Ο Οικουμενισμός είναι όχι μόνο αίρεση αλλά παναίρεση. Οι Άγιοι και οι πνευματικοί άνθρωποι της εποχής μας μας λένε την αλήθεια. Εμείς τους ακούμε;

Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Ομολογητής

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά των είναι παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματά τινα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού, αι δε ευρωπαϊκαι αύται αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού και άλλων αιρέσεων ων το όνομα λεγεών».

«…ο Πατριάρχης Αθηναγόρας; Αυτός με την νεοπαπιστικήν συμπεριφοράν του εις τους λόγους και εις τας πράξεις σκανδαλίζει επί μίαν ήδη δεκαετίαν τας ορθοδόξους συνειδήσεις, αρνούμενος την μοναδικήν και πανσωστικήν Αλήθειαν της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Πίστεως, αναγνωρίζων τας Ρωμαϊκάς και άλλας αιρέσεις ως ισοτίμους με την Αλήθειαν, αναγνωρίζων τον Ρωμαίον Άκρον Ποντίφηκα με όλην την δαιμονικήν αντιεκκλησιαστικήν υπερηφάνειάν του.

(ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ, Αριθ. 145 – 6,1 – 15 Σεπτεμβρίου 1971)

άγ. Παΐσιος o Αγιορείτης

Η ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗΛΗ ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΓΚΡΙΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΤΟΠΙΚΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ! Καμιά Εκκλησία, πλεόν, δεν αντιδρά στην καταπάτηση των Ιερών Κανόνων. Κανένας Επίσκοπος δεν διακόπτει την κοινωνία με τους καταπατητές των Ι. κανόνων!

 

Όλα για το κέρδος!

Δημοσιεύουν το βιβλίο του Αγίου, αλλά αυτά που διδάσκει ο Άγιος (δείτε παρακάτω στο άρθρο) δεν τα πράττουν, ούτε (προ)φυλάσσουν το ποίμνιο από τους αιρετικούς οικουμενιστές και την ψυχοκτόνο κακοδοξία τους. Διότι λέγει ο Άγιος: "Συμφώνως προς αυτήν την στάσιν, εις τους Ορθοδόξους είναι απηγορευμένη κάθε συμπροσευχή και κάθε λατρευτική επικοινωνία μετά αιρετικών... οφείλομεν και ημείς να τηρήσωμεν την στάσιν του Αγίου Σάββα,  του Αγίου Μάρκου Εφέσου, του Αγίου Κοσμά Αιτωλού, του Αγίου Ιωάννου Κροστάνδης και των λοιπών Αγίων Ομολογητών και Μαρτύρων και Νεομαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας". Δημοσιεύουν βιβλίο για την Ορθόδοξη Αλήθεια και παράλληλα υπερασπίζουν και κοινωνούν με το ψεύδος της αιρέσεως και του σχίσματος. Όλα στον βωμό του κέρδους, του Μαμωνά δηλαδή.

Επανεκδόθηκε και κυκλοφορεί: «Δογματική. Ορθόδοξη Φιλοσοφία της Αλήθειας»

Επανεκδόθηκε και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου το έργο του Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς υπό τον τίτλο: «Δογματική. Ορθόδοξη Φιλοσοφία της Αλήθειας». Το έργο του Αγίου Ιουστίνου δεν είναι άγνωστο στο ελληνικό κοινό, αφ’ ενός διότι πολλά από τα κείμενα και έργα του έχουν μεταφραστεί στην γλώσσα μας, και αφ’ ετέρου επειδή τόσο ο ίδιος όσο και πολλά από τα πνευματικά του τέκνα έχουν σπουδάσει στην Ελλάδα και διατηρούν με τον ελληνόφωνο κόσμο σχέσεις αδελφικές.

Το συγκεκριμένο έργο της Δογματικής του Αγίου Ιουστίνου πρόκειται για ένα εγχειρίδιο Δογματικής φοιτητών της Θεολογίας, αλλά στην ουσία του αποτελεί μία βιωματική δογματική, η οποία ως πυρήνα της έχει την αγάπη και το ολοκληρωτικό δόσιμο του ανθρώπου στον θεάνθρωπο Χριστό. Η γραφή του Αγίου αποτυπώνει την προσωπική εμπειρία και θεοπτία του, στοιχείο που ο επιμελής αναγνώστης μπορεί να διακρίνει εύκολα.

Βεβαίως, αυτό επ’ ουδενί δεν σημαίνει πώς επινοεί κάτι ή νεωτερίζει αντιθέτως, βαδίζει στα χνάρια της αγιοπατερικής παραδόσεως, γενόμενος και ο ίδιος φορέας αυτής. (Πηγή)

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΑΙ «ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ»

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΓΝΩΜΑΤΕΥΣΙΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑ

(του αρχιμανδρίτου Ιουστίνου Πόποβιτς)

Πανιερώτατοι Πατέρες,

Την στάσιν της έναντι των αιρετικών - και αιρετικοί είναι όλοι οι μη Ορθόδοξοι - η Εκκλησία του Χριστού έχει καθορίσει άπαξ δια παντός, δια των Αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων, δηλαδή δια της αγίας Θεανθρωπίνης Παραδόσεως, της μοναδικής και αναλλοιώτου.

Συμφώνως προς αυτήν την στάσιν, εις τους Ορθοδόξους είναι απηγορευμένη κάθε συμπροσευχή και κάθε λατρευτική επικοινωνία μετά αιρετικών. Διότι «τις μετοχή δικαιοσύνη και ανομία; τις δε κοινωνία φωτί προς σκότος; τις δε συμφώνησις Χριστώ προς Βελίαρ; η τις μερίς πιστώ μετά απίστου;» (Β΄ Κορινθ. 6, 14-15). Ο 45^ος κανών των Αγίων Αποστόλων ορίζει: ”Επίσκοπος η πρεσβύτερος…, αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον, αφοριζέσθω· ει δε επέτρεψεν αυτοίς, ως κληρικοίς ενεργήσαί τι, καθαιρείσθω”. Αυ­τός ο ι­ε­ρός Κα­νών των α­γί­ων Α­πο­στό­λων δεν προσ­δι­ο­ρί­ζει ποί­α α­κρι­βώς προ­σευ­χή η α­κο­λου­θί­α α­πα­γο­ρεύ­ε­ται, αλ­λά α­πα­γο­ρεύ­ει κά­θε κοι­νήν με­θ’ αι­ρε­τι­κών προ­σευ­χήν, έ­στω και την κα­τ’ ι­δί­αν (“συ­νευ­ξά­με­νος”­). Εις δε τας οι­κου­με­νι­στι­κάς κοι­νάς προ­σευ­χάς μή­πως δεν γί­νων­ται και α­δρό­τε­ρα και ευ­ρύ­τε­ρα τού­των; Ο 32^ος  κα­νών της εν Λα­ο­δι­κεί­α Συ­νό­δου ο­ρί­ζει· «Ό­τι ου δεί αι­ρε­τι­κών ευ­λο­γί­ας λαμ­βά­νειν, αί­τι­νές ει­σιν α­λο­γί­αι μάλ­λον η ευ­λο­γί­αι». Μή­πως ό­μως δεν συμ­βαί­νει εις τας κοι­νάς οι­κου­με­νι­στι­κάς συ­ναν­τή­σεις και συμ­προ­σευ­χάς να ευ­λο­γούν αι­ρε­τι­κοί ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κοί ε­πί­σκο­ποι και ι­ε­ρείς, προ­τε­στάν­ται πά­στο­ρες, α­κό­μη δε και γυ­ναίκ­ες; (­!­).