24 Ιουνίου: Μνήμη αγίου Αθανασίου του Παρίου. Απόσπασμα από το σύγγραμμα του αγίου Αθανασίου για τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό

Ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος ὁ Πάριος τιμάει τὸν ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, τὸν ὁποῖο κατηγοροῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς φανατικό. Ὁ Ἅγιος γιὰ τὸν Πάπα: "μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού" Οἱ Οἰκουμενιστές: "τὸν μακαριώττο καὶ ἁγιώτατο πεφιλημένο ἀδελφό ἡμῶν Πάπα Ρώμης" Κι ὅμως οἱ ἱερεῖς στὴν πλειοψηφία τους ἀκολουθοῦν τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀψηφοῦν τὸν Ἅγιο.

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

Άγιος Μάρκος ο Ομολογητής

      […]Πήγε εκεί, στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας, ο γενναίος, μεταφέροντας ο ίδιος το φρόνημα των Πατέρων του και τη σοφία του αποστόλου Παύλου. Και λέω του αποστόλου Παύλου, γιατί στ’ αλήθεια βρίσκω μεγάλη ομοιότητα με εκείνον, σ’ αυτόν τον εύστροφο και συνετότατο άγιο.

      Καθόταν εκεί σοβαρός και σπουδαίος, στον υψηλό και επαρμένο του θρόνο ο δήθεν διάδοχος του Πέτρου, μάλλον με τρόπο κατά τον οποίο ονομάζεται διάδοχος στο φως το σκοτάδι κι η αρρώστια διάδοχος της υγείας κι η παρανομία διάδοχος της λογικής, κατά τον μεγάλο θεολόγο Γρηγόριο. Και γύρω απ’ αυτόν βρίσκονταν οι δικοί του καρδινάλιοι κι οι πιο έγκριτοι από τους επισκόπους του. Κι ο Πάπας [κατά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας Πάπας ήταν ο Ευγένιος ο Δ΄]σκεφτόταν να τον αφήσει όρθιο τον Μάρκο τον επίσκοπο Εφέσου, ως δήθεν υπεύθυνο, σύμφωνα με την τάξη των κρινόμενων. Αλλά εκείνος ο μέγας νους, έχοντας πίστη στην ελευθερία της συνείδησής του και μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού, βλέποντάς αυτόν, είπε: «Εγώ υποφέρω από τα νεφρά μου και τα πόδια και δεν μπορώ να στέκομαι».

     Κι αμέσως κάθισε. Ο Πάπας, λοιπόν, για να τα πούμε με συντομία, ώστε να μην εκτείνουμε περιττά το λόγο, τον κάλεσε να επιλέξει το γρηγορότερο, ένα από τα δύο, ή να υπακούσει στην απόφαση της συνόδου και να δεχτεί και την γενόμενη ένωση ή, αν δεν το κάνει αυτό, να είναι έτοιμος να καθαιρεθεί και να αποκηρυχθεί ως αιρετικός, όπως έπαθαν και όσοι έδειξαν απείθεια στις παλιές Οικουμενικές Συνόδους. Δεν γνωρίζουμε τι απάντησε ο άγιος στο πρώτο. Αλλά αισθανόμαστε ότι θα έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις στα λόγια του Πάπα. Και βέβαια ποιος αμφιβάλλει, ότι ο περίφημος εκείνος επίσκοπος Εφέσου απάντησε και τότε για ποιες αιτίες, ούτε στην βδελυρή απέναντι στον Θεό ληστρική σύνοδό του δεν πείθεται, ούτε την κακώς και παράλογα γενόμενη ψευδοένωσή του δέχεται;

Ὁ μνημονεύων τόν πάπα, γίνεται παπικός (ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ μνημονεύουν τὸν μνημονεύοντα)!

Ὁ Ἅγιος λέει ὅμως ξεκάθαρα καὶ κάτι ἄλλο: Ὄχι μόνο αὐτὸς ποὺ μνημονεύει τὸν Πάπα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ μνημονεύουν τὸν μνημονεύοντα τὸν Πάπα εἶναι ἀκοινώνητοι (ὃ γάρ τις κολλᾶται, μετὰ τοῦ κολλωμένου (κολομένου χγ.), ἓν γίνεται·). Καὶ ὅμως: Παρὰ τὶς τόσες ἀποδείξεις ὁ Ο.Τ. καὶ ὅλοι οἱ ὅμοιοί του ἀρνοῦνται νὰ ἀλλάξουν στάση, καταδικάζουν ὡς ἀκραίους ὅσους ἐννόμως ἀγωνίζονται καὶ παράλληλα ἀφήνουν τοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν ἅγιο Μᾶρκο ἀθετοῦν τὰ πάντα στὴν Ἐκκλησία, νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν,.

Α.Τ.  

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΕΡΓΩΝ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

Τοῦ κ. Nicoló Ghigi, ὑποψ. διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá, Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia

  Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μελέτης μας ἐπὶ τῶν ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ κατὰ τῆς ψευδο-συνόδου τῆς Φλωρεντίας, εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐξετάσωμε ἐπιμελῶς τὸ χειρόγραφο ὑπ’ ἀριθμὸν 256 τῆς ἐν Μονάχῳ Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης τῆς Βαυαρίας. Ὁ κῶδιξ αὐτὸς ἀντεγράφη γύρω στὸ 1445 ἀπὸ τέσσερις γραφεῖς εὑρισκομένους πολὺ κοντὰ στὸν Ἅγιο Μᾶρκο, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ὁ τότε διάκονος καὶ ἱερομνήμων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Θεόδωρος Ἀγαλλιανός (ὁ μετέπειτα ἐπίσκοπος Μηδείας Θεοφάνης) [1], καὶ παραδίδει ἔργα ἐξαιρετικῶς πολύτιμα, ὅπως ἐπιστολὰς τοῦ ἁγίου Μάρκου πρὸς τοὺς φίλους του, προτρέποντάς τους νὰ μὴ μνημονεύουν ὅσους ἀποδέχθηκαν τὴν ἕνωσι μετὰ τῶν Λατίνων, ἢ τὸ πρωτότυπο τοῦ Ἀντιρρητικοῦ κατὰ τοῦ ὅρου τῆς Συνόδου τῆς Φλωρεντίας, γραμμένο ἀπὸ τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἁγίου Μάρκου, Ἰωάννη Εὐγενικό.

  Μεταξὺ τῶν ἐλασσόνων κειμένων ποὺ συν­οδεύουν αὐτὴν τὴν πολυτιμότατη συλλογή, συναντήσαμε αὐτὴν τὴν σύντομη προτροπὴ σχετικὰ μὲ τὶς σοβαρὲς πνευματικὲς συνέπειες τῆς λειτουργικῆς μνημόνευσης τοῦ πάπα.

Τίποτα δεν άλλαξε. Τα επιχειρήματα των Λατινοφρόνων/Οικουμενιστών παραμένουν διαχρονικά τα ίδια και αντίθετα με τους Αγίους.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου 

Διαβάζοντας τὴν μάχη ποὺ ἔδωσε ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς (τὴν μνήμη τοῦ ὁποίου θὰ γιορτάσουμε σὲ λίγες μέρες) στὰ πλαίσια τὴν ψευτοσυνόδου Φερράρας―Φλωρεντίας ἐναντίον τῶν λατινοφρόνων ἐπισκόπων, διαπιστώνουμε ὅτι τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ χρησιμοποιοῦσαν τότε, ὅσοι προωθοῦσαν τὴν ἕνωση μὲ τὸν Πάπα, δὲν ἔχουν ἀλλάξει καθόλου σὲ σύγκριση μὲ αὐτὰ ποὺ χρησιμοποιοῦν σήμερα οἱ Οἰκουμενιστές, ποὺ προωθοῦν κι αὐτοὶ μὲ τὴν σειρά τους τὴν ἴδια  ἕνωση. Αὐτὴ ἡ διαπίστωση εἶναι σημαντικὴ γιὰ νὰ καταλάβει κανεὶς ὄχι μόνο ὅτι οἱ Οἰκουμενιστὲς εἶναι προδότες τῆς Πίστεως καὶ αἱρετικοί, ἀλλὰ καὶ ὅ,τι λένε δὲν εἶναι καινούργιο, ἀλλὰ ἔχει εἰπωθεῖ (καὶ φυσικὰ ἀναιρεθεῖ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας) ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες. Γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ παραπάνω διαπίστωση παρουσιάζω κάποια ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ «Ἀπομνημονεύματα» τοῦ Συλβέστρου Συρόπουλου, Μ. Ἐκκλησιάρχου τῆς Ἁγ. Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ συμμετεῖχε στὴ Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ἔτσι ὅπως τὰ παραθέτει ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος (ἐδῶ). 

Στοὺς παρακάτω διαλόγους (κείμενο τοῦ π. Ἀναστασίου σὲ μονοτονικό), μὲ πράσινα γράμματα σημειώνονται τὰ λόγια του Ἐφέσου Ἁγ. Μάρκου Εὐγενικοῦ καὶ τῶν ὁμογνωμόνων του, ἐνῷ μὲ μπλὲ τῶν φιλοπαπικῶν "Ὀρθοδόξων" καὶ ἐχθρῶν τοῦ Ἁγ. Μάρκου καὶ σὲ ἀγκύλες οἱ σύντομες γλωσσικὲς ἐπεξηγήσεις τοῦ π. Ἀναστασίου. Μὲ κόκκινο χρῶμα οἱ διαπιστώσεις μου ἀπὸ τοὺς διαλόγους (πολυτονικό).

Τὰ πρόσωπα ποὺ ἀναφέρονται στὸν διάλογο εἶναι: 

Ἐφέσου : ὁ Ἅγιος Μᾶρκος Εὐγενικός 

Ἡρακλείας Ἀντώνιος: ὀμόγνωμος τοῦ Ἐφέσου Ἁγ. Μάρκου, πιεσθεὶς ὅμως πολὺ τελικὰ ὑπέκυψε καὶ ὑπέγραψε τὴν ἕνωση.

Μυτιλήνης Δωρόθεος, Λακεδαιμονίας Μεθόδιος: φιλο-παπικοὶ ἐχθροὶ τοῦ Ἁγ. Μάρκου 

Νικαίας Βησσαρίων, Ρωσίας Ἰσίδωρος: φιλο-παπικοί, ἄσπονδοι ἐχθροὶ τοῦ Ἁγ. Μάρκου. Μετὰ τὴ σύνοδο παρέμειναν στὴν Ἰταλία καὶ ἔγιναν καρδινάλιοι τοῦ πάπα 

Καβάσιλας : ὁ Ἄγ. Νικόλαος, ἐπίσκοπος Θεσσαλονίκης (13ος αἱ.) 

Βέκκος: Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ὑποτάχθηκε στὸν πάπα ὑπογράφοντας τὴν ἕνωση στὴ Σύνοδο στὴ Λυῶν (1271). Θέλησε νὰ ἐπιβάλει τὴν ἕνωση καὶ καταδίωξε σκληρὰ τοὺς Ὀρθοδόξους. Σύμβολο τοῦ φιλοπαπισμοῦ. 

Ὁ διάλογος: 

― Έτεροι δε τινές είπον «Ολίγη εστίν η μεταξύ ημών και των Λατίνων διαφορά, και ει θελήσουσιν οι ημέτεροι, ευκόλως διορθωθήσεται».

― Και αποκριναμένου του Εφέσου ότι «μεγάλη διαφορά εστίν».

Ἐδῶ φαίνεται ξεκάθαρα ἡ ὁμοιότητα Οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν τότε φιλενωτικῶν (ὅποιος ἀρνεῖται τὴν ὁμοιότητα αὐτὴ πρέπει νὰ εἶναι ἢ τυφλὸς ἢ ψεύτης): Ὅπως καὶ τότε ἔτσι καὶ σήμερα οἱ Οἰκουμενιστὲς ἀντίθετα μὲ τοὺς Ἁγίους λένε ὅτι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἑνώνουν εἶναι περισσότερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μᾶς χωρίζουν καὶ ὅτι οἱ διαφορὲς εἶναι λίγες καὶ μποροῦν νὰ διορθωθοῦν ἂν ἐμεῖς, οἱ Ὀρθόδοξοι, δείξουμε περισσότερη θέληση. 

― είπον αυτώ «Ουκ έστιν αίρεσις ουδέ δύνασαι ειπείν αυτήν αίρεσιν . ουδέ γαρ τινές των προ σου ελλογίμων και αγίων ανδρών εκάλεσαν αυτήν αίρεσιν».

― Έφη ουν ο Εφέσου, ότι «Αίρεσίς εστι και ούτως είχον αυτήν και οι προ ημών, πλήν ουκ ηθέλησαν θριαμβεύειν τους Λατίνους ως αιρετικούς, την επιστροφήν αυτών εκδεχόμενοι και την φιλίαν πραγματευόμενοι. ει δε βούλεσθε, δείξω υμίν εγώ όπως είχον τούτους αιρετικούς».

Εἶναι ἀπίστευτη ἡ ὁμοιότητα τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν τότε καὶ τῶν συγχρόνων φιλενωτικῶν καὶ οἱ ἀπαντήσεις ὅσων ἀντιστέκονται στὴν προδοτικὴ αὐτὴ ἕνωση ἀκολουθῶντας τοὺς Ἁγίους: Οἱ Οἰκουμενιστὲς λένε, ὅπως καὶ τότε, συνεχῶς: Ὁ παπισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, δὲν καταδικάσθηκε ποτὲ συνοδικά. Οἱ Ὀρθόδοξοι ἀπαντοῦν (ὅπως τότε ὁ ἄγ. Μᾶρκος): Ὁ παπισμὸς ἦταν καὶ εἶναι αἵρεση καὶ οἱ ἀποδείξεις εἶναι πολλές.

― Ευθύς ουν θυμού πλήρεις γίνονται ο τε Μυτιλήνης και ο Λακεδαιμονίας και λέγουσι «και τις άνθρωπος ει σύ και λέγεις τους Λατίνους αιρετικούς;» και ανέστησαν ενώπιον του πατριάρχου και εγγύτερον γενόμενοι του Εφέσου αδεώς ομού τε και αναιδώς έβαλλον αυτόν λόγοις και σκώμμασι [κοροϊδίες, χλευασμούς]: «και έως πότε ανεξόμεθα σιωπώντες, τοιαύτα σου λέγοντος», έφασκον, και μονον ούκ οδούσι και χερσί ώρμων διασπαράξαι αυτόν . και τέλος επέθηκαν: «ερούμεν ημείς τω πάπα όπως λέγεις αυτόν αιρετικόν, και ή αποδείξεις αυτό ή πείση καθώς ει άξιος» και εξήλθον μετά τοιαύτης οχλήσεως.

Ἐδῶ γίνεται ἀπολύτως ξεκάθαρη ἡ διαχρονικὴ τακτικὴ τῶν αἱρετικῶν καὶ δὴ τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐναντίον τῶν Ὀρθοδόξων. Ὅταν βλέπουν, ὅτι δὲν μποροῦν νὰ ἀντιλογήσουν, ἀρχίζουν τὸν ὑποβιβασμὸ καὶ τὶς ὕβρεις καὶ ἐνῷ συζητοῦν ἀτέρμονα μὲ κάθε εἴδους αἱρετικός, μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους ἀρνοῦνται καὶ σταματοῦν κάθε διάλογο. Μία ἁπλῆ ματιὰ στὶς δημόσιες δηλώσεις τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐπισκόπων καὶ ἱερέων ἐναντίον ὅσων δὲν τοὺς ἀκολουθοῦν φθάνει, γιὰ νὰ διαπιστώσει κανεὶς τὸ ἀληθὲς τῶν συμπερασμάτων αὐτῶν.

Εξερχόμενος δε και ο μέγας πρωτοσύγκελλος έτι ων πλησίον του πατριάρχου είπεν «εγώ οίδα, ως ει ποιήσοιμεν την ένωσιν, μέχρις αν απέλθωμεν εις την Βενετίαν αναθεματίσουσιν ημάς . ει δ’ ου ποιήσωμεν αυτήν, και ούτως αναθεματίσουσιν ημάς. Κάλλιον ουν εστίν ίνα ποιήσωμεν αυτήν, και ούτως ίνα αναθεματίζωσιν ημάς». Ερωτηθείς δε παρά του πρωτεκδίκου, πάλιν εκδηλότερον διεσάφησε τούτο, και ηπόρησαν οι ακούσαντες.

11. Πάλιν μετά παραδρομήν ημερών δύο, συνελθόντων ημών εις τον πατριάρχην ως έθος, λόγοι πολλοί περί της ενώσεως εκινήθησαν και παρεκίνουν και ηξίουν τον Εφέσου χρήσασθαι οικονομία τινι και συγκαταβάσει [παρεκινούσαν και απαιτούσαν από τον Άγ. Μάρκο να μην είναι αυστηρός, αλλά να επιδείξει πνεύμα ανοχής και συγκαταβάσεως]...

13. Αρξαμένου δε και του Εφέσου αναγνώναι τι των του Καβάσιλα περί του προτεθέντος ζητήματος, ευθύς [μόλις ο Άγ. Μάρκος άρχισε να διαβάζει κάτι από τον Άγ. Νικόλαο Καβάσιλα σχετικό με το ζήτημα που συζητούσαμε]

― είπεν ο Ρωσίας «εμείς δι΄ ένωσιν και ειρήνην ήλθομεν ενταύθα ουχί δια σχίσμα και διάστασιν. Θέλομεν ουν ίνα αναγινώσκωμεν και τους ενωτικούς, ού τους σχισματικούς και διϊστώντας. Ο ουν Καβάσιλας σχισματικός εστί και ου θέλομεν αναγινώσκεσθαι» [εμείς ήρθαμε εδώ για την ένωση και όχι για να παραμείνει η διάσταση και το σχίσμα με τον πάπα. Θέλουμε λοιπόν να διαβάζουμε και τους ενωτικούς συγγραφείς και όχι τους πατέρες που ήσαν εναντίον των παπικών και δεν προχώρησαν σε ένωση αλλά παρέμειναν στο σχίσμα. Ο Καβάσιλας είναι σχισματικός και δεν θέλουμε να ακούσουμε τι λέει]

― Διεδέξατο τούτον ο Λακεδαιμονίας ειπών «και τι έχομεν τον Καβάσιλαν; ημείς ουκ έχομεν αυτόν άγιον . αρχιερεύς ην, και έχομεν κακείνον ως ένα των νυν όντων αρχιερέων, ως τον Μονεμβασίας τυχόν ή άλλον τινά, ουδέ ανάγκην έχομεν στέργειν τα εκείνου συγγράμματα» [ο επίσκοπος Λακεδαιμονίας είπε: και σε τελική ανάλυση τι είναι ο Καβάσιλας; Εμείς δεν τον αναγνωρίζουμε ως άγιο. Ένας απλός αρχιερέας είναι, όπως ο Μονεμβασίας ή κάποιος άλλος. Δεν έχουμε ανάγκη να συμμορφωθούμε σε όσα λέει αυτός].

Ἡ τελευταία τρανταχτὴ ὁμοιότητα: Ὅπως καὶ τότε ἔτσι καὶ τώρα οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν νοιάζονται ἂν ὑπακοῦν μὲ τὶς πράξεις τους στὸν Θεό, ἀλλὰ ἂν διασφαλίζεται τὸ προσωπικό τους ὄφελος, τὸ ὁποῖο καλύπτουν μὲ τὸ προσωπεῖο τῆς «Οἰκονομίας», τῆς «ἀγάπης» καὶ τῆς «ἑνότητας» εἰς τὸ ὄνομα τάχα τοῦ Χριστοῦ. Ὅσους δὲ ἀντιστέκονται τοὺς χαρακτηρίζουν ἀδιάλλακτους, φανατικούς, τοὺς δὲ Ἁγίους ποὺ μὲ τὴν διδασκαλία τους καταδεικνύουν τὴν αἱρετικὴ ταυτότητα τῶν Οἰκουμενιστῶν, δὲν τοὺς δέχονται πιά, τοὺς θεωροῦν πεπαλαιωμένους καὶ πλανεμένους ἢ ὅπως εἶχε πεῖ ὁ πάτρ. Βαρθολομαῖος «θύματα τοῦ ἀρχέκακου ὄφεος». Αὐτοί, οἱ αἱρετικοί, γνωρίζουν καλύτερα, τί εἶναι σωστὸ καὶ τί λάθος.

Ἐμεῖς γνωρίζουμε;

  

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Τί θὰ ἔκανε σήμερα ἂν ζοῦσε ὁ ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;

«Πόση ἀσυνέπεια ὑπάρχει, πόσοι κίνδυνοι μᾶς περιβάλλουν! Πόσο προσεχτικοὶ καὶ ἐγκρατεῖς πρέπει νὰ εἴμαστε!» Ἅγ. Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

                    

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μετὰ τὴν ἐπικράτηση τῶν Οἰκουμενιστῶν στὴν Ἐκκλησία γινόμαστε πολλάκις μάρτυρες ἑνὸς ἄλλου τραγικοῦ γεγονότος: Τῆς ἄσκησης κυβιστήσεως καὶ ἀνακάλυψης ἡρώων ὁμολογητῶν ποὺ δικαιολογοῦν τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση ἀπὸ τοὺς ἀντιαιρετικούς. Εἶναι πιὰ φανερὸ ἀπὸ πλεῖστα ἄρθρα, τί ἔλεγαν πρὶν πρὸς χαρά μας καὶ τί λένε πάλι τώρα πρὸς ἀμέτρητη λύπη μας, οἱ ὑπέρμαχοι τῆς «Οἰκονομίας» καὶ τοῦ «ἄχρι καιροῦ». Καὶ γιὰ νὰ καλύψουν ὅσα λένε καὶ διαδίδουν καὶ παρ' ὅτι ἔχουν διαψευθεῖ ὄχι μία ἀλλὰ πολλὲς φορές, ἀνακαλύπτουν συνέχεια ὁμολογητὲς καὶ νέους Μάρκους Εὐγενικοὺς φθάνοντας μάλιστα στὸ σημεῖο νὰ τοὺς ἐξασφαλίζουν (ἂν εἶναι δυνατόν) καὶ θέση στὸν Παράδεισο (ἐδῶ)! Ἔτσι ὄχι μόνο δὲν τιμοῦν τοὺς Ἁγίους, ἀφοῦ τοὺς ἐξισώνουν μὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν οὔτε κατὰ διάνοια τὸ ἀνάστημά τους, ἀλλὰ καὶ παρασύρουν τοὺς πιστοὺς σὲ ἀκρότητες ποὺ καμία σχέση δὲν ἔχουν μὲ τὸν ἁγιοπατερικὸ ἀγῶνα. 

Ὅλα αὐτὰ φυσικὰ δὲν συμβαδίζουν μὲ τὴν ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία. Ἀντιθέτως τὴν διαστρεβλώνουν. Ἰδιαίτερα στὸ θέμα τῆς ἀποτειχίσεως σὲ καιροὺς αἱρέσεως ὅτην π.χ. ἀκοῦμε ἱερέα νὰ δηλώνει μὲν ἀποτειχισμένος ἀλλὰ νὰ μνημονεύει ἐπίσκοπο καὶ ἀρχιεπίσκοπο, τὸν ὁποῖο κατηγορεῖ ὡς Οἰκουμενιστή, δηλαδὴ τὸν λόγο ποὺ ἀποτειχίστηκε (ἐδῶ)!!!

Ὡς ἐκ τούτου δὲν πρέπει νὰ σταματήσει ὁ τονισμὸς τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τῶν Ἁγίων καὶ τῶν ἀνάλογων ἀγώνων τοῦ ποιμνίου, ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐπαληθευτοῦν οἱ παραπάνω λυπηρὲς διαπιστώσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ μὴν σταματήσει ἡ ἐλπίδα, ὅτι ἔτσι ἴσως κάποιοι ἀλλάξουν πλώρη καὶ πράγματι ἀκολουθήσουν τὴν διδασκαλία τῆς Εκκλησίας.

    

Γι’ αὐτὸ κάνω μία ὑπόθεση: Τί θὰ δίδασκε καὶ τί θὰ ἔκανε, ἂν ζοῦσε σήμερα ὁ ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, ὥστε ἔτσι νὰ διαπιστώσουμε, ἂν πράγματι ὑπάρχουν καὶ σήμερα ὁμολογητὲς ἰσάξιοι τοῦ Ἁγίου.

Γράφει ὁ Κάλλιστος Βλαστὸς πώς, ὅταν ὅλοι ὑπέγραψαν τὸν Ὅρον τῆς ἐν Φερράρᾳ-Φλωρεντίᾳ συνόδου, «Ἐνῷ δὲ πρὸς τὸν Ἱερὸν Μᾶρκον, οἱονεὶ κατῃσχυμμένοι, οἱ ὑπογράψαντες ἔστρεψαν δειλὸν τὸ ὄμμα, οὗτος ἀναστὰς ἐξῆλθε τῆς ὁμηγύρεως, τὸ περιλάλητον ἐκεῖνο ἐπιφωνῶν· «οὐχ ὑπογράψω, οὐδ᾿ εἴ τι καὶ γένηται». Καὶ ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ὥρας ἤρξατο καὶ διὰ ζώσης καὶ δι᾿ ἐπιστολῶν κηρύττων πρὸς τοὺς ἁπανταχοῦ Ἕλληνας τὰ ἐναντία τοῖς ὑπὸ τοῦ Βησσαρίωνος κηρυττομένοις· τουτέστιν ἵνα μὴ ὑποτάξωσι κατὰ μηδένα τρόπον τὸν αὐχένα τῷ παπισμῷ, διότι τοῦτο ὡς ἀκολούθημα μὲν ἄμεσον φέρει τὴν τῆς πατρῴας εὐσεβείας ἀθέτησιν, ὡς ἔμμεσον δέ, τοῦ Γένους τὴν παντελῆ ἐξόντωσιν. Τοιαύτην τινὰ ἐγκύκλιον τοῦ Ἱεροῦ Μάρκου ἐπιστολὴν πρὸς τὸ Ὀρθόδοξον πλήρωμα ἀντιγράψαντες ἐκ χειρογράφου παραθέτομεν ἐνταῦθα».

(ἐδῶ).

Βλέπουμε ἐδῶ τον ἄγ. Μᾶρκο ὄχι μόνο νὰ μὴν ὑπογράφει ἀλλὰ ἀμέσως μετὰ μὲ ἀπόλυτη συνέπεια καὶ χωρὶς συμβιβασμοὺς νὰ κηρύττει τὸν λαὸ νὰ μὴν σκύψει τὸν αὐχένα του στοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ φιλενωτικούς. Δὲν ζήτησε συγγνώμη ἀπὸ αὐτούς, ὅπως κάνουν οἱ νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», δὲν εἶπε ὅτι θαυμάζει καὶ ἐκτιμάει αὐτούς, στοὺς ὁποίους ἀντιστέκεται, ὅπως κάνουν οἱ νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», καὶ τὸ κυριότερο δὲν κήρυξε ἐναντίον τῆς ἀπομάκρυνσης (ἀποτείχισης) ἀπὸ αὐτούς, ὅπως κάνουν οἱ νέοι νεοανακηρυγμένοι «Μάρκοι», ἀλλά, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω, ἔπραξε τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο: Μέχρι τὸν θάνατό του ἐπέμεινε στὴν παντελῆ διακοπὴ κοινωνίας μὲ κάθε φιλενωτικό, σήμερα Οἰκουμενιστή. 

Δήλωσε λοιπὸν ὁ Ἅγιος, τὸν ὁποῖο μὲ τόση ἀσέβεια παρομοιάζουν οἱ σημερινοὶ Χριστιανοὶ μὲ ποιμένες, ποὺ οὔτε  στὸ ἐλάχιστο δὲν τὸν μιμοῦνται, μετά την Φερράρα-Φλωρεντία  καὶ τὴν προδοσία καὶ ὑποταγὴ τῶν Ὀρθοδόξων στὸν Πάπα :

 «Ἐντεῦθεν οἱ μὲν τὸ ἑαυτῶν ἔπραξαν, καὶ πρὸς τὴν συνθήκην ὅρου καὶ τὰ λοιπὰ τῆς ἑνώσεως ἔβλεψαν· ἐγὼ δὲ χωρισθεὶς αὐτῶν ἔκτοτε καὶ ἐμαυτῷ σχολάσας, ἵνα τοῖς ἁγίοις μου πατράσι καὶ διδασκάλοις διατελῶ συνημμένος, πᾶσι καταφανῆ ποιῶ τὴν ἐμαυτοῦ γνώμην διὰ τῆσδε μου τῆς γραφῆς, ὡς ἂν ἐξῇ δοκιμάζειν τῷ βουλομένῳ, πότερον ὑγιέσι δόγμασι χαίρων, ἢ διεστραμμένοις τισὶ τὴν γεγενημένην ἕνωσιν οὐ παρεδεξάμην».

Ἂς προσέξουμε τὰ παραπάνω λόγια τοῦ Ἁγίου καὶ ἂς τὰ συγκρίνουμε μὲ τὶς δηλώσεις τῶν νέων «Μάρκων» περὶ συγγνώμης, θὰ κάνω ὅτι μοῦ ποῦν, λέω σὲ ὅσους μὲ ρωτοῦν, νὰ μὴν ἀποτειχιστοῦν κλπ. (π.χ. ἐδῶ) : «Ἔκτοτε, ἀφοῦ χωρίστηκα ἀπὸ τοὺς ὑπόλοιπους Ἀνατολικούς (ἀποτειχίστηκα), παραμένω ἐν ἑαυτῷ, γιὰ νὰ μπορῶ ἔτσι νὰ συνεχίσω νὰ εἶμαι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους μου Πατέρες καὶ διδασκάλους (ἀφοῦ, ὅποιος ἐπικοινωνεῖ μὲ τοὺς αἱρετικούς, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἑνωμένος μὲ τοὺς Ἁγίους). Καὶ φανερώνω σὲ ὅλους τὴν ἀπόφασή μου αὐτὴ (τῆς ἀποτείχισης) μὲ τούτη τὴν Ἔκθεση, γιὰ νὰ μπορεῖ –ὅποιος θέλει– νὰ ἐξετάζει, γιὰ ποιό λόγο δὲν ἀποδέχτηκα τὴν Ἕνωση ποὺ ἔγινε. Δὲν τὴν ἀποδέχτηκα, ἐπειδὴ ἡ Ἕνωση στηρίχτηκε, ὄχι στὰ ὑγιῆ Ὀρθόδοξα δόγματα, ἀλλὰ στὰ κακόδοξα καὶ διεστραμμένα.»

Ὅλα αὐτὰ τὰ συνοψίζει ὁ Ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω παρακαταθήκη του, ἡ ὁποία εἶναι σύμφωνη μὲ τοὺς Ἁγίους (Μ. Βασίλειος καὶ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός: «Οἵτινες τὴν ὑγιᾶ ὀρθόδοξον πίστιν προσποιούμενοι ὁμολογεῖν, κοινωνοῦσι δὲ τοῖς ἑτερόφροσι, τοὺς τοιούτους, εἰ μετὰ παραγγελίαν μὴ ἀποστῶσιν, μὴ μόνον ἀκοινωνήτους ἔχειν, ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν» βλ. Ν. Βασιλειάδη, Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς καὶ ἡ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν, Ἔκδ. «Σωτήρ», Ἀθῆναι, 1972, σελ. 95) καὶ τελείως καὶ ξεκάθαρα ἀντίθετη μὲ αὐτὴν τοῦ νέου «Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ» , ποὺ δημοσίως καὶ ἐνῷ γνωρίζει ὅτι ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου καὶ αἰρετίζει καὶ ἑτεροδιδασκαλεῖ ὡς πρὸς τὴν ἀποτείχιση δήλωσε: "πολλοὺς τοὺς ἀπέτρεψα ἀπὸ αὐτὸ τὸ πρᾶγμα" ( χαρακτηρίζει τὴν ἀποτείχιση  πρᾶγμα) (ἐδῶ): 

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Μάρκου Εὐγενικοῦ, Ὁμολογία τῆς ὀρθῆς πίστεως ἐκτεθεῖσα ἐν Φλωρεντίᾳ 5, Patrologia Orientalis 17, 442).

Καὶ ὁ τότε ὀρθόδοξος λαός, ἀκολουθῶντας τὸν πράγματι ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ (ἐδῶ):

« Ἡ ὀργή τοῦ φύλακα τῆς πίστεως, Ὀρθοδόξου λαοῦ τῆς Κων/πολεως

…Ὀ λαός τῆς Κων/πολεως ἀπό τήν πρώτη στιγμή συντάχθηκε μέ τό μέρος τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ καί ἀνάγκασε τούς ἀργυρώνητους προδότες τῆς Ὀρθοδοξίας νά χτυποῦν τά στήθη τους, ἐπιδεικνύοντας μεταμέλεια, ἐπειδή συνέπραξαν στήν τραγωδία τῆς Φλωρεντίας…Ὁ λαός, στοιχώντας στίς ὁδηγίες τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, οὔτε τόν Πατριάρχη οὔτε τόν Αὐτοκράτορα φοβόταν. Ὁ Σύλβεστρος Συρόπουλος γράφει ὅτι «οἱ πιστοί τῆς Κων/λης περισσότερο στηρίζονταν καί καταφρονοῦσαν τά γεγονότα στή Σύνοδο καί παρασιωποῦσαν καί τό μνημόσυνο τοῦ Βασιλιᾶ». Οἱ Ὀρθόδοξοι κληρικοί τῆς Κων/λεως ἀρνοῦνταν νά συλλειτουργήσουν μέ τούς λατινόφρονες. Στήν Κων/λη «οὔτε ὁ πάπας μνημονεύονταν, οὔτε ὁ ὅρος ἀναγνώσθηκε, οὔτε κάτι ἄλλο καινοτομήθηκε»[9]…

«Οἱ λατινόφρονες ἀποφεύγονταν. Οἱ ὑποστηρικτές τῆς ψευδοενώσεως βρίσκονταν ὅλο καί περισσότερο ἀπομονωμένοι. Στούς ναούς, πού λειτουργοῦσαν, δέν σύχναζαν πιστοί. Ἀκόμη καί αὐτοί, πού τούς ἐπισκέπτονταν ἀπό περιέργεια, οἱ φίλοι τους τούς ἀπέφευγαν». Ὁ Ὀρθόδοξος λαός δέν ἤθελε νά ἔχει ἐκκλησιαστική κοινωνία μέ τούς λατινόφρονες Ἐπισκόπους καί κληρικούς. Ὁ ἅγιος Μᾶρκος σέ ἐπιστολή του ἀπό τήν Λῆμνο, ὅπου ἦταν ἐξόριστος, πρός τόν ἱερομόναχο Θεοφάνη στόν Εὔριπο περιγράφει αὐτήν τήν ἀντίδραση τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ : «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς, παίρνοντας θάρρος ἀπό τήν ἐξορία μου, ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς».

Ἀπό τήν ἀνωτέρω περιγραφή καταδεικνύεται ἡ στάση τοῦ λαοῦ καί ἡ συμβολή του στήν ἀποκατάσταση τῆς Ὀρθοδοξίας. Ὁ λαός, ὄχι μόνο γνώριζε τήν πίστη του, ἀλλά καί τήν στάση, πού ἔπρεπε νά κρατήσει, ὅταν αὐτή προδιδόταν. Καί ἡ στάση αὐτή ἦταν ἡ διακοπή τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μέ τούς λατινόφρονες».

Τί νὰ πεῖ κανείς, ὅταν διαβάζει αὐτὰ τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα! Τὸ κυρίαρχο συναίσθημα ποὺ διακατέχει τὸν ἀναγνώστη τῶν ἀποσπασμάτων αὐτῶν εἶναι ὁ θαυμασμὸς γιὰ τοὺς ἀγῶνες τῶν Χριστιανῶν, τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἡ λύπη γιὰ τὴν δική μας σημερινὴ τραγικὴ δειλία καὶ ἀπροθυμία καὶ ἡ ἀγανάκτηση γιὰ τοὺς ποιμένες, ποὺ ἐνῶ τὰ γνωρίζουν καὶ μάλιστα προσποιοῦνται τοὺς ομολογητές ἀναφέροντάς τα, ὄχι μόνο δὲν τὰ τηροῦν, ἀλλὰ κατηγοροῦν αὐτοὺς ποὺ προσπαθοῦν νὰ τὰ τηρήσουν. Εἶναι δυνατὸν νὰ μιλάει κάποιος γιὰ νέο «Μᾶρκο» ποὺ προτρέπει  τοὺς λαϊκούς, νὰ πηγαίνουν στοὺς Οἰκουμενιστές, ἐνῶ ὁ Ἅγιος Μᾶρκος γράφει «Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀδελφούς, παίρνοντας θάρρος ἀπό τήν ἐξορία μου, ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς»;

Εἶναι δυνατὸν νὰ γνωρίζουν, ὅτι ὁ ἅγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς δὲν εἶχε καμία κοινωνία μὲ ὁλόκληρη τὴν Σύνοδο καὶ μετὰ νὰ ζητοῦν συγγνώμη, νὰ ἀποφαίνονται, ὅτι τάχα δὲν μποροῦμε νὰ καταδικάζουμε μία ὁλόκληρη Σύνοδο καὶ ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ὐπεύθυνοι ὅλοι οἱ Ἐπίσκοποι, παρότι ὅλοι κοινωνοῦν ἄνευ αἰσθημάτων ἐνοχῆς μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους;

Εἶναι δυνατὸν ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ νὰ γράφουν σὲ κείμενα χωρὶς ἔλεγχο συνειδήσεως π.χ. ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός εἶναι ὁ στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας, ἔχοντας στὸ θέμα τῆς διακοπῆς τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὶα ἰδιαίτερη θέση, διότι ἀποδεικνύει τὴν βεβαιότητα καὶ τὴν ἀσφάλεια, ποὺ νιώθει ὁ πιστός, ἀπομακρυνόμενος ἀπὸ τοὺς φορεῖς τῆς αἱρέσεως καὶ τὸ δηλητήριό τους καὶ παράλληλα νὰ ὀνομάζουν «Μάρκους» αὐτοὺς ποὺ πράττουν καὶ διδάσκουν τὰ ἀντίθετα;

Δὲν ἀντιμάχονται ἔτσι τὸν Ἅγιο ἀλλὰ καὶ ὅλους τοὺς Ἁγίους; Πῶς ἰσχυρίζονται ὅτι τὸ συλλείτουργο καὶ ἡ μνημόνευση δὲν ἀποτελεῖ ἔνδειξη ὑποταγῆς στὴν αἵρεση καὶ ὅτι δὲν ἀναιρεῖ τὴν εὐσέβεια, ὅταν τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου γιὰ τοὺς ἀρνοῦμενοι τὴν κοινωνία μὲ αἱρετικοὺς πιστοὺς εἶναι ξεκάθαρα: «ἐλέγχουν τούς ἀλιτήριους καί παραβάτες τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῶν πατρικῶν θεσμῶν, καί τούς δυσφημίζουν παντοῦ ὡς καθάρματα, χωρίς νά ἀνέχονται οὔτε νά συλλειτουργοῦν μ’ αὐτούς, οὔτε νά τούς μνημονεύουν ὡς Χριστιανούς» (ἐδῶ);

Πῶς ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν ὑπάρχουν συγκοινωνοῦντα δοχεῖα, ὅταν ἀκόμα καὶ οἱ Οἰκουμενιστές, ὅπως ὁ Χριστιανουπόλεως Μακάριος, δὲν τολμᾶ νὰ ἀρνηθεῖ ὅτι: «ὅταν κάποιος εἶναι αἱρετικός ἤ σχισματικός, τότε καί ὅλοι οἱ κοινωνοῦντες μετ᾽ αὐτοῦ εἶναι σχισματικοί καί αἱρετικοί»; Δὲν βλέπουμε ὅτι μὲ τὴν ἀσυνέπειά μας, τὴν διγλωσσία μας, τὴν εὐσεβοφάνεια, τὴν ἄκριτη προβολὴ κάποιων μεμονωμένων πράξεων καὶ τὴν δική μας διαστροφὴ τῶν Ἁγίων καταντοῦμε κατὰ τὸν Μ. Βασίλειο «εἰς γέλωτα τῶν αἱρετικῶν»;

Εἶναι ἀπόλυτα σίγουρο ὅτι ὁ Ἄγ. Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ὄχι μόνο δὲν θὰ εἶχε καμία σχέση μὲ τοὺς Οἰκουμενιστές, ὄχι μόνο θὰ τοὺς κατακεραύνωνε μὲ τὴν διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ θὰ συμβούλευε συνεχῶς τὸ ποίμνιο νὰ τοὺς ἀποφεύγει ὡς δηητηριώδεις ὄφεις.

Μακάρι ὅλοι αὐτοὶ οἱ νέοι «Μάρκοι», οἱ «λέοντες» κλπ. νὰ ἀποδειχθοῦν πράγματι ὁμολογητὲς καὶ πραγματικοὶ ποιμένες ποὺ δὲν φοβοῦνται οὔτε καὶ τὴν ζωή τους νὰ χάσουν γιὰ τὸ ποίμνιο (ὄχι τὸν θρόνο τους) ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. Ὅμως μέχρι τότε δὲν ἔχουμε τὸ δικαίωμα καὶ διαπράττουμε καὶ μεγάλο ἀσέβεια μὲ τὸ νὰ τοὺς συγκρίνουμε καὶ νὰ τοὺς χαρακτηρίζουμε Ἁγίους μὲ κλεισμένη θέση στὸν παράδεισο. Οὔτε αὐτοὺς ὠφελούμενων, ἀφοῦ ἔτσι δὲν βλέπουν τὸ λάθος τους, οὔτε ἐμᾶς, ἀφοῦ ἔτσι δὲν στρεφόμαστε στοὺς πράγματι Ἁγίους καὶ τὴν διδαχὴ τοὺς σὲ καιροὺς αἱρέσεως. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

π. Θεόδ Ζήσης, «Ἅγ Μᾶρκος Εὐγενικός & Ἅγ Γεννάδιος Σχολάριος. Ὑπῆρξε πρόβλημα στίς σχέσεις τους; (Γ΄)

–https://youtu.be/vOkZQCBptY8 – Katihisis

π. Θεόδ Ζήσης, «Ἅγ Μᾶρκος Εὐγενικός & Ἅγ Γεννάδιος Σχολάριος: Ὑπῆρξε πρόβλημα στίς σχέσεις τους; (Β΄)»

 

Ο χαρακτήρας του αγ. Μάρκου του Ευγενικού

Άγιος Μάρκος Ευγενικός, Υπερέβη τα μέτρα και τα όρια της κοινής ζωής και είχε γίνει τέλειος μιμητής των παλιών οσίων και αγίων!

Άγιος Μάρκος Ευγενικός.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Χαρακτήρας Μάρκου Ευγενικού

[…]

Αλλά σ’ ότι αφορά το φιλόσοφο Ιωάννη Ευγενικό, τον οποίο τον βρίσκουμε να επιγράφεται και ως διάκονος και Νομοφύλακας της μεγάλης Εκκλησίας, ας λάβει τέλος ο λόγος ως εδώ. Ας συνεχίσουμε όμως τα σχετικά με αυτόν τον ιερό Μάρκο, όπως είπαμε εξαρχής στο λόγο μας.

Αλλά, αχ φθονερή τύχη και χρόνε που αφανίζεις όλα τα καλά, δεν μας βοηθά αδελφοί μου, να πούμε με ακρίβεια, πού έστησε την παλαίστρα των ασκητικών του αγώνων, μετά την αποταγή της κοσμικής ματαιότητας, αυτός ο ουρανόφρονας άνθρωπος. Αγνοούμε τα ηρωικά ασκητικά κατορθώματα.

Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες, για το πώς και πόσο αγωνίστηκε για την απονέκρωση των παθών, πόση πειθαρχία έδειξε στις νηστείες, πόση καρτερία στις ολονύχτιες αγρυπνίες, στην κατάνυξη, στα δάκρυα, στις ιερές αναβάσεις της ψυχής του κι όσα άλλα τέτοια ξέρει να γεννά στις ψυχές των δικών της εραστών, η καλή και θεία μητέρα, η κατ’ Θεόν ησυχία, τα οποία αυτά όλα έχουν ένα σκοπό, την μακάρια θεωρία, την θέα του Θεού και θέωση, όπως μας το εξηγούν από τις εμπειρίες τους εκείνοι που τα δοκίμασαν στην πράξη.

Αλλά παρόλο που ιστορικά κι επί μέρους μένουν άγνωστα σε μας τ’ ασκητικά του κατορθώματα, έχουμε ωστόσο, τους πάρα πολύ αξιόπιστους άνδρες του καιρού του, που βασικά ομολογούν το εξής: «ότι όσα μπορούν ν’ αποτελούν και να χαρακτηρίζουν μία άγια ζωή, όλα τα κατόρθωσε πριν λάβει την αρχιερωσύνη, με θαυμαστή τελειότητα».

Μαρτυρίες συγχρόνων για το Μάρκο

π. Θεόδ Ζήσης, "Ἅγ Μᾶρκος Εὐγενικός & Ἅγ Γεννάδιος Σχολάριος: Ὑπῆρξε πρόβλημα στίς σχέσεις τους; (Α΄)"

                

Ο λέων της Ορθοδοξίας

Ο λέων της Ορθοδοξίας

(Γράφει ο Αριστείδης Δασκαλάκης)

«…παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει.»(Ιούδα α-3)

Η νέα ορολογία της woke ατζέντας  περιλαμβάνει και  όρους αντεστραμμένους  και διαβρωμένους , με στόχο την παραλλαγή και την παραπλάνηση του πλήθους.

Κατηγορούνται ως ζηλωτές και φανατικοί, όλοι αυτοί που μιλούν και  κηρύττουν εναντίων καινοφανών και "κενοφανών" φαινομένων στην εκκλησία μας.

Ακούμε περί υποχρεώσεως αδιάκριτης υπακοής σε πνευματικούς και ιεράρχες , για συνωμοσιολογίες, για φανατικούς και πλανεμένους που δεν υπακούν  στην "αρχή". Επιστρατεύονται πλειάδες θεολόγων - θολολόγων , εντεταλμένων  υπαλλήλων της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ουσιώδες κεφάλαιο της οποίας είναι , ο αποχρωματισμός της πίστης μας, η αλλοίωση της Ορθοδοξίας και ο διωγμός των πιστών. Καμιά θρησκεία δεν διώκεται . Μόνο η Ορθοδοξία που σαφώς και δεν είναι θρησκεία, αλλά η αποκάλυψη του Θεού στον άνθρωπο.

Εδώ και χρόνια παρατηρούμε άπραγοι τη  σύμπραξη ιεραρχίας και κυβερνώντων νεοταξιτών , που λυμαίνονται πίστη  και πατρίδα.

Πώς μπορείτε να γράφετε για τον Άγιο, αφού δεν τον μιμείστε ούτε στο ελάχιστο; Πώς μιλάτε για ηττοπάθεια, όταν εσείς πρώτα παραδώσατε τα όπλα;

άγ. Μάρκος ο Ευγενικός: «Λέγω περί του Πατριάρχου… ούτε βούλομαι ούτε δέχομαι την αυτού ή την των αυτού κοινωνίαν το παράπαν, ουδαμώς, ούτε επί της ζωής μου ούτε μετά θάνατον …. ώσπερ παρά πάσαν μου την ζωήν ήμην κεχωρισμένος απ’ αυτών, ούτω και εν τω καιρώ της εξόδου μου, και έτι και μετά την εμήν αποβίωσιν αποστρέφομαι αυτών την κοινωνίαν και ένωσιν, και εξορκών εντέλλομαι, ίνα μηδείς εξ αυτών προσεγγίση ή εν τη εμή κηδεία ή τοις μνημοσύνοις μου … ώστε συμφορένειν επιχειρήσαι και συλλειτουργείν τοις ημετέροις»! Σε τί μιμείστε τον Άγιο, κύριοι του Ο.Τ.;

Ὁ Μᾶρκος Εὐγενικὸς καὶ ὁ Βησσαρίων

                  

Ὁ Μᾶρκος Εὐγενικὸς καὶ ὁ Βησσαρίων

Κατερίνα Παπαθωμᾶ-Μαστοροπούλου

Στὶς 19 Ἰανουαρίου ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τιμᾶ τὴ μνήμη τοῦ Ἁγ. Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, Μητροπολίτη Ἐφέσου. Πόσοι ἆραγε ἀπὸ τοὺς Νεοέλληνες γνωρίζουν κάτι γιὰ τὴν κορυφαία αὐτὴ ἀντιστασιακὴ μορφὴ τοῦ 15ου αἰώνα; Τὸ συγκλονιστικὸ μήνυμα ποὺ ἐκπέμπει τὸ παράδειγμά του εἶναι ἰδιαίτερα ἐπίκαιρο στὶς ἡμέρες μας. Οἱ συνθῆκες τότε, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν Ἅλωση, ἔχουν οὐσιαστικὲς ὁμοιότητες μὲ τὸ κλῖμα ποὺ ζοῦμε σήμερα. Ὁ τουρκικὸς κίνδυνος ποὺ εἶχε ἀρχίσει πολλὰ χρόνια νωρίτερα (τὸ 1071 στὸ Ματζικὲρτ) ἔφτανε στὸ ἀποκορύφωμά του, ἀπειλώντας πλέον καὶ τὴν ἴδια τὴν Ἀκρόπολη τῆς Ρωμιοσύνης, τὴν «Πόλη».

Οἱ κάτοικοι ἔβλεπαν «ἐμπρὸς γκρεμὸ καὶ πίσω ρέμα». Οἱ ἰθύνοντες, καταπίνοντας τὸν πόνο καὶ τὴν ὀργὴ ποὺ εἶχε προκαλέσει ἡ Δ΄ Σταυροφορία (ἡ ὁποία διέλυσε τὸ 1204 τὸ ἑλληνόφωνο ἀνατολικὸ-ρωμαϊκὸ κράτος, τὸ «Βυζάντιο») ἔβλεπαν ὅτι ἡ μόνη ἐλπίδα βοήθειας θὰ μποροῦσε νὰ προέλθει ἀπὸ τὴ (μισητὴ στὸν λαό) Δύση. Ἡ Δύση ὅμως ἐκπροσωπούμενη ἀπὸ τὸν παντοδύναμο Πάπα ἔθετε σκληροὺς ὅρους: Ὡς προϋπόθεση τῆς ὅποιας βοήθειας ἀπαιτοῦσε τὴν «Ἕνωση» τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, τουτέστιν τὴν πλήρη ὑποταγὴ τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς. Οἱ πολύμηνες ἐργασίες τῆς Συνόδου ἔγιναν ἀρχικὰ στὴ Φερράρα καὶ στὴ συν­έχεια στὴ Φλωρεντία (1439), τὴν πόλη-σύμβολο ποὺ ζοῦσε στὸ ἀποκορύφωμα τῆς Ἀναγέννησης. Οἱ ταπεινώσεις καὶ οἱ ἀπάνθρωπες ταλαιπωρίες ποὺ ὑπέστησαν τὰ μέλη τῆς πολυπρόσωπης βυζαντινῆς ἀντιπροσωπίας εἶναι ἀδιανόητες.

Ὅλοι πλὴν ἑνός, ὑπέκυψαν τελικὰ στὶς πιέσεις, μπροστὰ στὸν ἔσχατο κίνδυνο. Μόνο ὁ Μητροπολίτης Ἐφέσου Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς ἀντέστη μέχρι τέλους καὶ δὲν ὑπέγραψε τὸ τελικὸ κείμενο. Λέγεται ὅτι ὁ Πάπας ρώτησε ἀγωνιωδῶς: Ὁ Μᾶρκος ὑπέγραψε; Ὄχι, τοῦ ἀπάντησαν. Τότε, οὐδὲν ἐποιήσαμεν! Ὁ γενναῖος αὐτὸς ἄνθρωπος στὶς κρίσιμες ἐκεῖνες ὧρες κράτησε οὐσιαστικὰ μόνος στοὺς ὤμους του τὴν ἀλήθεια τῆς ὀρθόδοξης πίστης καὶ τὴν ἀξιοπρέπεια τῆς ρωμιοσύνης. Καὶ ὅμως, ὄχι ἀσφαλῶς τυχαῖα, τὰ γυμνασιακὰ βιβλία παρασιωποῦ­σαν τὴν ἐκπληκτικὴ αὐτὴ μορφὴ καὶ μᾶς πρόβαλλαν ἕνα ἄλλο διακεκριμένο μέλος τῆς βυζαντινῆς ἀντιπροσωπίας, τὸν Μητροπολίτη Τραπεζοῦντος Βησσαρίωνα, ὁ ὁποῖος καὶ «ἀνταμείφθηκε» μὲ τὸν τίτλο τοῦ Καρδιναλίου τῆς Παπικῆς Ἐκκλησίας.

Σήμερα οἱ τουρκικὲς ἀπειλὲς βρίσκονται καὶ πάλι πρὸ τῶν πυλῶν τῆς πατρίδας μας στὸ Αἰγαῖο. Πάλι, ὅπως στὰ μέσα τοῦ 15ου αἰώνα, στρεφόμαστε ὡς ἱκέτες στὴ βοήθεια τῶν ἰσχυρῶν «ἀδελφῶν» τῆς δυτικῆς πολιτιστικῆς οἰκογένειας.

Ἐπαφιέμεθα στὶς «εὐγενεῖς» πιέσεις τους. Γιατί ἡ «προστασία» τους ἀπαιτεῖ ἰσχυρὰ ἀνταλλάγματα: τὴν πλήρη ὑποταγὴ στὰ γεωπολιτικά τους σχέδια.

Ἡ ἡρωικὴ μαρτυρία τοῦ Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ πρέπει νὰ μᾶς προβληματίσει καὶ νὰ ἀποτελέσει φωτεινὸ ὁδοδείκτη στὴν ἀνάσχεση τῆς ἡττοπαθοῦς ἐνδοτικότητάς μας.

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

Ό άγ. Ραφαήλ ήταν εναντίον της ενώσεως με τους Παπικούς και αρνήθηκε να παρεβρεθεί στο μιαρό ενωτικό συλλείτουργο στην Αγία Σοφία. Τί έχουν να πουν όσοι ιερείς σήμερα τον "τιμούν" άλλά δεν τον μιμούνται;

«Η γνωριμία και η σχέσις του Αγίου Ραφαήλ με τον Άγιον Μάρκον τον Ευγενικόν»

Γράφει ο Αρχιμ. Κύριλλος Κεφαλόπουλος, ιστορικός, Δρ. Αρχαίας Ιστορίας Παν/μίου B.I.U. Μαδρίτης

 

Οι Άγιοι Ραφαήλ, Νικόλαος και Ειρήνη συγκαταλέγονται στη χορεία των Νεοφανών Αγίων και μάλιστα εκείνων που μαρτύρησαν σχεδόν αμέσως μετά την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως. Σχετικά με τον βίο τους γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Οι πρώτες πληροφορίες για την ύπαρξη των Αγίων ιστορούνται με θαυματουργικό και αποκαλυπτικό τρόπο από το έτος 1959 μ.Χ. Από μία ανασκαφή που έγινε στη Θερμή της Λέσβου, ανακαλύφθηκε ο τάφος ενός αγνώστου προσώπου, που όπως αποκαλύφθηκε σε συνεχή οράματα, ανήκε στον Άγιο Ιερομάρτυρα Ραφαήλ, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τον Άγιο Οσιομάρτυρα Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη. Ο τάφος και το λείψανο του Αγίου Νικολάου ανακαλύφθηκε στις 13 Ιουνίου 1960 μ.Χ.

Όσα γνωρίζουμε για το βίο τους προέρχονται από εμφανίσεις των Αγίων Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης σε πιστούς της Λέσβου, οι οποίοι έλαβαν τις πληροφορίες αυτές από οράματα και ενύπνια, στα οποία οι Άγιοι γνωστοποιούσαν στοιχεία από τον βίο τους και το μαρτύριόν τους. Αυτά εν συνεχεία κατεγράφησαν σε επιστολές και σε βιβλία που εξεδόθησαν. Ταυτοχρόνως, η αρχαιολογική σκαπάνη επιβεβαίωσε με τα ευρήματά της τον τόπο του μαρτυρίου και της ταφής των Αγίων, πάντοτε σύμφωνα με τις θαυματουργικές υποδείξεις των Αγίων.

Ε βρε πως αλλάζουν οι καιροί!!!

Ο ΠΑΠΑΣ κατά τον άγ. Μάρκο και ο ΠΑΠΑΣ κατά τον πατρ. Βαρθολομαίο!!!

Ε βρε πως αλλάζουν οι καιροί!!!

Ο υμνογράφος της Εκκλησίας μας, στην ακολουθία του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, την οποία ψάλλομεν κάθε 19 Ιανουαρίου, παρομοιάζει τον Άγιο Μάρκο ως τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, διότι ανέκοψε τον κατήφορο των Ορθοδόξων προς τις κακοδοξίες του Παπισμού, ενώ τον Πάπα τον ομοιάζει προς τον εγωιστή Άγγελο Εωσφόρο, ο οποίος ήθελε να στήσει τον θρόνο του υπεράνω Του Τριαδικού Θεού, όπως ο Πάπας υπεράνω της Εκκλησίας:

«Του Εωσφόρου της Ρώμης φυσιωθέντος δεινώς, και θρόνον αυτού θέντος υπεράνω των άστρων, συ μόνος ζηλώσας ως Μιχαήλ ανεβόησας ένδοξε: στώμεν καλώς, στώμεν πάντες εν ταις σεπταίς των πατέρων Παραδόσεσιν».

Ενώ τώρα βλέπουμε καμαρωτές αφίσες του Οικουμενικού Πατριαρχείου να παρομοιάζουν τον Πάπα με τον Άγιο ένδοξο Απόστολο Πέτρο και να τον ονομάζουν "αγαπητό αδελφό εν Κυρίω).

Ε βρε πως αλλάζουν οι καιροί!!!

                                        -ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ-

ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΑ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΣ

«Έκθεσις του αγιωτάτου μητροπολίτου Εφέσου...» Μάρκου Ευγενικού

   Ἀναγκαία ἐπανάληψη  -μετὰ τὴν Κολυμπάριο Σύνοδο καὶ τὰ ἐπακόλουθά της-  παλαιότερης ἀναρτήσης γιὰ τὸν ἑορτάζοντα σήμερα «Ἄτλαντα τῆς Ὀρθοδοξίας» ἅγιο Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό.

 

Ακτινογραφία των προδοτικών Διαλόγων από τον άγ. ΜΑΡΚΟ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

  Παρουσιάζουμε ἕνα σημαντικὸ κείμενο τοῦ ἁγίου Μάρκου Εὐγενικοῦ μὲ τίτλο «Ἔκθεσις τοῦ ἁγιωτάτου μητροπολίτου Ἐφέσου...». Τὸ κείμενο αὐτὸ

α) Ἀποτελεῖ μιὰ περιγραφή, μιὰ ἀκτινογραφία τῆς παθολογίας τῶν θεολογικῶν Διαλόγων καί, περιγράφοντας ὅσα ἔπραξε ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος καὶ ὅσα παρέλειψαν νὰ πράξουν οἱ ἐπίσκοποι ποὺ συμμετεῖχαν στὴ Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας, διαζωγραφίζει ἐκπληκτικά, τὰ ὅσα κατάπτυστα πράττουν σήμερα οἱ διάφοροι Βαρθολομαῖοι, Ζηζιούληδες, Σαββᾶτοι, Ἰγνάτιοι κ.λπ., οἱ ὁποῖοι εἶναι συνειδητοὶ προδότες τῆς Πίστεως μὲ δίπλωμα Παπικό: γνωρίζουν δηλ. ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία, γνωρίζουν τί ἔπραξαν οἱ Ἅγιοί μας, γνωρίζουν τί ἔπραξε ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός (ποὺ ἀντιμετώπισε ταυτόσημα ἢ δίδυμα μὲ τὰ σημερινὰ θέματα τῶν συγχρόνων ἑνωτικῶν-οὐνιτικῶν Διαλόγων) κι ὅμως πράττουν τὰ ἀντίθετα, ἐκεῖνα ποὺ τοὺς ὑπαγορεύει ἡ ἀποκαλυπτόμενη ἀντίχριστη παγκόσμια ἐξουσία.

β) (Δημοσιεύουμε τὸ κείμενο αὐτό) γιὰ νὰ παύσουν ἐπιτέλους οἱ ἀνακρίβειες καὶ οἱ ἀσέβειες πρὸς τὸ πρόσωπο τοῦ ἁγίου Μάρκου καὶ τῶν ἄλλων ἐπισκόπων ποὺ ἔλαβαν μέρος στὴν Σύνοδο Φερράρας Φλωρεντίας. Μὲ τὸ κείμενο δηλ. αὐτὸ διαψεύδονται ὅσοι Οἰκουμενιστὲς διασπείρουν τὶς ψευδεῖς πληροφορίες (κρίνοντας ἀπὸ κάποιες φιλόφρονες προσφωνήσεις κατὰ τὴν ἔναρξη τῆς Συνόδου)  ὅτι ὅσοι ἔλαβαν μέρος στὸν Διάλογο μὲ τοὺς Παπικούς (καὶ φυσικὰ ὁ ἅγιος Μᾶρκος), εἴτε χαρίστηκαν στὸν Πάπα, εἴτε ἦσαν ἐξ ἀρχῆς φιλενωτικοὶ καὶ ἐνδοτικοὶ εἰς τὰ τῆς Πίστεως.

Εἶναι, ἀκόμα, καιρὸς νὰ παύσουν νὰ παραπληροφοροῦν οἱ λεγόμενοι ἐκ Πειραιῶς "ἀντι-Οἰκουμενιστές" ποὺ τοὺς "συμφέρει" καὶ θέλουν νὰ ἀποδείξουν ὅτι ὁ ἅγιος Μᾶρκος ἐπικοινωνοῦσε ἐκκλησιαστικὰ μὲ λατινόφρονες (ὅπως αὐτοὶ σήμερα μὲ Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ Πατριάρχες) καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι δὲν εἶχε ἀποτειχιστεῖ ἀπὸ αὐτούς! Ὁ ἅγιος Μᾶρκος στὴν παρακάτω «Ἔκθεση», τοὺς διαψεύδει.

Καὶ ἕνα μεγάλο ἐρώτημα εἶναι: Πῶς ὁ ἅγ. Μᾶρκος ἀντελήφθη ἀμέσως –μετὰ τὶς πρῶτες συζητήσεις μὲ τοὺς Λατίνους–ὅτι οἱ Παπικοὶ δὲν ἤθελαν νὰ εὕρουν στὴν Σύνοδο τῆς Φερράρας τὴν ἀλήθεια, καὶ οἱ δικοί μας Οἰκουμενιστὲς Ἀρχιερεῖς καὶ θεολόγοι, διαλεγόμενοι μὲ τοὺς Παπικούς ἐπὶ τόσα χρόνια,  δὲν κατάλαβαν ὅτι οἱ Παπικοὶ τούς (καὶ μᾶς) ἐμπαίζουν, ὅτι προσθέτουν νέες αἱρέσεις ἐπὶ αἱρέσεων, ὅτι οὐδόλως ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀλήθεια (παρὰ διατηροῦν τοὺς Διαλόγους γιὰ νὰ τὴν στραγγαλίσουν ὁλοκληρωτικά) καὶ ὅτι ὁ ἀπώτερος σκοπός τους, (ὅπως ἐπὶ ἁγίου Μάρκου), δὲν εἶναι ἡ εὕρεση της ἀλήθειας, ἀλλὰ ἡ ἐπιθυμία τους νὰ μᾶς ὑποτάξουν;

     Εἰς τό τέλος αὐτῆς τῆς Ἐκθέσεως ὁ ἅγιος γνωστοποιεῖ ἐπίσημα τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀποτείχιση ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστὲς τῆς ἐποχῆς του μὲ τά ἑξῆς: