Το βαρέλι που λέγεται Έλληνες πολιτικοί δεν έχει πάτο: Αναγνωρίζουν την γενοκτονία και τιμούν τον κύριο ένοχο της.

«Ντροπή και προσβολή στη μνήμη των θυμάτων της Γενοκτονίας»

Με αφορμή τα εγκαίνια του Μουσείου Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη

«Δεν πρόκειται για διπλωματία, αλλά για ηθική παραίτηση» γράφει μεταξύ άλλων η ΠΟΕ στην ανακοίνωσή της

Με μια πύρινη ανακοίνωση, η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος κατακεραυνώνει τους Έλληνες πολιτικούς που συμμετείχαν στην τελετή εγκαινίων του αποκαταστημένου μουσείου του Κεμάλ στο τουρκικό προξενείο της Θεσσαλονίκης, αλλά και όσους παρουσιάζουν το γεγονός ως «φυσιολογικό» ή «αναπτυξιακό», «τουριστικό» ή «πολιτιστικό».

Στην ανακοίνωση, την οποία συνυπογράφουν ο πρόεδρος Γιώργος Βαρυθυμιάδης και η γενική γραμματέας Αθηνά Σωτηριάδου, τονίζεται ότι «Μια τέτοια πράξη δεν είναι απλώς ιστορική αστοχία – είναι προσβολή προς τα θύματα και τις οικογένειές τους».

Ακολουθεί αυτούσιο το κείμενο της ΠΟΕ:

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος εκφράζει την έντονη αποδοκιμασία και βαθύτατη θλίψη της για την τελετή εγκαινίων του αποκαταστημένου Μουσείου Μουσταφά Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, παρουσία Ελλήνων αξιωματούχων και πολιτικών εκπροσώπων. Τέτοιες πράξεις πληγώνουν τη συλλογική μνήμη, αμβλύνουν την ιστορική αλήθεια και προκαλούν δίκαιη αγανάκτηση στους απογόνους των θυμάτων της Γενοκτονίας.

Έναν αιώνα μετά τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού, η μνήμη των προγόνων μας δεν σιωπά.

Είναι αδιανόητο, σε μια πόλη όπου ζουν χιλιάδες απόγονοι προσφύγων, να παρουσιάζεται ως «τουριστικό» ή «πολιτιστικό» γεγονός η τιμή προς το πρόσωπο που ταυτίστηκε με τον αφανισμό εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου, της Μικράς Ασίας, της Ανατολικής Θράκης, καθώς και άλλων χριστιανικών λαών, όπως οι Αρμένιοι και οι Ασσύριοι. Μια τέτοια πράξη δεν είναι απλώς ιστορική αστοχία – είναι προσβολή προς τα θύματα και τις οικογένειές τους.

Μικρασιατικὴ καταστροφή: Μαρτυρίες ποὺ συγκλονίζουν

Ἡ γενιὰ πού ‘ζησε τὸν χαμό, πάει ἔφυγε. Οἱ ἑπόμενες γενιὲς ὀφείλουν νὰ μαθαίνουν ἀπὸ τὴν Ἱστορία, νὰ θυμοῦνται ἀπὸ τὶς διηγήσεις καὶ νὰ κρίνουν ἀθώους καὶ φταῖχτες. Μικρασία 1922 καὶ ὁ Ἑλληνισμὸς ξεριζώνεται, σφαγιάζεται, ἐξανδραποδίζεται. Ἑλλάδα 2020, ἔχει ἠθικὴ ὑποχρέωση τοὐλάχιστον νὰ μὴν ξεχάσει.

Ἡ λογοτεχνικὴ «μαρτυρία»

Πῶς περιγράφουν λογοτέχνες μας τὸν ἀφανισμὸ τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὰ Μικρασιατικὰ παράλια. Ἡ στιβαρὴ πέννα τους καὶ ὁ φορτισμένος συναισθηματικός τους κόσμος ἁπλώνονται στὸ χαρτὶ καὶ ζωντανεύουν τὶς μέρες καὶ τὶς νύχτες τοῦ χαλασμοῦ.

 Γιῶργος Σεφέρης: 

Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μοῦ τὰ πῆραν. Ἔτυχε νά ‘ναι τὰ χρόνια δίσεχτα• πολέμοι, χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ• κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ, κάποτε δὲν τὰ βρίσκει• τὸ κυνήγι ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια, οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνονται στὰ καταφύγια. Μὴ μοῦ μιλᾶς γιὰ τ’ ἀηδόνι μήτε γιὰ τὸν κορυδαλλὸ μήτε γιὰ τὴν μικρούλα σουσουράδα ποὺ γράφει νούμερα στὸ φῶς μὲ τὴν οὐρά της• δὲν ξέρω πολλὰ πράγματα ἀπὸ σπίτια, ξέρω πὼς ἔχουν τὴν φυλή τους, τίποτε ἄλλο.

Η κόρη του προξένου Χόρτον για τη Μικρασιατική Καταστροφή

«γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών»

  

Της Νάνσυ Χόρτον (κόρη του Αμερικανού πρόξενου στη Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον)

Περιοδικό Ελλοπία τ. 13, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1992, σελ. 44-47

Οι περισσότεροι συνήθως ενδιαφέρονται για την πολιτική άποψη των γεγονότων της Μικρός Ασίας. Μια και μου ζητήθηκε όμως να γράψω για τις εμπειρίες του πατέρα μου, ας σημειώσω ότι είχε ένα μυστικιστικό δεσμό με τη Σμύρνη. Πώς ένας Γιάνκης δέκατης γενιάς από μια κωμόπολη στα βορινά της Πολιτείας της Νέας Υόρκης σχετίσθηκε τόσο με μια πόλη στην ακτή της Μικράς Ασίας; Μικρό παιδί ο πατέρας του του διάβαζε από τη Βίβλο, μεταξύ των άλλων και από το βιβλίο της Αποκάλυψης. Η Σμύρνη, ως η τελευταία από τις επτά πόλεις της Αποκάλυψης που επέζησε, του έκανε βαθιά εντύπωση, που την κράτησε σε όλη του τη ζωή και την ανέφερε συνέχεια στα έργα του. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σε πολλά άλλα διπλωματικά πόστα, σε μέρη που θεωρούνταν καυτά, αλλά, όπως έλεγε, η Σμύρνη ήταν η Μέκκα των φιλοδοξιών του. Φαίνεται λοιπόν ότι ήταν μοιραίο να είναι παρών στο θάνατο των χριστιανών και την καταστροφή της πόλης. Η Σμύρνη ήταν η μοίρα του. Είχε συνδέσει στενά τον συμβολισμό της Αποκάλυψης για τον αγώνα ανάμεσα στο καλό από τη μια μεριά και το σκοτάδι και την απληστία από την άλλη με τα γεγονότα που παρακολουθούσε στη Σμύρνη και τα οποία οδήγησαν στην καταστροφή της.

Ο Χόρτον πήγε στη Σμύρνη κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και αντιπροσώπευε τα συμφέροντα όλων των συμμάχων μέχρι τη στιγμή που η Τουρκία κήρυξε τον πόλεμο και εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών. «Γία πρώτη φορά σε εκατό χρόνια», είπε, «η αμερικανική σημαία κατεβάστηκε από το Προξενείο». Πάντα σχολίαζε ο Χόρτον, «γυρνάμε και το άλλο μάγουλο στους Τούρκους, για λόγους γνωστούς μόνο σε διευθυντές μεγάλων Εταιρειών».

Η νίκη των Ελλήνων κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και ο αγώνας για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης κέρδισαν τον θαυμασμό των Βρετανών πολιτικών και ειδικά του Λόυντ Τζωρτζ. Έγινε επίσης εμφανές ότι ορισμένες εδαφικές κτήσεις της Ελλάδας θα ήταν πολύ σημαντικές για τη Μεγάλη Βρετανία. Έτσι οι Βρετανοί προσκάλεσαν το Βενιζέλο στο Λονδίνο. Ήθελαν μια βάση κοντά στην Αδριατική: το Αργοστόλι της Κεφαλονιάς. Σε αντάλλαγμα, είπανε, η Ελλάδα θα έπαιρνε την Κύπρο. Οι Έλληνες όμως δεν είχαν αντιληφθεί ότι ο Λόυντ Τζωρτζ δεν ήταν σε θέση πάντοτε να επιβάλει πολιτική που δεν θα είχε την έγκριση της τάξης που κυβερνούσε ουσιαστικά την Αγγλία.

Δεν ξεχνάμε!

 

ΟΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΟΙ KAI ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΘΑΝΑΤΟΥ..

                      

Οι περιγραφές του Γάλλου δημοσιογράφου Rene Puaux από τη Σμύρνη. για τους εκτοπισμούς και τις πορείες θανάτου των Ελλήνων είναι ανατριχιαστικές.

Την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε η διαταγή του στρατηγού Νουρεντίν να συλλάβουν όλο τον ανδρικό πληθυσμό από δεκαοκτώ μέχρι σαράντα πέντε ετών. 

Αντίθετα με την εξήγηση που έδωσαν εκ των υστέρων οι Τούρκοι, δεν επρόκειτο παρά για άνδρες που υπετίθετο ότι είχαν αγωνιστεί στο πλευρό του ελληνικού στρατού.

Στην πράξη συνέλαβαν όλους τους άνδρες με ρωμαλέο παρουσιαστικό από δεκαπέντε μέχρι πενήντα πέντε ετών.

«Δεν μπορούσε να υπάρξει πιο σπαρακτικό θέαμα- οι γυναίκες είχαν χωριστεί από τους άνδρες τους, οι μανάδες από τους γιους τους, οι αδελφές από τους αδελφούς τους. 

Όλοι όσοι είχαν συλληφθεί με τον τρόπο αυτό, είχαν σταλεί σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ad hoc και, όταν συγκεντρώθηκαν όλοι εκεί, έπεσαν θύματα ληστείας των Τούρκων στρατιωτών. 

Δεν τους έκλεψαν μόνο τα χρήματα που είχαν, αλλά και τα ρούχα και τα παπούτσια τους. 

Για να γλιτώσουν την τέλεια απογύμνωση, πολλοί απ' αυτούς έσκιζαν οι ίδιοι τα ρούχα τους, γιατί οι Τούρκοι βλέποντας κουρέλια και μόνο, δεν τους τα έβγαζαν καθόλου».

Δεν ξεχνώ.

 

Σεπτέμβριος, ο μήνας του πόνου των Μικρασιατών. Σεπτεμβριανά, η ελληνική «νύχτα των κρυστάλλων»!

“Σεπτεμβριανά” 1955: Το μεγάλο πογκρόμ στην Κωνσταντινούπολη

       

«Σεπτεμβριανά» ονομάστηκαν τα γεγονότα της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου 1955, όπου Τούρκοι παρακρατικοί, οργανωμένοι από το βαθύ κράτος και την τουρκική κυβέρνηση, προκάλεσαν βίαια επεισόδια κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και εκκλησίες.

Την αφορμή για την εκκίνηση του πογκρόμ έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Το ιστορικό πλαίσιο καθοριζόταν εκείνη την εποχή από την κυπριακή κρίση, τον αντιαποικιοκρατικό αγώνα των Ελλήνων της Κύπρου ενάντια στη Βρετανική Αυτοκρατορία.

Ομως η φιλοσοφία του πογκρόμ σχετιζόταν απολύτως με τις διαδικασίες της τουρκικής εθνογένεσης, που είχαν ως βασικό εργαλείο την εξόντωση των μη τουρκικών, κυρίως χριστιανικών κοινοτήτων μέσα από προσχεδιασμένες γενοκτονίες και τη βίαιη μεταφορά του πλούτου τους στην εθνικιστική τουρκική στρατιωτικο-γραφειοκρατία.

Αν η Ελλάδα, στο ζήτημα της Γενοκτονίας, ήταν Αρμενία…

        

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

To 2022 ήταν η χρονιά συμπλήρωσης εκατό ετών από τον τραγικό επίλογο της Γενοκτονίας από το Οθωμανικό κράτος και το Κεμαλικό καθεστώς εναντίον του Ελληνισμού. Πάνω από ένα εκατομμύριο Ελληνίδες και Έλληνες δολοφονήθηκαν και πάνω από ενάμιση εκατομμύριο έγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο.

Η Γενοκτονία εναντίον του Ελληνισμού, το μεγαλύτερο έγκλημα μαζί με αυτό εναντίον των Αρμενίων, ατιμώρητο, νομιμοποιήθηκε με τη Συνθήκη της Λωζάννης και τη συνημμένη Ελληνοτουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών από την υπογραφή της οποίας συμπληρώνονται εκατό χρόνια φέτος.

Τόσο το 2022 όσο και αυτό που διανύουμε, η Ελλάδα απουσίασε και δυστυχώς συνεχίζει να απουσιάζει από το πανεθνικό, παλλαϊκό αίτημα για την προώθηση της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας και την απόδοση των ποινικών ευθυνών στην Τουρκία.

Μαζί με την απουσία, η σιωπή και η αδιαφορία για ένα κρίσιμο ζήτημα με τις πολυποίκιλες ηθικές και διπλωματικές διαστάσεις, είναι προκλητική. Μάλιστα επισήμως το 2022 δεν αφιερώθηκε στη μνήμη των θυμάτων και στη ανάγκη γνωστοποίησης και αναγνώρισης του μαζικού εγκλήματος, ενώ από την άλλη πλευρά η Τουρκία από τον πρόεδρό της μέχρι τους δολοφόνους Γκρίζους Λύκους διαγωνίστηκαν σε ύβρεις εναντίον νεκρών και ζωντανών.

Ο εορτασμός (!!!) της Γενοκτονίας, τα στεφάνια στον Κεμάλ και το έγκλημα που είναι παρελθόν….

            

Θεοφάνης Μαλκίδης

Ο εορτασμός (!!!) της Γενοκτονίας, τα στεφάνια στον Κεμάλ και   το έγκλημα που είναι παρελθόν….

  Ήδη από τη δεκαετία του 1990 με την ψήφιση των  σχετικών νομοσχεδίων  για την ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία,  το ελληνικό κράτος αποτελεί μία παγκόσμια πρωτοτυπία, αρνούμενο να συμβάλλει στο αυτονόητο, δηλαδή στην αναγνώριση και τη διεθνοποίηση της γενοκτονίας, ενώ όταν δεν απουσιάζει, τότε λειτουργεί εχθρικά. Από  την απόδοση τιμής του πρωθυπουργού (2008) και του υπουργού εξωτερικών (2000) της Ελλάδας στον Μουσταφά Κεμάλ, τον οποίο ο σχετικός νόμος του ελληνικού κράτους έχει αναγνωρίσει ως τον βασικό υπεύθυνο της Γενοκτονίας(!) έως την προκλητική απουσία του ζητήματος από τις διμερείς και διεθνείς αναφορές και κινήσεις της Ελλάδος. Από τους χορούς και τα πανηγύρια στην κατοχική γραμμή της Κύπρου την 19η Μαΐου 1996, μέχρι τις απόπειρες να σταλεί στην Άγκυρα η κρατική ορχήστρα Αθηνών στις γιορτές μίσους για τον Κεμάλ.

Εκατό χρόνια μετά το ατιμώρητο έγκλημα:

To ιστορικής σημασίας ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών με το οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ελλήνων

Θεοφάνης Μαλκίδης

Εκατό χρόνια μετά το ατιμώρητο έγκλημα: To ιστορικής σημασίας ψήφισμα της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών με το οποίο αναγνωρίστηκε η Γενοκτονία των Ελλήνων

 Ήταν  πραγματικά  ξεχωριστή στιγμή για την παγκόσμια ακαδημαϊκή, επιστημονική και ερευνητική κοινότητα, για όλους εμάς  που συμμετείχαμε και συμμετέχουμε στο διεθνή αγώνα αναγνώρισης, το ψήφισμα  από τη  Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ) με το οποίο έγινε αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ασσυρίων και των Ελλήνων στο διάστημα  1914-1923. Το  ψήφισμα έγινε δεκτό  μετά από ψηφοφορία μεταξύ των μελών της Ένωσης και συνέπεσε με τη Διεθνή Ημέρα Μνήμης και Αξιοπρέπειας για τα Θύματα του Εγκλήματος της Γενοκτονίας και της Πρόληψης αυτού του Εγκλήματος.