Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου υπέρ της διακοπής κοινωνίας με Αθηναγόρα και λοιπούς Οικουμενιστές.

Ψηφιοποίηση: katanixi.gr

«Ἡ διακοπή της μετ’ αὐτῶν ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας κατέστη πλέον ἐπιβεβλημένη διὰ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἑλλάδος»

Επιστολή π. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, 4/2/1971.

«Ἐδημοσιεύθη χθὲς ἡ εἴδησις ὅτι δύο ἀκόμη Ἀρχιερεῖς, οἱ Σιατίστης Πολύκαρπος καὶ Μηθύμνης Ἰάκωβος, ἔπαυσαν νὰ μνημονεύουν τὸν Οἰκουμενικὸν Πατριάρχην, ὡς εἶχον πράξει ἐνωρίτερον οἱ Μητροπολῖται Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος, Φλωρίνης Αὐγουστῖνος καὶ Παραμυθίας Παῦλος. Περιττὸν νὰ τονίσωμεν ὅτι ἡ ἐνέργεια αὕτη τῶν πέντε θαραλλέων Ἱεραρχῶν εἶναι ἀπολύτως κανονική. Ὁ ΛΑ’ Ἀποσολικὸς Κανῶν ἐπιτρέπει εἰς Κληρικοὺς νὰ παύουν τὸ μνημόσυνον τοῦ Προϊσταμένου των Ἐπισκόπου, ἂν εἰς τοῦτον διακρίνουν σφάλμα περὶ τὴν «εὐσέβειαν», ἤτοι περὶ τὴν Ὀρθόδοξον Πίστιν. Ὁ δὲ ΙΕ’ Κανῶν τῆς Πρωτοδευτέρας λεγομένης Συνόδου ὄχι μόνον δὲν τιμωρεῖ, ἀλλὰ καὶ ἀξίους «τῆς πρεπούσης τιμῆς» θεωρεῖ τοὺς Ἐπισκόπους ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι θὰ ἔπαυον αὐτοβούλως καὶ «πρὸ Συνοδικῆς διαγνώσεως» τὸ μνημόσυνον Πατριάρχου κηρύσσοντος «γυμνὴ τὴ κεφαλή», δηλαδὴ ἀπροκαλύπτως, «αἵρεσιν τινὰ παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην».

Εἶναι δὲ γνωστὸν ὅτι ὁ Παπισμὸς καὶ τὰ αἱρετικὰ δόγματά του κατεδικάσθησαν ὡς αἵρεσις ὄχι μόνον ὑπὸ ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας Πατέρων, ὡς ὁ Μ. Φώτιος, ὁ Γρηγόριος Παλαμᾶς, ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός, κ.α., ἀλλὰ καὶ ὑπὸ μεγάλων Συνόδων, συνελθουσῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Φωτίου καὶ Μιχαὴλ Κηρουλαρίου, καθὼς καὶ ὑπὸ ἄλλων μεταγενεστέρων Συνόδων (ἐν Μόσχᾳ τὸ 1441, ἐν Ἱεροσολύμοις τὸ 1443, ἐν Κων/πόλει τὸ 1484 κλπ.). Εἶναι ἐξ ἴσου πάλιν γνωστὸν ὅτι ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ὅλα αὐτὰ τὰ γράφει εἰς τὰ παλαιά του ὑποδήματα καὶ διὰ δημοσίων δηλώσεών του, ἄλλοτε λέγει ὅτι «τίποτε δὲν μᾶς χωρίζει» ἀπὸ τὰς ποικίλας αἱρέσεις τῆς Δύσεως καὶ ἄλλοτε χαρακτιρίζει ὡς ἁπλᾶ «τοπικά ἔθιμα» τὰ αἱρετικὰ Φιλιόκβε καὶ τὰ Ἀλάθητα καὶ τὰ Πρωτεῖα, διὰ τὰ ὁποῖα ἡ Ὀρθοδοξία ἀναθεμάτισε τὸν Παπισμόν. Καλῶς λοιπὸν καὶ δικαίως καὶ συμφώνως πρὸς τοὺς Ι. Κανόνας ἔπαυσαν νὰ τὸν μνημονεύουν οἱ πέντε Ἱεράρχαι.

Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Πικταβίου ὁ Ὁμολογητής τόν 4ο αἰ. διαπιστώνει, ὅτι ἡ πνευματική διάκριση τῶν ἁπλῶν Ὀρθοδόξων τούς καθιστᾷ ἐνίοτε θεολογικότερους ἀπό τούς Κληρικούς!

«Τά ὦτα τοῦ λαοῦ εἶναι ἁγιότερα ἀπό τίς καρδιές τῶν Ἱερωμένων… Σᾶς ἔχει καταλάβει κακῶς ἡ ἀγάπη τῶν τοίχων, ἔχετε κακῶς προσκυνήσει τήν Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ ὑπό μορφήν ὀροφῶν καί κτηρίων, ἔχετε κακῶς σπρώξει κάτω ἀπό αὐτά τό ὄνομα τῆς εἰρήνης».

                            

Τοῦ Μοναχοῦ Σεραφείμ Ζήση

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367)

1α. Ἠ ἀποτελεσματική «οἰκονομία» καί διάκριση τοῦ Ἁγίου Ἱλαρίου

2. Τό θεολογικό διακύβευμα τῆς ἐποχῆς (351 – 361)

3. Σημαντικά ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς κατά τοῦ Ἐπισκόπου Αὐξεντίου

3α. Ἡ θόλωση τῆς ἀκριβείας στά ἐκκλησιαστικά Δόγματα προετοιμάζει τήν αἵρεση, ἀλλά καί τήν εἴσοδο τοῦ Ἀντιχρίστου

3β. Ὁ Ἐπίσκοπος Αὐξέντιος εἶναι αἱρετικός καί ἀντίχριστος, μολονότι φαινομενικῶς ὁμιλεῖ ὀρθοδόξως

4. Τό Ὀρθόδοξο Ποίμνιο ἀντιλαμβάνεται ὀρθοδόξως ἐκεῖνα πού οἱ αἱρετίζοντες Ἐπίσκοποι διαστρέφουν πρός τήν αἵρεση

5. Ὁ κίνδυνος τῆς προσκολλήσεώς μας στά ἐκκλησιαστικά κτήρια· προτιμότερη ἡ Ὀρθοδοξία στίς ἐρημιές

1. Ποιός εἶναι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Πικταβίου (c. 310 – c. 367) 

Ἡ παροῦσα περιδιάβασή μας στίς ὁδούς τῆς πρώιμης ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας μᾶς ὁδηγεῖ στόν ἱερό Ἱλάριο, Ἐπίσκοπο Πικταβίου (τοῦ σημερινοῦ Πουατιέ, Poitiers, τῆς Δυτ. Γαλλίας), καί στίς ἔνδοξες ἐκκλησιαστικές σελίδες τῶν μαρτυρικῶν ἀγώνων τῶν Ὀρθοδόξων κατά τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρειανισμοῦ τόν 4ο αἰῶνα [1].

Φοβερός ἐχθρός τῆς αἱρέσεως σέ λόγους καί ἔργα, ὁ Ἱλάριος ἀπεκλήθη «Ἀθανάσιος τῆς Δύσεως» καί «Σφύρα [κατά] τῶν Ἀρειανῶν» (“malleus Arianorum”)· τούς ὁποίους πράγματι σφυροκόπησε τόσον ἐπίμονα, ὥστε ἐπανειλημμένως νά ὑποστεῖ διωγμούς καί τετραετῆ ἐξορία χάριν τῆς Ὀρθοδοξίας. Καί αὐτῆς ἀνεδείχθη στήν Δύση στήριγμα, «Στῦλος Ὀρθοδοξίας» θά λέγαμε, ὅπως καί ὁ Μέγας Ἀθανάσιος στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή. Λίγο μετά τόν θάνατό του ἤδη ἐθεωρεῖτο, ὅτι ὁ Ἅγιος Ἱλάριος, μαζί μέ τούς Ἁγίους Κυπριανό καί Ἀμβρόσιο, συναριθμεῖται στούς τρεῖς ἐπιφανεῖς τετελειωμένους «μάρτυρες καί Ὁμολογητές» τῆς Ἐκκλησίας τῆς Δύσεως [2]. Ἡ μνήμη του ἑορτάζεται στήν Δύση στίς 13 Ἰανουαρίου (ἀλλά πρό τῆς δεκαετίας τοῦ 1970, στίς 14 τοῦ μηνός). Στά παλαιότερα ἑλληνικά Συναξάρια (καί τίς Πατρολογίες καί Ἐγκυκλοπαιδεῖες κ.ἄ.), ὅσο καί ἄν ἐρευνήσαμε ἀρχικῶς, δέν εὑρήκαμε νά μνημονεύεται ἑορτασμός τῆς μνήμης του ἀπό τούς Ἀνατολικούς Ὀρθοδόξους· σέ ἀνάλογες νεότερες συναξαριστικές ἐκδόσεις, ὡστόσο, ἔντυπες καί ψηφιακές, οἱ ὁποῖες ἔχουν συμπεριλάβει ἀκόμη περισσοτέρους παλαιούς Ὀρθοδόξους Ἁγίους τῆς Δύσεως, ἔχει ἐνταχθεῖ καί ὁ Ἅγιος Ἱλάριος στίς 13 Ἰανουαρίου [3]. Ἅλλωστε ὁ Ἅγιος Ἱερώνυμος (c. 342-420) σέ δύο τοὐλάχιστον σημεῖα τῶν ἔργων του ὀνομάζει τόν Ἱλάριο «ἅγιο» καί πολλές φορές «Ὁμολογητή», τόν ἔχει δέ συμπεριλάβει στό ἔργο του De Viris Illustribus (Περί τῶν Ἐπιφανῶν Ἀνδρῶν), ἐνῷ καί ὁ δυτικός ἐκκλησιαστικός ἱστορικός καί θεολόγος Ρουφῖνος (345-411) ἐπίσης τόν χαρακτηρίζει ὡς «ἅγιο ἄνδρα» καί «Ὁμολογητή». [4] Ἀκόμηκαί στήν καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολή ὁ ἱερός Θεοδώρητος Κύρου (c. 393 – c. 457) στόν Ἐρανιστή του παραθέτει ἐκτενῆ θεολογική γνώμη τοῦ «Ἁγίου Ἱλαρίου Ἐπισκόπου καί Ὁμολογητοῦ» [5].

Ὁ Ἅγιος, λοιπόν, Ἱλάριος, Γέροντας τοῦ Ἁγίου Μαρτίνου τῆς Τουρώνης, δηλ. τῆς Tours (316/336 – 397), ὑπῆρξε ὄχι μόνον ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικός ὑμνογράφος τῆς Δύσεως, ἀλλά κυρίως ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος μέ τά τριαδολογικά καί πολεμικά κατά τῶν Ἀρειανῶν ἔργα του κατέστησε κατανοητή στήν Δύση τήν θεολογία τῆς συγκρούσεως στήν Ἀνατολή μεταξύ Ὀρθοδόξων καί Ἀρειανῶν. Σέ αὐτό συνετέλεσε ἡ καλή γνώση του τῆς ἑλληνικῆς γλώσσης, ἡ ὁποία τοῦ κατέστησε προσιτή τήν γραμματεία τῶν δικῶν μας, Ἀνατολικῶν, ἑλληνοφώνων Ἁγίων Πατέρων.

π. Παύλος Δημητρακόπουλος: Εισαγωγική ομιλία κατά Κολυμπαρίου· και εξήγηση της αποτείχισής του.

Χαιρετίζουμε την έστω και τώρα αποτείχιση του πάλαι ποτέ αρνητού της π. Παύλου Δημητρακόπουλου από όλους της Επισκόπους της Ελλαδικής Εκκλησίας και του ευχόμαστε καλόν αγώνα και κάθε βοηθεια από τον Θεό. Ελπίζουμε να μας πει που λειτουργεί για να καλυφθούν οι μεγάλες ανάγκες ποίμανσης του ποιμνίου.

    

Διέκοψε ο άγ. Ιουστίνος Πόποβιτς το μνημόσυνο του Σέρβου Πατριάρχη Γερμανού λόγω του Οικουμενισμού; Η απάντηση είναι ναι!

Παρουσιάζουμε τὴν μαρτυρία τοῦ Χωροεπισκόπου Νοβο-Μπρντὸ καὶ Παννονίας Μαξίμου τῆς ἐπισκοπῆς Ράσκας-Πριζρένης στὴν ἐξορία, στὴν ὁποία ἀποδεικνύεται μὲ λεπτομέρειες ὅτι ὁ ἄγ. Ἰουστῖνος Πόποβιτς εἶχε πράγματι διακόψει τὸ μνημόσυνο τοῦ Σέρβου πατριάρχη Γερμανοῦ ὡς Οἰκουμενιστοῦ. Ὁ Μάξιμος δίνει τὴν πληροφορία αὐτὴ στὰ πλαίσια μίας ἀπάντησής του στὸν ἀρχιμανδρίτη Νικόδημο Μπογκοσάβλιεβιτς, ὁ ὁποῖος κατηγορεῖ τοὺς ἀποτειχισμένους ὡς αἱρετικοὺς δαστρεβλώνοντας τὸν 15ο Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Αὐτὴ ἡ πληροφορία ἐπιβεβαιώνει καὶ τὸ τότε ἄρθρο τοῦ Ο.Τ. καὶ ἀποστομώνει ὅσους ἄνευ ἀποδείξεων ὑποστηρίζουν ὅτι τάχα ὁ Ἅγιος δὲν ἀποτειχίστηκε, γιὰ νὰ πνίξουν τὶς ἀντιδράσεις τοῦ ποιμνίου ἐναντίον τῶν οἰκουμενιστικῶν αἱρετικῶν διδασκαλιῶν κα καινοτομιῶν. Λέει μεταξὺ ἄλλων ὁ Μάξιμος (τὸ σχόλιο συνεχίζεται μετὰ τὸ κείμενο): 

«Η διάκριση «Συνόδων» και «Πατέρων»

Καταλάβατε, λοιπόν, το μήνυμα· για σας και γι' αυτούς που οδηγήσατε σε πλάνη κάναμε έντονες τις κρίσιμες λέξεις του κανόνα, που σε σκόνη και στάχτη διασκορπίζουν την πλάνη σας ότι χρειάζεται να χωριστεί κανείς από τον προκαθήμενο που κηρύττει μόνο εκείνη την αίρεση που έχει συνοδικά καταδικαστεί. Αυτός είναι ο ισχυρισμός σας, ενώ στον ίδιο τον κανόνα βλέπουμε ότι αρκεί η αίρεση να έχει καταδικαστεί και από τους Πατέρες! Ποιων Πατέρων; Φυσικά, των αγίων Πατέρων. Και ποιος μεταξύ των αγίων Πατέρων καταδίκασε με τον πιο ηχηρό τρόπο την αίρεση του οικουμενισμού; Ο άγιος Ιουστίνος του Τσέλιε (Πόποβιτς)! Αυτός επίσημα αγιοκατατάχθηκε και με αυτή την πράξη της αγιοκατάταξης οι οικουμενιστές, λοιπόν, επικαλέστηκαν την ανάθεμα αυτού του αγίου Πατέρα, ο οποίος την ομολογία του οικουμενισμού τους ονομάζει αναμφίβολα αίρεση. Αλλά μήπως είναι μοναχική φωνή μεταξύ των αγίων Πατέρων; Καθόλου! Ο άγιος Γαβριήλ Γεωργιανός, ο άγιος γέροντας Παΐσιος, ο άγιος Σεραφείμ Σομπόλεφ και πλήθος άλλων σύγχρονων και επίσημα αγιοκαταταγμένων(!) Πατέρων καταδικάζουν αναμφίβολα τον οικουμενισμό ως κακή αίρεση, που πράγματι είναι. Με αυτό είναι φανερό τι είδους και πόση πλάνη διαδίδετε και συγχέετε τους απλόκαρδους χριστιανούς που η συνείδηση τους ωθεί να παλεύουν και να αντιστέκονται στην οικουμενιστική αίρεση και στους φορείς και κήρυκές της, ενώ εσείς με τέτοιο γράψιμό σας παγιδεύετε τη συνείδησή τους. Καταλάβετε, λοιπόν, ότι είστε σε πλάνη και συνετιστείτε!

Η μαρτυρία του επισκόπου Νικοδήμου Μιλάς

Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας μας διδάσκει.

Στην Εκκλησία της Γεωργίας η αποτείχιση όχι μόνο δεν θεωρούταν σχίσμα αλλά ίσχυε ως η εκκλησιαστική ορθή στάση απέναντι σε ποιμένες που ετεροδιδασκαλούν. Η διακοπή μνημόνευσης του (+) Πατριάρχη Ηλία του Β΄ λόγω Οικουμενισμού επέφερε την αποχώρηση της Εκκλησίας της Γεωργίας από το Π.Σ.Ε. Ιδίως τα μοναστήρια (όπως πάντοτε στην Εκκλησία) πρωτοστάτησαν στον αγώνα αυτό. Στην Ελλάδα όμως; 

Έρευνα: πρωτοπρεσβύτερος Δημήτριος Αθανασίου 

Ο Πατριάρχης Γεωργίας Ηλίας Β' (1933-2026), ο οποίος κοιμήθηκε πρόσφατα στις 17 Μαρτίου 2026, αντιμετώπισε κατά το παρελθόν σοβαρές κατηγορίες από συντηρητικά εκκλησιαστικά στοιχεία σχετικά με οικουμενιστικές πρακτικές.

Οι Κατηγορίες και η Σύγκρουση του 1997

Το κρίσιμο σημείο ήταν η συμμετοχή του στην ηγεσία του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Από το 1978 έως το 1983, ο Ηλίας Β' υπηρέτησε ως συμπρόεδρος του ΠΣΕ . Αυτή η ενεργή συμμετοχή προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από παραδοσιακά μοναστήρια.

Τον Απρίλιο του 1997, η αδελφότητα της Μονής του Αγίου Σίου του Μγκβίμε εξέδωσε ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας τον Πατριάρχη για «αίρεση του Οικουμενισμού» . Η επιστολή υποστήριζε ότι:Η συμμετοχή στο ΠΣΕ συνιστά αποδοχή της «θεωρίας των κλάδων» που αρνείται το δόγμα της «Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας»

Οι λειτουργικές συμπροσευχές με αιρετικούς εισάγουν βαθύτερα την αίρεση στο σώμα της Εκκλησίας

Την ίδια περίοδο, πολλά μοναστήρια (Μονή Μπετάνια, Λαύρα Αγίου Δαβίδ Γκαρέτζε, Μονή Ζάρζμα) διέκοψαν την ευχαριστιακή κοινωνία με τον Πατριάρχη Ηλία Β' λόγω των οικουμενιστικών του πρακτικών . Κληρικοί της περιοχής Γκούρια απείλησαν με σχίσμα εάν η Εκκλησία δεν αποχωρούσε από το ΠΣΕ.

Τα Μοναστήρια που Διέκοψαν την Ευχαριστιακή Κοινωνία (1997)

1. Μονή του Αγίου Σίου του Μγκβίμε (Monastery of Saint Shio of Mghvime)

Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Γεώργιος

Ημερομηνία διακοπής: 14/27 Απριλίου 1997

Η αδελφότητα εξέδωσε ανοιχτή επιστολή κατηγορώντας τον Πατριάρχη για «αίρεση του Οικουμενισμού» . Στην επιστολή τους επικαλέστηκαν τον Κανόνα ΙΕ' της Α' και Β' Συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος αναφέρει ότι όσοι διακόπτουν την κοινωνία με επίσκοπο που δημόσια κηρύσσει αίρεση «δεν μόνον ουκ υπόκεινται κανονική τιμωρία... αλλά και αξίζουν της πρεπούσης τιμής μεταξύ των Ορθοδόξων» .

2. Λαύρα του Οσίου Δαβίδ του Γκαρέτζε (Lavra of Saint David of Garedzhe)

Ηγούμενος: Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος

Ημερομηνία διακοπής: 17/30 Απριλίου 1997

Ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος όχι μόνο διέκοψε την ευχαριστιακή κοινωνία με τον Πατριάρχη, αλλά παραιτήθηκε και από το αξίωμα του ηγουμένου .

«Παρουσίαση καί ἀνάλυση τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἔργου τοῦ Θεοδώρου Ἀγαλλιανοῦ ” Ἱερομνήμονός τινος διάλογος μετά Μοναχοῦ τινος κατά Λατίνων” τῆς δεκαετίας τοῦ 1440»

                        

«Παρουσίαση καί ἀνάλυση τοῦ ἀντιπαπικοῦ ἔργου τοῦ Θεοδώρου Ἀγαλλιανοῦ ” Ἱερομνήμονός τινος διάλογος μετά Μοναχοῦ τινος κατά Λατίνων” τῆς δεκαετίας τοῦ 1440»

Ὁ πλασμένος διάλογος αὐτός εἶναι ἔργο ἀνωνύμου (κατ΄ ἀρχήν) λογίου συγγραφέως τοῦ 15ου αἰῶνος, ὁ ὁποῖος – σύμφωνα μέ τήν πλοκή τοῦ διαλόγου, ὡς πρωταγωνιστής του – ἦταν εὐρέως καί διεθνῶς γνωστός ὡς ὁμολογητής τῆς Ὀρθοδοξίας, τελοῦσε δέ ὑπό διωγμό ἀπό τίς ἐκκλησιαστικές καί αὐτοκρατορικές ὑπηρεσίες ἐντός τῆς Βασιλευούσης Κωνσταντινουπόλεως. 

Ὅπως προκύπτει ἀπό ἔγκυρα στοιχεῖα, συντάκτης τοῦ κειμένου ὑπῆρξε ὁ Ἱερομνήμων Θεόδωρος Ἀγαλλιανός (1400-1474), γνωστός ὀρθόδοξος λόγιος, τῆς μερίδος τῶν κατά τοῦ λατινισμοῦ “ἐνισταμένων” (κατά τήν ἔκφραση τοῦ κειμένου του) Ὀρθοδόξων τῆς Κωνσταντινουπόλεως στά μέσα τοῦ 15ου αἰῶνος.

Ὁ διάλογος λοιπόν διαμείβεται μεταξύ κάποιου “Ἱερομνήμονος” (12ου τῆ τάξει ἀξιωματούχου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου) καί κάποιου Μοναχοῦ προσκυνητοῦ-ἐπισκέπτου, προερχομένου ἀπό τά Εὐχάιτα (τήν Θεοδωρούπολη), ὁ ὁποῖος ἔχει ζῆλο ὑπέρ τῆς Πίστεως καί κατά τῶν προδοτῶν Κληρικῶν πού συνήνεσαν στήν ψευδο-ένωση Φερράρας-Φλωρεντίας· ὁ διάλογος εἶναι γραμμένος στήν λογία, ἀττική, διάλεκτο καί τοποθετεῖται στήν περίοδο μετά τήν παρέλευση δύο ἐτῶν ἀπό τήν ἑνωτική Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), δηλαδή γύρω στό ἔτος 1442, καί μέχρι τήν πτώση (Ἅλωση) τῆς ΚΠόλεως (1453) [b].

Ἀπάντηση πρὸς γνωστὸ καλύμνιο ἱερέα ποὺ νομίζει ότι (κατ)έχει "πνευματικό τακτ"!

1. Ο Μητρ. Καλύμνου Παΐσιος και ιερείς συμπροσεύχονται με τον Καρδινάλιο Κοχ που κάνει τον σταυρό του ανάποδα. Θα το έκανε αυτό ο άγ. Παΐσιος ή Πορφύριος ή Ιάκωβος Τσαλίκης από ποιμαντικό τάκτ;

τοῦ Ἁδαμαντίου Τσακίρογλου

Μοῦ ἐστάλησαν ἀπὸ τὸν λογαριασμό ἱερέως, του π. Παντελεήμονος Κρούσκου, στὸ FACEBOOK τὸ ἑξῆς σχόλιο τοῦ ἱερέως αὐτοῦ:

„Οφείλω να σας θυμίσω ότι επειδή κάποιοι παραπέμπετε σε εκτός Εκκλησίας πηγές, τάχα αγωνιστών, τα εξής:  Οι Πατέρες της Εκκλησιας , που εκαναν τόσο αντιαιρετικό αγωνα δεν μιλούσαν ετσι απαξιωτικά και νομικιστικά. Αυτος ειναι ενας κοσμος που ζει με τα σκανδαλα και την αλαζονεια, οτι μονο αυτοι ειναι καλοί Χριστιανοι και ομολογητές με άνωθεν αποστολη και κανενας αλλος. Και ουτε νοιαζονται για τον φωτισμο ή την σωτηρια των αλλων. Ακομα και αν ενας αρχιερεας πεσει σε πλανη δεν ειναι αυτος τροπος κριτικης του. Αυτο ειναι προτεσταντισμος και εγωπαθεια. Ασεβεια προς την ιερωσυνη. Συνηθως οι αποτειχισμενοι ή ενισταμενοι δεν εχουν πιστη, εργα, ασκηση και αγαπη για τον Θεο και επικαλουνται την προσκολληση στους κανονες και τους νομους για να φανουν δικαιοι στους ανθρωπους. Αναπληρώνουν χαοτικά κενά και πνευματικές ελλείψεις με τέτοιες ομολογίες, που θυμίζουν θεατρίνους σε παροξυσμό ερμηνείας. Εντυπωσιασμοί δηλαδή.  Οι πολλες ομολογιες κρυβουν πολυ σαλτσα . Σε αυτό τον κατήφορο παρασέρνουν πολλούς ειλικρινείς και αγνούς Χριστιανούς με γνήσιες ευαισθησίες Πίστης , οι οποίοι παρεξηγούν καταστάσεις, όχι λογω ανοησίας, αλλά επειδή είναι καλοπροαίρετοι και αγαπούν τον Χριστό και την ομολογία Του. Τώρα εσείς, οι οποιοι είστε εντός των τειχών προβληματιστείτε τί θελετε να είστε και σε ποιούς θέλετε  να αποβλέπετε. Εμείς ακολουθούμε το ποιμαντικό τακτ (διάκριση) το οποίο κοσμούσε  Παΐσιο, Πορφύριο και Άγιους Πατέρες , οι οποιοι τιμούσαν πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρούν από την αρχική πίστη“ (εδώ).

Ἂν ο π. Παντελεήμων περιοριζόταν στὶς προσωπικὲς ὕβρεις καὶ στὶς ἀφ' ὑψηλου εἰρωνεῖες (ὑπέροχα καὶ τὰ δύο γιὰ ἕναν ἱερέα), ὅπως συνηθίζει, δὲν θὰ ἀπαντοῦσα, διότι αὐτὸ μᾶς προστάζει ὁ Κύριος. Ἐπειδὴ ὅμως ὁ ἱερέας αὐτὸς καταδικάζει ἀγωνιζόμενους γιὰ τὴν Πίστη τους πιστούς καὶ τοὺς θέτει μάλιστα (ὡσὰν σύνοδος) εκτός Εκκλησίας!!!, ὑποστηρίζοντας μάλιστα ὅτι ἔτσι ὑπακούει στοὺς ἁγ. Πατέρες χωρὶς ὅμως νὰ παρουσιάζει ἔστω καὶ μία πατερικὴ ἀπόδειξη τῶν ὅσων λέει, καὶ ἐπειδὴ ἐπηρεάζει κι ἄλλους καλοκάγαθους πιστούς, θὰ ἀπαντήσω κάνοντας τὸ ἀντίθετο ἀπὸ αὐτόν:

Θὰ ἀπαντήσω όνομάζοντας πρόσωπα καὶ ὄχι ἀνώνυμα ὅπως κάνει ὁ π. Παντελεήμων.

Θὰ ἀπαντήσω μὲ πηγὲς καὶ ὄχι αὐθαίρετα, ὅπως κάνει ὁ π. Παντελεήμων:

α) Γενικά: Ναί, πάτερ, ἔχετε δίκιο: Δυστυχῶς πολλοὶ λαϊκοὶ ποὺ ἀσκοῦν κριτικὴ γιὰ ὅσα γίνονται στὴν Ἐκκλησία, πρῶτος καὶ χειρότερος ἐγώ, δὲν ἔχουμε οὔτε τὶς πνευματικὲς ἀρετές, οὔτε τὸ ἀνάστημα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ εἴχαμε καὶ σίγουρα ὑποπίπτουμε σὲ λάθη. Εὐθυνόμαστε κι ἐμεῖς γιὰ ὅλα τὰ κακῶς κείμενα κι ἔχουμε σὲ μεγάλο βαθμὸ ἐκκοσμικευθεῖ. Μακάρι νὰ γίνουμε μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ κάποτε καλύτεροι. Ὅμως ἐσεῖς δὲν βλέπω νὰ κάνετε τὸ ἀντίθετο, ἀλλὰ κάνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖο μᾶς κατηγορεῖτε (βλ. προτεσταντισμος και εγωπαθεια) μὲ χειρότερο μάλιστα τρόπο, διότι καὶ σιγεῖτε καὶ καλύπτετε τὸ λάθος. Δὲν βλέπω νὰ ἀναλαμβάνετε  τὴν δική σας εὐθύνη σας, τὴν τοῦ ἐπισκόπου σας καὶ ὅλων τῶν κληρικῶν ποὺ ἄφησαν τὸ ποίμνιο βορὰ τῆς παναίρεσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, τῆς ἐκκοσμίκευσης, τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τόσων ἄλλων κακῶν. Εἶναι τόσοι πολλοὶ οἱ πνευματικοὶ νόμοι ποὺ παραβαίνονται ἀπὸ πατριάρχες, ἐπισκόπους (καὶ ἀπὸ τὸν δικό σας), ἀρχιμανδρῖτες, ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ποὺ ἂν ὑπῆρχε Ὀρθόδοξο πνεῦμα στὴν Ἱεραρχία καὶ ἂν ἐτηροῦντο οἱ Ἱ. Κανόνες, θὰ ἔπρεπε ἡ πλειοψηφία νὰ εἶχε τουλάχιστον τιμωρηθεῖ.

Μακάρι νὰ μιλοῦσαν (ἀλλὰ νὰ μιλοῦσαν πραγματικὰ κι ὄχι νὰ φλυαροῦσαν στὸ Facebook) οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ λαϊκοὶ νὰ σιωποῦσαν. Ὁ ποιμὴν εἶναι ὑπεύθυνος γιὰ τὰ πρόβατα καὶ ὄχι τὰ πρόβατα. Τὸ λέει ξεκάθαρα ὁ Ἰεζεκιήλ (κεφ. 34, 2 μτφρ. Τρεμπέλα):

…Αὐτὰ λέγει ὁ μόνος Κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ παντός: Σεῖς, ποιμένες τοῦ Ἰσραήλ, ἄραγε τοὺς ἑαυτούς τους βόσκουν καὶ φροντίζουν συνήθως οἱ ποιμένες; Δὲν εἶναι ἔργον τῶν ποιμένων νὰ βόσκουν καὶ νὰ φροντίζουν τὰ πρόβατά των;

Ὁ ποιμὴν θὰ δώσει λόγο (πόσο τρομερό καὶ ἐλάχιστοι ὠχριοῦν μὲ αὐτὴ τὴν σκέψη) γιὰ κάθε χαμένη ψυχὴ γιὰ κάθε χαμένο πρόβατο. Ὁ 58ος Κανόνας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων ἐπιβάλλει ἀφορισμὸ ὄχι σὲ λαϊκό, ἀλλὰ σὲ Ἐπισκόπους καὶ Πρεσβυτέρους ποὺ ἀμελοῦν τὸ ποίμνιό τους! Ὁ 55ος Λαοδικείας ἀπαγορεύει σὲ Κληρικοὺς νὰ κάνουν συμπόσια. Θέλετε νὰ δοῦμε πόσοι ἐπίσκοποι κάνουν συμπόσια καὶ συναυλίες; Ο 24ος καὶ 51ος τῆς Πενθέκτης ἀπαγορεύουν σὲ κληρικοὺς νὰ πηγαίνουν σὲ θέατρα, σινεμὰ καὶ γήπεδα. Θέλετε νὰ δοῦμε πόσοι καταργοῦν τοὺς Κανόνες αὐτούς; Καὶ τὸ χειρότερο: Ἀμέτρητοι Ἱ. Κανόνες ἐπιβάλλουν τὴν καθαίρεση τῶν κληρικῶν ποὺ συμπροσεύχονται μὲ αἱρετικοὺς καὶ μάλιστα μέσα σὲ ἱ. ναό. Ἐδῶ ἦρθε ὁ Πάπας γιὰ πολλοστὴ φορά, ἔγιναν συμπροσευχές, πολυχρόνια, ἀσπασμοί, ἀπαγγέλθηκε τὸ σύμβολο τῆς Πίστεως, ἔγιναν τόσα καὶ τόσα γιὰ πολλοστὴ φορά καὶ ἐσεῖς κάνετε ὅτι δὲν γνωρίζετε. Ἡ ἐκκλησία, πάτερ, δὲν άπαγορεύει στοὺς λαϊκούς οὔτε νὰ μιλοῦν, ὅταν οἱ ἱερεῖς ἀσχολοῦνται περισσότερο μὲ τὸ προφίλ τους στὸ διαδίκτυο (βγάζουν φωτογραφίες ἀκόμα καὶ στὸν στὴν ἱερὴ στιγμὴ τοῦ καθαγιασμοῦ τῶν Ἱ. Δώρων καὶ τὶς δημοσιεύουν) παρὰ μὲ τὴν Ἐκκλησία, οὔτε νὰ ἀποτειχίζονται νὰ διακόπτουν δηλ. τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τὸν «δημοσίᾳ καί γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ’ Ἐκκλησίας» αἱρετίζοντα ἐπίσκοπο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν. Τὸ λένε ξεκάθαρα οἱ Ἀποστολικὲς Διαταγές (ἀλήθεια γι' αὐτὸ δὲν τὶς διδάσκετε στὸ ποίμνιό σας;):

Λογικὰ γὰρ τὰ πρόβατα καὶ οἱ κριοὶ οὗτοι, ἀλλ' οὐκ ἄλογα, ἵνα μήποτε εἴπῃ ὁ λαϊκός· ἐγὼ πρόβατόν εἰμι καὶ οὐ ποιμήν. Ὥσπερ δὲ τῷ καλῷ ποιμένι τὸ μὴ ἀκολουθοῦν πρόβατον λύκοις ἔκκειται εἰς διαφθοράν, οὕτως τῷ πονηρῷ ποιμένι τὸ ἀκολουθοῦν πρόδηλον ἔχει τὸν θάνατον, ὅτι κατατρώξεται αὐτό. Διὸ φευκτέον ἀπὸ τῶν φθοροποιῶν ποιμένων» (Διαταγ. Ἀποστ. 2,19).

 Ἐκτὸς ἂν δὲν ξέρετε ἀρχαῖα, ποὺ δὲν τὸ νομίζω.

β) Λέτε, πάτερ, ὅτι εἴμαστε ἐκτὸς Ἐκκλησίας ἐνῶ ἐσεῖς ἀκολουθεῖτε τοὺς Πατέρες. Λέτε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε ἀσεβεῖς ἀπέναντι στὴν Ἱερωσύνη, ἐπειδὴ ἀσκοῦμε καυστικὸ ἔλεγχο στοὺς μισθωτοὺς ποιμένες (ἡ ὀνομασία αὐτὴ εἶναι ἀπὸ τὴν Β΄ ἐπιστολὴ τοῦ Κόντογλου κατὰ τοῦ Πατριάρχου, ἄλλος ἔνας κατ' ἐσᾶς "θεατρίνος σε παροξυσμό ερμηνείας") ἐνῶ ἐσεῖς φυσικὰ εἶστε πλήρης σεβασμοῦ καὶ ὑπακοῆς.

Σᾶς παρουσιάζω, λοιπὸν πάτερ, τὴν ἀπάντηση τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (εἶναι μεγάλος Πατέρας γιὰ ἐσᾶς ὁ Ἅγιος αὐτός; γιὰ τὴν Ἐκκλησία εἶναι)   στὸν πατρ. Κων/πόλεως Ἰ. Καλέκα (πρὸ συνοδικῆς καταδίκης του), ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν Σύνοδο του 1341 φυλάκισε, καθαίρεσε καὶ ἀναθεμάτισε τὸν ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ(!!!), ἐπειδὴ διέκοψε τὴν μνημόνευση καὶ τὴν κοινωνία μαζί του  (ἔτσι ἔκαναν πάντα οἱ Πατέρες, καὶ ὁ ἅγ. Παΐσιος ἐπὶ Ἀθηναγόρα κι ὄχι ὅπως κακοδιδασκαλεῖτε ἐσεῖς) λόγω λατινοφιλίας καὶ αἵρεσης (βλ. σήμερα Βαρθολομαίο καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν):

Ὁ Καλέκας ἐξέδωσε μάλιστα ἐγκύκλιον ἐπιστολὴ ἀναθεματίζοντας τὸν ἅγ. Γρηγόριο καὶ τοὺς ὁμόφρονάς του, δηλ. τοὺς Ὀρθόδοξους. Διαβάζοντας την θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ πεῖ ὅτι γράφτηκε σήμερα ἴσως καὶ ἀπὸ τὰ χέρια σας. Αὐτὴ ἔλεγε, μεταξύ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς:

«Τὸν Παλαμᾶν καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτοῦ, ...τολμήσαντας ἀκανονίστως καὶ ἀκρίτως ἀποκόψαι τὸ μνημόσυνόν μου, τῷ ἀπὸ τῆς ζωαρχικῆς καί ἁγίας Τριάδος δεσμῷ καθυποβάλλομεν, καὶ τῷ ἀναθέματι παραπέμπομεν. Ἡ ὑπογραφή Ἰωάννης ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως νέας Ρώμης καὶ οἰκουμενικός πατριάρχης» (P.G. 150, 863D).

Τὸν ἀναθεματισμὸ τοῦ Ἁγίου ὑπέγραψαν κι ἄλλοι Ἐπίσκοποι, ὁ Ἅγιος ὅμως δὲν ὑπάκουσε, ἀλλά κατ’ ἰδίαν συνέχισε νά λειτουργεῖ (P.G. 150, 880D). Γιατὶ δὲν ὑπάκουσε ὁ Ἅγιος, πάτερ, στὸν μὴ ἀπὸ Σύνοδο καταδικασμένο πατριάρχη; Γιατὶ πρότεινε στοὺς Ὀρθόδοξους νὰ πράξουν τὸ ἴδιο:

«Τούτου τοίνυν οὕτω καὶ τοσαυτάκις παντὸς τοῦ τῶν ὀρθοδόξων πληρώματος ἐκκεκομμένου, λείπεται τῶν ἀδυνάτων εἶναι τελεῖν ἐν τοῖς εὐσεβέσι τὸν μὴ ἀφωρισμένον ἐκ τούτου (σσ. εἶναι ἀδύνατον νὰ συναριθμεῖται στὶς τάξεις τῶν εὐσεβῶν ὁ μὴ ἀπεκκομένος ἀπὸ τὸν Καλέκα), τοῦ καταλόγου δ’ εἶναι χριστιανῶν ἀληθῶς καί τῷ Θεῷ ἡνωμένον κατ’ εὐσεβῆ πίστιν, ὅστις ἄν εἴη τούτων ἕνεκεν ἀφωρισμένος ἐκ τούτου (σσ. ὁ δὲ ἀπεκκομένος ἀπὸ τὸν Καλέκα δηλ. τον Πατριάρχη εἶναι ἑνωμένος μὲ τὸν Θεό.)» (ΕΠΕ 3, 692, Ἀναίρεσις ἐξηγήσεως τόμου Καλέκα). Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

«Ποῖος κλῆρος, ποία μερίς, τίς γνησιότης πρὸς τὴν Χριστοῦ ἐκκλησίαν, τῷ συνηγόρῳ τοῦ ψεύδους, ἐκκλησίαν, ἥ ”στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας” κατὰ Παῦλόν ἐστιν...; Καὶ γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καὶ οἱ μὴ τῆς ἀληθείας ὄντες οὐδὲ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας εἰσί, καὶ τοσοῦτο μᾶλλον, ὅσον ἄν καὶ σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καὶ ἀρχιποίμενας ἱεροὺς ἑαυτοὺς καλοῦντες καὶ ὑπ’ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδὲ γάρ προσώποις τὸν χριστιανισμόν, ἀλλ’ ἀληθείᾳ καὶ ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα» (Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ΕΠΕ 3, 606). Βλέπετε τι λέει ὁ Ἅγιος, πάτερ;  Ἀκόμα καὶ ποιμένες κι ἂν εἶστε καὶ ἀρχιποιμένες, ἂν δὲν εἶστε μὲ τὴν Ἀλήθεια, δὲν ἀνήκετε στὴν Ἐκκλησία! Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ὁ δὲ μαθητὴς τοῦ Ἀγίου Ἰωσήφ Καλόθετος στὴν ὁμιλία του, ἡ ὁποία ἐπιγράφεται «Κατά Ἰωάννου Καλέκα» γράφει: «Λέγει γοῦν ὁ χρηστὸς ποιμὴν οὗτος, ὅτι ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποίηκεν ἑαυτῆς ἡ ἐκκλησία, ὡς μὴ θελήσαντας δοῦναι ὁμολογίαν ἔγγραφον. Ποίαν ἐκκλησίαν φάσκει ἀποβλήτους ἡμᾶς πεποιηκέναι; Τὴν τῶν ἀποστόλων; Καὶ μὴν παντάπασιν ἡμεῖς ἐκείνη σύμφωνοι καὶ σπουδασταὶ καὶ ὑπὲρ ἐκείνης πάντα παθεῖν εἱλόμεθα... Ὥστ’ οὐχί ἐκείνην φάσκει ἀποβεβληκέναι ἡμᾶς –πῶς γάρ;– ἀλλ’ ἥν αὐτὸς ὑπεστήσατο νεοφανῆ ἐκκλησίαν καὶ νεοφανῆ δόγματα... Πόθεν σύ ἐκκλησία εὐσεβῶν; Ἀπό τοῦ λόγου; Ἀπό τοῦ τρόπου; Ἀπό τῶν πράξεων; Ἀπὸ τῶν ὑγιῶν δογμάτων; Ἐργαστήριον τοίνυν γενόμενος παντὸς ψεύδους, πάσης διαβολῆς, παντὸς οὑτινοσοῦν φαύλου, παντός στασιαστικοῦ φρονήματος, πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, ἱεροσυλίας, ἁρπαγῆς, καπηλείας, εἶτα καὶ ἐκκλησίαν σεαυτόν –ὤ τοῦ θράσους!– χειροτονεῖς, οὐκ εἰδώς ὅτι καὶ Νεστόριος καί Μακεδόνιος τάχ’ ἄν τοῦτ’ ἰσχυρίσαιντο, ὅ καὶ αὐτὸς ἰσχυρίζεσαι. Ἔσχον γὰρ καὶ αὐτοὶ τὴν αὐτὴν αὐτῷ σοι καθέδραν.

«Πόθεν σύ ἐκκλησία; Ἀπὸ τοῦ δωροδοκεῖν; Ἀπὸ τοῦ ἐξαργυρίζειν τάς δίκας; Ἀπὸ τοῦ μὴ διαστέλλειν ἀναμέσον βεβήλων καί ἁγίων; Ἀπὸ τοῦ ἀνεῖσθαι τὸ ἱερόν πᾶσιν ἀνάγνοις καὶ βεβήλοις; Ἀπὸ τοῦ ἀναπεῖσαι τοὺς ἀνθρώπους ὁμογνίου αἵματος ἐμπίμπλασθαι; Ἀπὸ τοῦ πιπράσκειν τήν χάριν τοῦ πνεύματος; Ἀπὸ τοῦ πληρῶσαι τὴν ἐκκλησίαν πάσης αἱρέσεως –εἶμι δ’ ἐπ’ αὐτὸν τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν– ἤ ἀπὸ τοῦ ἐξαργυρίσαι τὴν σὴν εὐσέβειαν καὶ τῶν ἐπισκόπων σου καὶ τῶν συνεπομένων σοι, οὕς καὶ ἐκκλησίαν αὐχεῖς; Τοιαύτη μὲν ἡ κατὰ σὲ ἐκκλησία, ἢν πρῴην ὀλίγου ἀποστατήσας τῆς ἡμετέρας, ὑπεστήσω».

Μήπως νὰ κατηγορήσετε καὶ τὸν ἱερὸ Καλόθετο γιὰ θράσος, ἀσέβεια στὴν ἱερωσύνη, ἀνυπακοή; Μήπως νὰ τοῦ κάνετε μαθήματα τάκτ, τὸ ὁποῖο ὑποτίθεται τόσο πολὺ κατέχετε; Ὁ πιστὸς Ἰωσὴφ ξεκάθαρα λέει στὸν ἀκόμα μὴ καταδικασμένο πατριάρχη Κων/πόλεως, ἀπὸ ποῦ κι ὡς ποῦ εἶσαι ἐσὺ Ἐκκλησία; Καὶ τοῦ ἀπαριθμίζει (ἂν ζοῦσε σήμερα ἐσεῖς θὰ τὸν κατηγορούσατε ὅτι τὸ κάνει γιὰ λόγους ἐντυπωσιασμοῦ, χωρὶς ποιμαντικὸ τάκτ) ὅλα τὰ ἁμαρτήματά του, ἀπὸ τὴν Σιμωνία ἔως τὴν αἵρεση (ἀγαπητὲ ἀναγνώστη σύγκρινε μὲ σήμερα καὶ βγάλε συμπέρασμα) τὸν κολοφῶνα τῶν κακῶν, γιὰ τὸν ὁποῖον ἐσεῖς, πάτερ, διπλωματικὰ καὶ γιὰ εὐνόητους λόγους σιωπᾶτε.Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ὡς τελευταία πηγή παραθέτω κάποιες ἐπιστολὲς ἀπὸ τὶς χιλιάδες τοῦ ἁγ. Ἰσιδώρου Πηλουσιώτου (Ἅπαντα τὰ ἔργα, ἐκδ. «Τὸ Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη, 2000). Σὲ αὐτὲς θὰ δεῖτε τὰ θέματα ποὺ θαρρεῖς ὅτι εἶναι βγαλμένα ἀπὸ σήμερα καὶ θὰ διαπιστώσετε, ὅτι οἱ Πατέρες γιὰ θέματα Πίστεως, Ἐκκλησιαστικῆς τάξης καὶ ἤθους ὄχι μόνο τὰκτ δὲν εἶχαν, ἀλλὰ ἦταν αὐστηρότατοι γιατὶ ὡς ἀληθινοὶ ποιμένες ἤξεραν αὐτὸ ποὺ ἐσεῖς μέσα στὴν αὐτοπροβολή σας ξεχνᾶτε: Πρόκειται γιὰ σωτηρία ψυχῶν, τῶν ψυχῶν τοῦ ποιμνίου καὶ ὄχι γιὰ ἀναγνωσιμότητα καὶ ψευδοκουλτούρα. Μάλιστα ὅταν τὶς διαβάζει κανείς, διαπιστώνει τὴν διαχρονικὴ συμφωνία τῶν πατέρων, τὴν ὁποία ἐσεῖς πάτερ, διαστρεβλώνετε:

Γιὰ ὅλους ὅσους ὑπερασπίζουν λόγοις ἢ ἔργοις τὴν αἵρεση, τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν φαυλότητα τῶν ἱεραρχῶν, ἱερέων καὶ τῶν ἀρχόντων

Ἐπιστ. 39 — Στὸν μοναχὸ Θεοδόσιο

«Γιατὶ παραξενεύεσαι ἐπειδὴ γιὰ τὴν ἁμαρτία ἑνὸς καὶ μόνου τιμωρεῖται ὁλόκληρη πόλη, πράγμα ποὺ γνωρίζεις, ὅτι ἔγινε καὶ στὴν ἐποχὴ τοῦ Δαβίδ... Μὴν λοιπὸν ὑπερασπίζεσαι τὶς πονηρὲς πράξεις τοῦ, ὅπως νομίζει, ἐπισκόπου Εὐσεβίου, γιατὶ ἐξαιτίας ἐκείνου τὸ θυσιαστήριο ἔχει στερηθεῖ τοὺς λειτουργοὺς καὶ ἡ πόλη τοὺς κατοίκους. Καθόσον εἶναι δίκαιο, ἐκεῖνοι ποὺ χωρὶς κρίση ἀνέδειξαν τὸν ἀνάξιο, νὰ γευθοῦν τοὺς καρποὺς τῶν κόπων τους, ἀφοῦ ἀτίμασαν τὴν ἀρετὴ καὶ προτίμησαν τὴν τόσο φανερὴ κακία».

Γιὰ ὅσους ἔχουν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς κακόδοξους καὶ ὅσους Ἐπισκόπους προκαλοῦν σύγχυση στὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπιστ. 332 — Στὸν Εὐστάθιο
... Ἀρκοῦσε καὶ μόνος του ὁ καλὸς ἐπίσκοπος Εὐσέβιος (σσ. φανερὴ ἡ εἰρωνεία τοῦ Ἁγίου, καθόλου τάκτ) νὰ γεμίσει ὅλη την Ἐκκλησία μὲ σύγχυση, ἐπειδὴ ὅμως πέτυχε καὶ τὴν δική σου κακὴ διάθεση, ἐπαρκεῖ τώρα νὰ ἀναστατώσει τὴν τάξη σ’ ὅλη τὴν οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία. Προσευχὴ λοιπὸν ὅλων τῶν ἱερέων καὶ τῶν λαϊκῶν καὶ ὅσων ὑπηρετοῦν τὸν Θεὸ ἀγωνιζόμενοι στὰ μοναστήρια, εἶναι ἢ νὰ χωρίσει ἡ δική σου κακία ἀπὸ τὴν πονηρία ἐκείνου ἢ νὰ μετατραποῦν καὶ οἱ δύο σὲ καλωσύνη καὶ καλὴ κοινωνικὴ συμπεριφορά, ἢ νὰ μεταστραφεῖ ἡ μακροθυμία σὲ αὐστηρότητα καὶ νὰ σᾶς ἀνταμείψει μὲ τιμωρίες ἄξιες γιὰ ὅσα ἔχετε κάνει, γιὰ ὅσα σκέφθεσθε καὶ γιὰ ὅσα συμμαχεῖτε μεταξύ σας.

Γιὰ ὅσους ἱερεῖς ποὺ ἐνῶ ξεχνοῦν τὸ καθήκον τους, φέρονται ἐναντίον αὐτῶν ποὺ δὲν ξεχνοῦν καὶ ὑπερασπίζονται τὴν Πίστη καὶ τὶς διδαχὲς τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καλὴ ὥρα τώρα

Ἐπιστ. 389 — Στὸν Θηράσιο

Μὲ πολλὴ εὐχαρίστηση θα ἐρωτοῦσα ἐσένα, ποὺ ἀγαπᾶς τὴν εἰρωνεία καὶ εἶσαι πικρὸς δικαστής μας, τὸ ἑξῆς: Ἂν ὁ βασιλιὰς σὲ τοποθετοῦσε πάνω στὴν ἔπαλξη καὶ σὲ καθιστοῦσε φύλακα τοῦ πύργου τῆς πόλεως, καὶ κάποιος ἄνοιγε ὑπόγειες τρύπες καὶ ἀνατίναζε τὸν πύργο μὲ σκοπὸ νὰ κάνει τὴν πόλη προσπελάσιμη γιὰ τοὺς ἐχθρούς, δὲν θὰ χρησιμοποιοῦσες κάθε ἀμυντικὸ μέσο ποὺ εἶχες διαθέσιμο καὶ κάθε τι ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ ἐπινοήσεις, ἐμποδίζοντας καὶ πλήττοντας τον, γιὰ νὰ ἀποτρέψεις τὴν παράδοση τῆς πόλης, γιὰ νὰ κρατήσεις καὶ τὴν πόλη καὶ τὸν ἑαυτό σου μακριὰ ἀπὸ τὸν κίνδυνο καὶ νὰ διατηρήσεις τὴν καλὴ γνώμη τοῦ βασιλιὰ γιὰ σένα; Ἀγανακτεῖς ὅμως ἐναντίον μας, ἐμᾶς ποὺ ὁ Θεὸς μᾶς τοποθέτησε δασκάλους τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδὴ πολεμᾶμε τὸν Ἄρειο, ὁ ὁποῖος ὄχι μόνον πολεμᾶ τὸ ποίμνιο τῆς εὐσεβείας, ἀλλὰ ἤδη ἔχει σκοτώσει πολλούς (σσ. πνευματικά). Ἐξαιτίας αὐτοῦ λοιπὸν ἐγὼ περιφρονῶ κάθε κίνδυνο καὶ θὰ μποροῦσα ὅλα νὰ σταματήσω νὰ τὰ κάνω, ἐκτὸς ἀπὸ τὸ νὰ χτυπῶ ἐκεῖνον (σσ. τὸν αἱρετικὸ Ἄρειο) μὲ ὅση δύναμη ἔχω.

Καυτὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀφοροῦν κάθε σημερινὸ Ἐπίσκοπο

Ἐπιστ. 21 (Β΄ Τόμος) — Στὸν Ἐπίσκοπο Θερμογένη (ἀναφερόμενος στὴν ἀθεράπευτη ἀναλγησία τοῦ Ἐπισκόπου Εὐσεβίου καὶ τὰ ἐρωτήματα ποὺ τοῦ ἔθεσε)

...Γιὰ ποιὸν λόγο πουλᾶς τὴν ἱερωσύνη; Γιὰ ποιὸν λόγο προδίδεις τὴν ἱερωσύνη; Γιατὶ ἐμπορεύεσαι τὸ θεῖο; Γιὰ ποιὸν λόγο ρυπαίνεις τὸν ναὸ τοῦ Θεοῦ; Γιατὶ χρηματίζεσαι οἰκειοποιούμενος παράνομα αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν στοὺς φτωχούς; Γιατί, ἐνῶ βρίσκεσαι στὸ κατώφλι τῶν γηρατειῶν σου, συμπεριφέρεσαι σὰν νέος μὲ τὰ ἀδικήματά σου; Γιατὶ δὲ παρέμεινες ἄρχοντας, ἀλλὰ ἀποδείχθηκες ἐξουσιαζόμενος ἀπὸ τὴν κακία; Γνώριζε λοιπόν, ὅτι θὰ δεχθεῖς μεγαλύτερη τιμωρία, γιατὶ ἔκανες ὁ ἴδιος αὐτὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα τάχθηκες νὰ ἐμποδίζεις τοὺς ἄλλους.

Εἶναι πράγματι ἀξιοπρόσεκτο καὶ πρέπει νὰ πεῖτε σὲ ἐμᾶς τοὺς "θεατρίνους", ποὺ βλέπετε ἐδῶ τὸν Ἅγιο νὰ τιμᾶ "πατριάρχες και επισκόπους, χωρίς επίσης να υπαναχωρεί  από την αρχική πίστη";

Ποιός λοιπόν, ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία καὶ ποιός ὄχι, ποιός κοροιδεύει τὸν κόσμο καὶ ποιός ὄχι, ποιός μὲ τὴν δειλία του ὑποστηρίζει τὴν αἵρεση καὶ τὴν πλάνη καὶ ποιός ὄχι, ποιός νοιάζεται γιὰ τὴν Ἐκκλησία μὲσα καὶ ὄχι ἔξω ἀπὸ Αὐτήν, ποιός σέβεται τὸ ράσο καὶ ποιός ὄχι, ποιός ἔχει πράγματι σωστὴ συμπεριφορὰ καὶ ποιός "τάκτ" τὸ δείχνουν οἱ Πατέρες καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία καὶ ὄχι ὁ κάθε λαϊκὸς ἀλλὰ καῖ κληρικός. Ὅποιος συμφωνεῖ μὲ τοὺς Πατέρες ἀνήκει στὴν Ἐκκλησία. Ἐκτὸς ἂν γιὰ ἐσᾶς, π. Παντελεήμονα, ὁ Οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι αἵρεση, ὁ Παπισμὸς καὶ ὁ Προτεσταντισμὸς εἶναι ἐκκλησία, οἱ Ἱ. Κανόνες τείχη τοῦ αἴσχους (λόγια τοῦ Βαρθολομαίου), τὸ Π.Σ.Ε. θεάρεστος ὀργανισμός, οἱ συμπροσευχές ἀπόδειξη ἀγάπης, οἱ διωγμοὶ τῶν ορθοδόξων στὴν Ουκρανία δίκαιοι, ἡ ἀναγνώριση ἱερωσύνης σὲ μὴ χειροτονημένους κληρικούς, δικαίωμα τοῦ Πατριάρχη,τὸ Κοράνιο ἱερὸ βιβλίο, οἱ διάφορες θρησκεῖες δρόμοι πρὸς τὸν Θεό κλπ. Πάρτε ἐπιτέλους θέση καὶ πεῖτε εἶστε ὑπὲρ ἢ κατὰ αὐτῶν;  Καὶ ἂν εἶστε κατὰ τί ἔχει αὐτὸ ὡς συνέπεια;

Κάτι τελευταῖο: Πρέπει νὰ γνωρίζετε, γιατὶ μᾶλλον τὸ ξεχάσατε, ὅτι ὅσοι γράφουν κείμενα κατὰ τῶν ἀποστατῶν κληρικῶν, δὲν χαίρονται ἀλλὰ ὑποφέρουν, γιατὶ ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία, ἀγαποῦν καὶ τιμοῦν τὸ ράσο καὶ τὸ θέλουν ἄσπιλο, τὸ θέλουν μπροστάρη καὶ πρότυπο. Καὶ ὅταν ὡς ἄνθρωποι κάνουν τὸ ὅποιο λάθος, θλίβονται βαθιά, γιατὶ δὲν εἶναι αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦν.Μακάρι νὰ ἦταν πάλι ὅλα ὅπως παλιά καὶ νὰ μὴν χρειαζόταν τίποτα ἀπὸ τὰ παραπάνω. Ὅταν ὅμως οἱ ποιμένες δὲν μπαίνουν ἀπὸ τὴν θύρα, τὰ πρόβατα δὲν ἀκοῦν τὴν φωνή τους καὶ ψάχνουν τὸν ἀληθινὸ ποιμένα. Αὐτὸ τὸ εἶπε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος. 

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Η υποκρισία του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου (βίντεο)

Ο γνωστός αστέρας του Τικ Τοκ, του Youtube, και τόσων άλλων μέσως κοινωνικής δικτύωσης π. Ευάγγελος Παπανικολάου, ναι αυτός που πρότεινε να μεταδίδεται η Θεία Κοινωνία σε όσους δεν θέλουν να κοινωνήσουν με γλωσσόφιλα (εδώ) και είπε σε παιδιά του δημοτικού (!!!) ότι μπορούν να φορέσουν σκουλαρίκι, γιατί και ο Χριστός (!!!) φορούσε σκουλαρίκι (εδώ από το 01.09.00), αυτός τον οποίο ο μητρ. Αντινόης Παντελεήμων ονόμασε "σούπερ θεατρίνο και ψευδοδιδάσκαλο" (εδώ) ξαναχτύπησε και είπε:

«Είμαστε ενωμένοι στην Εκκλησία μας με τους αρχιερείς μας. Καμμία αποτείχιση δεν αποδεχόμαστε. Σεβόμαστε, μνημονεύουμε. Αποτείχιση τί σημαίνει; Παύση του μνημοσύνου του επισκόπου μας. Χριστός και Παναγία! Θα παύσω να μνημονεύω τον επίσκοπό μου και τα λοιπά… Κι αν έχω μία μικρή αντίθετη μικρή άποψη θα δείξει ο χρόνος ποιος έχει το δίκιο. Αλλά θα είμαι ενωμένος με την επίσκοπό μου και με την χάρη του Θεού και με τα Άγια Μυστήρια. Δεν υπάρχει αλλιώς Εκκλησία, να το ξέρετε αυτό. Θα έχουμε και την Αποστολική Διαδοχή, αναγκαία, και οι επίσκοποι κρατάνε την Αποστολική παράδοση. Να το ξέρετε, διότι κρατιέται η Αποστολική παράδοση σε όλη την Ορθοδοξία.»

Και αφού είπε αυτά επισκέφτηκε τον γέροντα Γαβριήλ στο Άγιον Όρος, ο οποίος εν αντιθέσει με τον π. Ευάγγελο είναι εδώ και πολλά χρόνια αποτειχισμένος μη μνημονεύοντας τον πατρ. Βαρθολομαίο και όσους κοινωνούν μαζί του διδάσκοντας: 

Γέροντας Γαβριήλ: Αιρετικός είναι αυτός που ισχυρίζεται ότι «όποιος κόβει το Μνημόσυνο είναι σχισματικός και εκτός της Εκκλησίας. Γιατί είναι αιρετικός; Γιατί τη διακοπή του Μνημοσύνου τη θέσπισε ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου. Επομένως κατηγορεί την Εκκλησία ότι είναι πλανεμένη που θέσπισε αυτό τον Κανόνα. Γι’ αυτό είναι αιρετικός» (δείτε το βίντεο παρακάτω). 

Δεν το ξέρει αυτό ο π. Ευάγγελος; Μα φυσικά το ξέρει. Αλλά στον π. Γαβριήλ, ο οποίος χαίρει γενικής αποδοχής δεν λέει, ό,τι λέει, αλλά αντιθέτως κάνει τον ανήξερο και τον ευσεβή, ενώ από πίσω καταδικάζει όχι μόνο τους σημερινούς πιστούς, αλλά και όλους τους αμέτρητους Αγίους που δεν μνημόνευαν αιρετικούς επισκόπους μέχρι την συνοδική τους καταδίκη. Δυστυχώς έχει γεμίσει η Εκκλησία με υποκριτές, που διαστρεβλώνουν την εκκλησιαστική διδασκαλία για να είναι αρεστοί στους δεσπότες και να απολαμβάνουν την δημοσιότητα.                                                                                                         Α.Τ.

Βίντεο «Σημεία των καιρών 3»

Πρὸς στήριξη ὅσων ἀγωνίζονται ἐννόμως ἐνάντια στὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Στὰ στιχηρὰ τοῦ ἁγ. Δημητρίου τῆς σημερινῆς Κυριακῆς βλέπουμε ὅτι τὰ δύο πρῶτα εἶναι ἀφιερωμένα στὸ πόλεμο τῶν πιστῶν κατὰ τῆς αἱρέσεως καὶ στὶς προσευχές τους νὰ τοὺς λυτρώσει μὲ τὶς πρεσβείαις του ὁ Ἅγιος ἀπὸ τὶς συμφορὲς ποὺ τοὺς βασανίζουν. Διότι οἱ πιστοὶ λόγω τοῦ ἀγῶνος τους κατὰ τῶν αἱρετικῶν διώκονται, αἰχμαλωτίζονται, καταφεύγουν σὲ σπήλαια καὶ στὰ βουνά, περιφέρονται ἀπὸ τόπο σὲ τόπο, ὥστε νὰ μὴν μολυνθοῦν ἀπὸ τὴν αἵρεση καὶ τοὺς αἱρετικούς.

Αὐτὰ τὰ στιχηρὰ δίνουν θάρρος στοὺς σημερινοὺς Χριστιανούς, ποὺ ἀρνούμενοι τὴν αἵρεση ὑψώνουν τεῖχος καὶ ἀποτειχίζουν τοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Τὰ στιχηρὰ δίνουν θάρρος διότι ἀποδεικνύουν, ὅτι σὲ καιροὺς αἱρέσεως ἡ Ἐκκλησία πάντα ἔτσι ἀντιστεκόταν, οἱ δὲ πιστοὶ προτιμοῦσαν νὰ πηγαίνουν στὰ ὄρη καὶ στὰ σπήλαια παρὰ στοὺς ναοὺς ποὺ εἶχαν ὑπὸ τὴν κατοχή τους οἱ αἱρετικοί. Μάλιστα σήμερα οὔτε αἰχμαλωτιζόμαστε οὔτε διωκόμαστε οὔτε πέρνουμε τὰ βουνὰ καὶ τὰ ὄρη. Ἄρα σὲ σύγκριση μὲ τοὺς τότε Χριστιανοὺς τὸ μόνο κοινὸ εἶναι ἡ ἔλλειψη ἱερέων. Κατὰ τὰ ἄλλα μᾶλλον λόγω τῶν ἁμαρτιῶν μας δὲν ὑποφέρουμε σχεδὸν τίποτα. 

Αὐτὰ τὰ στιχηρὰ ἐλέγχουν ὅμως παράλληλα ὅλους ὅσους ἰσχυρίζονται ὅτι πολεμοῦν τὴν αἵρεση κοινωνώντας παράλληλα μαζί της καὶ μνημονεύοντας τοὺς αἱρετίζοντες ἐπισκόπους ὡς ὀρθοτομοῦντες, χωρίς νὰ κακοπαθοῦν (βλ. τὸν σημερινὸ Απόστολο) κατηγορώντας μάλιστα ὅσους δὲν τοὺς μιμοῦνται καὶ προτιμοῦν νὰ ἀντισταθοῦν ὡς ἀκραίους καὶ ἄνευ ἐπίγνωσης ζηλωτές, ἐνῶ ἡ Ἐκκκλησία τοὺς ἀναφέρει στοὺς ὕμνους Tης ὡς πράγματι πιστούς.

Καὶ γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῆς Ἐκκλησίας καλοῦμε τὸν ἀναγνώστη νὰ συγκρίνει τὰ στιχηρὰ τῆς ἑορτῆς μὲ τὴν ἀκόλουθη περιγραφὴ τοῦ ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ τοῦ Μ. Βασιλείου γιὰ τὴν κατάσταση τῶν πιστῶν ποὺ ἀπέφευγαν νὰ λειτουργοῦνται ἐκεῖ ποὺ βρίσκονταν οἱ Αρειανοί:

"Τοῦτο τὸ ποίμνιον ἦν, ὅτε μικρόν τε καὶ ἀτελὲς ἦν... ἀσύντακτον, καὶ ἀνεπίσκοπον, καὶ ἀόριστον, μήτε νομὴν ἐλευθέραν ἔχον, μήτε μάνδρᾳ περιεχόμενον, πλανώμενον ἐν ὄρεσι, καὶ σπηλαίοις καὶ ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς, ἄλλο ἀλλαχοῦ διεσπαρμένον τε καὶ διεῤῥιμμένον, ὡς ἕκαστον ἔτυχε σκεπόμενον, ἢ νεμόμενον, καὶ διακλέπτον ἀγαπητικῶς τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν" (ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος P. G. 36, 460)

«Κεφάλαιον δέ τοῦ κακοῦ οἱ λαοί, τοὺς τῶν προσευχῶν καταλιπόντες οἴκους ἐν ταῖς ἐρήμοις συνάγονται θέαμα ἐλεεινόν, γυναῖκες καὶ παιδία καί γέροντες καὶ οἱ ἄλλως ἀσθενεῖς ἐν ὄμβροις λαβροτάτοις καὶ νιφετοῖς καί ἀνέμοις καὶ παγετῷ τοῦ χειμῶνος, ὁμοίως δὲ καὶ ἐν θέρει ὑπὸ τὴν φλόγα τὴν τοῦ ἡλίου, ἐν τῷ ὑπαίθρῳ ταλαιπωροῦντες. Καὶ ταῦτα πάσχουσι διὰ τὸ τῆς πονηρᾶς ζύμης Ἀρείου γενέσθαι μὴ καταδέχεσθαι» (Μ. Βασιλείου ἐπιστ. 242, Τοῖς Δυτικοῖς, ΕΠΕ 2, 28).

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Στιχηρὰ τοῦ Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου

Ἦχος πλ.α'

Χαίροις ἀσκητικῶν

Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ' ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν καθ' ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Στιχ. Αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις εὐήχοις, αἰνεῖτε αὐτὸν ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμοῦ. Πᾶσα πνοὴ αἰνεσάτω τὸν Κύριον.

Ἦχος πλ.α'

Δεῦρο Μάρτυς Χριστοῦ πρὸς ἡμᾶς, σοῦ δεομένους, συμπαθοῦς ἐπισκέψεως· καὶ ῥῦσαι κεκακωμένους, τυραννικαῖς ἀπειλαῖς, καὶ δεινῇ μανίᾳ τῆς αἱρέσεως· ὑφ' ἧς ὡς αἰχμάλωτοι, καὶ γυμνοὶ διωκόμεθα, τόπον ἐκ τόπου, συνεχῶς διαμείβοντες, καὶ πλανώμενοι, ἐν σπηλαίοις καὶ ὄρεσιν. Οἴκτειρον οὖν πανεύφημε, καὶ δὸς ἡμῖν ἄνεσιν, παῦσον τὴν ζάλην καὶ σβέσον, τὴν καθ' ἡμῶν ἀγανάκτησιν, Θεὸν ἱκετεύων, τὸν παρέχοντα τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Η Αγία Γραφή κραυγάζει, αλλά οι σημερινοί Χριστιανοί κωφεύουν

 Πηγή 

Αὐτὸ διδάσκει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία: Προηγεῖται ἡ ἀποτείχιση τῶν πιστῶν ἀπὸ τὸν Νεστόριο καὶ ἀκολουθεῖ ἡ καθαίρεσή του.

Ἡ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐμφανίζεται αἵρεση (ὅπως σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός) φαίνεται καθαρὰ στὴν περίπτωση τοῦ κανονικοῦ τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου (ὅπως ἀκριβῶς τοῦ Βαρθολομαίου σήμερα).

Πρῶτα ἀποτειχίζονται οἱ πιστοί, δηλ. λαϊκοί, ἱερομόναχοι, ἱερεῖς καὶ μοναχοί διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τοῦ κανονικοῦ Πατριάρχη Νεστορίου καὶ στὴ συνέχεια ἡ Γ΄ Οἰκουμενισκὴ Σύνοδος, ἀφοῦ μετὰ τὴν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τὸν κάλεσε σὲ ἀπολογία καὶ ὁ Νεστόριος δὲν μετανόησε, τότε οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου τὸν καθαίρεσαν.

Σήμερα ὅμως, τί γίνεται; Σήμερα, οἱ μὲν ἀντι-Οἰκουμενιστὲς παρὰ τὴν τρομερὴ κατρακύλα ἀκόμα τὸ "σκέπτονται", ἐὰν πρέπει νὰ διακόψουν τὴν Μνημόνευση τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, ποὺ ἔχει πεῖ καὶ ἔχει κάνει πολὺ χειρότερα ἀπὸ τὸν Νεστόριο, οἱ δὲ Μητροπολίτες -ἄλλοι φανερὰ κι ἄλλοι σιωπηρά- ἀποδέχτηκαν τὴν κακόδοξη καὶ ληστρικὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ὁ αἱρεσιάρχης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπέβαλε καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα θέλουν νὰ τὸν ξεπεράσουν.!

Ἀπό τὰ Πρακτικὰ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου πολεμεί το σχίσμα και είναι άξιος επαίνου

«Όταν ένας αρχιερεύς κηρύττει Αίρεση, τότε ο ιερεύς έχει το δικαίωμα να μην μνημονεύει το όνομα αυτού του αρχιερέως»

Επιμέλεια κειμένου και απομαγνητοφώνηση: katanixi.gr

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Αιώνιον τεταγμένοι. Αδελφοί που σας αγάπησε ο Κύριος, έγινε άνθρωπος και θυσιάστηκε για σας και όρισε να κατακτήσετε την απέραντη αιωνιότητα, να κατακτήσετε την ασάλευτη και απερίγραπτη Βασιλεία Του.

Η Εκκλησία σας με προσκάλεσε να έρθω να κηρύξω τον λόγο του Θεού. Ανταποκρίθηκα προθύμως στην πρόσκληση της Εκκλησίας σας. Η Εκκλησία σας κατηγορείται ότι είναι σχισματική. Ήρθα σαν ορθόδοξος θεολόγος να ανατρέψω αυτήν την κατηγορία. Ήρθα να υπερασπίσω σαν ορθόδοξος θεολόγος, τον λαό του Θεού που έρχεται σ’ αυτό τον ναό, για να λατρέψει τον Κύριο της Δόξης. Ο εφημέριος σας, ο λειτουργός του Υψίστου ο πατήρ Αλέξανδρος, έχει χειροτονία από κανονικό Επίσκοπο. Έχει κανονική χειροτονία, έχει πραγματική ιερωσύνη και τελεί τα Μυστήρια».

Το εκκλησίασμα: «Άξιος! Άξιος! Άξιος!»

Νικόλαος Σωτηρόπουλος: «Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως καθήρεσε τον πατέρα Αλέξανδρο, αλλά τον καθήρεσε αδίκως, αναρμοδίως, δεν είχε αυτό το Πατριαρχείο αρμοδιότητα να κρίνει τον πατέρα Αλέξανδρο και αναπολογήτως, χωρίς να τον καλέσει σε απολογία. Γι’ αυτό η καθαίρεσις του, σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες, είναι άκυρη, όπως είναι άκυρος κι ο περιβόητος αφορισμός του ομιλούντος.

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ και ΑΠΟΤΕΙΧIΣΗ – Αίρεση και κανονικότητα.

        

Γράφει ο π. Φώτιος Βεζύνιας

Μία κατάσταση στην οποία βρίσκονται πολλοί ψυχικά κυρίως ασθενείς είναι και η «Πλασματική διαταραχή». Πλασματική διαταραχή είναι μια κατάσταση κατά την οποία ένα άτομο, χωρίς κίνητρο προσποίησης, ενεργεί σαν να έχει μια ασθένεια προκαλώντας σκόπιμα, προσποιούμενο ή υπερβάλλοντας συμπτώματα, καθαρά για να επιτύχει (για τον εαυτό του ή για άλλον) τον ρόλο του ασθενούς. (Ο ορισμός από https://el.wikipedia).

Βέβαια αν κάποιος καταφέρει να πείσει την γύρω από αυτόν κοινότητα μεγάλη ή μικρή, για την αλήθεια της κατάστασης τότε διεγείρεται μια ολόκληρη διαδικασία για να αντιμετωπισθεί η «ασθένεια». Αυτό σημαίνει σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και παγκοσμίως, την κατάλυση της νόμιμης τάξης και την εφαρμογή μέτρων που καταλύουν την δικαιοσύνη. Μέτρων που καταλύουν την ελευθερία. Τούτο επιτυγχάνεται με την χρήση φρασεολογίας που συνήθως αντιστρέφει την αλήθεια. Και ούτε λίγο, ούτε πολύ, το ψέμα εμφανίζεται ως αλήθεια και η αλήθεια ως ψέμα. Δυστυχώς η «πλασματική διαταραχή» εμφανίζεται και σε πρόσωπα της Εκκλησίας. Της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Στα πλαίσια λοιπόν αυτής της «Πλασματικής διαταραχής» ακούστηκε από χείλη επίσημα, και από στόματα ιερά, ότι η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ είναι αίρεση. Είπαν στο ποίμνιο το οποίο φρόντισαν για χρόνια να μην ενδιαφέρεται για τα τεκταινόμενα εντός της Εκκλησίας, ότι τάχα ο Οικουμενισμός δεν είναι αίρεση, ότι δεν κινδυνεύει από την παναίρεση του Οικουμενισμού (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς) αλλά κινδυνεύει από την αίρεση του «Αποτειχισμού».

Έχουμε λοιπόν στο κείμενο αυτό δύο σκοπούς: Κατά πρώτον να θυμίσουμε όχι με δικούς μας λόγους αλλά με λόγους καταξιωμένων θεολόγων και πατέρων της Εκκλησίας ότι Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ. Και κατά δεύτερον να δούμε κατά πόσο η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ (δηλαδή η διακοπή της μνημόνευσης του επιχωρίου επισκόπου όταν αυτός ΚΗΡΥΤΤΕΙ ΑΙΡΕΣΗ ΓΥΜΝΗ ΤΗ ΚΕΦΑΛΗ) είναι αίρεση ή αντίθετα μία στάση την οποία καθορίζουν οι κανόνες της Αγίας Εκκλησίας μας, και βεβαίως η εμπειρία της ζωής των Αγίων Πατέρων και Ομολογητών μέσα στους αιώνες.

1. Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΊΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ ΠΟΥ ΥΦΕΡΠΕΙ ΕΝΤΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Τὸ Εὐαγγέλιο καὶ ὁ Ἀπόστολος τῆς Δευτέρας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὡς ὁδοδεῖκτες τῆς συμπεριφορᾶς μας πρὸς τοὺς Οἰκουμενιστές.

Πρὸς ὅλους ὅσους, ὑποτίθεται, ψάχνουν θεῖες ἐντολὲς γιὰ τὴν Ἀποτείχιση, καὶ ὅταν τὶς βρίσκουν κάνουν πῶς δὲν βλέπουν.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ καὶ ἀποστολικὴ περικοπὴ ἀποτελοῦν τρανὴ ἀπόδειξη (ποὺ ἀντιτίθεται ξεκάθαρα στὴν σημερινὴ πρακτική), γιὰ τὸ πῶς πρέπει νὰ συμπεριφερόμαστε στοὺς πλανηθέντες ἀδελφοὺς καὶ ἰδίως τοὺς (εἶναι ξεκάθαρο, τοὺς μὴ καταδικασμένους) αἱρετικοὺς δηλ. τοὺς Οἰκουμενιστές. Μάλιστα ἐδῶ πρέπει νὰ τονιστεῖ, ὅτι δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ περικοπὲς αὐτὲς διαβάζονται τὴν Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καθὼς ἡ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλ. ἡ αἵρεση, δὲν συγχωρεῖται «Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία ἀφεθήσεται τοῖς ἀνθρώποις, ἡ δὲ τοῦ πνεύματος βλασφημία οὐκ ἀφεθήσεται» (Ματθ. ιβ' 31­-32). Ὅπως ἔλεγε ὁ «μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος: «»Βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, είναι η συνειδητή διαστροφή της αληθείας και η αμετανοησία.

Μᾶς διδάσκει τὸ σημερινὸ εὐαγγελικὸ ἀπόσπασμα ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΗ´ 10 – 20:

«¹⁵Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ εἰς σὲ ὁ ἀδελφός σου, ὕπαγε ἔλεγξον αὐτὸν μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ μόνου· ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου· ¹⁶ἐὰν δὲ μὴ ἀκούσῃ, παράλαβε μετὰ σοῦ ἔτι ἕνα ἢ δύο, ἵνα ἐπὶ στόματος δύο μαρτύρων ἢ τριῶν σταθῇ πᾶν ῥῆμα. ¹⁷ἐὰν δὲ παρακούσῃ αὐτῶν, εἰπὲ τῇ ἐκκλησίᾳ· ἐὰν δὲ καὶ τῆς ἐκκλησίας παρακούσῃ, ἔστω σοι ὥσπερ ὁ ἐθνικὸς καὶ ὁ τελώνης¹⁸».

Ἡ ἑρμηνεία τῆς τελευταίας σειρᾶς τῆς παραπάνω περικοπῆς ἀπὸ τοὺς Κολιτσάρα Τρεμπέλα εἶναι ἡ ἑξῆς: «Ἐὰν δὲ καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησία παρακούσῃ, μὴ τὸν θεωρῇς πλέον ὡς ἀληθινὸ μέλος τῆς χριστιανικῆς κοινωνίας, ἀλλ’ ἔχε τον καθὼς τὸν εἰδωλολάτρη καὶ τὸν Τελώνη», δηλαδὴ μὴν ἔχεις κοινωνία μαζί του.

Σ' αὐτὸ τὸ σημεῖο πρέπει πρωτίστως νὰ διευκρινιστεῖ τὸ ἑξῆς σημαντικό: Κανεὶς ἀποτειχισμένος δὲν διέκοψε τὴν κοινωνία ἔτσι ξαφνικά, ἐπειδὴ ξύπνησε ἕνα πρωΐ πλανεμένος. Ἀντιθέτως πιστὸς στὴν εὐαγγελικὴ ἐντολή, ἔστειλε πρῶτα προσωπικὲς ἐπιστολές, μετὰ δημόσιες, ἐνημερώνοντας τὴν Ἐκκλησία καὶ ζητώντας τὴν μετάνοια τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενιστοῦ. Εἶναι περιττὸ νὰ ποῦμε, ὅτι ὅλες αὐτὲς οἱ ἐπιστολὲς πετάχθηκαν στὸν κάλαθο τὼν ἀχρήστων τοῦ ἑκάστοτε ἐπισκόπου, ὁ ὁποῖος (καὶ αὐτὸ μποροῦν νὰ τὸ ἐπιβεβαιώσουν σχεδὸν ὅλοι οἱ μὴ μνημονεύοντες) ὄχι μόνο δὲν ἔλαβε ὑπόψη τὸν ἔλεγχο, ἀλλά, ἂν ὑποθέσουμε ὅτι οἱ ἀποτειχισμένοι εἶναι πλανεμένοι, πέταξε στὸν ἴδιο κάλαθο καὶ τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ ἀπὸ τὸ σημερινὸ Ευαγγέλιο:

Scripta manent et docent (τα γραπτά μένουν και διδάσκουν) Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι.

Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα πολλοί είναι εκείνοι που καταφέρονται εναντίον της Αποτείχισης αποκαλώντας την αίρεση. Χρησιμοποιούν μάλιστα και τον όρο Αποτειχισμός όπως αντίστοιχα παλαιότερα Αρειανισμός, Νεστοριανισμός, Μονοφυσιτισμός κ.α 

Όλοι αυτοί δεν θα πρέπει να ξεχνούν ότι ο μεγαλύτερος σύγχρονος άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης κατά τη δεκαετία του 1970 είχε συμμετάσχει μαζί με όλους τους μοναχούς της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα στη διακοπή μνημοσύνου του αιρετίζοντος Πατριάρχη Αθηναγόρα.

Μάλιστα αυτό που έχω διαβάσει είναι ότι ο ίδιος ο άγιος είχε παροτρύνει τον Ηγούμενο Βασίλειο Γοντικάκη προς αυτή την κατεύθυνση να διακόψει δηλαδή την εκκλησιαστική κοινωνία με τον αιρετικό Πατριάρχη.

Τιμή Αγίου μίμησις Αγίου!

Πηγή 

Σχόλια καὶ προβληματισμοὶ σχετικὰ μὲ τὴν ἐκθρόνηση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ

Οι παρακάτω προβληματισμοί είναι και λογικοί και με επιχειρήματα κατοχυρωμένοι αποδεικνύοντας για μία ακόμα φορά, όπως πολλές φορές έχουμε κι εμείς επισημάνει, ότι η ασυνέπεια και η αδιάκριτη οικονομία μόνο προβλήματα και σκανδαλισμό μπορεί να προκαλέσουν. Το δε σχόλιο του π. Αναστασίου Γκοτσόπουλου (στο ιστολόγιο «Εθνέγερσις») που με περίσσια έπαρση χαρακτήρισε το άρθρο «απαράδεκτο» αποδεικνύει ότι την διψυχία και την κοντή μνήμη του π. Αναστασίου.

Α.Τ.

Ὅσο γιὰ αὐτὴ τὴν γελοιότητα, ὅτι ἡ ἀποτείχιση εἶναι αἵρεση καὶ γιὰ ἄλλους παρασυναγωγὴ, ποὺ ἔτρεξαν νὰ χαρακτηρίσουν οἱ ἄσχετοι, ἀλλὰ κυρίως οἱ ἐμπλεκόμενοι Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποίοι γνωρίζουν πολὺ καλὰ τί λέει ὁ 15^ος κανόνας τῆς Α΄Β΄ Συνόδου, καταλαβαίνουμε τὸ γιατὶ ἔγιναν ὅλα αὐτά

Γράφει ὁ Πᾶνος 

Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἐν Χριστῷ ἀδερφοί,

Χαίρετε ἐν Κυρίῳ!

Μὲ ἀφορμὴ, ἀφ᾿ ἑνὸς τὰ ὅσα συνέβησαν καὶ ἔχουν γραφτεῖ αὐτὲς τὶς ἡμέρες ὅσον ἀφορᾶ στὸν ἀπαράδεκτο καὶ συνάμα ἐξοργιστικὸ τρόπο ἐκθρονήσεως τοῦ Μητροπολίτου Πάφου ἀπὸ τὴν Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ ἀφ᾿ ἑτέρου οἱ δηλώσεις τοῦ μητροπολίτου Τυχικοῦ μετὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου, ἀναγκαζόμαστε νὰ θίξουμε κάποια πράγματα, τὰ ὁποῖα μᾶς δημιούργησαν πολλὲς ἀπορίες καὶ προβληματισμοὺς, ὥστε νὰ προβληματιστοῦν καὶ ἄλλοι διότι τὰ πράγματα δὲν εἶναι τόσο ξεκάθαρα καὶ ποὺ δυστυχῶς πολλοὶ ἔσπευσαν νὰ βγάλουν συμπεράσματα, εἴτε ὑπέρ τῆς μιᾶς πλευρᾶς εἴτε ὑπέρ τῆς ἄλλης καὶ αὐτὸ μόνο τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ αὐτοὺς ποὺ τὸ δημιούργησαν ἐξυπηρετεῖ καὶ κανέναν ἄλλο. 

Συστηματικὴ ἄρνηση τελέσεως μεικτῶν γάμων

Νὰ ξεκινήσω κατ᾿ ἀρχὴν μὲ τὴν Β΄ καταγγελία γιὰ «συστηματικὴ ἄρνηση τελέσεως μεικτῶν γάμων»ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Τυχικὸν Πάφου καὶ τὴν Μητρόπολη Πάφου, καθὼς καὶ «ἄρνηση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Χρίσματος καὶ πιστοποιητικῶν Ὀρθοδόξου Πίστεως, τὰ ὁποῖα τελέσθησαν καὶ ἐκδόθησαν ἀπὸ κανονικὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες».

https://www.alphanews.live/cyprus/gi-aftous-tous-logous-xilosan-ton-tychiko-apo-tin-mitropoli-pafou/

Αὐτὴ ἡ καταγγελία, ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίφαση μὲ τὰ ὅσα μᾶς πληροφορεῖ ὁ π. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος στὸ τέλος κειμένου του ποὺ δημοσιεύσαμε καὶ ποὺ θὰ δώσω παρακάτω τὸν σύνδεσμο τῆς δημοσιεύσεως, ἀλλὰ τὸ ἴδιο παραδέχεται ὁ ἴδιος, ὁ τέως Μητροπολίτης Πάφου σὲ δήλωσή του ποὺ διάβασα, ἀλλὰ δυστυχῶς δὲν φύλαξα τὸν σύνδεσμο τῆς δημοσιεύσεως.

Απορίες που πρέπει να απαντηθούν.

Ο π. Δημήτριος Αθανασίου (αν και -παράξενο γιατί- ανεπίγραφο, το ύφος του κειμένου και ο τρόπος γραφής του αναδεικνύει ως συγγραφέα τον π. Δημήτριο) εξέφρασε  απορίες σχετικά με την χειροτονία και την Αποτείχιση του π. Δήμου Σερκελιδη, αλλά και «τις αοριστίες και τα γλωσσικά τερτίπια» του π. Θεοδώρου Ζήση σχετικά με αυτές (εδώ). Οι απορίες είναι εύλογες και πρέπει να απαντηθούν, όταν μάλιστα αυτές εκφράζονται από ιερέα. Διότι δεν αρκεί η τυφλή και αδιάκριτη επαινο- υμνολογία που εκφράζεται από πολλούς. Χρειάζεται και η ακριβής περιγραφή των γεγονότων προς εξεύρεση της αλήθειας και αποφυγή σκανδαλισμού. 

Απορίες και αντιφατικές πρακτικές στο Μυστήριο της Ιερωσύνης και την Αποτείχιση 

 

Tα δύο  videos  που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο και έχουν  σχέση με την περίπτωση του επισκόπου Τυχικού και τους αποτειχισμένους και με τα οποία  θα ασχοληθούμε στην συνέχεια είναι τα εξής:

Το πρώτο είναι το video του π.Δ.Σ με τίτλο: «Η Απολογία Μου: Η Αλήθεια για τον Μητροπολίτη Τυχικό (https://www.youtube.com/watch?v=dxa4DCWONr4).

Το δεύτερο video  έχει   σχετική συνέντευξη του π.Θ.Ζ με τίτλο:  «Ο π.Θεόδωρος Ζήσης σχολιάζει τις εκκλησιαστικές εξελίξεις στην Κύπρο στον Βασ. Κοντογουλίδη - Fm100 («https://www.youtube.com/watch?v=wr9qvevNsug)

Παρακολουθώντας τα λεγόμενα στα videos  δημιουργούνται πολλές απορίες που έχουν σχέση και με την αποτείχιση, το μυστήριο της ιερωσύνης  και με την εκκλησιαστική πρακτική του π.Δ.Σ. Θεωρούμε απαραίτητο να ξεκαθαριστούν τα παρακάτω, επειδή φαίνεται ότι εγκαινιάζεται ένα νέο μοντέλο αποτείχισης που ξεφεύγει από τα όρια της Αγιοπνευματικής ιεροκανονικής αποτείχισης.