Ἀρχιμανδρίτης Σπυρίδων Μπιλάλης (1918 -1974)
Ἡ πατροπαράδοτος Ἀλήθεια τῆς ἐν Χριστῷ θείας Ἀποκαλύψεως κινδυνεύει νά ἀλλοιωθῆ εἰς τάς ψυχάς τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν ἀπό τήν αἵρεσιν.
Ἐκεῖνο πού δέν κατόρθωσεν ὁ Νέρων καί οἱ ἄλλοι διῶκται, θά τό ἐπετύγχανον αἱ αἱρέσεις, ἐάν τελικῶς ἐπεκράτουν.
Πρῶτος λοιπόν κίνδυνος τῆς παραποιήσεως τῆς πατρώας πνευματικῆς κληρονομιᾶς εἶναι ἡ αἱρετική διδαχή, ἡ ὁποία εἰσέρχεται σήμερον εἰς τήν Ἑλλάδα μετά πάσης εὐκολίας.
Διά τοῦτο ὁ ἀντιαιρετικός ἀγών ἀποτελεῖ ἕν τῶν κυριωτέρων καθηκόντων τοῦ Χριστιανοῦ. Ὅ,τι χρειάζεται διά τήν σωτηρίαν τῆς ψυχῆς μας τό ἔγραψαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ἡμεῖς, ἐάν δυνάμεθα νά γράφωμεν τό καλόν, ὀφείλομεν νά γράφωμεν σχεδόν μόνον ἀντιαιρετικά.
Ἀναμφιβόλως, ἕν τῶν μεγαλυτέρων ἁμαρτημάτων, πού συντελεῖται εἰς τήν ἐποχήν μας ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅτι χωρίζεται ὁ βίος ἀπό τοῦ δόγματος, ἡ ἀγάπη ἀπό τῆς πίστεως, ἡ Ἐκκλησία ἀπό τῆς Θεολογίας, κατά τήν ψευδοδιδασκαλίαν τῆς αἱρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Καί αὐτός εἶναι ὁ δεύτερος κίνδυνος τῆς Ὀρθοδοξίας.
