Η αλήθεια περί σημερινών επισκόπων από το στόμα ενός καθηγητού ιερέως!

Τόσο διαχρονικός!

      

      ~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης

Διαπίστωσα ὅτι οἱ ἐκασταχοῦ Μητροπολῖτες πλήν ἐνίων ἐξαιρέσεων, μέ βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθοῦν νά κατατρομοκρατήσουν τους Ἱερεῖς, κυρίως αὐτούς πού σέβονται τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση...

Οἱ γαστρίμαργοι λένε: <Δέν βλάπτουν τά φαγητά καί τά ποτά! Τά ἐξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή ἡ Δεσποτική σοφιστεία στήν παρερμηνεία... τοῦ Εὐαγγελίου. Σέ ὅλο τό μεγαλεῖο της!

Οἱ ἠθικιστές λένε: <Δράση θέλει ὁ Χριστός>. Ἐννοεῖται ποιμαντική δράση, χωρίς ἀγῶνα ἐσωτερικῆς κατάστασης. Δράση, δράση... βράση, βράση... Καί στό τέλος ἐξατμίζονται ὅλα καί μένει ἄδεια ἡ κατσαρόλα.

Οἱ ἀμοραλιστές, ἐκεῖ νά ἀκούσετε φωνές... <Δέν ἀσχολεῖται ὁ Θεός μέ τό πῶς λειτουργοῦν οἱ γενετήσιες ὁρμές μας ἀλλά μέ τήν καρδιά μας>!!

Ὁ ἄλλος φωστῆρας λέει σέ πανορθόδοξες διασκέψεις (τό ἐπέβαλε ἀργότερα στό Μπαλαμάντ): «Παπικοί καί ὀρθόδοξοι ἔχουν τήν ἴδια Ἱερωσύνη!! Ὁδηγοῦν δηλαδή στήν θέωση ταυτοτρόπως. Οἱ διαφορές τους εἶναι ἰδεολογικές καί δέν ἐπηρεάζουν τό ἀποτέλεσμα τῆς δουλειᾶς τους...».... Φταίω τώρα πού ὀνομάζω εἰδωλολατρική τήν εὐχαριστία του;

Ἄλλος βρίζει τούς Ἁγίους.

Τι είναι αίρεση: Ένα νοσοκομείο που δεν ξέρει να θεραπεύει

                                

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Από την αρχή της ιδρύσεως της Εκκλησίας εμφανίσθηκαν διάφορες αιρέσεις, τις οποίες αντιμετώπισε η Εκκλησία συνοδικώς. Η αίρεση διατυπώνεται από κάποιον ή από κάποιους ανθρώπους. Οι οποίοι διδάσκουν μια ετεροδιδασκαλία και σχηματίζουν διάφορες αιρετικές ομάδες, οι οποίες κατ’ αρχάς δρουν μέσα στην Εκκλησία και στην συνέχεια εξέρχονται από αυτήν και δραστηριοποιούνται εκτός της Εκκλησίας, πολεμούν όμως ποικιλοτρόπως την αποκεκαλυμμένη πίστη.

Η λέξη «αίρεση» δηλώνει μια άποψη που αποκλίνει από την επίσημη διδασκαλία μιας θρησκείας και της Εκκλησίας, πρόκειται, δηλαδή, για μια ετεροδιδασκαλία. Ο Απόστολος Παύλος, στην ομιλία του προς τους Πρεσβυτέρους της Εφέσου, αναφέρθηκε στους αιρετικούς, που θα προέλθουν από τους κόλπους της ίδιας της Εκκλησίας. «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαρείς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου· και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πράξεις Κ', 29-30).

Σε μια επιστολή του ο Απόστολος Παύλος αναφέρεται στις αιρέσεις που αναπτύχθηκαν ακόμη και στην πρώτη Εκκλησία: «δει γαρ και αιρέσεις εν υμίν είναι, ίνα οι δόκιμοι φανεροί γένωνται εν υμίν» (Α Κορινθίους ια', 19). Η εμφάνιση των αιρέσεων αποδεικνύει δοκίμους τους Χριστιανούς, γιατί φανερώνει την σταθερότητά τους. Σε άλλη επιστολή του κάνει λόγο για το πώς πρέπει να αντίμετωπίζουν τον αιρετικό: «αιρετικόν άνθρωπον μετά μίαν και δευτέραν νουθεσίαν παραιτού, ειδώς ότι εξέστραπται ο τοιούτος και αμαρτάνει ων αυτοκατάκριτος» (Τίτ. Γ΄ 10-11). 

Τα πραγματικά αίτια του Σχίσματος

 ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

του π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Από το περιοδικό «Εν Συνειδήσει» Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006.

   Η γέννησις του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφεται εις επιστολήν του Αγίου Βονιφατίου προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) το 1741. Οι Φράγκοι είχον διώ­ξει όλους τους Ρωμαίους επισκόπους από την Εκκλησίαν της Φραγκίας και είχαν διορίσει τον εαυτόν τους ως τους επισκόπους και ηγουμένους της Γαλλίας. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κετείχε έκαστος εις  την πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον στα 80 χρόνια από τότε που κατέλαβαν την ιεραρχίαν. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς οπλαρχηγούς συναδέλφους τους. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί καί μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».

Οι Φράγκοι καταδίκασαν τους Ανατολικούς Ρωμαίους ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» ήδη το 794 και το 809, δηλαδή 260 χρόνια ενωρίτερα από το λεγόμενο σχίσμα το 1054. Οι Φρά­γκοι είχαν αρχίσει από το 794 να αποκαλούν τους ελευθέρους Ρωμαίους με τα ονόματα «Γραικοί» και «αιρετικοί» με σκοπό οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να ξεχάσουν βαδμηδόν τους συναδέλ­φους τους εις την Ανατολήν.

Οι Φράγκοι διήρεσαν συγχρόνως τους Ρωμαίους Πατέρες σε λεγομένους Λατίνους και Γραικούς και  εταύτισαν τον εαυτόν τους με τους λεγομένους Λατίνους Πατέρες. Έτσι εδημιούργησαν την ψευδαίσδησιν ότι η Φραγκο-Λατινική τους παράδοσις είναι ένα συνεχόμενον μέρος της παραδόσεως των Λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων. Γενόμενοι οι Δυτικοί Ρωμαίοι δουλοπάροικοι του Φραγκο-Λατινικού Φεουδαλισμού έπαυσαν να παράγουν επισκόπους και ηγουμένους και ολίγους γνωστούς αγίους.

Κατά την διάρκειαν των ετών 1009 με 1046 οι Φραγκο-Λατίνοι αυτοκράτορες της Φραγκίας ίδρυσαν τον σημερινό Παπισμό σε δύο στάδια. πρώτα εγκατέστησαν δια πρώτη φορά αιρετικούς Ρωμαίους πάπες της Ρώμης.

Μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης: «Τό μεγαλύτερο σημερινό πρόβλημα εἶναι οἱ Ἀρχιερεῖς. Τί πίστη ἔχουν…».

Ρωμανίδης: Ἄν φορᾶς τό ἐγκόλπιο γιά νά λιτανεύεις μιά Κολωνακιώτικη ἐκκλησιαστική ἀριστοκρατία ὡς ὑπεροχή, εἶσαι ἕνας μασκαρεμένος ἀπατεωνίσκος…

                    

Ὁ πατήρ Ἰωάννης Ρωμανίδης († 1η Νοεμβρίου 2001) γιά τά Ἱερατικά συνέδρια

«…Δέν πηγαίνω ποτέ σέ Ἱερατικά συνέδρια ὡς ὁμιλητής. Διαπίστωσα ὅτι οἱ ἐκασταχοῦ Μητροπολῖτες πλήν ἐνίων ἐξαιρέσεων, μέ βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθοῦν νά κατατρομοκρατήσουν τους Ἱερεῖς, κυρίως αὐτούς πού σέβονται τήν Ὀρθόδοξη Πίστη καί Παράδοση καί νά ἐπιβάλλουν τήν ἀθεολόγητη ἰδεοληψία τους, τόν ἀδογμάτιστο κοινωνισμό τους ἤ ἀκόμη καί τά πάθη τῆς ἀτιμίας τους… Μέ τέχνη καί τρομοκρατία προσπαθοῦν νά τά ἐπιβάλλουν καί αὐτά… 

Οἱ γαστρίμαργοι λένε: <Δέν βλάπτουν τά φαγητά καί τά ποτά! Τά ἐξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή ἡ Δεσποτική σοφιστεία στήν παρερμηνεία… τοῦ Εὐαγγελίου. Σέ ὅλο τό μεγαλεῖο της!

Οἱ ἠθικιστές λένε: <Δράση θέλει ὁ Χριστός>. Ἐννοεῖται ποιμαντική δράση, χωρίς ἀγῶνα ἐσωτερικῆς κατάστασης. Δράση, δράση… βράση, βράση… Καί στό τέλος ἐξατμίζονται ὅλα καί μένει ἄδεια ἡ κατσαρόλα.

Οἱ ἀμοραλιστές, ἐκεῖ νά ἀκούσετε φωνές… <Δέν ἀσχολεῖται ὁ Θεός μέ τό πῶς λειτουργοῦν οἱ γενετήσιες ὁρμές μας ἀλλά μέ τήν καρδιά μας>. <Καλά, εἶπα σέ κάποιον, ἀκρωτηριασμένοι θά μποῦμε στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Τά γεννητικά ὄργανα, δέν συντονίζονται λειτουργικά μέ τήν καρδιά; Ἄν εἶναι καθαρή ἡ καρδιά, ὅλος ὁ ἄνθρωπος ἔχει τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ διότι δέν ἐκφεύγει λειτουργικά ἀπό τήν ἀρχή καί τό ἀτέλεστον τέλος τῆς ὑποστάσεως, δηλαδή τό κατ’ εἰκόνα καί τό καθ’ ὁμοίωσιν τοῦ Ἀρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στά εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ σώματος δέν πηγαίνει ἡ Θεία Κοινωνία; Δέν θεοῦται ὅλος ὁ ἄνθρωπος; Ὑπάρχουν σημεῖα πού ἐπικρατεῖ ὁ Χριστός καί ἄλλα πού διαφεντεύει ὁ διάβολος; Τί εἴδους πίστη ἔχετε; Τί δυαλισμό εἰσάγετε στήν Ἐκκλησία;>

+π. Ι. Ρωμανίδης «Ποιος είναι άγιος»

Η αγιότητα δεν έχει μια ουμανιστική και ηθικολογική έννοια, αλλά θεολογική.         

 

                                    

Άγιοι λέγονται όλοι όσοι, κατά διαφόρους βαθμούς, μετέχουν της αγιοποιού-θεοποιού ενεργείας του Θεού. Στην κατηγορία των Αγίων συγκαταλέγονται οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Πατέρες και όλοι οι δια μέσου των αιώνων φίλοι του Χριστού, όσοι μετέχουν της φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού, μεταξύ τών οποίων οι μάρτυρες, οι όσιοι ασκητές, κληρικοί και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι. Όλοι αυτοί λέγονται Άγιοι.

Άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά όσοι συνδέονται με τον άσαρκο και σεσαρκωμένο Λόγο, τον Χριστό. Η αγιότητα είναι το κοινό γνώρισμα όλων των Προφητών, Αποστόλων, Πατέρων, Μαρτύρων, Ασκητών. Όλοι είναι Άγιοι, διότι έχουν την αγιοποιό ενέργεια του Θεού, και είναι Πατέρες, διότι γεννούν πνευματικά παιδιά.

«Η διάκριση μεταξύ Αγίων και Πατέρων δεν υπάρχει στους Πατέρες. Στους Πατέρες της Εκκλησίας, οι Άγιοι είναι οι Πατέρες και Πατέρες είναι οι Άγιοι».

Άγιοι λέγονται όσοι δια της καθάρσεως και του φωτισμού φθάνουν στην θέωση, μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού.

«Εκείνοι που έχουν φθάσει στην θέωση και έχουν γίνει Άγιοι, είναι μια πραγματικότητα ή δεν είναι πραγματικότητα; Αυτό είναι το θεμέλιο».

Η αγιότητα δεν έχει μια ουμανιστική και ηθικολογική έννοια, αλλά θεολογική. Άγιοι είναι όσοι θεραπεύθηκαν πνευματικά, δηλαδή όσοι, αφού η καρδιά τους καθαρίσθηκε, έφθασαν στον φωτισμό του νου και την θέωση. Αυτοί είναι τα πραγματικά -ενεργεία- μέλη του Σώματος του Χριστού.

«Υπάρχει η αντίληψη σήμερα ότι αν είναι κανείς καλός άνθρωπος, νομοταγής κλπ. Τότε είναι καλός Χριστιανός, υποψήφιος άγιος. Οπότε, όλες οι γιαγιάδες μας και οι παππούδες μας είναι υποψήφιοι Άγιοι. Αυτά, βέβαια, με τα κριτήρια των ηθικολόγων. Εάν έχη κανείς ηθικολογική αντίληψη περί αγιότητος, τότε μπορεί να έχη τέτοιες αντιλήψεις.

Στην πατερική θεολογία, όμως, υπάρχει άλλη αντίληψη.

Θεωρία της ακτίστου δόξης της Αγίας Τριάδος

                                  

Σφάλμα ο φιλοσοφικός στοχασμός περί Θεού!

π. Ι. Ρωμανίδης

Η γνώση της Αγίας Τριάδος είναι γνωστή από την θεοπτική ενέργεια του Θεού. Ο θεούμενος αποκτά προσωπική πείρα ότι η ενέργεια της δόξης της Αγίας Τριάδος είναι άκτιστη.

«Ο θεούμενος, όταν δη την αγία Τριάδα, ξέρει ότι είναι άκτιστη και η δόξα κλπ. Από την εμπειρία της Θεώσεως βγαίνουν όλα αυτά τα πράγματα».

Η θεωρία του ακτίστου Φωτός από τους θεουμένους είναι απλανής, δηλαδή είναι αληθής, δεν υπεισέρχεται ψεύδος, και ο θεόπτης δεν πλανάται. Με «το Άκτιστον αυτοπτικόν όμμα του Θεού» ο θεόπτης διακρίνει το άκτιστο Φως, τόσο από το κτιστό φως του ηλίου, όσο και από το κτιστό φως του διαβόλου, ο οποίος μερικές φορές «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορινθίους Ια', 14).

Υπάρχουν σαφείς διαφορές μεταξύ ακτίστου και κτιστού φωτός, όπως βεβαιώνουν οι «πείρα μεμυημένοι».

_«Δὲν εἶναι ἡ ὕπαρξις τοῦ ἐπισκόπου ἡ ἐγγύησις ὅτι μία Σύνοδος ἐμφορεῖται ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Οὔτε ἡ Χάρις τῆς Ἀρχιερωσύνης ὁδηγεῖ τὴν Ἐκκλησία "εἰς πάσαν τὴν ἀλήθειαν"»

                                                        

π. Ἰωάννου Ῥωμανίδου †

Πῶς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο καθοδηγεῖ, ποιοὺς καθοδηγεῖ καὶ σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ καθοδήγησις; 

Ἐκεῖνο ποὺ λένε μερικοὶ ὅτι, ὅταν μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος ἀποφασίση κάτι, αὐτὸ εἶναι ἀλάθητο, ἐπειδὴ ἡ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι θεόπνευστη κλπ., εἶναι σὰν νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ δεχθοῦμε ὡς ἀλάθητη διδασκαλία ὅ,τι ἀποφασίζει καὶ διακηρύσσει μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος. Αὐτὸ εἶναι καὶ τὸ πνεῦμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ Πάπα.

Βέβαια εἶναι σωστὸ ὅτι μία Οἰκουμενικὴ Σύνοδος εἶναι ἀλάθητη, ὅτι διδάσκει ἀλαθήτως, ὅτι εἶναι ὠφέλιμη γιὰ τὴν πίστι μας κλπ. Ναί, ἀλλὰ πῶς γίνεται καὶ εἶναι ἀλάθητη; Γιατί εἶναι ἀλάθητη; Γιατί οἱ ἀποφάσεις της εἶναι ἀλάθητες;

Ἡ μοντέρνα Ὀρθόδοξη θεολογία μιλάει πάρα πολὺ γιὰ θεοπνευστία.

Ἀπὸ ὅσα ἔχω διαβάσει, βλέπω νὰ μιλᾶνε περὶ θεοπνευστίας, ἀλλὰ δὲν ἔχω βρῆ περιγραφὴ τῆς θεοπνευστίας...

ἐκείνης γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶνε. 

Εἴπαμε ὅτι καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι καὶ οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες συμφωνοῦν στὸ ὅτι ἡ Ἁγία Γραφὴ εἶναι θεόπνευστος. Τί σημαίνει ὅμως θεοπνευστία; Καί, ἐὰν σώζεται κάπου, ποῦ σώζεται; 

Θὰ πῆ ὅμως κάποιος: Καλά, θεόπνευστοι ἦταν μόνο οἱ Προφῆτες καὶ οἱ Ἀπόστολοι; Μετά τούς Ἀποστόλους δὲν ἔχομε θεοπνεύστους ἀνθρώπους; Δὲν ἔχομε θεόπνευστα συγγράμματα ἐκτός τῆς Ἁγίας Γραφῆς; Καί, ἐὰν ναί, ποιοὶ εἶναι αὐτοὶ οἱ θεόπνευστοι ἄνθρωποι;

Καὶ ἂν ὑπάρχουν, πῶς ξέρομε ὅτι εἶναι θεόπνευστοι; Οἱ Προφῆτες ξέρομε ὅτι ἦσαν θεόπνευστοι. Ὁμοίως καὶ οἱ Ἀπόστολοι ἤσαν θεόπνευστοι. Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ αὐτούς, ποιοὶ ἄλλοι ἦσαν ἢ εἶναι θεόπνευστοι; Ἐπίσης ποιὰ εἶναι τὰ διάφορα στάδια αὐτῆς τῆς θεοπνευστίας, καὶ πῶς διακρίνονται; 

Ο μακαριστός π.Ιωάννης Ρωμανίδης για τα Ιερατικά συνέδρια

                              

«…Δεν πηγαίνω ποτέ σε Ιερατικά συνέδρια ως ομιλητής. Διαπίστωσα ότι οι εκασταχού Μητροπολίτες πλην ενίων εξαιρέσεων, με βλοσυρότητα Σουλτάνων προσπαθούν να κατατρομοκρατήσουν τους Ιερείς, κυρίως αυτούς που σέβονται την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση και να επιβάλλουν την αθεολόγητη ιδεοληψία τους, τον αδογμάτιστο κοινωνισμό τους ή ακόμη και τα πάθη της ατιμίας τους… Με τέχνη και τρομοκρατία προσπαθούν να τα επιβάλλουν και αυτά… 

Οι γαστρίμαργοι λένε: <Δεν βλάπτουν τα φαγητά και τα ποτά! Τα εξερχόμενα βλάπτουν>. Φανερή η Δεσποτική σοφιστεία στην παρερμηνεία του Ευαγγελίου. Σε όλο το μεγαλείο της!  

Οι ηθικιστές λένε: <Δράση θέλει ο Χριστός>. Εννοείται ποιμαντική δράση, χωρίς αγώνα εσωτερικής κατάστασης. Δράση, δράση…Βράση, βράση… Και στο τέλος εξατμίζονται όλα και μένει άδεια η κατσαρόλα.  

Οι αμοραλιστές, εκεί να ακούσετε φωνές…<Δεν ασχολείται ο Θεός με το πώς λειτουργούν οι γενετήσιες ορμές μας αλλά με την καρδιά μας>. <Καλά, είπα σε κάποιον, ακρωτηριασμένοι θα μπούμε στη Βασιλεία του Θεού; Τα γεννητικά όργανα, δεν συντονίζονται λειτουργικά με την καρδιά; Αν είναι καθαρή η καρδιά, όλος ο άνθρωπος έχει την άκτιστη Χάρη του Θεού διότι δεν εκφεύγει λειτουργικά από την αρχή και το ατέλεστον τέλος της υποστάσεως, δηλαδή το κατ’ εικόνα και το καθ’ ομοίωσιν του Αρχετύπου Συνανάρχου Λόγου. Στα ευαίσθητα σημεία του σώματος δεν πηγαίνει η Θεία Κοινωνία; Δεν θεούται όλος ο άνθρωπος; Υπάρχουν σημεία που επικρατεί ο Χριστός και άλλα που διαφεντεύει ο διάβολος; Τί είδους πίστη έχετε; Τί δυαλισμό εισάγετε στην Εκκλησία;> 

Οἱ αἱρετικοί καί ἡ διδασκαλία τους- Πρωτοπρ. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου (♱) (Μέρος 2ον)

 

Τὸ πρῶτο μέρος  ΕΔΩ

β) Ἀπὸ τὴν αἵρεσι τοῦ Ἀρείου περὶ Ἐνσαρκώσεως.

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς διαμάχης μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῶν Ἀρειανῶν ὑπῆρχαν ὡρισμένα σημεῖα ἐπαφῆς μεταξὺ τῶν δύο. Ὅτι δηλαδὴ μόνον ὁ Θεὸς γνωρίζει τὴν οὐσία Του καὶ ὅτι ὁ Θεὸς ἔχει οὐσιώδη ἐνέργεια, ἡ ὁποία δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν οὐσία Του (διάκρισις μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐνεργείας). Γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο ὁ Θεὸς ὅταν δημιουργῇ τὸν κόσμο, τὸν δημιουργεῖ ὄχι κατ᾿ οὐσίαν, ἀλλὰ κατὰ βούλησιν καὶ κατ᾿ ἐνέργειαν. Ὁπότε ὑπάρχει ἕνωσις τῆς ἀκτίστου ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μὲ τὰ κτίσματα.

Βέβαια μεταξύ τους οἱ διάφορες μορφὲς τῆς ἀκτίστου ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ δὲν ταυτίζονται. Διότι δὲν εἶναι τὸ ἴδιο πρᾶγμα ἡ δημιουργικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν συντηρητικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἢ μὲ τὴν καθαρτικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἢ μὲ τὴν φωτιστικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ ἢ μὲ τὴν θεωτικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Δὲν ὑπάρχει μεταξύ τους ταυτότης, διότι, ἂν ὑπῆρχε ταυτότης, τότε ὅλα τὰ κτίσματα θὰ μετεῖχαν στὴν θεωτικὴ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Αὐτὰ ὅλα προέρχονται ἀπὸ ἐμπειρία τῆς θεώσεως τῶν Πατέρων καὶ εἶναι τὰ θεμέλια τῆς διδασκαλίας τους ἐναντίον τῶν αἱρετικῶν. Δηλαδή, ἡ ἀφετηρία τῆς Πατερικῆς διδασκαλίας εἶναι ἡ διαφοροποίησις, ἡ διάκρισις, μεταξὺ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὰ οἱ Ἀρειανοὶ τὰ πῆραν καὶ τὰ φιλοσοφοποίησαν. Δέχθηκαν τὴν διάκρισι μεταξὺ οὐσίας καὶ ἐνεργείας, ἔκαναν τὴν μάχη τους ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας καὶ εἶπαν ὅτι ὁ Λόγος δὲν γνωρίζει τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ. Ἀπόδειξις τούτου, εἶπαν, εἶναι ὅτι δὲν ἔχει ὅλες τίς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Ἀπόδειξις γι᾿ αὐτό, λένε, εἶναι ὅτι δὲν γνωρίζει τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ὅτι δηλαδὴ ἀγνοεῖ ὡρισμένα πράγματα, τὰ ὁποῖα γνωρίζει μόνον ὁ Πατήρ. Ἑπομένως, ἐφ᾿ ὅσον δὲν ἔχῃ ὅλην τὴν γνῶσι, αὐτὸ σημαίνει ὅτι δὲν ἔχει καὶ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ.

Μέσα σ᾿ αὐτὴν τὴν διαμάχη καὶ οἱ Ἀρειανοὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι πῆραν ὁλόκληρη τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν χώρισαν καὶ ἔκαναν τρεῖς στῆλες, στὶς ὁποῖες κατέγραψαν μία-μία ὅλες τίς ἐνέργειες κάθε Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος ποὺ ἀναφέρονται στὴν Ἁγία Γραφή. Εἶπαν δηλαδὴ αὐτὲς εἶναι οἱ ἐνέργειες τοῦ Πατρός, αὐτὲς τοῦ Λόγου καὶ αὐτὲς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔκαναν δηλαδὴ μία ταξινόμησι. Οἱ Ὀρθόδοξοι, μὲ τὸν τρόπο αὐτό, βρῆκαν ὅτι ὅλες τίς ἐνέργειες ποὺ ἔχει ὁ Πατήρ, τίς ἔχει καὶ ὁ Υἱὸς καὶ ὅλες τίς ἐνέργειες ποὺ ἔχουν ὁ Πατὴρ καὶ ὁ Υἱός, τίς ἔχει καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Αὐτὰ τὰ εἶπαν οἱ Ὀρθόδοξοι. Ὁπότε ταυτίζονται οἱ ἐνέργειες τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἄρα ταυτίζεται ἡ οὐσία Τους. Διότι αὐτὲς οἱ ἐνέργειες εἶναι οἱ φυσικὲς ἐνέργειες τῆς οὐσίας. Ὁπότε μεταξὺ τῶν τριῶν ὑποστάσεων ὑπάρχει κοινωνία οὐσίας καὶ οὐσιώδους ἐνεργείας. Αὐτὴ εἶναι ἡ διδασκαλία τῶν Πατέρων.

Οἱ αἱρετικοί καί ἡ διδασκαλία τους - Πρωτοπρ. Ἰωάννου Σ. Ρωμανίδου (♱) (Μέρος 1ον)

                         

Ὁ αἱρετικοὶ ἔκαναν, ὅπως εἴπαμε, φιλοσοφικὴ διάκρισι μεταξὺ τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, διότι πῆραν τὴν Ἁγιογραφικὴ διάκρισι, ποὺ δὲν εἶναι φιλοσοφικὴ καὶ τὴν ἐφιλοσοφοποίησαν. Αὐτοὶ εἶναι: Ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεύς, ὁ Λουκιανός, οἱ Συλλουκιανισταί, δηλαδὴ οἱ Ἀρειανοὶ καὶ μετὰ οἱ Νεστοριανοί, οἱ ὁποῖοι ἀκολουθοῦν τὴν ἴδια παράδοσι τῶν προηγουμένων.

Ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς δίδασκε ὅτι στὸν Χριστὸ δὲν ὑπάρχει φυσικὴ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων, ἀλλὰ ὑπάρχει κατὰ βούλησιν ἕνωσις ἢ κατ᾿ ἐνέργειαν ἕνωσις ἤ, ὅπως ὁ ἴδιος ἀναφέρει σὲ ὡρισμένα σημεῖα, «ἕνωσις κατὰ ποιότητα». Δὲν ἔγινε δηλαδὴ στὸν Χριστὸ ἕνωσις τῆς φύσεως τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀνθρωπίνη φύσι τοῦ Λόγου, ἀλλὰ ἕνωσις τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐνέργεια τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως τοῦ Λόγου. Ἔτσι ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς κατεδικάσθῃ ὡς αἱρετικός.

Ἦταν ὅμως αἱρετικὸς ὄχι μόνον στὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἔκανε διάκρισι μεταξὺ τῆς οὐσίας καὶ τῆς ἐνεργείας στὸν Θεό, ἀλλὰ ἦταν αἱρετικὸς καὶ στὴν Τριαδολογία.  Ἠρνεῖτο δηλαδὴ τὴν ὕπαρξι τῶν τριῶν Προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδος. Δὲν πίστευε ὅτι ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα εἶναι μόνιμες διακρίσεις στὸν Θεό, ἀλλὰ ὅτι εἶναι προσωρινὲς διακρίσεις καὶ ὅτι ὑπάρχει μόνο μία οὐσία καὶ μία ὑπόστασις στὸν Θεό, ἡ ὁποία ἔχει τὴν ἐνέργεια. Ἡ ἐνέργεια αὐτὴ εἶναι εἴτε ὁ Λόγος εἴτε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

Ὁπότε ἔχομε τὴν ὑπόστασι τοῦ Θεοῦ Πατρὸς μὲ τὴν ἐνέργεια τοῦ Λόγου καὶ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Συνεπῶς ὁ Λόγος καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο γίνονται δύο ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ. Δηλαδὴ γιὰ τὸν Παῦλο τὸν Σαμοσατέα ἔχομε Ἐνσάρκωσι τῆς ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι τῆς ὑποστάσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Ὁπότε ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ὁ ἔνσαρκος Θεός, ἀλλὰ εἶναι ἕνας θεόπνευστος ἄνθρωπος, δηλαδὴ ἕνας ἄνθρωπος μέσα στὸν ὁποῖο κατοικεῖ ὁ Θεός. Γι᾿ αὐτὸ ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς καταδικάσθηκε ὡς αἱρετικὸς ὄχι μόνο στὴν Χριστολογία του, ἀλλὰ καὶ στὴν Τριαδολογία του. Εἶναι δηλαδὴ διπλὰ αἱρετικός.

Μετὰ ὅμως ὁ μαθητής του ὁ Λουκιανὸς ἔκανε μία τροποποίησι τῆς διδασκαλίας τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως. Καὶ αὐτὸ μπορεῖ κανεὶς νὰ τὸ ἀναγνωρίσῃ, μόνο ὅταν λάβῃ ὑπ᾿ ὄψιν ὅτι ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς ἦταν αἱρετικός. Ὁ Λουκιανὸς ἔκανε προσαρμογὴ στὴν παραπάνω διδασκαλία, ἐπειδὴ ὁ  Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς καταδικάσθηκε. Δηλαδὴ οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Παύλου τοῦ Σαμοσατέως (ὁ Λουκιανὸς καὶ οἱ μαθηταί του, ποὺ εἶναι οἱ Ἀρειανοὶ) πρόσθεσαν στὸν Θεὸ τίς δύο ὑποστάσεις, δηλαδὴ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ δὲν δεχόταν ὁ Σαμοσατεὺς καὶ τοῦτο γιὰ νὰ μὴν ἀκολουθήσουν καὶ ἐκεῖνοι τὴν μοῖρα ἐκείνου καὶ καταδικασθοῦν καὶ αὐτοὶ ὡς αἱρετικοί.

Τὸ ὅτι ἔγινε αὐτὴ ἡ προσαρμογή, τὸ πληροφορούμεθα ἀπὸ τὰ συγγράμματα τῶν Ἀρειανῶν, ποὺ εἶναι μαθηταὶ τοῦ Λουκιανοῦ, διότι δὲν ἔχομε συγγράμματα τοῦ ἰδίου τοῦ Λουκιανοῦ. Τὸ πληροφορούμεθα δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Ἄρειο, τὸν Εὐσέβιο Νικομηδείας κλπ. Ἐπειδὴ λοιπὸν ὁ Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς καταδικάσθηκε, διότι δὲν δεχόταν τὴν κατ᾿ οὐσίαν ἕνωσι στὸν Χριστὸ μὲ τὴν ὑπόστασι τοῦ Λόγου, ὡς καί την κατὰ φύσιν ἕνωσι τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν οὐσία τοῦ Θεοῦ, πρόσθεσαν ἐκεῖνοι ἐνσάρκωσι κατὰ φύσιν καὶ καθ᾿ ὑπόστασιν.

Ὁπότε οἱ Συλλουκιανισταὶ διδάσκουν ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι τρεῖς ὑποστάσεις, Πατήρ, Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεὸς καὶ ἄνθρωπος καὶ ὅτι ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων στὸν Χριστὸ εἶναι φυσικὴ καὶ μάλιστα κατ᾿ οὐσίαν. Ἄν ἀντιμετωπίσῃ κανεὶς ἐκ πρώτης ὄψεως αὐτὴν τὴν προσαρμογή, λέγει: Μπᾶ, αὐτοὶ διδάσκουν ὅπως διδάσκουν καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι! Τί παράπονο μποροῦμε νὰ ἔχωμε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀπὸ τὸν μαθητή τους τὸν Ἄρειο; Καὶ τοῦτο, διότι καὶ ὁ Ἄρειος ἔλεγε ὅτι ὁ Λόγος γεννᾷται ἐκ τοῦ Πατρὸς πρὸ τῶν αἰώνων, πρᾶγμα ποὺ τὸ λένε ἐπίσης ὅλοι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Ὁπότε γιατί οἱ Ἀρειανοὶ καὶ ὁ Ἄρειος νὰ εἶναι αἱρετικοί;

Οι θεούμενοι Πατέρες θεμέλιο της εκκλησιαστικής ζωής

            

Του μακαριστού πατρός Ιωάννη Ρωμανίδη †

Οι θεούμενοι που μετέχουν της δόξης του Θεού, δηλαδή οι Προφήτες, Απόστολοι, Πατέρες, Όσιοι, Άγιοι, είναι το θεμέλιο και η βάση της εκκλησιαστικής ζωής.

Η Εκκλησία δεν είναι μια ανθρωποκεντρική οργάνωση, αλλά το τεθεωμένο Σώμα του Χριστού και κοινωνία Θεώσεως. Κεφαλή της είναι ο Χριστός και μέλη της είναι οι κατά διαφόρους βαθμούς μετέχοντες της Θεώσεως, που λέγονται θεούμενοι.