Έχουν οι Κρύσταλλοι θεραπευτική δύναμη; Απαντἠσεις σε ένα θέμα που χαίρει μεγάλης δημοφιλίας.

Lindsey Mendenwaldt

ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΙ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ;

Εισαγωγικό από entaksis:   Οι κρύσταλλοι προσελκύουν συχνά την προσοχή μας λόγω της φυσικής τους ομορφιάς και της μοναδικής τους λάμψης. Πολλοί άνθρωποι σήμερα αναζητούν σε αυτούς κάτι περισσότερο από ένα απλό διακοσμητικό αντικείμενο. Πιστεύουν ότι οι πέτρες αυτές διαθέτουν θεραπευτικές ιδιότητες ή ειδικές ενεργειακές δονήσεις. Επιπλέον, η τάση αυτή έχει επηρεάσει ακόμα και πνευματικούς χώρους που παραδοσιακά απείχαν από τέτοιες πρακτικές. Ωστόσο, είναι απαραίτητο να εξετάσουμε αυτούς τους ισχυρισμούς υπό το πρίσμα της επιστήμης και της πίστης. Το συγκεκριμένο άρθρο αναλύει τη φύση των ορυκτών και τις θεωρίες της Νέας Εποχής. Παράλληλα, διερευνάται η θέση της Αγίας Γραφής απέναντι στη χρήση αντικειμένων για πνευματική δύναμη. 

Κρύσταλλοι:

Δονήσεις, Ενέργεια και Θεραπευτική Δύναμη;

    Αν έχετε επισκεφθεί ποτέ ένα μουσείο φυσικής ιστορίας, πιθανότατα έχετε δει γιγάντιους βράχους να εκτίθενται, όχι για τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά αλλά για το τι υπάρχει στο εσωτερικό τους. Για παράδειγμα, το Μουσείο Φύσης και Επιστήμης του Ντένβερ διαθέτει ένα τμήμα πολύτιμων λίθων και ορυκτών που παρουσιάζει κρυστάλλους και πέτρες από όλο τον κόσμο. Στην κόρη μου άρεσε πολύ να περνάει χρόνο εκεί, κοιτάζοντάς τους, και σπάνια ήθελε να φύγει. Θυμάμαι ότι είχα μια παρόμοια εμπειρία στο Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, την τοποθεσία του «Διαμαντιού της Ελπίδας», ενός μπλε-βιολετί διαμαντιού 45 καρατίων. Ήμουν απολύτως μαγεμένη από την πέτρα. Οι κρύσταλλοι μπορεί να είναι όμορφοι στην όψη, αλλά κατέχουν επίσης ειδικές δυνάμεις; Ορισμένοι άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένων κάποιων Χριστιανών, πιστεύουν ότι κατέχουν και έχουν ενσωματώσει τους κρυστάλλους στις πνευματικές τους πρακτικές. Αυτό οδηγεί στο ερώτημα: «Τι λέει η Αγία Γραφή για αυτό;» Αυτό είναι πράγματι το ερώτημα που πρέπει να θέτουμε κάθε φορά που ακούμε για τέτοια πράγματα. Η επιστροφή στις Γραφές είναι ο καλύτερος τρόπος για να μάθουμε τι είναι σωστό για τη ζωή μας ως Χριστιανοί. Αυτό το άρθρο θα περιηγηθεί στους διάφορους ισχυρισμούς για τους κρυστάλλους, καθώς και θα σας βοηθήσει να μάθετε πώς να ανταποκρίνεστε όταν κάποιος στη ζωή σας λέει ότι πιστεύει πως οι κρύσταλλοι έχουν δύναμη.

Τι Είναι οι Κρύσταλλοι; Παρά την ομορφιά τους, με απλά λόγια, οι κρύσταλλοι είναι πέτρες. Σε ένα τμήμα μουσείου φυσικής ιστορίας αφιερωμένο σε πέτρες και πολύτιμους λίθους, θα δείτε συνήθως διαμάντια, ζαφείρια, ρουμπίνια και άλλα. Όλα αυτά είναι κρύσταλλοι. Σύμφωνα με τη Διεθνή Εταιρεία Πολύτιμων Λίθων (IGS), «Κρύσταλλος είναι ένα στερεό του οποίου τα άτομα είναι διατεταγμένα σε ένα “υψηλά οργανωμένο” επαναλαμβανόμενο μοτίβο. Αυτά τα μοτίβα ονομάζονται κρυσταλλικά συστήματα. Εάν ένα ορυκτό έχει τα άτομά του διατεταγμένα σε ένα από αυτά, τότε αυτό το ορυκτό είναι κρύσταλλος». Με άλλα λόγια, το αν κάτι είναι κρύσταλλος ή όχι εξαρτάται από την ατομική του δομή. Οι κρύσταλλοι είναι συνήθως όμορφοι, γεγονός που τους καθιστά δημοφιλείς για κοσμήματα και διακόσμηση σπιτιού. Αλλά υπάρχει συνέχεια στην ιστορία όσον αφορά τη δημοτικότητα των κρυστάλλων, και μεγάλο μέρος της έχει να κάνει με τις ενέργειες που βρίσκονται μέσα στους κρυστάλλους και τις υποτιθέμενες δυνάμεις τους.

«Πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι»

«Πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι»

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος-θεολόγος

«Εἰ δύνασαι πιστεῦσαι, πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι.» Ὁ λόγος αὐτὸς δὲν εἶναι ἑνὸς ἁπλοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ τοῦ Θεανθρώπου. Μόνον Ἐκεῖνος, «ὁ ἐτάζων νεφροὺς καὶ καρδίας» εἶναι σὲ θέση νὰ γνωρίζῃ τὴν πνευματικὴ κατάσταση τοῦ κάθε ἀνθρώπου. Καὶ ἐπειδὴ διαπιστώνει ὅτι ὅλοι μας, λίγο - πολὺ χωλαίνουμε στὰ πνευματικὰ θέματα, μᾶς «προκαλεῖ» τοὐλάχιστον νὰ τὸ παραδεχτοῦμε.

Αὐτὸ κάνει καὶ μὲ τὸν πατέρα τοῦ δαιμονισμένου νέου τοῦ Εὐαγγελίου (Μάρκ. θ’ 17-31). Ὡς σοφὸς παιδαγωγὸς καὶ ἄριστος καρδιογνώστης Τὸν καλεῖ διακριτικὰ νὰ παραδεχθῆ ὅτι γιὰ τὸ προσωπικὸ καὶ οἰκογενειακό του μαρτύριο εὐθύνεται καὶ ἡ ἀνεπαρκής του πίστη.

Ὁ ταλαίπωρος πατέρας, ἀφοῦ ἔχει ἐξαντλήσει κάθε ἀνθρώπινη προσπάθεια γιὰ τὴν θεραπεία τοῦ παιδιοῦ του καὶ δεν ἔχει λάβει ἀπὸ πουθενὰ βοήθεια, ἀπευθύνεται τελευταῖα καὶ στὸν Χριστό, χωρὶς στὸ βάθος νὰ πιστεύῃ ὅτι Ἐκεῖνος μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσῃ: «εἴ τι δύνασαι», τοῦ λέει, ἐὰν μπορῇς ἐσὺ νὰ κάνῃς κάτι, ἐνῶ δὲν μπόρεσαν ὅλοι οἱ προηγούμενοι, οὔτε καὶ οἱ ἴδιοι σου οἱ μαθητές! (Μάρκ, θ’ 19).

Καὶ τότε ὁ Χριστός τοῦ ἀντιλέγει: «εἰ δύνασαι πιστεῦσαι», ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὸ «παραδέξου ὅτι δὲν ἔχεις ἄλλα μέσα σωτηρίας, οὔτε κἄν τὴν πίστη σου, καὶ τότε θὰ λυτρωθῆς». Πράγματι, ὁ προσεγμένος λόγος τοῦ Κυρίου ἄγγιξε τὴν πονεμένη ψυχὴ τοῦ βασανισμένου πατέρα, ὁ ὁποῖος συντετριμμένος ὁμολογεῖ: «Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τῆ ἀπιστίᾳ».

Κυριακή Δ΄ Νηστειών - Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τη θεραπεία του σεληνιαζόμενου νέου.

                           

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ [:Μάρκ.9,14-29] Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΣΕΛΗΝΙΑΖΟΜΕΝΟΥ ΝΕΟΥ

«Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς τὸν ὄχλον προσῆλθεν αὐτῷ ἄνθρωπος γονυπετῶν αὐτὸν καὶ λέγων· Κύριε, ἐλέησόν μου τὸν υἱόν, ὅτι σεληνιάζεται καὶ κακῶς πάσχει· πολλάκις γὰρ πίπτει εἰς τὸ πῦρ καὶ πολλάκις εἰς τὸ ὕδωρ. καὶ προσήνεγκα αὐτὸν τοῖς μαθηταῖς σου, καὶ οὐκ ἠδυνήθησαν αὐτὸν θεραπεῦσαι (: και όταν έφθασαν στο πλήθος του λαού, Τον πλησίασε κάποιος άνθρωπος που γονάτισε μπροστά Του κι έλεγε: ‘’Κύριε, λυπήσου και σπλαχνίσου το παιδί μου, διότι σεληνιάζεται και υποφέρει άσχημα, αλλά και κινδυνεύει τον έσχατο κίνδυνο· διότι πολλές φορές πέφτει στη φωτιά, και πολλές φορές στο νερό, και κινδυνεύει έτσι να καεί ή να πνιγεί. Και τον έφεραν στους μαθητές Σου, αλλά δεν μπόρεσαν να τον θεραπεύσουν)» [Ματθ.17,14-16].

Αυτόν τον άνθρωπο η Γραφή μας τον παρουσιάζει πάρα πολύ ασθενή ως προς την πίστη· και τούτο είναι φανερό από πολλά σημεία, και από το ότι είπε ο Χριστός, «πάντα δυνατὰ τῷ πιστεύοντι (:σε εκείνον που πιστεύει όλα είναι δυνατά)» [Μάρκ.9,23], και από το ότι είπε αυτός που Τον πλησίασε «Πιστεύω, κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ (:Πιστεύω, Κύριε, ότι έχεις τη δύναμη να με βοηθήσεις. Βοήθησέ με να απαλλαγώ απ’ την ολιγοπιστία μου και αναπλήρωσε εσύ την έλλειψη της πίστεώς μου)» [Μάρκ.9,24] και από το ότι έδωσε ο Χριστός εντολή στον δαίμονα να μην εισέλθει πλέον σε αυτόν, αλλά ακόμη και από το ότι είπε ο άνθρωπος εκείνος στον Χριστό «εἴ τι δύνασαι (:εάν μπορείς)»[Μάρκ.9,22].

Και γιατί κατηγορεί τους μαθητές, εάν η απιστία του πατέρα αυτού υπήρξε η αιτία να μην εξέλθει ο δαίμονας; Για να δείξει ότι πολλές φορές είναι δυνατόν σε αυτούς που έχουν πίστη, να θεραπεύσουν τους ασθενείς και χωρίς να έχουν πίστη οι ίδιοι ασθενείς αυτοί που προσέρχονται για αποκατάσταση της υγείας τους· διότι όπως ακριβώς πολλές φορές αρκούσε η πίστη εκείνου που προσερχόταν στο να εκπληρωθεί το αίτημά του και από πολύ κατώτερους ως προς το αξίωμα, έτσι πολλές φορές αποδείχτηκε αρκετή η δύναμη και η πίστη εκείνων που ενεργούσαν τις θαυματουργικές ιάσεις να θεραπεύσουν και χωρίς να πιστεύουν αυτοί που προσέρχονταν για να γιατρευτούν.

Και τα δύο αυτά επιβεβαιώνονται από τις θείες Γραφές· διότι και όσοι ζούσαν μαζί με τον Κορνήλιο έλαβαν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος εξαιτίας της πίστεώς τους [ βλ. Πράξ. 10,1-48], και στην περίπτωση του Ελισσαίου πάλι αναστήθηκε ο νεκρός, μολονότι δεν υπήρξε κάποιος που να δείξει πίστη [Δ΄Βασιλειών 13,21 «καὶ ἀπέθανεν Ἑλισαιέ, καὶ ἔθαψαν αὐτόν. καὶ μονόζωνοι Μωὰβ ἦλθον ἐν τῇ γῇ ἐλθόντος τοῦ ἐνιαυτοῦ· καὶ ἐγένετο αὐτῶν θαπτόντων τὸν ἄνδρα, καὶ ἰδοὺ εἶδον τὸν μονόζωνον καὶ ἔῤῥιψαν τὸν ἄνδρα ἐν τῷ τάφῳ Ἑλισαιέ, καὶ ἐπορεύθη καὶ ἥψατο τῶν ὀστέων Ἑλισαιὲ καὶ ἔζησε καὶ ἀνέστη ἐπὶ τοὺς πόδας αὐτοῦ (: και πέθανε ο Ελισαίος και τον έθαψαν.

Σχετικὰ μὲ τὴν θεραπεία (Ματθ 9, 27-35)

Anthony Bloom 

Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Ἀπόσπασμα ἀπο μιὰ ὁμιλία στὶς 22.11.1987

Ὑπάρχουν πολλὰ κείμενα στὸ Εὐαγγέλιο ὅπου ὁ Χριστὸς ἔχοντας στραφεῖ σ’ ἕνα πρόσωπο ποὺ εἶναι ἄρρωστο νοητικὰ ἤ σωματικὰ τοῦ κάνει μία ἐρώτηση, καὶ αὐτὴ ἡ ἐρώτηση εἶναι πάντα: Θέλεις νὰ γίνεις καλά; Καὶ νομίζω αὐτὴ ἡ φράση εἶναι σημαντικὴ ἐπειδὴ ὑπονοεῖ κάτι πιὸ μεγάλο, πιὸ ὁλοκληρωμένο ἀπὸ τὴν ἁπλὴ ἀποκατάσταση τῆς ὑγείας ἑνὸς ἀνθρώπου: σημαίνει τὴν ἐπιστροφὴ στὴν κατάσταση ποὺ ἦταν ὁ ἄρρωστος πρὶν τὸν προσβάλλει ἡ ἀσθένεια. Ἐπειδὴ πολὺ συχνὰ ἡ ἀσθένεια εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας, τῆς ἀφροσύνης μας, τῆς κληρονομικότητας, τῶν ἐξωτερικῶν καταστάσεων καὶ αὐτὸ ὅλο ἔχει νὰ κάνει μὲ τὴν κατάσταση τῆς ζωῆς μας σ’ ἕνα κόσμο ποὺ ἀπὸ χριστιανικῆς ἀπόψεως εἶναι ἕνας κόσμος ἐκπεσμένος, ἐὰν προτιμᾶτε, ἕνας κόσμος διεστραμμένος, ἕνας κόσμος ποὺ ἔχει χάσει τὴν ἁρμονία του, τὴν ἀκεραιότητα του, ἤ ποὺ δὲν τὴν ἔχει προσεγγίσει. Ἀπὸ ὅποια πλευρὰ καὶ να τὸ δεῖτε ὁ κόσμος μας εἶναι ἕνας κόσμος θρυμματισμένος.

Κάτι ποὺ μ’ ἔχει προβληματίσει τὰ τελευταῖα χρόνια εἶναι αὐτό: γιατὶ ὁ Χριστὸς ρωτάει ἕναν ἄνθρωπο ἄν θέλει νὰ γίνει καλά. Δὲν εἶναι φανερὸ ὅτι ὁ κάθε λογικὸς ἄνθρωπος θὰ πεῖ: Φυσικὰ θέλω,- μὲ τὴ συνέπεια ποὺ ἔχει ἡ λέξη «φυσικά». Γιατὶ κάνετε μιὰ ἀνόητη ἐρώτηση; Ποιὸς ἐπιθυμεῖ νὰ εἶναι ἄρρωστος; Καὶ ὅμως νομίζω ὅτι εἶναι μιὰ πολὺ σημαντικὴ ἐρώτηση ἐπειδὴ κατὰ τὴν Εὐαγγελικὴ ἔννοια, ἀποκτᾶμε ὑγεία δὲν σημαίνει ἁπλὰ ὅτι ἀπαλλασόμαστε ἀπὸ μιὰ σωματικὴ ἀσθένεια, ἀλλὰ ἐντασσόμαστε σὲ μιὰ ποιότητα ζωῆς ποὺ δὲν εἴχαμε πρὶν καὶ ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς προσφερθεῖ ὑπὸ προυποθέσεις. Ἀποκτᾶμε ὑγεία ἔστω σωματικὰ, σημαίνει ὅτι πρέπει ν’ ἀναλάβουμε προσωπικὰ τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν νοητικὴ καὶ τὴν σωματικὴ κατάσταση στὴν ὁποία βρισκόμαστε κατὰ τρόπο που δὲν τὸ εἴχαμε κάνει πρὶν. Ἡ ἀνάκτηση τῆς σωματικῆς μας ὑγείας ἀποτελεῖ ἴσως μιὰ μικρὴ εἰκόνα τῆς ἐπιστροφῆς μας στὴν ζωὴ ἀφοῦ φτάσαμε πρὶν στὸ χεῖλος τοῦ θανάτου. Ἡ ζωὴ ποὺ θὰ συνεχιζόταν δίχως ἐμᾶς δίχως τὴν θεραπευτικὴ πράξη τοῦ Θεοῦ, θὰ ἦταν μιὰ ζωὴ ποὺ σταδιακὰ θὰ ἐπιδεινωνόταν ὁλοένα καὶ πιὸ πολὺ καὶ θὰ μᾶς ἔφερνε στὸ θάνατο, στὴ διάσπαση τῆς νοητικῆς καὶ σωματικῆς μας κατάστασης. Καὶ ἄν μᾶς προσφέρεται ξανὰ ἡ ἑνότητα ποὺ ἔχουμε χάσει ἤ ποὺ ἴσως ποτὲ πρίν δὲν εἴχαμε, σημαίνει ὅτι ἡ ζωὴ ποὺ τώρα, μετὰ τὴν θεραπεία, εἶναι δική μας, δὲν δίνεται ἁπλὰ νὰ τὴν χρησιμοποιοῦμε μὲ ὅποιον τρόπο ἐπιλέγουμε, εἶναι ἕνα δῶρο ποὺ δὲν μᾶς ἀνήκει. Εἴμασταν νεκροὶ, πεθαίναμε, ἐπιστρέψαμε σὲ μιὰ πληρότητα ζωῆς καὶ αὐτὴ ἡ πληρότητα δὲν μᾶς ἀνῆκει, εἶναι χάρισμα. Ἔτσι, κατὰ τὸ Εὐαγγέλιο, ὅσο μπορῶ νὰ καταλάβω, ὅταν ὁ Χριστὸς λέει: «Θέλεις νὰ γίνεις ὑγιής;», Ἐννοεῖ: «Ἄς ὑποθέσουμε ὅτι σὲ κάνω καλά, εἶσαι ἕτοιμος νὰ ζήσεις μιὰν ἀκέραια ζωή ἤ θέλεις νὰ σὲ κάνω ὑγιῆ γιὰ νὰ ἐπιστρέψεις πίσω σὲ ὅ,τι κατέστρεψε αὐτὴν τὴν ἑνότητα, σ’ ὅ,τι σὲ κατέστρεψε σωματικὰ καὶ ψυχικὰ;» Καὶ αὐτὴ εἶναι μιὰ ἐρώτηση ποὺ τίθεται σὲ κάθε ἀσθενῆ, ἄν καὶ οἱ περισσότεροι, πρακτικὰ ὅλοι δὲν ἔχουν ἰδέα γι’ αὐτὸ τὸ ἐρώτημα, καὶ τίθεται σίγουρα ἐνώπιον μας ὅταν θέλουμε νὰ θεραπευτοῦμε πέρα ἀπὸ μιὰ σωματική ἀσθένεια.