Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου υπέρ της διακοπής κοινωνίας με Αθηναγόρα και λοιπούς Οικουμενιστές.

Ψηφιοποίηση: katanixi.gr

«Ἡ διακοπή της μετ’ αὐτῶν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας κατέστη πλέον ἐπιβεβλημένη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος»

Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, 4/2/1971.

«Ἐδημοσιεύθη χθὲς ἡ εἴδησις ὅτι δύο ἀκόμη Ἀρχιερεῖς, οἱ Σιατίστης Πολύκαρπος καὶ Μηθύμνης Ἰάκωβος, ἔπαυσαν νὰ μνημονεύουν τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, ὡς εἶχον πράξει ἐνωρίτερον οἱ Μητροπολῖται Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, Φλωρίνης Αὐγουστῖνος καὶ Παραμυθίας Παῦλος. Περιττὸν νὰ τονίσωμεν ὅτι ἡ ἐνέργεια αὕτη τῶν πέντε θαραλλέων Ἱεραρχῶν εἶναι ἀπολύτως κανονική. Ὁ ΛΑ’ Ἀποσολικὸς Κανῶν ἐπιτρέπει εἰς Κληρικοὺς νὰ παύουν τὸ μνημόσυνον τοῦ Προϊσταμένου των Ἐπισκόπου, ἂν εἰς τοῦτον διακρίνουν σφάλμα περὶ τὴν «εὐσέβειαν», ἤτοι περὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Ὁ δὲ ΙΕ’ Κανῶν τῆς Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου ὄχι μόνον δὲν τιμωρεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀξίους «τῆς πρεπούσης τιμῆς» θεωρεῖ τοὺς Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπαυον αὐτοβούλως καὶ «πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως» τὸ μνημόσυνον Πατριάρχου κηρύσσοντος «γυμνὴ τὴ κεφαλή», δηλαδὴ ἀπροκαλύπτως, «αἵρεσιν τινὰ παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην».

Εἶναι δὲ γνωστὸν ὅτι ὁ Παπισμὸς καὶ τὰ αἱρετικὰ δόγματά του κατεδικάσθησαν ὡς αἵρεσις ὄχι μόνον ὑπὸ ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων, ὡς ὁ Μ. Φώτιος, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, κ.α., ἀλλὰ καὶ ὑπὸ μεγάλων Συνόδων, συνελθουσῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Φωτίου καὶ Μιχαὴλ Κηρουλαρίου, καθὼς καὶ ὑπὸ ἄλλων μεταγενεστέρων Συνόδων (ἐν Μόσχᾳ τὸ 1441, ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ 1443, ἐν Κων/πόλει τὸ 1484 κλπ.). Εἶναι ἐξ ἴσου πάλιν γνωστὸν ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὅλα αὐτὰ τὰ γράφει εἰς τὰ παλαιά του ὑποδήματα καὶ διὰ δημοσίων δηλώσεών του, ἄλλοτε λέγει ὅτι «τίποτε δὲν μᾶς χωρίζει» ἀπὸ τὰς ποικίλας αἱρέσεις τῆς Δύσεως καὶ ἄλλοτε χαρακτιρίζει ὡς ἁπλᾶ «τοπικά ἔθιμα» τὰ αἱρετικὰ Φιλιόκβε καὶ τὰ Ἀλάθητα καὶ τὰ Πρωτεῖα, διὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ὀρθοδοξία ἀναθεμάτισε τὸν Παπισμόν. Καλῶς λοιπὸν καὶ δικαίως καὶ συμφώνως πρὸς τοὺς Ι. Κανόνας ἔπαυσαν νὰ τὸν μνημονεύουν οἱ πέντε Ἱεράρχαι.

π. Παύλος Δημητρακόπουλος: Εισαγωγική ομιλία κατά Κολυμπαρίου· και εξήγηση της αποτείχισής του.

Χαιρετίζουμε την έστω και τώρα αποτείχιση του πάλαι ποτέ αρνητού της π. Παύλου Δημητρακόπουλου από όλους της Επισκόπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του ευχόμαστε καλόν αγώνα και κάθε βοηθεια από τον Θεό. Ελπίζουμε να μας πει που λειτουργεί για να καλυφθούν οι μεγάλες ανάγκες ποίμανσης του ποιμνίου.

    

Η αίρεση, η εκκοσμίκευση, τα σκάνδαλα ταλανίζουν την Εκκλησία, αλλά η Ιεραρχία αγρόν αγοράζει.

Η ιεραρχία ασχολείται με την δημιουργία υγιούς οικολογικής συνείδησης, αλλά για την δογματική συνείδηση σφυρίζει αδιάφορα. «Η αγάπη στη φύση και στη ζωή, η “οικοφιλία”, είναι ζήτημα πίστεως και αληθείας και ενότητας»!!!!

Έναρξη εργασιών του Διεπιστημονικού Περιβαλλοντικού Συνεδρίου

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα πραγματοποιήθηκε σήμερα, Δευτέρα 1 Σεπτεμβρίου 2025, η έναρξη των εργασιών του Διεπιστημονικού Περιβαλλοντικού Συνεδρίου, με θέμα: "«Ἐπὶ τὰς π(λ)ηγάς τῶν ὑδάτων…», με προσανατολισμό τη βιωσιμότητα και την αειφορία του θεσσαλικού κάμπου".

Το Συνέδριο τελεί υπό την αιγίδα του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου και διοργανώνεται από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Θείας και Πολιτικής Οικονομίας και Οικολογίας.

Πριν την επίσημη έναρξη, τελέσθηκε Ακολουθία Αγιασμού στον αύλειο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Νεοχωρίου, για την αρχή της Ινδίκτου και την έναρξη του Συνεδρίου.

Τον Αγιασμό τέλεσε ο οικείος Ποιμενάρχης, Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων κ. Τιμόθεος, παρισταμένων του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ.κ. Ιερωνύμου και των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Κηφισίας, Αμαρουσίου, Ωρωπού και Μαραθώνος κ. Κυρίλλου, Νικοπόλεως και Πρεβέζης κ. Χρυσοστόμου, Καρπενησίου κ. Γεωργίου, Σταγών και Μετεώρων κ. Θεοκλήτου, Φθιώτιδος κ. Συμεών και Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερωνύμου.

Η κατακερματισμένη Ορθοδοξία της Ελλάδος.

«Τά κατορθώματα τοῦ Κολυμπαρίου. Αἱρετικοί καί σχισματικοί ὅλοι συνεορτάζοντες. Προφανές ἀστόχημα πίστεως».

 

Τρεῖς Ἀρχιεπίσκοποι: Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος, Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης, Ἀρχιεπίσκοπος Δωδεκανήσων

«Ζητεῖται ὁ πρῶτος τῆς ἑνιαίας Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος»

«Η ΚΑΤΑΚΕΡΜΑΤΙΣΜΕΝΗ  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ»

Τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη, Ἐπιτίμου Δικηγόρου

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΠΡΩΤΟΝ

  1.  Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἀρρήκτως συνδεδεμένη μὲ τὸν Ἑλληνισμὸν καὶ τὴν Ἑλληνικότητα. Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν γλῶσσαν διεξήχθησαν ἅπασαι αἱ Οἰκουμενικαὶ καὶ Τοπικαὶ Σύν­οδοι, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τῆς πρώτης ἐν Νικαίᾳ, ὅπου προήδρευσεν ὁ προδήλως ἄριστα Ἑλληνομαθὴς Μητροπολίτης Κορδούης (Cordoba τῆς Ἱσπανίας). Εἰς τὴν Ἑλληνικὴν ἔγραψαν ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι.

  Ὁ βαθὺς πόθος ὅλων τῶν Ὀρθοδόξων, ἰδίᾳ κληρικῶν καὶ θεολόγων, εἶναι ἡ ἐκμάθησις καὶ ἡ χρῆσις τῆς Ἑλληνικῆς, αἰσθάνονται δὲ ἑαυτοὺς εἰς τὸ ἔπακρον εὐτυχεῖς καὶ «προνομιούχους», ὅσοι ἐφοίτησαν στὶς Ἑλληνικὲς Θεολογικὲς ἢ Ἐκκλησιαστικὲς σχολές, κηρύσσοντες πάντες εἰς πᾶσαν εὐκαιρίαν ὅτι ἡ μήτρα τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ Ἑλλὰς καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία. Τὸ ἀκουσθὲν ὑπὸ Οὐνιτῶν Ἑλληνιστὶ «Χριστὸς Ἀνέστη» εἰς τὴν κηδείαν τοῦ ἐμμένοντος εἰς τὴν αἵρεσιν τοῦ Filioque Φραγκίσκου στερεῖται κάθε σημασίας καὶ οὐδεμίαν τιμὴν περιποιεῖ. Ἔχω, ἄλλωστε, αὐθεντικήν, βάσιμον, πληροφορίαν ὅτι εἰς ὅλες τὶς ἐπαφὲς καὶ συζητήσεις μετὰ τῶν Δυτικῶν οὐδὲ νύξις γίνεται τῶν διαφορῶν καὶ τῶν ἀποκλίσεων ἀπὸ τῆς ὀρθῆς Πίστεως. Ἀγαπολογίες καὶ τὰ τοιαῦτα. Καὶ κατάληξις: Τὰ κατορθώματα τοῦ Κολυμπαρίου. Αἱρετικοὶ καὶ Σχισματικοί, ὅλοι συνεορτάζοντες. Προφανὲς ἀστόχημα Πίστεως.

  Ὁ Κύριός μας εἶναι βέβαιον, τί τὸ ἁπλούστερον, ὅτι, ὡς Γαλιλαῖος, ὡμίλει τὴν Ἑλληνικὴν (Μητροπολίτου Μεθοδίου Φούγια), ἂν καὶ ἠδύνατο νὰ ὁμιλῆ οἱανδήποτε γλῶσσαν.

  Αἱ πρὸ Χριστοῦ προφητεῖαι καὶ ἡ ὅλη Παλαιὰ Διαθήκη ἔχουν καταστῆ ἑλληνικὰ κείμενα καὶ ὡς τοιαῦτα διεσώθησαν μὲ τὴν ἐπὶ Πτολεμαίου μετάφρασιν τῶν ἑβδομήκοντα καὶ ἐκ τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης ἔχουν διαδοθῆ παγκοσμίως. Οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Πατέρες, αἱ Σύνοδοι, Οἰκουμενικαὶ καὶ Τοπικαί, χρησιμοποιοῦν ἀποκλειστικῶς τὴν Ἑλληνικὴν Γλῶσσαν. Τὰ τρία Πρεσβυγενῆ Πατριαρχεῖα ἔχουν Ἕλληνας Ἱεράρχας, ὡς Πατριάρχας, καὶ ὁ Μακαριώτατος Πατριάρχης Ἀντιοχείας Ἰωάννης εἶναι βαθὺς γνώστης τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ δι’ αὐτῆς τῆς Ἑλληνορθόδοξου Θεολογίας. Τὰ ἔχω ἐπισκεφθῆ καὶ τὰ τέσσαρα, παρασχὼν εἴς τινα τούτων καὶ πᾶσαν κατὰ περίπτωσιν αἰτηθεῖσαν βοήθειαν ἢ συμπαράστασιν. Δὲν ἀγνοῶ βεβαίως, τὸ πόσον ἐπροβλημάτισαν τοὺς Πατέρες τῶν πρώτων αἰώνων αἱ ἀνθρωποκεντρικαί, καὶ μόνον, ἀπόψεις τῶν μεγάλων Ἑλλήνων Σοφῶν, εἰς τοὺς ὁποίους οἱ διάφοροι αἱρετίζοντες ἀνεζήτησαν λογικὰ ἐπιχειρήματα εἰς θέματα καταυγαζόμενα καὶ ἐλαυνόμενα μόνον ἀπὸ τὴν Πίστιν εἰς τὸν ἕνα Θεόν. Τελικῶς πάντα ὑπερεκεράσθησαν.

Ω, της υποκρισίας! Η Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου

Λέτε: "Τὸ πρῶ­το λοι­πὸν καὶ κύ­ρι­ο ἔρ­γο τῆς Συ­νό­δου ἦ­ταν ἡ κα­τα­δί­κη τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν πλα­νῶν καὶ κα­κο­δο­ξι­ῶν τοῦ Ἀ­ρεί­ου καὶ τῶν ὀ­πα­δῶν του, κα­θὼς καὶ ἡ δι­α­κή­ρυ­ξη τῆς «πί­στε­ως» ἢ τοῦ «συμ­βό­λου» τῆς Νι­καί­ας".

Ρωτάμε: Εσείς και ως σύνοδος της Ελλάδος και στην ψευτοσύνοδο στο Κολυμπάρι, ποιά αίρεση καταδικάσατε; Κατά τους Αγίους μία είναι η σύγχρονη, η χειρότερη αίρεση όλων των Εποχών, ο Οικουμενισμός! Εσείς αντί να τον καταδικάσετε τον προωθήσατε και τον προωθείτε!, διώκοντας παράλληλα τους Ορθόδοξους, επειδή ορθοτομούν!

Λέτε: "Στὶς δογ­μα­τι­κὲς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Συ­νό­δων ἀ­πο­δί­δει εὐ­λό­γως ἡ ᾽Ορ­θό­δο­ξος Κα­θο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α αἰ­ώ­νι­ο κύ­ρος, ἀ­πό­λυ­τη ἀ­ξί­α καὶ αὐ­θεν­τί­α καὶ κα­θο­λι­κὸ καὶ ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα, θε­ω­ροῦ­σα αὐ­τὲς ὡς τὰ κυ­ρι­ώ­τε­ρα γρα­πτὰ μνη­μεῖ­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Πα­ρα­δό­σε­ως καὶ ὡς κα­νο­νι­κοὺς καὶ αὐ­θεν­τι­κοὺς καὶ ἀ­με­τα­κί­νη­τους γνώ­μο­νες τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως."

Ρωτάμε: Τότε γιατί συμπροσεύχεσθε με τους κάθε είδους αιρετικούς και τους αναγνωρίζετε ως Εκκλησία με έγκυρο βάπτισμα και ιερωσύνη, όταν αυτό το απαγορεύουν οι δογματικές αποφάσεις των Συνόδων;

Λέτε: "Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ση­μα­σί­ας ποὺ ἔ­χει τὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως στὴν ζω­ὴ τῶν πι­στῶν, ἔ­κρι­νε ἀ­πα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση γι­ὰ τὴν συμ­με­το­χὴ τῶν πι­στῶν στὰ Μυ­στή­ρι­α τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βα­πτί­σμα­τος καὶ τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, τὴν ὁ­μο­λο­γί­α στὴν πί­στη τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου."

Ρωτάμε: Τότε εσείς γιατί γίνατε αδελφοί με τους Παπικούς που κατάργησαν το Σύμβολο της Πίστεως εισάγοντας το Φιλιόκβε; Γιατί ομολογείτε έν βάπτισμα και παράλληλα αναγνωρίζετε πολλά ακόμα κι αυτό των Πεντηκοστιανών; Γιατί ομολογείτε μία Αγία και Καθολική Εκκλησία και παράλληλα μιλάτε για πολλές Εκκλησίες συμμετέχοντας και στο Π.Σ.Ε;

Συμπέρασμα: Δεν φοβάσθε ούτε Θεό ούτε ανθρώπους, αλλά ως στυγνοί επαγγελματίες λέτε υποκριτικά αυτά που πρέπει να ακουστούν μη πιστεύοντάς τα. Πετάξτε την δορά του προβάτου. Δεν σας χρειάζεται πια. Όλοι πια βλέπουν το τρίχωμα του λύκου.

Α.Τ.

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 1700 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ

Τὴν ἑ­βδό­μη Κυ­ρι­α­κὴ ἀ­πὸ τὸ Πά­σχα ἑ­ορ­τά­ζου­με καὶ τι­μᾶ­με τοὺς Πα­τέ­ρες τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Κα­τὰ τὸ δι­α­νυ­ό­με­νο ἔ­τος 2025 συμ­πλη­ρώ­νον­ται 1.700 ἔ­τη ἀ­πὸ τὸ ἔ­τος 325 μ.Χ., ποὺ συ­νε­κλή­θη ἡ Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος στὴν Νί­και­α τῆς Βι­θυ­νί­ας. Μ’ αὐ­τὴ τὴν εὐ­και­ρί­α ἂς θυ­μη­θοῦ­με τὶς ἀ­πο­φά­σεις της καὶ ἂς ἐμ­βα­θύ­νου­με στὴν ση­μα­σί­α ποὺ ἔ­χει γι­ὰ τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

α΄. Ἡ θεί­α βού­λη­ση ἐκ­φρά­ζε­ται μέ­σῳ τῶν Συ­νό­δων.

Ἡ ἀρ­χὴ τῶν Συ­νό­δων ἀ­νά­γε­ται ἀρ­χι­κὰ στὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο ποὺ συγ­κρο­τή­θη­κε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα τὸ ἔ­τος 48 μ.Χ. (Πρά­ξε­ων 15, 6 καὶ ἑ­ξῆς).

Ἀ­πὸ τὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο οἱ Σύ­νο­δοι ἀ­πο­τε­λοῦν θε­σμὸ ἀ­πο­στο­λι­κό, μὲ θεῖ­ο κύ­ρος καὶ ἀ­πο­φαί­νον­ται πε­ρὶ πί­στε­ως ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἐ­ξέ­φρα­ζαν οἱ Πα­τέ­ρες ποὺ συμ­με­τεῖ­χαν, ὅ­πως δη­λώ­νε­ται μὲ τὸ ἀ­πο­στο­λι­κό «ἔ­δο­ξε τῷ Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι καὶ ἡ­μῖν». Καὶ κα­τὰ τὸν Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο (PG 20, 1080) «Πᾶν γὰρ ὅ,τι δ᾽ ἂν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις τῶν ἐ­πι­σκό­πων συ­νε­δρί­οις πράτ­τη­ται, τοῦ­το πρὸς τὴν θεί­αν βού­λη­σιν ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ράν». Δη­λα­δή, κά­θε τι ποὺ πράτ­τε­ται στὶς ἅ­γι­ες Συ­νό­δους τῶν ἐ­πι­σκό­πων, αὐ­τὸ ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ρὰ πρὸς τὴν θεί­α βού­λη­ση.

β΄. Τὸ ἀ­λά­θη­τον τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων τῶν Συ­νό­δων.

Τὸ πλή­ρω­μα ἢ τὸ ὅ­λον ἢ τὸ σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ τὸ συ­να­πο­τε­λοῦν ὅ­λοι οἱ κλη­ρι­κοὶ καὶ λα­ϊ­κοὶ ποὺ πι­στεύ­ουν ὀρ­θό­δο­ξα, λο­γί­ζε­ται στὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὡς φο­ρέ­ας τοῦ ἀ­λά­θη­του τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­νῶ ὡς φω­νὴ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ὄρ­γα­νο ἐκ­φρά­σε­ως τοῦ ἀ­λά­θη­του αὐ­τῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­νώ­τα­τη δι­οι­κη­τι­κὴ ἀρ­χή της, δη­λα­δὴ ἡ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος, στὴν ὁ­ποί­α ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ε­ται τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μὲ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους του, ποὺ δογ­μα­τί­ζουν μὲ τὴν ἐ­πε­νέρ­γει­α καὶ ἔμ­πνευ­ση καὶ ἐ­πι­στα­σί­α τοῦ Ἁγί­ου Πνεύ­μα­τος. Δὲν μπο­ρεῖ λοι­πὸν τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ πλή­ρω­μα ἤ τὰ δύ­ο με­γά­λα τμή­μα­τα αὐ­τοῦ, τῶν κλη­ρι­κῶν ἢ τῶν λα­ϊ­κῶν ξε­χω­ρι­στά, ἢ πο­λὺ λι­γώ­τε­ρο κά­ποι­ο ἄ­το­μο ἢ κά­ποι­ος ἐ­πί­σκο­πος ἢ πα­τρι­άρ­χης ἢ πά­πας νὰ δογ­μα­τί­ζει ἔγ­κυ­ρα καὶ αὐ­θεν­τι­κά, δι­ό­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι ἀ­πο­κλει­στι­κὸ δι­καί­ω­μα καὶ ἔρ­γο μό­νον τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων καὶ τῶν ἐ­πι­σκό­πων ποὺ με­τέ­χουν σ᾽ αὐ­τές, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ουν τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἐκ­φρά­ζουν τὴν πί­στη του.

γ΄. Ἡ ὁ­μο­φω­νί­α στίς ἀ­πο­φά­σεις.

Μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο οἱ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Σύ­νο­δοι δι­α­τυ­πώ­νουν σὲ δογ­μα­τι­κοὺς ὅ­ρους τὴν ἀρ­χαι­ο­πα­ρά­δο­τη ὀρ­θό­δο­ξο πί­στη τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­πο­δε­χό­με­νο τὰ δε­δογ­μέ­να, ὡς σύμ­φω­να πρὸς τὴν κοι­νὴ συ­νεί­δη­ση καὶ πί­στη του, ἀ­να­γνω­ρί­ζει τὴν οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τα αὐ­τῶν, ἡ ὁ­ποί­α ἔτ­σι ἐξαρ­τᾶ­ται καὶ ἀ­πὸ τὴν συμ­φω­νί­α, καὶ τήν – μὲ ὁ­μο­φω­νί­α καὶ ἀγά­πη – ἑ­νό­τη­τα τοῦ ὅ­λου σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἢ ἐκ τῆς «con­s­e­n­s­us E­c­c­l­e­s­i­ae» ὅ­λων τῶν χρό­νων, δη­λα­δή τήν συμ­φω­νί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἐν­νο­εῖ­ται, ὅ­μως, ὅ­τι αὐ­τὴ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση ἐκ μέ­ρους τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος πρέ­πει νὰ νο­εῖ­ται μό­νον ὡς ἁ­πλὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ γνώ­ρι­σμα καὶ τε­κμή­ρι­ο καὶ μαρ­τυ­ρί­α τοῦ ἀλά­θη­του τῶν δογ­μά­των ποὺ ἀ­πο­φα­σί­σθη­καν στὶς Συ­νό­δους καὶ τῆς οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τας αὐ­τῶν, ἐ­νῶ οἱ με­τέ­χον­τες σὲ αὐ­τὲς ἐπί­σκο­ποι δι­α­τυ­πώ­νουν ἀ­λά­θη­τα τὰ δόγ­μα­τα ποὺ ἀ­πορ­ρέ­ουν ἀ­πὸ θεί­α δι­και­ο­σύ­νη ὑ­πὸ τὴν ἔμ­πνευ­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος.

Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος ἐναντίον ὅλων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, μὲ σκοπό...;

"Πάντες κομπάζουν ἀπὸ κοινοῦ καὶ περισσότερο οἱ ποιμένες, ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ αἵρεση, ὑπέκυψαν καὶ προσπαθοῦν μὲ ἐκβιασμοὺς νὰ φέρουν μὲ τὸ μέρος τους αὐτοὺς ποὺ ἀντιστέκονται, διαβάλλοντάς τους μὲ ρητορικὲς ἀπάτες καὶ περιβάλλοντάς τους μὲ δεινὲς σοφιστικὲς πλεκτᾶνες καὶ πείθοντάς τους μὲ συλλογισμοὺς καὶ μάταιες συστροφές" ὅσ. Μελέτιος Γαλησιώτης.

Δημοσιεύθηκε στὸ ἱστολόγιο "Ὁμολογία" (ἐδῶ) ἀπάντηση τοῦ π. Ἀναστασίου Γκοτσόπουλου σὲ ἄρθρο τοῦ π. Δημητρίου Ἀθανασίου (στὴν ἴδια ἡλεκτρονικὴ διεύθυνση) ἐνάντια σὲ ὅσα τραγικὰ ὑποστηρίζει ὁ π. Ἀναστάσιος. Στὴν ἀπάντησή του αὐτὴ ὁ π. Ἀναστάσιος συνεχίζει νὰ ἐπιχειρηματολογεῖ λέγοντας ὅτι "Η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΣΥΝΟΔΙΚΑ ότι οι ετερόδοξες εκκλησιαστικές Κοινότητες είναι «Εκκλησίες... Δεν προκύπτει και συνεπώς είναι εντελώς λανθασμένο το συμπέρασμα της «Ομολογίας» ότι «Με βάση τα εκτεθέντα προηγουμένως, η Σύνοδος της Ελλαδικής Εκκλησίας και για τη Σύνοδο της Κρήτης… πήρε ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ και ως εκ τούτου καθίσταται ΑΙΡΕΤΙΚΗ»» εν τη δογματική εννοία του όρου, γι΄αυτό και δεν ενέκρινε το 6ο κείμενο της Συνόδου της Κρήτης, που αφορά στις σχέσεις με τους ετεροδόξους" Μὲ αὐτὸ τὸ ἐπιχείρημα ὁ π. Ἀναστάσιος νομίζει ὅτι ἀποδεικνύει τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Παύλου ἀλλὰ καὶ ὅλως τῶν ἀποτειχισμένων ὡς παράνομη, τὴν στάση τοῦ Κυθήρων (καὶ κάποιων ἄλλων;) ὡς ὀρθή καὶ φυσικὰ τὴν δική του ἀνακολουθία ὡς ὑπακοή στὴν Ἐκκλησία.

Φυσικὰ γιὰ τὰ ὅσα ἀντίθετα μὲ τώρα ὁ ἴδιος ἔλεγε, ὅπως ἀποδείχθηκε σὲ προηγούμενο ἄρθρο (ἐδῶ), ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν ἀπαντάει. Ὅπως θὰ δοῦμε ὅμως παρακάτω ὁ π. Ἀναστάσιος μὲ τὴν ἐπιχειρηματολογία του καταφέρνει μόνο ἕνα: Νὰ θέτει ἐαυτόν ἐναντίον ὅλων, φίλων καὶ ἐχθρῶν, χωρὶς νὰ ἐξηγεῖ σὲ τί ἀποσκοπεῖ; Ἕνα μόνο εἶναι σίγουρο, τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία σὲ καιροὺς αἱρέσεως καὶ σχισμάτων δὲν τὴν ἐκφράζει, ὅπως θὰ μᾶς δείξουν οἹ παρακάτω ἀναιρέσεις ἀπὸ ὅλες τὶς πλευρές, φίλους καὶ ἐχθρούς: 

Τὴν μεγαλύτερη ἀναίρεση τῶν ἐπιχειρημάτων ἀλλὰ καὶ τὴν ἀνακολουθία τοῦ π. Ἀναστασίου προσφέρουν πρωτίστως οἱ ἴδιοι οἱ Οἰκουμενιστές (ἐδῶ):  

Αναγνωρίζει, άραγε, ο π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, ως κληρικός της Εκκλησίας της Ελλάδος, Εκκλησίας που έλαβε μέρος στη Σύνοδο, «την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας»; Τι διδάσκει σχετικά το ποίμνιό του; Διακρίνει ανάμεσα στις προσωπικές του «επιστημονικές» απόψεις και στην ευθύνη του ως ποιμένα λογοδοτούντος στον τοπικό του επίσκοπο; Η Σύνοδος αυτή κακοδόξησε ή ορθοδόξησε; Αν συνέβη το δεύτερο, γιατί διαμαρτύρεται; Αν διέδωσε αιρέσεις, πώς αποδέχεται – με δεδομένες τις απόψεις του για την ευθύνη των ποιμένων – να παραμένει μέλος μιας Εκκλησίας που έλαβε μέρος στις εργασίες της και που με Εγκύκλιό της υποστήριξε τη συμμετοχή της και την προσφορά της Συνόδου; Γιατί μνημονεύει στις Λειτουργίες του το όνομα επισκόπου που είναι μέλος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας αυτής;»

Τί ὁμολογοῦν λοιπὸν οἱ οἰκουμενιστὲς κατήγοροι τοῦ ἴδιου τοῦ π. Ἀναστασίου; Ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἀποδέχθηκε καὶ συνέβαλε τὰ μάλα στὴν διεκπεραίωση, ὁλοκλήρωση καὶ ἑδραίωση τῆς ψευτοσυνόδου του Κολυμπαρίου! Καὶ ὡς ἐκ τούτου σύμφωνα μὲ τὴν λογική, τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία καὶ τώρα τὸ μέγα παράδοξο: ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζει τώρα ὁ π. Ἀναστάσιος καὶ σύμφωνα μὲ αὐτὰ ποὺ ἔχει παλαιότερα συγγράψει (καὶ φυσικὰ ὁ Κυθήρων καὶ ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι), θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε ἀποτειχιστεῖ. Τὸν ρωτοῦν λοιπόν, εὐλόγως οἱ Οἰκουμενιστές: Γιατὶ δὲν ἀποτειχίζεσαι, π. Ἀναστάσιε, (καὶ συνεχίζουμε ἐμεῖς) ἀλλὰ κατηγορεῖς τὸν π. Παῦλο ποὺ τὸ ἔπραξε; 

Μάλιστα σ’ ἀπόσπασμα ἐπιστολῆς τῆς Α.Θ.Π., τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου πρὸς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν κ. Ἱερώνυμο (18.11.2016, ἀρ. πρωτ. 1153 – τὸ ὅλο κείμενο  (ἐδῶ) διαβάζουμε: 

«Περιέρχονται καθ’ ημέραν εις το καθ’ ημάς Οικουμενικόν Πατριαρχείον και εις την ημετέραν Μετριότητα προσωπικώς εκ διαφόρων πηγών πληροφορίαι ότι ο Πρωτοπρεσβύτερος κ. Θεόδωρος Ζήσης και οι συν αυτώ ομόφρονες κληρικοί και λαϊκοί, δια του διαδικτύου και των διαφόρων μέσων γενικής ενημερώσεως, περιερχόμενοι δε και διαφόρους αδελφάς Ορθοδόξους Εκκλησίας, προσκαλούσι τους αδελφούς Προκαθημένους και τους ποιμένας, αλλ’ ιδιαιτέρως τον ευσεβή Ορθόδοξον Λαόν, εις ανταρσίαν και αμφισβήτησιν των αποφάσεων της εν Κρήτη εν ευλογίαις και εν επιτυχίαις συνελθούσης Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, η εις τας εργασίας της οποίας συμβολή της Υμετέρας προσφιλούς Μακαριότητος και της Αντιπροσωπείας της Αγιωτάτης Εκκλησίας της Ελλάδος υπήρξεν οικοδομητική και συντελεστική της σημειωθείσης επιτυχίας».

Ἐδῶ ὁ πατριάρχης καλεῖ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος νὰ διώξει τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ τοὺς ὁμόφρονές του κληρικοὺς καὶ λαϊκούς, σημειώνοντας ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνέβαλε συντελεστικὰ στὴν ἐπιτυχία τῆς ψευτοσυνόδου καὶ τὼν αἱρετικῶν της ἀρθρῶν. Πῶς ὑποστηρίζει λοιπόν, ὁ π. Ἀναστάσιος τὰ ἀντίθετα; 

Ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος μὲ τὰ ἐπιχειρήματα καὶ τὶς θέσεις ποὺ προβάλλει, ἀναιρεῖ τὸν ἕως τώρα συνοδοιπόρο του καὶ πολλάκις θεολογικὴ πηγὴ τῶν θέσεων του π. Θεόδωρο Ζήση. Ὁ π. Θεόδωρος σὲ ἄρθρο του κατὰ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὶς θέσεις τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶχε μεταξὺ ἄλλων γράψει (ἐδῶ): 

«1. Ἁλυσίδα πλανῶν τῆς σύγχρονης Ἱεραρχίας

Οἱ δογματικές καί ἱεροκανονικές ἐκτροπές τῆς Διοικούσας Ἐκκλησίας στήν Ἑλλάδα ἦσαν σπάνιες κατά τούς 19ο καί 20ό αἰῶνες, αὐξήθηκαν ὅμως καί τείνουν νά γίνουν καθεστώς κατά τόν τρέχοντα 21ο αἰώνα. Ἡ ἀρχή τοῦ κακοῦ ἔγινε μέ τήν ἐπίσκεψη τοῦ πάπα στήν Ἀθήνα τόν Μάϊο τοῦ 2001 καί συνεχίσθηκε μέ τήν ὑπογραφή ἀντορθοδόξων κειμένων στό Θεολογικό Διάλογο μέ τούς Προτεστάντες στό Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας (2006) καί στό Πουσάν τῆς Ν. Κορέας (2013). Κορυφώθηκε στήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης τόν Ἰούνιο τοῦ 2016, στήν ὁποία μία κολοβή καί ἀντικανονική σύναξη τῆς μειοψηφίας τῶν Ὀρθοδόξων ἐπισκόπων ἀνέτρεψε ὅλη τήν ὀρθόδοξη διδασκαλία Συνόδων καί Πατέρων καί ἀναγνώρισε τίς αἱρέσεις ὡς ἐκκλησίες, ἐνισχύοντας τήν θέση αὐτή μέ τήν ἔγκριση τῆς συμμετοχῆς τῆς Ἐκκλησίας στό λεγόμενο Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, δηλαδή αἱρέσεων, καί μέ τήν ἐπαινετική ἀποδοχή τῶν αἱρετιζόντων κειμένων τῶν Θεολογικῶν Διαλόγων.

Ἐλπίζαμε ὅτι ἡ ἱεροκανονική διακοπή μνημόνευσης ἐπισκόπων, πού συμμετεῖχαν στήν ψευδοσύνοδο ἤ ὑποστήριξαν τίς ἀποφάσεις της ἐκ μέρους κάποιων κληρικῶν, θά ἀναχαίτιζε αὐτήν τήν ἀντορθόδοξη καί δαιμονοκίνητη πορεία, ἀλλά πρός τό παρόν αὐτό δέν συνέβη. Ἐπειδή δέν ὑπῆρξε ἰσχυρή ἀντίδραση κυρίως ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων, τό ὀρθόδοξο μέτωπο ἐμφανίσθηκε ἀσθενές...

2. Κακή ὑπακοή καί ἁγία ἀνυπακοή.

Ὅλα αὐτά τά ὁποῖα μέ πολλή συντομία ἀναφερθήκαμε συνετέλεσαν στήν ἀφύπνιση τοῦ ὑγιοῦς πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο παραπονούμενο δικαιολογημένα γιά τήν ἀδράνεια καί ἀδιαφορία τῆς πλειονότητας τῶν ἐπισκόπων ἀμφιβάλλει καί δυσπιστεῖ γιά τήν ποιμαντική τους μέριμνα καί ἐπιστασία καί προβληματίζεται πλέον γιά τό ἄν πρέπει νά ὑπακούει στίς συστάσεις καί νουθεσίες τους ἤ νά τούς θεωρήσει ὡς λυκοποιμένες καί ὁδηγούς στήν ἀπώλεια καί ὄχι στήν σωτηρία…».

Βλέπουμε ὅτι σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν π. Ἀναστάσιο ὁ π. Θεόδωρος ὀρθότατα καὶ σαφέστατα κατηγορεῖ ὄχι μόνο ὅσους Ἐπισκόπους συμπορεύθηκαν μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἀδράνησαν σιώπησαν ἢ ἀντέδρασαν χλιαρὰ στὶς ἀποφάσεις τοῦ Κολυμπαρίου καὶ στὴν ἐφαρμογή τους ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καὶ τοὺς θεωρεῖ συνυπεύθυνους μὲ τοὺς ξεκάθαρα αἰρετίζοντες συναδέλφους τους. Δηλαδὴ τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο ἀπὸ αὐτὰ ποὺ ὑποστηρίζει ὁ π. Ἀναστάσιος. Καὶ ἀκολουθεῖ ἡ πλήρης ἀναίρεση τῆς ἐπιχειρηματολογίας του π. Ἀναστασίου ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο: 

Ὁ Οἰκουμενισμός πρίν ἀπό τήν ψευδοσύνοδο ὑποστηριζόταν ἀπό μεμονωμένα πρόσωπα, ἦταν πλάνη καί αἵρεση κάποιων προσώπων, τήν ὁποία ἀπέρριπταν καί καταδίκαζαν ἡ πλειονότητα τῶν κληρικῶν, τῶν θεολόγων καί τῶν πιστῶν. Τώρα ὅμως γαυριᾶ καί ὑψώνει κεφάλι, διότι διαθέτει συνοδική ἀποδοχή, τήν ὁποία προσπαθεῖ νά ἐπιβάλει στό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας. Ὅσοι ἔλαβαν μέρος στήν ψευδοσύνοδο ἤ ὑποστήριξαν τίς ἀποφάσεις κατέστησαν συνένοχοι καί συνυπεύθυνοι, ὑποκείμενοι γι᾽ αὐτό εἰς ὅσα προβλέπουν οἱ κανόνες τῆς Ἐκκλησίας γιά τούς αἱρετικούς καί αἱρετίζοντες. Αὐτός ἦταν καί ὁ λόγος τῆς ἐκ μέρους ἀρκετῶν κληρικῶν καί μοναχῶν διακοπῆς τῆς μνημόνευσης τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων. Οἱ Οἰκουμενιστές ἀντέδρασαν, ἐκήρυξαν διωγμούς, ἐχάλκευσαν συκοφαντίες καί ἔστησαν δικαστήρια. Ἀπό ὅσους ἐδειλίασαν νά ὁμολογήσουν, ἄλλοι ἐσιώπησαν αἰδημόνως ἀναγνωρίζοντας σιωπηλά ἤ καί ἐπαινώντας τούς τολμηρούς, ἄλλοι ὅμως βρῆκαν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις καί μάλιστα θεολογικές, γιά νά δικαιολογήσουν τήν δειλία τους καί τήν ἔλλειψη παρρησίας καί ἑτοιμότητας νά ὑποστοῦν τήν κοσμική ἀπομόνωση, τό ξεβόλεμα, τήν κακοπάθεια. Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ διακοπή μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, δηλαδή ἡ ἀποτείχιση, προκαλεῖ σχίσμα, σέ θέτει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὡσάν νά εἶναι τόσο ἀμαθεῖς καί ἀθεολόγητοι, ὥστε νά μή σκεφθοῦν ὅτι τόσοι Ἅγιοι καί σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καί Γέροντες πού διέκοψαν τήν μνημόνευση αἱρετικῶν καί αἱρετιζόντων δέν ἦσαν ἀσφαλῶς σχισματικοί, οὔτε βρέθηκαν ἐκτός ἐκκλησίας».

Ἀκόμα καὶ ὁ πιὸ ἀδαὴς καταλαβαίνει, ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ λόγια τοῦ π. Θεοδώρου, ἡ προδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος "ἦταν καί ὁ λόγος τῆς ἐκ μέρους ἀρκετῶν κληρικῶν καί μοναχῶν διακοπῆς τῆς μνημόνευσης τῶν ὀνομάτων τῶν οἰκείων ἐπισκόπων" καὶ ὁ Σεβασμιώτατος Κυθήρων καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος κατηγορῶντας τον π. Παῦλο γιὰ σχίσμα, ἐπειδὴ δὲν μνημονεύει ἕναν Ἐπίσκοπο (τὸν Κυθήρων) ποὺ δείλιασε, συμβιβάστηκε καὶ οὔτε κἂν τὴν διακοπὴ μνημοσύνου ξεκάθαρα αἰρετιζόντων Ἐπισκόπων (μὲ τοὺς ὁποίους ὁ ἴδιος συλλειτουργεῖ) δὲν ἐπαίνεσε ἢ θεώρησε ἱεροκανονικῶς σωστή, συμπεριλαμβάνει ἑαυτὸν στὴν ἀκόλουθη κατηγορία:  Ἀπό ὅσους ἐδειλίασαν νά ὁμολογήσουν, ἄλλοι ἐσιώπησαν αἰδημόνως ἀναγνωρίζοντας σιωπηλά ἤ καί ἐπαινώντας τούς τολμηρούς, ἄλλοι ὅμως βρῆκαν προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις καί μάλιστα θεολογικές, γιά νά δικαιολογήσουν τήν δειλία τους καί τήν ἔλλειψη παρρησίας καί ἑτοιμότητας νά ὑποστοῦν τήν κοσμική ἀπομόνωση, τό ξεβόλεμα, τήν κακοπάθεια. Ὑποστήριξαν ὅτι ἡ διακοπή μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων, δηλαδή ἡ ἀποτείχιση, προκαλεῖ σχίσμα, σέ θέτει ἐκτός Ἐκκλησίας, ὡσάν νά εἶναι τόσο ἀμαθεῖς καί ἀθεολόγητοι, ὥστε νά μή σκεφθοῦν ὅτι τόσοι Ἅγιοι καί σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καί Γέροντες πού διέκοψαν τήν μνημόνευση αἱρετικῶν καί αἱρετιζόντων δέν ἦσαν ἀσφαλῶς σχισματικοί, οὔτε βρέθηκαν ἐκτός ἐκκλησίας.

Ἀλλὰ καὶ ὁ μακαριστὸς π. Νικόλαος Μανώλης παραδέχεται ξεκάθαρα σὲ ἄρθρο του τὴν ἀποστασία και τὰ ψέματα τῆς ψευτοσυνόδου καὶ τῆς ἐγκυκλίου «πρὸς τὸν λαό» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ποὺ ἀρνεῖται ὁ π. Ἀναστάσιος (ἐδῶ): 

«Η Αλήθεια: Η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας, προσχωρήσασα συνοδικώς στην αίρεση του Οικουμενισμού, εφαρμόζει την αστυνομική και τρομοκρατική παράγραφο του αρ. 22 του Συνοδικού κειμένου “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον”, που απαγορεύει τον θεολογικό διάλογο στο σώμα του πληρώματος της Εκκλησίας, επί προφάσει τηρήσεως ή δήθεν προασπίσεως της γνησίας Ορθοδοξίας, γιατί δήθεν οι σύνοδοι αποτελούν “την ανώτατην αυθεντίαν επί θεμάτων πίστεως και κανονικών διατάξεων».

Ἄρα μὲ τὰ ἐπιχειρήματά του περὶ μὴ συμπόρευσης τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν αἵρεση ὁ π. Ἀναστάσιος ἐναντιώνεται καὶ στὸ ἔως την κοίμησή του συνοδοιπόρο του μακαριστὸ π. Νικόλαο, ἀφοῦ κατὰ τὸν δεύτερο Η Ιεραρχία της Ελλαδικής Εκκλησίας, προσχωρήσασα συνοδικώς στην αίρεση του Οικουμενισμού, εφαρμόζει την αστυνομική και τρομοκρατική παράγραφο του αρ. 22 του Συνοδικού κειμένου “Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον”.

Ὁ π. Ἀναστάσιος δὲν ἐναντιώνεται ὅμως μόνο στοὺς παραπάνω δύο.

Ὁ καθηγητὴς Θεολογίας καὶ ἕως τώρα ἐπίσης συνοδοιπόρος τοῦ π. Ἀναστασίου κ. Δημήτριος Τσελεγγίδης ἐπισημαίνει μεταξὺ ἄλλων  σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὴν Ἱεραρχία τῆς Ἑλλάδος, ποὺ κατὰ τὸν π. Ἀναστάσιο δὲν ἐπικύρωσε τὶς ἀποφάσεις τῆς Κολυμπαρίου Συνόδου (ἐδῶ): 

«Με­τά τή «Σύ­νο­δο» τῆς Κρή­της ἐκ­δό­θη­κε ἡ «Ἐγ­κύ­κλιος τῆς Ἁ­γί­ας καί Με­γά­λης Συ­νό­δου τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας» (Κρή­τη, 2016), ἡ ὁ­ποί­α πα­ρου­σιά­ζει θε­ο­λο­γι­κές ἀν­τι­φά­σεις. Γι’ αὐ­τό καί θά ἀ­να­φερ­θοῦ­με ἐ­πι­γραμ­μα­τι­κά σ’ αὐ­τές. Συγ­κε­κρι­μέ­να, στήν δεύ­τε­ρη πα­ρά­γρα­φο ση­μει­ώ­νε­ται τό ἑ­ξῆς: «Ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Μί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ αὐ­θεν­τι­κήν μαρ­τυ­ρί­αν τῆς πί­στε­ως εἰς τόν θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν.­.­.­». Ἐ­δῶ,γεν­νᾶ­ται εὔ­λο­γα τό λο­γι­κό καί θε­ο­λο­γι­κό ἐ­ρώ­τη­μα: Πῶς «ἡ Ἁ­γί­α καί Με­γά­λη Σύ­νο­δος τῆς Μί­ας, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἀ­πο­τε­λεῖ αὐ­θεν­τι­κήν μαρ­τυ­ρί­αν τῆς πί­στε­ως εἰς τόν θε­άν­θρω­πον Χρι­στόν», ὅ­ταν αὐ­τή ἀ­να­γνω­ρί­ζει τούς Νε­στο­ρια­νούς, τούς Μο­νο­φυ­σῖ­τες, τούς Ἀν­τι­χαλ­κη­δο­νί­ους καί τούς Μο­νο­θε­λῆ­τες ὡς Ἐκ­κλη­σί­ες, ἐ­νό­σῳ αὐ­τοί ἔ­χουν κα­τα­δι­κα­σμέ­νη ἀ­πό Οἰ­κου­με­νι­κές Συ­νό­δους Χρι­στο­λο­γί­α;

Στήν τρί­τη πα­ρά­γρα­φο μνη­μο­νεύ­ον­ται Σύ­νο­δοι κα­θο­λι­κοῦ «κύ­ρους», ὅ­πως εἶ­ναι ἡ ἐ­πί Με­γά­λου Φω­τί­ου καί ἁ­γί­ου Γρη­γο­ρί­ου τοῦ Πα­λα­μᾶ καί ἡ Σύ­νο­δος τοῦ 1484, μέ τήν ὁ­ποί­α ἀ­πο­κη­ρύσ­σε­ται ἡ ψευ­δο­σύ­νο­δος τῆς Φλω­ρεν­τί­ας. Ἀ­κό­μη καί οἱ Σύ­νο­δοι, πού ἀ­πο­κη­ρύσ­σουν τίς Προ­τε­σταν­τι­κές δο­ξα­σί­ες. Πῶς συμ­βι­βά­ζον­ται, ὅ­μως, ὅ­λα αὐ­τά μέ τήν ἀ­να­γνώ­ρι­ση τῶν Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κῶν καί τῶν Προ­τε­σταν­τῶν ὡς Ἐκ­κλη­σι­ῶν;

Στήν πα­ρά­γρα­φο 20 ση­μει­ώ­νον­ται τά ἑ­ξῆς χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: «Οἱ δι­α­χρι­στι­α­νι­κοί δι­ά­λο­γοι ἐ­λει­τούρ­γη­σαν ὡς εὐ­και­ρί­α διά τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­αν, διά νά ἀ­να­δεί­ξῃ τό σέ­βας πρός τήν δι­δα­σκα­λί­αν τῶν Πα­τέ­ρων καί διά νά δώ­σῃ ἀ­ξι­ό­πι­στον μαρ­τυ­ρί­αν τῆς γνη­σί­ας πα­ρα­δό­σε­ως τῆς Μιᾶς, Ἁ­γί­ας, Κα­θο­λι­κῆς καί Ἀ­πο­στο­λι­κῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Οἱ ὑ­πό τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Ἐκ­κλη­σί­ας δι­ε­ξα­γώ­με­νοι δι­ά­λο­γοι οὐ­δέ­πο­τε ἐ­σή­μα­ναν, οὔ­τε ση­μαί­νουν καί δέν πρό­κει­ται νά ση­μά­νουν πο­τέ οἱ­ον­δή­πο­τε συμ­βι­βα­σμόν εἰς ζη­τή­μα­τα πί­στε­ως. Οἱ δι­ά­λο­γοι αὐ­τοί εἶ­ναι μαρ­τυ­ρί­α πε­ρί τῆς Ὀρ­θο­δο­ξί­ας.­.­.­». Ἡ δή­λω­ση αὐ­τή, ὅ­μως, δι­α­ψεύ­δε­ται ἀ­πό τά κοι­νά Κεί­με­να, τά ὁ­ποῖ­α ὑ­πε­γρά­φη­σαν καί ἀ­πό τούς Ὀρ­θο­δό­ξους, ὅ­πως εἶ­ναι τοῦ B­a­l­a­m­a­nd, τοῦ P­o­r­to A­l­e­g­re, τῆς Ρα­βέν­νας καί τοῦ P­u­s­s­an. Καί ἡ Συ­νο­δι­κή Ἐγ­κύ­κλιος κα­τα­κλεί­ε­ται ὡς ἐ­ξῆς: «Ταῦ­τα ἀ­πευ­θύ­νον­ται ἐνσυ­νό­δῳ πρός τά ἐν τῷ κό­σμῳ τέ­κνα τῆς ἁ­γι­ω­τά­της Ὀρ­θο­δό­ξου ἡ­μῶν Ἐκ­κλη­σί­ας καί πρός τήν οἰ­κου­μέ­νην πᾶ­σαν, ἑ­πό­με­νοι τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι καί τοῖς συ­νο­δι­κοῖς θε­σπί­σμα­σι πρός δι­α­φύ­λα­ξιν τῆς πα­τρο­πα­ρα­δό­του πί­στε­ως». Ὅ­μως, ἡ Ὀρ­θό­δο­ξη Ἐκ­κλη­σί­α «ἑ­πο­μέ­νη τοῖς ἁ­γί­οις Πα­τρά­σι καί τοῖς συ­νο­δι­κοῖς θε­σπί­σμα­σι» δέν ἀ­να­γνώ­ρι­σε πο­τέ στό πα­ρελ­θόν, ὡς Ἐκ­κλη­σί­α, τούς αἱ­ρε­τι­κούς, ὅ­πως ἐ­πι­χεί­ρη­σε νά κά­νει ἡ ἐν λό­γῳ «Συ­νέ­λευ­ση τῶν Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων» στήν Κρή­τη…Ἐ­δῶ, ὑ­πεν­θυ­μί­ζου­με ἐν­δει­κτι­κά καί πά­λι τά Κεί­με­να τοῦ B­a­l­a­m­a­nd, τοῦ P­o­r­to A­l­e­g­re, τῆς Ρα­βέν­νας, τοῦ P­u­s­s­an, τά ὁ­ποῖ­α ἔ­χουν σο­βα­ρές ἐκκλησι­ο­λο­γι­κές αἱ­ρέ­σεις ».

Στὸ κείμενο αὐτὸ τοῦ κ. Τσελεγγίδη γίνεται ξεκάθαρο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος προσπάθησε καὶ προσπαθεῖ μέχρι σήμερα νὰ ρίξει στάχτη στὰ μάτια τῶν πιστῶν ψευδόμενη ὑπὲρ τῶν ἀποφάσεων τῆς ψευτοσυνόδου τοῦ Κολυμπαρίου. Ἀποκαλύπτεται ὅτι οἹ Ἕλληνες Ἱεράρχες λένε πράγματα ποὺ εἴτε ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν στέκουν, εἴτε ἐκ τῶν πράξεων τους ἀναιροῦνται. Φυσικὰ δὲν εἶνια ἀδαεῖς οἹ Ἱεράρχες, ὥστε νὰ μὴν γνωρίζουν τί λένε καὶ τί κάνουν. Ἀκολούθως ἐρωτοῦμε καὶ πάλι: Ποιά βάση ἔχει ἡ ἐπιχειρηματολογία του π. Ἀναστασίου, μὲ τὴν ὁποία καταδικάζει τὴν ἀποτείχιση τοῦ π. Παύλου; Κάθε νοήμων νοῦς ἀπαντάει; Καμία! Ὁ π. Ἀναστάσιος γιὰ λόγους, ποὺ μόνο ὁ ἴδιος γνωρίζει (ἐμεῖς μόνο ἰκασίες μποροῦμε νὰ κάνουμε), ἀλλὰ ἐκ τῶν πραγμάτων δὲν εἶναι λόγοι εὐσεβείας, προσπαθεῖ νὰ συγκαλύψει τὰ τοῖς πᾶσι γνωστά.

Ἐδῶ πρέπει νὰ γίνει ξεκάθαρη σὲ ἀντίθεση μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τοῦ π. Ἀναστασίου ἡ διδάσκαλία τῶν Ἁγίων σχετικὰ μὲ τὸ κύριο καὶ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα ποὺ βασανίζει τοὺς πιστοὺς στὴν σημερινὴ ἐποχὴ τῆς πλάνης καὶ τῆς Παναιρέσεως, δηλ. τὸ ποιός ἱερέας σήμερα εἶναι τελικὰ εὐσεβής, καθὼς ἡ παναίρεση κατάφερε νὰ ἀλλοιώσει καὶ νὰ διαχωρήσει τὴν πίστη ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος, ὡσὰν νὰ εἶναι δυνατόν (μὲ ἁγιοπατερικὰ κριτήρια) νὰ νοεῖται Ὀρθόδοξος ποὺ νὰ ἐργάζεται τὶς ἀρετὲς καὶ νὰ ἀδιαφορεῖ γιὰ τὰ θεμέλια τῶν ἀρετῶν, ποὺ εἶναι ἡ ὀρθὴ Πίστη, ἡ καθημερινὴ Ὁμολογία καὶ ὁ ἀγώνας ἐναντίον τῆς αἱρέσεως, ὅταν καὶ ὅπου αὐτὴ ὑπάρχει. 

Ἡ θέση αὐτή (καὶ τοῦ π. Ἀναστασίου) εἶναι ἄκρως ἀντίθετη μὲ τὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων ἡ ὁποία ἐκφράζεται ξεκάθαρα καὶ ἄνευ δυνατότητας παρερμηνείας στὰ ἑξῆς: «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» (Λόγια τοῦ Μέγα Βασιλείου ἀπὸ ἁγ. Μάρκου Ἐφέσου, Ὁμολογία, CFDS, Ser. A. τόμ. Χ, fasc. II, σελ. 133). Ὁ Μ. Βασίλειος δηλαδὴ καὶ ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς λένε τὰ ἀκριβῶς ἀντίθετα περὶ εὐσεβείας τῶν ἱερέων ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λένε οἱ σημερινοὶ «εὐσεβεῖς» καὶ ὁ π. Ἀναστάσιος, οἱ ὁποῖοι ἂν τουλάχιστον ὁμολογοῦσαν τὴν ἀδυναμία τους, ἀντὶ νὰ τὴν κρύβουν πίσω ἀπὸ τὴν εὐσέβεια, θὰ ἔβρισκαν περισσότερη κατανόηση καὶ σεβασμό.

Ὁ ὅσ. Μελέτιος ὁ Γαλησιώτης στὴν «Ἀλφαβηταλφάβητό» του στὸ κεφ. ρνγ΄ (153) ἀπὸ τὸν στίχο 34 φωτογραφίζει μὲ ἀκρίβεια τὴν σημερινὴ θλιβερὴ ἐκκλησιαστικὴ κατάσταση:

"Ὄλα αὐτὰ ὅμως τὰ παραχώρησε ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἀναδειχθοῦν σὲ αὐτοὺς τοὺς καιροὺς οἱ σταθεροὶ ὡς πρὸς τὴν εὐσέβεια καὶ νὰ φανερώσουν τὴν ἀγάπη τους πρὸς τὸν Θεό. Ὑπὲρ αὐτῆς ἔλεγξε καὶ ὑπέφερε τὴν θάνατο. Πάντες κομπάζουν ἀπὸ κοινοῦ καὶ περισσότερο οἱ ποιμένες, ὅταν ἐμφανίστηκε ἡ αἵρεση, ὑπέκυψαν καὶ προσπαθοῦν μὲ ἐκβιασμοὺς νὰ φέρουν μὲ τὸ μέρος τους αὐτοὺς ποὺ ἀντιστέκονται, διαβάλλοντάς τους μὲ ρητορικὲς ἀπάτες καὶ περιβάλλοντάς τους μὲ δεινὲς σοφιστικὲς πλεκτᾶνες καὶ πείθοντάς τους μὲ συλλογισμοὺς καὶ μάταιες συστροφές... Ἐὰν κάποιος εἶναι εὐσεβής, ἀλλὰ μόνο μὲ τὴν γλώσσα, μόνο μὲ τοὺς λόγους εὐσεβής, ἀλλὰ στὶς πράξεις σκοντάφτει (σσ. τότε δὲν εἶναι εὐσεβής), ὁ Θεὸς πάντως, ὅπως λέει ὁ Μ. Βασίλειος, δὲν θέλει κανένα, ποὺ εὐσεβεῖ κατὰ τὸ ἥμισυ".

Ἀς ἀναιρέσει ὁ π. Ἀναστάσιος τοὺς Ἁγίους στοὺς ὁποίους ὑπακούει ὁ π. Παῦλος καὶ γι' αὐτό συκοφαντεῖται.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Και η βατικανοποίηση της Εκκλησίας συνεχίζεται με ευθύνη όμως των ευσεβών που αρκούνται σε δηλώσεις, αλλά δεν αντιδρούν.

Το σχέδιο για «παγκάρι.gr”. Επικείμενη η δημιουργία ψηφιακής τράπεζας Εκκλησίας και ιδιωτών επενδυτών.

 

Γεώργιος Αποστολάκης,

Αντιπρόεδρος ΑΠ ε.τ., πρώην βουλευτής.

Το σχέδιο για «παγκάρι.gr”. Επικείμενη η 

δημιουργία ψηφιακής τράπεζας Εκκλησίας και 

ιδιωτών επενδυτών.

Εδώ και τρία χρόνια, υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, κάποιοι στην Εκκλησία της Ελλάδος εργάζονται, σε συνεργασία με τραπεζίτες επενδυτές, για την υλοποίηση ενός «πρότζεκτ» για τη δημιουργία ψηφιακής τράπεζας με μέτοχο την Εκκλησία της Ελλάδος και τους άγνωστους ακόμη αυτούς τραπεζίτες.

Και το όνομα αυτής, «ΦΩΣ Bank”.

Τα πράγματα, λένε οι δημοσιογραφικές πληροφορίες, έχουν προχωρήσει τόσο ώστε μέχρι τον Μάιο 2025, το αργότερο στις αρχές Ιουνίου, σχεδιάζεται να κατατεθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος ο φάκελος με όλα τα απαραίτητα στοιχεία, προκειμένου να αδειοδοτηθεί η λειτουργία της τράπεζας.

Για την ώρα, η προσπάθεια επικεντρώνεται στη συγκέντρωση κεφαλαίων από ιδιώτες επενδυτές, ώστε να ολοκληρωθεί η απαραίτητη προεργασία και να κατατεθεί ο φάκελος προς αδειοδότηση από την Τράπεζα της Ελλάδος.

Υπάρχει βέβαια και η ανεπιβεβαίωτη πληροφορία ότι η άδεια θα ζητηθεί από το εξωτερικό λ.χ το κράτος της Λιθουανίας.

Το θέμα είναι πολύ σοβαρό. Γι’ αυτό οι πληροφορίες ρέουν στο εκκλησιαστικό περιβάλλον σε δόσεις ώστε να μην υπάρξουν αντιδράσεις στο εγχείρημα. Βασικά, πιστών μελών της Εκκλησίας και σε μικρότερο βαθμό κάποιων Ιεραρχών και κληρικών. Ωστόσο, το θέμα αρχίζει να ανακινείται στο εσωτερικό της Εκκλησίας, προκαλώντας ανησυχία και ερωτήματα για το κατά πόσον είναι σωστό η Εκκλησία να εμπλακεί σε κάτι τέτοιο.

Πολλοί είναι αυτοί που είναι αντίθετοι και ερωτούν: Κατά πόσο η άσκηση τραπεζικών επιχειρηματικών εργασιών, με σκοπό το επιχειρηματικό κέρδος και τη «μπίζνα», είναι συμβατή με το Ευαγγέλιο, με την πνευματική αποστολή της Εκκλησίας, με την ουσία της Πίστης μας; 

Προς την κατεύθυνση ενός τέτοιου προβληματισμού κατατείνει και ο παρών σχολιασμός.

Ας δούμε όμως τι λένε οι διαρρέουσες πληροφορίες για την … «ιερή»  αυτή τράπεζα.

Το εγχείρημα, λένε, αφορά τη λειτουργία μιας αποκλειστικά ψηφιακής τράπεζας. Ενός οργανισμού, δηλαδή, που θα παρέχει το σύνολο των υπηρεσιών που παρέχει μια κλασική τράπεζα, χωρίς, όμως, να διαθέτει φυσικά υποκαταστήματα, αλλά να λειτουργεί αποκλειστικά μέσω της οθόνης των υπολογιστών ή των κινητών τηλεφώνων των πελατών της. Μία καθαρά ηλεκτρονική τράπεζα. Φυσικά, τίποτα δεν αποκλείει αργότερα να γίνει μία κανονική τράπεζα σαν αυτή του Βατικανού.

Κατάντησαν την Εκκλησία περίγελο των αθέων και χώρο δημοσίου θεάματος

Οι  ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος αφήνουν την δεδηλωμένη άθεη και αποδεδειγμένα βλάσφημη  κ. Σακελλαροπούλου να απαγγείλει το Σύμβολο της Πίστεως και το «Πάτερ ἡμῶν». Φανταστείτε την ημέρα της γυναίκας να έβγαζε λόγο τιμής ένας αποδεδειγμένος μισογύνης!  Τεράστια η ευθύνη των αντιοικουμενιστών (και του συντάκτου κ. Νάνη που παρουσιάζει εαυτόν ως άμοιρο ευθυνών) που ανέχονται τόσα χρόνια αυτή την ολέθρια για την σωτηρία μας κατάσταση χρησιμοποιώντας ως μοναδικό όπλο τον χαρτοπόλεμο, κατηγορώντας παράλληλα, όσους προσπαθούν να την αντιμετωπίσουν με τα όπλα της Εκκλησίας.

Θλιβερή ημέρα για την Εκκλησία της Ελλάδος.

      

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Θλιβερή ημέρα η σημερινή για την Εκκλησία της Ελλάδος.

Ανήμερα της Κυριακής της Ορθοδοξίας στον καθεδρικό ναό των Αθηνών, συλλειτουργούντων των επισκόπων που συγκροτούν την εφετινή ΔΙΣ και παρουσία πλήθους πιστών, η απερχομένη πρόεδρος της Δημοκρατίας, γνωστή για την απαίσια και προκλητική στάση της, απέναντι στον ψευτο- γάμο των ομοφυλόφιλων και την νομοθετική του θέσπιση από τη νομοθετική χαβούζα που ακούει στο βαρύγδουπο όνομα «Βουλή των Ελλήνων», ανέγνωσε το Σύμβολο της Πίστεως και απήγγειλε το «Πάτερ Ημών» μηδενός των παρισταμένων αντιδράσαντος αλλά απάντων συνευδοκησάντων….. 

Αυτή είναι η κατάντια μας, «ποιμένων» και ποιμαινομένων…..

Ο μακαριστός Καντιώτης απαντάει στον αρχιεπ. Ιερώνυμο που ζητάει συμπόρευση Εκκλησίας και αντίθεου κράτους.

 Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

                                 

«Ἡ Ἐκκλησία ὑποτάχθηκε στὸ κράτος. Ἡ ὑποταγὴ ὅμως αὐτὴ καὶ ἡ προσκόλλησι στὸ ἅρμα τοῦ κράτους ἀποτελεῖ προδοσία τῶν ἀρχῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ, γιὰ τὴν ὁποία εὐθύνεται ἡ Ἱεραρχία».

 

σσ. Αὐτὰ κήρυττε ὁ μακαριστὸς Αὐγουστῖνος Καντιώτης πρὶν ἀκόμα συνειδητοποιηθεῖ πλήρως ὅτι πίσω ἀπὸ ὅλες αὐτὲς τὶς διεργασίες ποὺ οἱ ἀντίθεες δυνάμεις κινοῦσαν, κρυβόταν ἐπιμελῶς ὁ Οἰκουμενισμός, μὲ ὄχημα τὸν ὁποῖο ναρκοθετοῦσαν τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο καὶ ἅλωναν τὰ ὑψηλὰ κλιμάκια τοῦ κλήρου.

Καὶ τώρα, ποὺ ὁ Οἰκουμενισμὸς κατέστη ἐμφανέστατος, τώρα δυστυχῶς, ἡ Ἱεραρχία καὶ τὰ μέλη της παραδόθηκαν παντελῶς στὸν Καίσαρα, «ἔτι καὶ ἔτι» προδίδουν Συνοδικὰ τὴν Πίστη, καὶ ἀσφαλῶς τρέμουν ἕνα χωρισμὸ ἀπὸ τὸ κράτος, ἀφοῦ μὲ τὸν χωρισμὸ θὰ χάσουν ὅσα κοσμικὰ προνόμια τοὺς ἀπέμειναν.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ προδοσία καὶ ἡ ἀλλοίωση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ, κι ὁ ἐξ-Οἰκουμενισμὸς τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ συνεχίζεται ταχύτατα μὲ τὴν «σφραγίδα» τῆς Ἱεραρχίας!

 

Χωρισμόν,  σεβασμιώτατοι!

† Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου

 

Στὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως πολὺς λόγος γίνεται γιὰ μία ἐξαίσια γυναῖκα, ποὺ ἔνδυμά της ἔχει τὸν ἥλιο, ὑποπόδιο τὴ σελήνη καὶ τὴν κεφαλή της στεφανώνουν δώδεκα ἀστέρια. Ποιά εἶνε ἡ γυναίκα αὐτή, ποὺ ἐμφανίζεται ὡς «σημεῖον μέγα» (Ἀπ. 12,1); Ἡ γυναίκα αὐτὴ εἰκονίζει τὴν Ἐκκλησία. Ἥλιος της εἶνε ὁ Χριστὸς καὶ ἀστέρια της οἱ δώδεκα ἀπόστολοι καὶ οἱ διάδοχοί τους ἅγιοι πατέρες καὶ διδάσκαλοι.