Το τραγικό παράδειγμα ενός μοντέρνου ιερέως

   Δημοσιεύουμε ένα κείμενο που ασχολείται μ' ένα σημαντικό θέμα: Τα έσχατα και τα σημάδια που δείχνουν ότι τα έσχατα πλησιάζουν. Το κείμενο αυτό το έγραψε ένας ιερέας, ο π. Ανδρέας Αγαθοκλέους.

Και όμως! Ενώ ο π. Ανδρέας αναφέρει την επιφανειακή ευσέβεια, την ασέβεια την μετάδοση και ενασχόληση με μη ορθόδοξες πρακτικές και δόγματα δηλ. με την αίρεση ως σημάδια των εσχάτων, η λύση που προτείνει είναι να μην ασχολούμαστε με το Ίντερνετ και την παραπληροφόρηση. Και αυτό το λέει γράφοντας κείμενο στο Ίντερνετ.

Συνεχίζει όμως παραπέρα αποδεικνύοντας έτσι, γιατί ο Οικουμενισμός προχωράει ακάθεκτος: Ενώ γράφει: "Ο Απόστολος Παύλος μιλά απορριπτικά γι’ αυτούς τους ανθρώπους των εσχάτων καιρών, σημειώνοντας «και αυτούς να τους αποφεύγεις» (Β΄ Τιμ. 3,5)". Ακολουθεί η τραγική διαπίστωση: Επειδή ο ιερέας αυτός γνωρίζει, ότι η Παύλεια έκφραση είναι σαφής εντολή αποτείχισης και απομάκρυνσης από τους κάθε είδους αιρετικούς και ως εκ τούτου πρέπει και ίδιος να την εφαρμόσει, για να το αποφύγει γράφει μετά: "Κι ακόμα, η πληροφορία χωρίς το βίωμα – που θέλει πόνο και χρόνο – δημιουργεί αυτάρκεια, έπαρση και σκληρότητα που οδηγεί στο φανατισμό".

Έτσι αντί να υπακούσει στην εντολή την αντικρούει με το γνωστό επιχείρημα ότι για να πράξεις κάτι τέτοιο πρέπει να είσαι πολύ ψηλά πνευματικά, κάτι που ΔΕΝ ΑΝΑΦΕΡΕΙ Ο ΠΑΥΛΟΣ ΩΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ και γι' αὐτό αρνείται για να μην γίνει "φανατικός". Μάλιστα παραδέχεται ότι ενώ είναι ιερέας δεν είναι σε υψηλό πνευματικό επίπεδο. Έτσι κι αυτός όπως η πλειοψηφία των ιερέων "έχουν «μόρφωσιν εὐσεβείας» αλλά «τὴν δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. 3,5)".

Α.Τ.

Ένα από τα σημεία των εσχάτων ημερών

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους

Η ενασχόληση με τα σημεία που θα προηγηθούν της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, γίνεται έντονη, όταν παρουσιάζονται παγκόσμια ή τοπικά γεγονότα που αυξάνουν την ανασφάλεια και το φόβο. Στην Αγία Γραφή, όπως και στα συγγράμματα των Αγίων Πατέρων, αναφέρονται τέτοια σημεία που δείχνουν ότι βρισκόμαστε στους έσχατους καιρούς.

Ο Απόστολος Παύλος, γράφοντας στο μαθητή του Τιμόθεο, παραθέτει τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που θα ζουν εκείνη την εποχή. Ένα απ’ αυτά είναι ότι θα έχουν «μόρφωσιν εὐσεβείας» αλλά «τὴν δύναμιν αὐτῆς ἠρνημένοι» (Β΄ Τιμ. 3,5). Θα δείχνουν ότι έχουν ευσέβεια, αλλά δεν θα έχουν εμπειρία της αληθινής πνευματικής ζωής. Με άλλα λόγια, θα γνωρίζουν πολλά και θεωρητικά για το Χριστό, την Εκκλησία, την πίστη, τις αρετές, τις εντολές του Χριστού, αλλά δεν θα γνωρίζουν τη δύναμη που πηγάζει από την πράξη, τη σχέση με όλα αυτά τα ζωντανά και αληθινά.

Σε ποια άλλα εποχή, αλήθεια, είχαμε τόση πρόσβαση σε γνώση θεολογική, ιστορική, πατερικών συγγραμμάτων, απ’ ό,τι η δική μας; Το διαδίκτυο δεν έκαμε μόνο «τον κόσμο μια γειτονιά», αλλά και τις βιβλιοθήκες του κόσμου προσιτές στη γειτονιά. Όλοι μπορούν να μελετήσουν ό,τι θέμα θέλουν, που παλαιότερα μπορούσαν μόνο ορισμένοι σε ορισμένους χώρους.

Σεκτοποιημένος ευσεβισμός ή ορθόδοξη πνευματικότητα;

Πριν απαντήσει η Εκκλησία σήμερα στο κεφαλαιώδες τούτο ερώτημα, θα πρέπει να είναι αποφασισμένη να εγκύψει στην αυτοσυνειδησία της, να κάνει τη νεότερη ιστορική της αυτοκριτική και να καταστεί, εφόσον χρειαστεί, δυσάρεστη σε κείνους που προσπαθούν να την προσαρμόσουν στα δικά τους, εφάμαρτα, αντορθόδοξα και πολύμορφα εκκοσμικευτικά δεδομένα. Μια απάντηση σοβαρή, υπεύθυνη και πνευματική θα στοιχίσει εξάπαντος σε πολλά επίπεδα και θα επιφέρει συγκρούσεις σε πολλά μέτωπα.

Η σεκτοποίηση και η πουριτανική περιχαράκωση είναι χαρακτηριστικό που προσιδιάζει κατά κύριο λόγο στις αιρετικές παρασυναγωγές, όπως βλέπουμε το φαινόμενο να διατρέχει την εκκλησιαστική ιστορία. Αυτό σημειώνεται εισαγωγικά σε αντιδιαστολή με την ανοιχτότητα και τον αέρα της αγαπητικής ελευθερίας που πνέει μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας του Χριστού, η οποία Συμπαθεί, Συγχωρεί, αγκαλιάζει και μεταμορφώνει τον σύμπαντα κόσμο στην πορεία του κτιστού Είναι προς την εσχατολογική του εξανάσταση.

Το πρόβλημα των αιρέσεων και των σχισμάτων, βέβαια, έχει το θετικό – αν θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε έτσι – στοιχείο της εξόφθαλμης απόσχισής τους από τη λειτουργική κοινωνία με τις Κανονικές Τοπικές Ορθόδοξες Επισκοπές, οπότε τα πράγματα καθίστανται πλέον διαφανή και ευχερή, τουλάχιστον ως προς την επίσημη και πρώτη αντιμετώπισή τους αναφορικά με την προστασία του λαού του Θεού και την αμυντική και θεραπευτική ποιμαντική τακτική απέναντι στα νοσούντα μέλη του Σώματος του Κυρίου.