Ἡ δυσκολότερη καί κρισιμότερη Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου.

Ἡ δυσκολότερη καί κρισιμότερη Ὁμιλία τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα νά μιλήσει γιά τό Ἅγιο Πνεῦμα.                                    

Ετοιμάζεται να μιλήσει για το Άγιο Πνεύμα

Όλες τις μέρες τούτες, θέμα κύριο στις συζητήσεις των χριστιανών στην Πόλη ήταν αυτά που ανέπτυξε ο Γρηγόριος. Η επιτυχία ολοφάνερη. Λουφάξανε οι αρειανοί λογάδες, μασάγανε τα λόγια τους. Οι ορθόδοξοι πλέον κυκλοφορούσανε με το αίσθημα του νικητή. Ο αετός της θεολογίας τους είχε απαλλάξει από την καταφρόνια των αντιπάλων και από κάποιο δικό τους αίσθημα μειονεκτικότητας.

Ο Γρηγόριος -και το ξέρανε οι ακροατές του- δεν είχε τελειώσει τον κύκλο των ομιλιών τούτων, που μείνανε στην ιστορία με την ονομασία «Θεολογικοί Λόγοι», ένεκα της απόλυτης θεολογικής αξίας τους. Δε βιάστηκε. Άφησε να περάσουνε λίγες ημέρες, ν’ ανασάνει ο ίδιος. Να χωνέψουνε και οι χριστιανοί αυτά που άκουσαν τις ημέρες που πέρασαν. Προπαντός ήθελε να συναχτεί πάλι και πάλι στον εαυτό του. Εκεί ήλπιζε να ζήσει κάτι περισσότερο από την αλήθεια, για την οποία θα μίλαγε.

Οι πιστοί περίμεναν υπομονετικά. Οι περισσότεροι φυσικά όρθιοι. Πολλοί συζητούσανε μεταξύ τους, έτσι για να βεβαιώσουνε τις απορίες και τις αμφιβολίες τους. Επειδή όμως η ώρα περνούσε, ο Ευάγριος κινήθηκε για κάποια πρωτοβουλία, μα κανείς δεν αποφάσιζε να ενοχλήσει το Γρηγόριο, στην κατάνυξη που βρισκότανε. Δε γινότανε όμως.

Πιέσανε τον πιο αγαπημένο του διάκο, το Θεόδουλο.

- Πήγαινε μέσα, Θεόδουλε, και με τρόπο θύμησέ του. Πέρασε η ώρα. Ο κόσμος ανυπομονεί, στέκονται όρθιοι.

Υπάρχει η αγάπη –ως καρπός του Αγ. Πνεύματος– στους αντι-Οικουμενιστές;

Ἑορτάζουμε μὲν τὴν Πεντηκοστή, φέρουμε ὅμως τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγ. Πνεύματος; 

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

 

Ὀρθότατα καὶ δίκαια ἐπαναλαμβάνεται στοὺς σημερινοὺς καιροὺς τῆς ἐπικράτησης τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἡ διδαχὴ τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ:

«Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρός τήν τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίαν τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους; Ἐκκλησίαν  ἥ "στύλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας" κατά Παῦλον  ἐστιν, ἥ καί μένει χάριτι Χριστοῦ διηνεκῶς ἀσφαλής καί ἀκράδαντος, ἐστηριγμένη παγίως οἷς ἐπεστήρικται ἡ ἀλήθεια; Καί γάρ οἱ τῆς Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καί τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποιμένας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Συγγράμματα Τόμ. Β’, σελ. 627).

Ἡ ταυτότητα τοῦ κάθε μέλους τῆς Ἐκκλησίας πιστοποιεῖται ὡς πρὸς τὴν γνησιότητά της πρωτίστως ἀπὸ τὴν ὕπαρξη καὶ ὑπεράσπιση τῆς ἀληθείας. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι οἱ αἱρετικοὶ καὶ ἰδίως οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς ψεῦτες καὶ ὑπηρέτες τοῦ ψεύδους, ἔχοντας ἀρνηθεῖ τὴν ἀλήθεια, ἀρνοῦνται καὶ τὴν ἐκκλησία καὶ ἔτσι ἀρνοῦνται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ τοὺς καρπούς Του, διότι ἡ ἀλήθεια εἶναι καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

 Στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς, καὶ τὴν ἑπόμενη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τονίζονται οἱ καρποὶ Του, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν ἀπ. Παῦλο -ἐκτὸς τῆς ἀληθείας- εἶναι: «ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια» (Γαλ. 5, 22-23).

Καὶ ἀλλοῦ γράφει:

«Μὴ γινώμεθα κενόδοξοι, ἀλλήλους προκαλούμενοι, ἀλλήλοις φθονοῦντες» (Γαλ. 5,26).

«Τίς ἀσθενεῖ καὶ οὐκ ἀσθενῶ; Τίς σκανδαλίζεται καὶ οὐκ ἐγὼ πυροῦμαι;» (Β’ Κορ. 11,29).

«Τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι τῷ αὐτῷ νοῒ καὶ τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (Α’ Κορ. 1,10).

«Διὰ τοῦτο καὶ ἡμεῖς, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας ἠκούσαμεν, οὐ παυόμεθα ὑπὲρ ὑμῶν προσευχόμενοι καὶ αἰτούμενοι ἵνα πληρωθῆτε τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ θελήματος αὐτοῦ ἐν πάσῃ σοφίᾳ καὶ συνέσει πνευματικῇ, περιπατῆσαι ὑμᾶς ἀξίως τοῦ Κυρίου εἰς πᾶσαν ἀρέσκειαν, ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ καρποφοροῦντες καὶ αὐξανόμενοι εἰς τὴν ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ» (Κολ. 1,9-10).

 

Οἱ αἱρετικοὶ δὲν φέρουν τοὺς καρποὺς αὐτούς. Εἶναι ἀλαζόνες, φθονεροί, κενόδοξοι, προκαλοῦν σύγχυση, σχίσματα καὶ διαιρέσεις, ὁδηγοῦν τὶς ψυχὲς στὴν ἀπώλεια. Ἐμεῖς ὅμως, ποὺ ὡς Χριστιανοὶ ἀντιστεκόμαστε καὶ πολεμοῦμε τὴν αἵρεση, εἴμαστε πράγματι φορεῖς τῶν καρπῶν αὐτῶν καὶ τῆς ἑνότητας ποὺ ἐπιφέρουν οἱ καρποὶ αὐτοί; Ἀναγνωρίιζόμαστε ὡς μέλη τοῦ θεανθρώπινου σώματος τοῦ Κυρίου, ἀκριβῶς ἐπειδὴ οἱ καρποὶ τοῦ δέντρου μας δείχνουν καὶ τὸ δέντρο, δηλαδὴ ἐμᾶς; Μήπως τελικὰ πράττουμε τὰ ἴδια μὲ τοὺς αἱρετικούς;