Το σχέδιο διαβρώσεως των κοινωνιών. Δύο διαφωτιστικά άρθρα που δείχνουν από που προέρχονται όλες αυτές οι "βοήθειες" των Η.Π.Α. που έφεραν τα πάνω κάτω στην κοινωνία και στην Εκκλησία!

Γράφει ο Γιώργος Χρηστάκος (όλο το άρθρο στο slpress)

USAID σημαίνει “Οργανισμός Ηνωμένων Πολιτειών για τη Διεθνή Ανάπτυξη” και όχι “Αμερικανική βοήθεια (aid)”. Το ακρωνύμιο “USAID” είναι παραπλανητικό όσον αφορά τις πραγματικές προθέσεις αυτού του οργανισμού που δεν ήταν φιλανθρωπικός, αλλά ένα γιγάντιο ταμείο Black Ops (επιχειρήσεις με συγκαλυμμένη ατζέντα) που ελέγχονταν από το κατεστημένο της Ουάσιγκτον.

Όπως αποκαλύπτει στο βιβλίο του ο καθηγητής Ντέιβιντ Πράις, ο προηγούμενος διευθυντής της USAID Τζον Γκίλιγκαν, είχε ομολογήσει: «Η USAID διαβρώθηκε από τη κορυφή μέχρι τα νύχια από τη CIA. Πράκτορες της είχαν διεισδύσει σε κάθε είδους δραστηριότητα που είχαμε στο εξωτερικό: Κυβερνήσεις, εθελοντές, θρησκεία, παντού». Στην επίσημη ιστοσελίδα της USAID αναγράφεται: «Η USAID ασκεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, προωθεί ανοιχτές κοινωνίες, δημιουργεί αγορές και εμπορικούς εταίρους για τις ΗΠΑ». Η φράση κλειδί είναι «ασκεί την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ». Δεν ήταν φιλανθρωπικό έργο, δεν ήταν “βοήθεια”, αλλά καθαρά μια ατζέντα εξωτερικής πολιτικής που εξυπηρετούσε ίδιους σκοπούς. Δίνεται έμφαση στις «ανοιχτές κοινωνίες», γιατί εάν μια χώρα ήταν “κλειστή κοινωνία”, απέκλειε τις εξωτερικές παρεμβάσεις, και η USAID δεν μπορούσε να χτίσει τις “υποδομές” της σ’αυτή τη χώρα, όπως ελεγχόμενα πολιτικά κόμματα, κατευθυνόμενες ΜΚΟ, πράκτορες ξένων συμφερόντων, μισθοδοτούμενοι έγχρωμοι επαναστάτες, πανεπιστήμια (τύπου Σόρος), εξαρτημένα ΜΜΕ και κάθε είδους οργανώσεις τις οποίες εφεύρισκε, εκπαίδευε και χρηματοδοτούσε.

Όποτε η USAID κατέληγε να βοηθά τους ανθρώπους σε κάποια χώρα ήταν ένας τρόπος για να αποκτήσει η Ουάσιγκτον “ήπια δύναμη” σ’ αυτή, δηλαδή να μπορεί να κατευθύνει τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων. Γιατί το βασικό διακύβευμα ήταν οι καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων και, φυσικά, το μέσο ήταν τα μετρητά.

Σοβαρές επισημάνσεις που δείχνουν πόσο έχει διαβρωθεί η εκκλησιαστική Παράδοση!

Προβληματισμοί για τη σημερινή λειτουργική πραγματικότητα από τη σκοπιά του ιεροψάλτη

Το παρόν κείμενο αποτελεί εισήγηση του Κωνσταντίνου Μπουσδέκη, που εκφωνήθηκε στην ημερίδα που διοργάνωσε η Εστία Πατερικών Μελετών με τίτλο «Στον απόηχο της λειτουργικής ανανέωσης: αναταράξεις στη θεία λατρεία» και πραγματοποιήθηκε στο Πολεμικό Μουσείο στις 11 Ιουνίου 2023. 

Από μικρής ηλικίας και εγώ αλλά και πολλοί από τους φίλους μου ψάλτες είχαμε την ευλογία να μας σπρώξει η πρόνοια του Θεού στο αναλόγιο. Μεγαλώσαμε και ανδρωθήκαμε πάνω στο στασίδι. Τριάντα χρόνια αδιάκοπης ενασχόλησης με την ψαλτική και κατ’ επέκταση με τις ιερές ακολουθίες, από μία θέση που τα βλέπει και τα ζει όλα από πολύ κοντά.

Τα χρόνια αυτά ασχοληθήκαμε και με τη διδασκαλία της ψαλτικής και μάλιστα επαγγελματικά, ιδρύοντας με τον παιδικό φίλο και συνεργάτη μου Κωνσταντίνο Φωτόπουλο το «Σχολείον Ψαλτικής» στο Μαρούσι.

Είναι πάρα πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο, όταν έρχονται νέοι υποψήφιοι μαθητές της βυζαντινής μουσικής και αφού αρχίζουν να συμμετέχουν πιο τακτικά και από πιο νωρίς στις ακολουθίες, να μας εκμυστηρεύονται ότι νιώθουν σαν να μην ήξεραν σχεδόν τίποτα μέχρι τότε για αυτές. Τα μαθήματα της μουσικής σε συνδυασμό με την τακτικότερη συμμετοχή στις διάφορες ακολουθίες, τους αποκαλύπτουν έναν καινούριο κόσμο θα μπορούσαμε να πούμε. Αυτό συνήθως τους ενθουσιάζει και η συμμετοχή τους έκτοτε αποκτά μεγαλύτερο και ουσιαστικότερο ενδιαφέρον. Και μιλάμε για ανθρώπους που ήδη εκκλησιάζονται, πολλοί απ’ αυτούς μάλιστα για αρκετά χρόνια.

Το δεύτερο που συνήθως μας μεταφέρουν είναι πράγματα και καταστάσεις που δεν τους αρέσουν όταν βρίσκονται στο ναό, είτε αυτά αφορούν σε ανθρώπινες συμπεριφορές είτε σε άλλα προβλήματα που μπορεί να προκύπτουν από διάφορες αιτίες όπως, για παράδειγμα, η υψηλή ένταση των μικροφώνων.