Τὰ ὄπλα μας ἐνάντια στὸν φόβο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

                                               

«Καὶ ποιήσετε πάντα τὰ δικαιώματά μου καὶ πάσας τὰς κρίσεις μου καὶ φυλάξεσθε καὶ ποιήσετε αὐτὰ καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γὴς πεποιθότες» (Λευϊτικὸν ΚΕ΄25,18,26,5)

Γιὰ ποιὸ λόγο ὅλοι οἱ λαοὶ εἶναι φοβισμένοι; Τί φοβοῦνται οἱ λαοὶ στὴ γῆ; Τί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος στὴν γῆ;

Ὁ ἕνας λαὸς φοβᾶται τὸν ἄλλο λαό, τρέμει ὁ ἕνας λαὸς τὸν ἄλλο λαό.
Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, τρέμει ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ προπάτορας ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀδὰμ φοβήθηκε στὸν παράδεισο.
Ὁ φόβος κυρίευσε τὸν Ἀδὰμ μέσα στὸν παράδεισο. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν κυριεύσει ὁ φόβος τοὺς ἀπογόνους του Ἀδὰμ πού εἶναι ἐξόριστοι ἀπὸ τὸν παράδεισο;

Ὅταν ὁ Ἀδὰμ μὲ τὴν γυναίκα του παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, παρέβησαν τὸν νόμο τῆς ὑπακοῆς ἐκρύβησαν ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ (Μωυσῆς Γ΄, 8). Κρύφτηκαν ἀνάμεσα στὰ δέντρα τοῦ Παραδείσου, κρύφτηκαν στὸ δάσος, ὅπως ἡ στρουθοκάμηλος κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, ὅταν νιώθει κίνδυνο ἀπὸ τὸν κυνηγό.

Ἄκουσα τὴν φωνή Σου καὶ φοβήθηκα, εἶπε ὁ Ἀδὰμ στὸν Θεό, ὅταν τὸν ρώτησε ὁ Θεός: Ποῦ εἶσαι;

Φόβος καὶ ἀγάπη

Fulton Sheen 

Καθηγητής Ψυχολογίας 

 σσ. Ας το διαβάσουν όσοι ισχυρίζονται, ότι ο 15ος Κανόνας είναι προαιρετικός, διότι, λένε, δεν υπάρχει επιτίμιο.

Ὁλόκληρο τὸ σύμπαν τὸ κυβερνοῦν νόμοι· οἱ νόμοι τῆς φύσεως. Δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ προβάλει ἔνσταση γιατί οἱ νόμοι λειτουργοῦν ἔτσι καὶ ὄχι διαφορετικά.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὑποτάσσεται στοὺς νόμους οἱ νόμοι γίνονται δικοί του-κτῆμα του. Δηλ. στὴν οὐσία ὁ ἴδιος ἔχει κέρδος καὶ ὠφέλεια καὶ ὄχι οἱ νόμοι καθ’ ἑαυτοί. Παράδειγμα: ὅταν ὑποτάσσομαι στοὺς νόμους-κανόνες τῆς ὑγιεινῆς διατηρῶ τὸ σῶμα καὶ ὑγιεινὸ καὶ εὔρωστο.

Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ στὸ πνευματικὸ ἐπίπεδο. Λέει ὁ Χριστός: ἐκεῖνος πού μὲ ἀγαπάει τηρεῖ τὶς ἐντολές μου. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἀληθινὴ ὑπακοὴ ἔχει πηγή της τὴν ἀγάπη καὶ ὄχι τὸν φόβο ἢ τὸν ἐξαναγκασμό.

Ρῖξε μιὰ ματιὰ καὶ θὰ τὸ ἰδεῖς. Ἀκόμη καὶ ὁ χειρότερος ἄνθρωπος τοῦ κόσμου γνωρίζει πολὺ καλὰ τὸ καθῆκον καὶ τὸ χρέος του ἀπέναντι τοῦ ἑαυτοῦ του, τῶν ἄλλων καὶ τοῦ Θεοῦ. Συνεπῶς, τὸ ὅτι ὁ ἄνθρωπος σήμερα βρίσκεται σὲ μιὰ πνευματική-ἐσωτερικὴ διάλυση δὲν ὀφείλεται τόσο στὴν ἄγνοια τοῦ καλοῦ ὅσο στὴν ἔλλειψη διάθεσης ὑπακοῆς στὸ καλὸ· στὸ σωστὸ· στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Τὰ ὄπλα μας ἐνάντια στὸν φόβο

    

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

«Καὶ ποιήσετε πάντα τὰ δικαιώματά μου καὶ πάσας τὰς κρίσεις μου καὶ φυλάξεσθε καὶ ποιήσετε αὐτὰ καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γὴς πεποιθότες» (Λευϊτικὸν ΚΕ΄25,18,26,5)

Γιὰ ποιὸ λόγο ὅλοι οἱ λαοὶ εἶναι φοβισμένοι; Τί φοβοῦνται οἱ λαοὶ στὴ γῆ; Τί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος στὴν γῆ;

Ὁ ἕνας λαὸς φοβᾶται τὸν ἄλλο λαό, τρέμει ὁ ἕνας λαὸς τὸν ἄλλο λαό.

Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, τρέμει ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ προπάτορας ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀδὰμ φοβήθηκε στὸν παράδεισο.

Ὁ φόβος κυρίευσε τὸν Ἀδὰμ μέσα στὸν παράδεισο. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν κυριεύσει ὁ φόβος τοὺς ἀπογόνους του Ἀδὰμ πού εἶναι ἐξόριστοι ἀπὸ τὸν παράδεισο;

Ὅταν ὁ Ἀδὰμ μὲ τὴν γυναίκα του παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, παρέβησαν τὸν νόμο τῆς ὑπακοῆς ἐκρύβησαν ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ (Μωυσῆς Γ΄, 8). Κρύφτηκαν ἀνάμεσα στὰ δέντρα τοῦ Παραδείσου, κρύφτηκαν στὸ δάσος, ὅπως ἡ στρουθοκάμηλος κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, ὅταν νιώθει κίνδυνο ἀπὸ τὸν κυνηγό.

Ἄκουσα τὴν φωνή Σου καὶ φοβήθηκα, εἶπε ὁ Ἀδὰμ στὸν Θεό, ὅταν τὸν ρώτησε ὁ Θεός: Ποῦ εἶσαι;

Καὶ ἔτσι συμβαίνει μέχρι σήμερα μὲ τὴν γενιὰ τοῦ Ἀδάμ. Ὅταν τὸ παιδὶ ὑπακούει στὴν ἐντολὴ τοῦ γονέα του, χαίρεται ἀκούγοντας τὴ φωνή του καὶ χαρούμενο ἐμφανίζεται ἐνώπιόν του. Ὅταν ὅμως παραβιάζει τὴν ἐντολὴ τοῦ γονέα του, φοβᾶται σὰν ἀκούσει τὴν φωνή του, φεύγει τρέχοντας μπροστὰ ἀπὸ τὸ πρόσωπό του, κρύβεται στὰ ἔπιπλα τοῦ σπιτιοῦ, εἴτε στὸ δάσος, καὶ ψάχνει καταφύγιο σὲ κάτι πιὸ παράλογο ἀπὸ τὸν γονέα του. Καὶ ὅταν ἡ ἀγάπη τοῦ γονέα φανερωθεῖ μὲ τὴ φωνή: Ποῦ εἶσαι; Τὸ παιδί, ποὺ ἔκανε ἀταξία, καὶ σήμερα ἀπαντάει τὸ ἴδιο ποὺ ἀπάντησε ὁ Ἀδὰμ στὸν Θεό: «Ἄκουσα τὴν φωνή σου καὶ φοβήθηκα»!

Ο ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΑΣΧΟΛΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΧΘΡΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

"Ως ουν εσμεν επι γης, μετανοήσωμεν" 

Όσο ζούμε, μπορούμε να μετανοήσουμε, μετά είναι αργά.

Ο Φόβος και το Χριστιανικό Θάρρος: Μια Θεολογική Ερμηνεία

         

Ο φόβος είναι μια βαθιά ανθρώπινη εμπειρία, που συχνά παρουσιάζεται στις Γραφές ως δοκιμασία και ως σταυροδρόμι μεταξύ απιστίας και πίστης.

Δεν είναι απλώς ένα ψυχολογικό συναίσθημα, αλλά μια πνευματική κατάσταση, όπου η έλλειψη βεβαιότητας για την παρουσία του Χριστού δοκιμάζει την πίστη.

Αντίστοιχα, το χριστιανικό θάρρος, όπως εκφράζεται με τα λόγια του Χριστού: «Θαρσείτε, εγώ ειμι, μη φοβείσθε», δεν είναι μια απλή ανθρώπινη δύναμη, αλλά μια κατάσταση εμπιστοσύνης στην παρουσία του Θεού ακόμα και εν μέσω κινδύνων.

Ο φόβος έχει δύο βασικές διαστάσεις: πρώτον, είναι φόβος απέναντι στη φύση και τη δύναμη της, κάτι που μαρτυρεί την ανθρώπινη αδυναμία. Δεύτερον, είναι φόβος απέναντι στην απουσία του Χριστού, που αποκαλύπτει τη δοκιμασία της πίστης.

Αυτός ο φόβος δεν είναι απλώς δειλία, αλλά μια έκφραση της ανθρώπινης ανασφάλειας μπροστά στο άγνωστο και το ανεξέλεγκτο.

Είναι ενδεικτικός της πνευματικής ανωριμότητας που απαιτεί δοκιμασίες για να ωριμάσει.

Τί θὰ σοῦ κάνουν τὰ φίδια; Περί φόβου καὶ δειλίας.

 "Διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωκε πνεῦμα δειλίας, ὥστε νὰ μᾶς φοβίζουν αἱ ἀπειλαὶ καὶ οἱ διωγμοί"

        

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ  

Τί θὰ σοῦ κάνουν τὰ φίδια;

Ὁ Ἀπόστολος Τιμόθεος (α΄, 7) τονίζει: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ». Μετάφραση Π. Τρεμπέλα. Διατήρει ἀναμμένον τὸ χάρισμα τοῦτο, ποὺ σὲ κάνει ἄφοβον καὶ θαρραλέον εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου. Διότι ὁ Θεὸς δὲν μᾶς ἔδωκε πνεῦμα δειλίας, ὥστε νὰ μᾶς φοβίζουν αἱ ἀπειλαὶ καὶ οἱ διωγμοί, ἀλλὰ μᾶς ἔδωκε πνεῦμα καὶ χάρισμα δυνάμεως, διὰ νὰ ἀντέχωμεν εἰς τοὺς πειρασμούς· μᾶς ἔδωκε καὶ πνεῦμα ἀγάπης καὶ πνεῦμα, ποὺ μᾶς σωφρονίζει, ὥστε φρόνιμα καὶ συνετὰ νὰ κυβερνῶμεν καὶ τὸν ἑαυτόν μας καὶ τοὺς ἄλλους.
Πρέπει νὰ φοβούμεθα; Τί εἶπε ὁ Κύριος στοὺς μαθητές του «Τί δηλοὶ ἐστε οὕτω; Πῶς οὐκ ἔχετε πίστιν;» (Μᾶρκ. δ΄ 40).
Τί σημαίνει δειλία; Ὀλιγοπιστία, ἔλλεψις ἐμπιστοσύνης στὸν Παντοδύναμο Θεό.
• Μᾶς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος στὴν Ν΄ Ὁμιλία του «Εἰς τὸ Κατὰ Ματθαῖον»: «Κι ὁ Πέτρος, ὁ ὁποῖος ἄν καὶ ἦταν ἀκόμη κυριευμένος ἀπ’ τὸ φόβο, πῆρε θάρρος νὰ βαδίσει ἐπάνω στὰ ὕδατα, ὅμως δὲν μπόρεσε νὰ προβάλη ἀντίσταση στὴν ὁρμὴ τοῦ ἀνέμου, καὶ μάλιστα τὴ στιγμὴ ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸ Χριστό. Ἑπομένως, δὲν ὠφελεῖ καθόλου τὸ νὰ βρίσκεται κανεὶς τοπικῶς κοντὰ στὸ Χριστό, ἐὰν δὲν εἶναι κοντά Του καὶ μὲ τὴν πίστη του.

Τὰ ὄπλα μας ἐνάντια στὸν φόβο

                                 

                              Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

                                        Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος 

«Καὶ ποιήσετε πάντα τὰ δικαιώματά μου καὶ πάσας τὰς κρίσεις μου καὶ φυλάξεσθε καὶ ποιήσετε αὐτὰ καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γὴς πεποιθότες» (Λευϊτικὸν ΚΕ΄25,18,26,5)

Γιὰ ποιὸ λόγο ὅλοι οἱ λαοὶ εἶναι φοβισμένοι; Τί φοβοῦνται οἱ λαοὶ στὴ γῆ; Τί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος στὴν γῆ;

Ὁ ἕνας λαὸς φοβᾶται τὸν ἄλλο λαό, τρέμει ὁ ἕνας λαὸς τὸν ἄλλο λαό.

Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, τρέμει ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ προπάτορας ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀδὰμ φοβήθηκε στὸν παράδεισο.

Ὁ φόβος κυρίευσε τὸν Ἀδὰμ μέσα στὸν παράδεισο. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν κυριεύσει ὁ φόβος τοὺς ἀπογόνους του Ἀδὰμ πού εἶναι ἐξόριστοι ἀπὸ τὸν παράδεισο;

Ὅταν ὁ Ἀδὰμ μὲ τὴν γυναίκα του παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, παρέβησαν τὸν νόμο τῆς ὑπακοῆς ἐκρύβησαν ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ (Μωυσῆς Γ΄, 8). Κρύφτηκαν ἀνάμεσα στὰ δέντρα τοῦ Παραδείσου, κρύφτηκαν στὸ δάσος, ὅπως ἡ στρουθοκάμηλος κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, ὅταν νιώθει κίνδυνο ἀπὸ τὸν κυνηγό.

«Ὅταν κοιτάζουν τήν θέση τους»

Ο με παπικούς συμπροσευχόμενος μητρ. Καλύμνου Παΐσιος έχει επιβάλλει καθεστώς φόβου και τρόμου και όλοι οσφυοκαμπτούν, για να μην χάσουν την θέση τους αδιαφορώντας για το πραγματικό ορθόδοξο κήρυγμα. Ο "ιερέας της ανατολικής εκκλησίας"  τί λέει για όλα αυτά;

Γράφει ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων 

 

«Ὅταν κοιτάζουν τήν θέση τους»

  Σήμερα, Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, 16 Ἰουνίου, ἀφοῦ ἐκκλησιαστήκαμε σὲ μία Μονή, φιλοξενηθήκαμε στὸ Ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς. (Παραλείπω νὰ ἀναφέρω τὸ ὄνομα τῆς Μονῆς ἀπὸ λεπτότητα καὶ εἰλικρινῆ ἀγάπη).

  Ἐκεῖ, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἀντινόης κ.κ. Παντελεήμων ἔλαβε τὸν λόγο καὶ μίλησε γιὰ τὴν σημασία τοῦ ρόλου τῶν Ἁγίων Πατέρων στὴν ὑπεράσπιση τῆς ὀρθῆς διδασκαλίας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Τόνισε ὅλως ἰδιαιτέρως τὸν ὕπουλο ρόλο τῶν αἱρετικῶν τῶν πρώτων αἰώνων, ἀλλὰ καὶ τῶν συγχρόνων Χιλιαστῶν, Ρωμαιοκαθολικῶν, Πεντηκοστιανῶν καὶ Νεοπεντηκοστιανῶν, οἱ ὁποῖοι πλησιάζουν τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, προφαζόμενοι τοὺς καλοὺς καὶ μὲ καλοσύνη ἐπιδιώκουν νὰ προσελκύσουν τοὺς πιστούς. Στὴν πραγματικότητα ὅμως, εἶναι «λύκοι μὲ σχῆμα προβάτου», ὅπως μᾶς προειδοποίησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος.

  Στὴ συνέχεια, ὁ Σεβασμιώτατος ἀνέπτυξε τὸ σοβαρότερο ζήτημα τῆς παναίρεσης τοῦ συγχρόνου Οἰκουμενισμοῦ.

  Ὁ Ἡγούμενος, ποὺ δὲν εἶχε κἄν ἀκούσει τὴν ὁμιλία τοῦ Σεβασμιωτάτου, ἀλλὰ βρισκόταν σὲ ἄλλο χῶρο, ἀφοῦ τὸν πληροφόρησε κάποιος μοναχός, εἰσέρχεται στὸ Ἀρχονταρίκι καὶ μὲ μένος, θυμὸ καὶ αὐθάδεια φωνάζει στὸν Σεβασμιώτατο:

Υπενθύμιση στους φοβοσπείροντες και φοβολάτρες

 Άγ. Παΐσιος: «Θα πλανηθούν αυτοί που τα ερμηνεύουν με το μυαλό»

Οι Γέροντες της Ορθοδοξίας για τα σημεία των καιρών (Μέρος Β’)

| 

Ο Γέρων Παΐσιος με τα παραδείγματα που χρησιμοποιούσε στις ομιλίες του, προσφυώς, συνδύαζε τις δύο συντέλειες, την προσωπική συντέλεια (θάνατο) και τη συντέλεια των πάντων. Το ίδιο έκανε και ο Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος, που σε ομιλία του κήρυττε: « Ως Ιερεύς του υψίστου Θεού… εστοχάσθην ότι είναι ανάγκη να εύρω ένα μέσον διά να δυνηθώ να εξυπνήσω και τον εαυτόν μου και εσάς τους αδελφούς μου και πνευματικά τέκνα εκ του ύπνου της αμαρτίας, της ραθυμίας και της αμελείας και να σας ανυψώσω εκ των φθαρτών και γηίνων εις τα άφθαρτα και ουράνια, να αποσπάσω και ξεκολλήσω την επιθυμίαν και αγάπην υμών εκ των προσκαίρων και υλικών και να προσκολλήσω εις την αγάπην του Θεού και των ουρανίων αγαθών. Ως τοιούτον δε μέσον εφεύρον την ενθύμησιν του θανάτου, την ενθύμησιν της κρίσεως και ανταποδόσεως της φοβεράς ημέρας της Β΄ Παρουσίας, και δεν είναι άλλο μέσον και όπλον τόσον ισχυρόν, δυνατόν και αποτρεπτικόν κατά της αμαρτίας όσον η ενθύμησις του θανάτου και της Δευτέρας Παρουσίας». 

Εμείς θα επισημάνουμε πως όποιοι είναι προσκολλημένοι στην ύλη, ακούν δυσάρεστα όποιον αναφέρεται είτε στη μια είτε στην άλλη συντέλεια. Όμως, ακόμη και αρχαίοι φιλόσοφοι όπως ο Πλάτων έλεγαν πως φιλοσοφία είναι η μνήμη θανάτου. Και αν αυτά λέγονταν στην Αρχαία Ελλάδα, πολύ περισσότερο ισχύουν σήμερα για εμάς τους Χριστιανούς. Η αξία της μνήμης θανάτου, όπως ήδη αναφέρθηκε, τονίζεται ιδιαίτερα στην πατερική και, μάλιστα, στη νηπτική γραμματεία. Και η μνήμη της συντέλειας των πάντων έχει τα ίδια ευεργετικά αποτελέσματα με τη μνήμη θανάτου, τη μνήμη της προσωπικής συντέλειας. Επίσης, αξίζει να σημειωθεί πως η συντέλεια των πάντων μπορεί να λησμονηθεί πιο εύκολα ή και να αμφισβητηθεί από κάποιον. Η προσωπική συντέλεια όχι. Όλοι γνωρίζουν πως, αργά ή γρήγορα, θα τη συναντήσουν. Απ’ την άλλη, η συντέλεια των πάντων νοηματοδοτεί την προσωπική συντέλεια, δίνοντάς της αιώνια προοπτική, την προοπτική της Ανάστασης.

Τὰ ὄπλα μας ἐνάντια στὸν φόβο

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος 

«Καὶ ποιήσετε πάντα τὰ δικαιώματά μου καὶ πάσας τὰς κρίσεις μου καὶ φυλάξεσθε καὶ ποιήσετε αὐτὰ καὶ κατοικήσετε ἐπὶ τῆς γὴς πεποιθότες» (Λευϊτικὸν ΚΕ΄25,18,26,5)

Γιὰ ποιὸ λόγο ὅλοι οἱ λαοὶ εἶναι φοβισμένοι; Τί φοβοῦνται οἱ λαοὶ στὴ γῆ; Τί φοβᾶται ὁ ἄνθρωπος στὴν γῆ;

Ὁ ἕνας λαὸς φοβᾶται τὸν ἄλλο λαό, τρέμει ὁ ἕνας λαὸς τὸν ἄλλο λαό.

Ὁ ἄνθρωπος φοβᾶται τὸν ἄλλο ἄνθρωπο, τρέμει ὁ ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἄλλο ἄνθρωπο.

Καὶ ὁ προπάτορας ὅλων τῶν ἀνθρώπων ὁ Ἀδὰμ φοβήθηκε στὸν παράδεισο.

Ὁ φόβος κυρίευσε τὸν Ἀδὰμ μέσα στὸν παράδεισο. Πῶς λοιπὸν νὰ μὴν κυριεύσει ὁ φόβος τοὺς ἀπογόνους του Ἀδὰμ πού εἶναι ἐξόριστοι ἀπὸ τὸν παράδεισο;

Ὅταν ὁ Ἀδὰμ μὲ τὴν γυναίκα του παράκουσαν τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ, παρέβησαν τὸν νόμο τῆς ὑπακοῆς ἐκρύβησαν ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ (Μωυσῆς Γ΄, 8). Κρύφτηκαν ἀνάμεσα στὰ δέντρα τοῦ Παραδείσου, κρύφτηκαν στὸ δάσος, ὅπως ἡ στρουθοκάμηλος κρύβει τὸ κεφάλι της στὴν ἄμμο, ὅταν νιώθει κίνδυνο ἀπὸ τὸν κυνηγό.

Μία διδακτική ἱστορία γιὰ τὴ Σαρακοστή, αλλά και για τους σημερινούς ποιμένες!

σσ. Και σήμερα οι πολιτικοί, μη φοβούμενοι τον Θεό, τρέφονται με αίμα, όχι μόνο την Σαρακοστή. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχουν άφοβοι ποιμένες, όπως ο Σαλός Νικόλαος, για να τους ντροπιάσουν

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν. Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸν φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕναν δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τὸν δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα». Οἱ στρατιῶτες ἔτρεξαν νὰ τὸν πιάσουν, ὅμως ἐκεῖνος τοὺς ξεγλίστρησε καὶ κρύφτηκε.

Η αφοβία των μαρτύρων και ο φόβος του σημερινού ανθρώπου

 Η αφοβία των μαρτύρων και ο φόβος του σημερινού ανθρώπου

π. Ιωάννου Αν. Γκιάφη, Πολιτικού Επιστήμονος-Θεολόγου

Ένα από τα βασικά συναισθήματα του ανθρώπου είναι και αυτό του φόβου. Μόλις κάποιος συνειδητοποιεί ότι κινδυνεύει ή ότι απειλείται η ακεραιότητά του, αμέσως εκδηλώνει το συναίσθημα του φόβου. Πρόκειται, σύμφωνα με την επιστήμη της ψυχολογίας, για έναν προστατευτικό μηχανισμό του οργανισμού. Δεν είναι παρά μια αμυντική αντίδραση του ατόμου, όταν διακυβεύεται η ίδια του η ζωή. Και πράγματι ο σημερινός άνθρωπος διαρκώς εμφορείται από το φοβικό σύνδρομο είτε όσον αφορά το παρόν, είτε το άγνωστο μέλλον. Αγωνιά και αγχώνεται για την επίτευξη των παροντικών προσδοκιών του, αλλά και "χάνει τον ύπνο του" για την πραγμάτωση των μελλοντικών σχεδίων του. Το θλιβερό είναι ότι κυριευμένος απ' τον φόβο φθάνει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις(ψυχασθένειες, αυτοκτονίες κ.ά.). Συνεπώς η μη σωστή διαχείριση του φόβου μπορεί να οδηγήσει σε καταστρεπτικά αποτελέσματα την ανθρώπινη ύπαρξη.

Η Αγία μας Εκκλησία απέναντι σ' αυτό το "φοβικό σύνδρομο", έρχεται και μας αντιπροτείνει το αειθαλές παράδειγμα του "νέφους των μαρτύρων" της. Και ένα ζωντανό παράδειγμα αφοβίας και τόλμης ενώπιον σκληρών καταστάσεων, είναι και αυτό της αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής(+7 Ιουλίου). Εξερευνώντας κανείς τον θεάρεστο βίο της, εύκολα θα θαυμάσει το γενναίο φρόνημά της μπροστά στα πολυώδυνα βασανιστήρια που υπέμεινε μέχρι το επίγειο τέλος της. Παντού κυριαρχεί η αφοβία της, ως κύριο γνώρισμα του δυναμικού χαρακτήρα της, κάτι που δυστυχώς απουσιάζει από την εποχή μας! Χαρακτηριστικά ο ιερός συναξαριστής μας πληροφορεί πως αρνούμενη να νυμφευθεί έναν πλούσιο νέο ειδωλολάτρη, αμέσως από τον πατέρα του νέου καταγγέλθηκε μαζί με τους γονείς της(Δωρόθεο και Ευσεβεία) στον ηγεμόνα της περιοχής, ως χριστιανική οικογένεια. Ο ηγεμόνας κατέβαλε πολλές προσπάθειες να την μεταπείσει να αλλαξοπιστήσει, όμως η πανέμορφη νύμφη του Χριστού, έμεινε αμετακίνητη στην πίστη της στο "Νυμφίο της Εκκλησίας".