







Όσο πιο ακατάλληλος νιώθεις, τόσο είσαι ο πιο κατάλληλος να γεννηθεί μέσα σου ο Χριστός, να ακολουθήσεις τον Χριστό!

Αρχιμανδρίτης, π. Συμεών Κραγιόπουλος.
Αν μια γυναίκα δεν γεννούσε, ήταν και όνειδος τότε στη Παλαιά Διαθήκη. Να πάμε τώρα πνευματικότερα, να πάμε στη ψυχή. Υπάρχουν πολλοί που αισθάνονται φτώχεια πνευματική, κάτι το άγονο, κάτι που είναι στείρο, κάτι που δεν γεννάει. Και θα έλεγε κανείς τι μεγάλο κακό συμβαίνει εδώ. Καθώς το νιώθουν μερικές υπάρξεις, και στενοχωρούνται και ταλαιπωρούνται και βασανίζονται και νιώθουν μειονεκτικά και νιώθουν στενάχωρα και άχαρα. Και όμως αυτό είναι προσόν από μια πλευρά. Κατά κάποιον τρόπο από αυτής της απόψεως της πνευματικής είμαστε όλοι όπως ήταν εδώ η αγία Άννα. Η αγία Άννα γέννησε την Παναγία. Άγονη, στείρα, αλλά γέννησε την Παναγία. Ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού.
Από πνευματικής απόψεως αν το δούμε το θέμα, όλοι είμαστε μέσα στο σχέδιο του Θεού. Κανένας δεν είναι λιγότερο μέσα στο σχέδιο του Θεού από τον άλλο. Όπως μας γέννησε ο Αδάμ –καταγόμαστε από τον Αδάμ– έτσι μας γέννησε ο Χριστός ως καινούργιους ανθρώπους. Γι᾽ αυτό σταυρώθηκε, πέθανε, ετάφη, ανέστη. Είναι ο δεύτερος Αδάμ, ο οποίος γεννάει τον καθένα, που θα πιστέψει σ᾽ αυτόν και θα δεχθεί να πεθάνει μαζί του, για να αναστηθεί και να ζήσει με αυτόν. Όλο αυτό το θαύμα γίνεται μέσα στην Εκκλησία διά του βαπτίσματος και των άλλων μυστηρίων. Και έγινε αυτό σ’ εμάς. Έγινε.
Ὅποιος σκέφτεται:«Σάν λίγοι νά μείναμε· οἱ ἄλλοι εἶναι πάρα πολλοί», καί ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό καί λέει: «Ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί νά κάνουμε καί ἐμεῖς», δέν εἶναι στήν ἀλήθεια.
Σ᾿ αὐτά τά θέματα δέν ἔχει πλειοψηφίες, ὅπως τό τόνιζαν οἱ πατέρες καί ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος.
Κυριακή πρό των Φώτων π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)
Σήμερα, Κυριακή προ των Φώτων, η
Εκκλησία αναγινώσκει ως ευαγγελική περικοπή αυτήν ακριβώς την περικοπή που
μόλις ακούσαμε και που είναι από την αρχή-αρχή του κατά Μάρκον Ευαγγελίου,
στίχοι 1-8. Και μάλιστα, ο ευαγγελιστής Μάρκος έτσι αρχίζει το Ευαγγέλιο: «Αρχή
του ευαγγελίου Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού». Και βέβαια εδώ ο ευαγγελιστής
Μάρκος, όταν λέει «Αρχή του ευαγγελίου», εννοεί ακριβώς αυτό που λέει στη
συνέχεια: να πώς έγινε η αρχή του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Δηλαδή, όπως
αναφέρει και η Παλαιά Διαθήκη, εστάλη πρώτα ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, για να
ετοιμάσει την οδό, και έπειτα ήλθε ο Κύριος.
Στο
τέλος της ευαγγελικής περικοπής ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο προφήτης που
κήρυσσε βάπτισμα μετανοίας, λέει: «Δεν είμαι ικανός εγώ να σκύψω να λύσω τον
ιμάντα των υποδημάτων του».
Πώς
κάνουν οι άνθρωποι του Θεού! Πώς είναι αυτοί που τους χρησιμοποιεί ως όργανά
του ο Θεός, όπως εδώ έβαλε τον Ιωάννη να ανοίξει τον δρόμο! Τι ταπείνωση έχει!
Πόσο μέμφεται τον εαυτό του! Πόσο ρίχνει κάτω τον εαυτό του! «Εγώ δεν είμαι
άξιος ούτε ακόμη και να σκύψω να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του Κυρίου»,
λέει. «Εγώ μεν εβάπτισα υμάς εν ύδατι, αυτός δε βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω»
(Ματθ. 3:11). «Εγώ σας βάπτισα με νερό, για να βοηθηθείτε να μετανοήσετε, αυτός
όμως που έρχεται θα σας βαπτίσει με το Πνεύμα το Άγιο».
✶✶✶
Άραγε υπάρχει χριστιανός – εμείς τώρα κάνουμε τον καλό χριστιανό – υπάρχει καλός χριστιανός την σήμερον ημέρα, να πούμε έτσι, που έχει καημό και διερωτάται:
π. Συμεών
Κραγιόπουλος (†)
Παρακαλώ να προσέξουμε ιδιαίτερα τα λόγια που
είπε ο Κύριος στην αρχή της ευαγγελικής περικοπής που ακούσαμε: «Εγώ ειμι η
θύρα· δι’ εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και
νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται ει μη ίνα κλέψη και θύση και απολέση· εγώ
ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιω. 10:9-10).
Ό,τι δεν είναι Χριστός, όσο κι αν φαίνεται καλό πράγμα, είναι κλέφτης, κλέφτης της ψυχής μας, και έρχεται και οργιάζει μέσα μας. Σε μερικές ψυχές το βλέπει κανείς αυτό. Ούτε ένας λύκος δεν κάνει έτσι, όταν θα μπει στο μαντρί, όπου αλύπητα πνίγει με τη σειρά ένα-ένα τα κατσίκια και τα πρόβατα.
Ο κλέφτης αυτός, άσχετα με ποια μορφή έρχεται, κάνει κακό πολύ περισσότερο από τον λύκο. Είναι πολύ αγριότερος και πολύ πιο άσπλαχνος από τον λύκο και κυριολεκτικά αλωνίζει μέσα στην ψυχή, οργιάζει μέσα στην ψυχή και έρχεται να κλέψει, να σφάξει και να εξολοθρεύσει. Και ταλαίπωρος, ταλαίπωρος ο άνθρωπος – ας είναι χριστιανός, ας είναι μοναχός, ας είναι κληρικός – ταλαίπωρος αυτός ο οποίος αφήνει τον κλέφτη αυτό, τον ληστή αυτό, που έρχεται και καταληστεύει την ψυχή. Ενώ μακάριος εκείνος ο οποίος κλείνει την πόρτα της ψυχής του σε όλα αυτά και την ανοίγει στον Χριστό, που είναι η θύρα.