστ. 1, 15, 2ff) γράφει γιὰ τὸν Ἄρειο «ἐξ ἀρχῆς σπουδαῖος εἶναι περὶ τὸ δόγμα δόξας... Διαλεκτικώτατος». Ὁ καταδικασμένος ἀπὸ τὴν Γ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο αἱρετικὸς Νεστόριος πρὶν ἀρχίζει νὰ αἱρετίζει εἶχε ἀναιρέσει τὶς κακοδοξίες τοῦ Ἀπολλιναρίου καὶ τῶν Δοκητῶν καὶ εἶχε ὁμολογήσει τὴν Ὀρθοδοξία. Εἶχε ἀποκτήσει μάλιστα μεγάλη φήμη, χάρη στὴν εὐγλωττία καὶ τὴ θεολογική του μόρφωση. Ἡ φήμη του ὁδήγησε τὸν αὐτοκράτορα Θεοδόσιο Β΄ νὰ τὸν προωθήσει στὸν Θρόνο τῆς Κωνσταντινούπολης, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Πατριάρχη καὶ ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας Σισινίου τοῦ Α΄. Παρόλα αὐτὰ οὔτε Ἅγιο τὸν εἶπε κανεὶς παραβλέποντας παράλληλα τὴν αἵρεση τὴν ὁποία διατύπωσε καὶ μετέδωσε, οὔτε ὅταν κοιμήθηκε σεβάστηκε κάποιος τὸ γεγονὸς ὅτι ἦταν πατριάρχης.

Ἀρχίζω μὲ τὶς δηλώσεις τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ποὺ δείχνουν ξεκάθαρα τὸν σκοπὸ τῶν οἰκουμενιστικῶν κύκλων: Τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ μακαριστοῦ ἀρχιεπ. Ἀναστασίου χωρὶς νὰ ἔχουμε ἔστω καὶ μία ἄνωθεν ἀπόδειξη Ἁγιότητος καὶ ἐνῶ τὰ στοιχεῖα ποὺ θὰ ἀκολουθήσουν ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο, ὅτι δηλ. ὁ Ἀναστάσιος ὑπηρετοῦσε μὲ ὅλες του τὶς δυνάμεις τὴν αἵρεση καὶ γι’ αὐτὸ τὸν σκοπὸ διαστρέβλωνε τὴν κύρια ἐντολὴ τοῦ Εὐαγγελίου: τὴν ἐντολὴ τῆς ἀγάπης.

Μὲ πρόσχημα τὴν εὐαγγελικὴ ἀγάπη ὁ μακαριστὸς ἀρχιεπίσκοπος, ὅπως θὰ διαπιστώσει ὁ ἀναγνώστης στὴ συνέχεια τοῦ κειμένου, συμμετεῖχε σὲ ὀργανισμοὺς στοὺς ὁποίους κανεὶς ὀρθόδοξος Ἅγιος ὄχι μόνο δὲν θὰ συμμετεῖχε, ἀλλὰ καὶ θὰ καταδίκαζε ξεκάθαρα ὡς ἀντίθετους πρὸς τὴν ὀρθόδοξη διδασκαλία.

Δηλώσεις περὶ Ἁγιότητος τοῦ Ἀλβανίας Ἀναστασίου:

Οι πρόδοτες της Πίστεως έχουν όνομα και κάθονται στους επισκοπικούς θρόνους.

Δημοσιεύσαμε (εδώ) την συμπροσευχή του Μητροπολίτη Κώου και Νισύρου με Ιμάμη. Θυμηθήκαμε όμως, ότι δεν είναι η πρώτη φόρα που ο εν λόγω Μητροπολίτης επιδεικνύει τα συγκριτιστικά του φρονήματα. Ήδη το 2015 (δες παρακάτω), δηλαδή πριν το Κολυμπάρι, είχε προβεί σε ανάλογη πράξη (πάλι στο Ραμαζάνι αλλά τότε χωρίς μάσκα) και φυσικά και τότε δεν υπήρξε καμία αντίδραση από την Ιεραρχία. Ούτε τον κάλεσε κάποιος σε απολογία (αντιθέτως οι συνάδελφοί του επίσκοποι τον επαίνεσαν), ούτε οι λεγόμενοι ευσεβείς επίσκοποι τον έλεγξαν, ούτε οι ιερείς της μητροπολής του διέκοψαν την μνημόνευση του ασεβούς επισκόπου τους, κάνοντας έτσι υπακοή στον άρχοντά τους, ούτε οι πιστοί απαίτησαν την αλλαγή στάσης τους Μητροπολίτου τους.

Όμως την μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν οι σημερινοί επίσκοποι, οι οποίοι έχουν όνομα και κατέχουν ακόμα τους επισκοπικούς θρόνους. Άνθρωποι στυγνοί επαγγελματίες, που φαίνεται ξεκάθαρα πια, ότι δεν γνωρίζουν τί εστι Ορθοδοξία. Διότι αν γνώριζαν, θα φοβόντουσαν τον Θεό για αυτά που κάνουν ή τουλάχιστον το ποίμνιό τους, του οποίου όμως με συνεπή δουλειά δεκαετιών αλλοίωσαν την συνείδηση και το κατέστησαν άβουλο και συγκαταβατικό σε ο,τιδήποτε κάνουν και αποφασίζουν. Οι δε ευσεβείς κληρικοί ζουν υπό το καθεστώς της δειλίας και του φόβου (πράγμα που καταδικάζει ξεκάθαρα ο Θεός). Έτσι ο καρκινικός ιός του Οικουμενισμού βρήκε της φορείς που χρειάζεται και διαδίδεται ταχύτατα.

Α.Τ.

Ο δαιμονικός Οἰκουμενισμός και η ...κοινωνία μαζί του!

 

Χαρεῖτε τὸν ὀρθόδοξο λόγο τοῦ γνωστοῦ εὐλαβοῦς ἱερέως π. Στεφ. Ἀναγνωστόπουλου, περὶ Οἰκουμενισμοῦ. Ἐκπλήσσεται ὅποιος διαβάσει τὶς ὁμιλίες του ἀπὸ τὴν ὀξύτητα τῶν χαρακτηρισμῶν καὶ τῶν προειδοποιήσεων γιὰ τὸν ἐμπνευστὴ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τὴν "μαύρη χάρι" (ὅπως τὴν χαρακτήρισε) ποὺ σκορπᾶ ὁ Οἰκουμενισμός, ἀφοῦ οἱ ἐμνευστές του καὶ οἱ διδάσκαλοί του ἔχουν ἐμπέσει σὲ δαιμονική πλάνη, τὶς φοβερές σωτηριολογικὲς συνέπειες ποὺ ἔχει γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς πιστούς, ἀφοῦ «κινδυνεύει η πανάμωμος Ορθοδοξία μας να πέσει σε σατανικά δίχτυα» καὶ ἀφοῦ ἀποτελεῖ «τρομακτική απειλή για την σωτηρία της ψυχής μας», καὶ ἄλλα πολλά.

Συνάμα, ἀπορεῖ κανεὶς γιὰ τὴν ἀσυνέπεια λόγου καὶ πράξεως καὶ τὴν μονομερῆ ἐπίκληση πρὸς ἐφαρμογὴ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἐνῶ δηλαδὴ περιγράφει ὁ π. Στέφανος μὲ τὰ μελανότερα χρώματα τὰ περὶ Οἰκουμενισμοῦ τὸ 2002, μένει ὁ ἴδιος καὶ κρατᾶ ἀκόμα τὰ πνευματικά του τέκνα σὲ κοινωνία μετὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, παρὰ τὴν τεράστια φθορὰ στὶς ψυχὲς τῶν πιστῶν καὶ τὴν «πανάμωμη Ὀρθοδοξία»!

Ἂν λοιπὸν καὶ οἱ εὐσεβεῖς ἱερωμένοι κοινωνοῦν μὲ τοὺς αἱρετικούς, ποὺ εἶναι ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἂν δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι -ἐκτὸς ἀπὸ τὶς προσωπικές μας ἁμαρτίες- ἡ ἀδιαφορία μας γιὰ τὴν παναίρεση δὲν ἑλκύει τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἀντίθετα τὴν ὀργή Του, ποιά ἐλπίδα διαφυγῆς ἔχουμε σήμερα ἀπὸ τὸ σύγχρονο ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο ἐμπέσαμε λόγῳ τοῦ κορονοϊοῦ; Πῶς ὁ Θεὸς νὰ εἰσακούσει τὶς παρακλήσεις μας, ὅταν ἐμεῖς δὲν ἀκολουθοῦμε (σὺν τοῖς ἄλλοις) καὶ τὶς Ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουν σχέση μὲ τὴν ἀκεραιότητα τῆς Πίστεως καὶ ἐντέλλονται τὴν ἀπομάκρυνσή μας ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τὴν μὴ κοινωνία μαζί τους; Ὅταν αὐτὲς τὶς περὶ διαφυλάξεως τῆς Πίστεως Ἐντολὲς τὶς θεωροῦμε δεύτερες, ἐνῶ οἱ Ἅγιοι Πατέρες τὶς εἶχαν πρῶτες;

Π.Σ.

 

 

Περί θρησκευτικού και διαχριστιανικού συγκριτισμού

 

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

 

Απομαγνητοφωνημένο (και ηχητικά) κήρυγμα.

173 α, Κυρ. 13.1.2002

 

Αρκετοί από σας αδελφοί μου, με ρωτήσατε πολλές φορές, όπως και οι Έλληνες από το εξωτερικό, τι είναι συγκριτισμός, και τι οικουμενισμός, ποία η μεταξύ τους σχέση, και γιατί γίνεται τόσος μεγάλος θόρυβος, τόσος λόγος, από κύκλους χριστιανών γύρω από τα θέματα αυτά.
     Θα σας απαντήσω με δύο ομιλίες, η πρώτη θα γίνει σήμερα και η δευτέρα την ερχομένη Κυριακή, πρώτα ο Θεός.

 

Ο συγκριτισμός με τον οικουμενισμό θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν δίδυμα αδελφάκια που τα γέννησε όμως η μαύρη χάρις με σκοπό να πολεμήσει και να διαλύσει την Ορθοδοξία, δηλαδή την Ορθόδοξη πίστη μας, την Ορθόδοξη Εκκλησία μας με την ιστορία και την παράδοσή της.

Χριστιανοί μου, ανάμεσα στις διάφορες θρησκείες που βρίσκονται σκορπισμένες σε ολόκληρο τον κόσμο, όπως και ανάμεσα στις πάμπολλες χριστιανικές ομολογίες, υπάρχουν τεράστιες διαφορές με μας. Οι διαφορές αυτές σε σχέση με την Ορθόδοξη πίστη μας, είναι απόλυτα καθοριστικές για τη σωτηρία μας, διότι αφορούν το πρόσωπον του Ιησού Χριστού ως Θεανθρώπου...