Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. Συμεών Κραγιόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα π. Συμεών Κραγιόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η σύζυγος του Πόντιου Πιλάτου, η γυναίκα που τόλμησε να υψώσει φωνή στην πιο κρίσιμη δίκη της Ιστορίας


                                

27 Οκτωβρίου Μνήμη της Αγίας Πρόκλας συζύγου του Πιλάτου

Λίγοι γνωρίζουν ότι στις 27 Οκτωβρίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη μιας από τις πιο παράδοξες Αγίες του Χριστιανισμού: της Αγίας Πρόκλας, συζύγου του Πόντιου Πιλάτου.

Το όνειρο-προειδοποίηση στον Πιλάτο
Στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (27:19) διαβάζουμε την ανατριχιαστική φράση, τη μοναδική βιβλική αναφορά στο πρόσωπό της:
«Καθημένου δὲ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ βήματος ἀπέστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ λέγουσα· Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ· πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ’ ὄναρ δι’ αὐτόν.»

(Όταν ο Πιλάτος καθόταν στο δικαστικό βήμα, η γυναίκα του τού έστειλε μήνυμα: “Μην κάνεις τίποτε εναντίον αυτού του αθώου ανθρώπου· πολύ υπέφερα σήμερα στ’ όνειρό μου εξαιτίας του.”)

Αν και ο Ευαγγελιστής την αναφέρει ανώνυμα ως «ἡ γυνή αὐτοῦ», η Εκκλησιαστική Παράδοση διέσωσε το όνομά της.
Η πρώτη γραπτή καταγραφή του ονόματος «Πρόκουλα» (Procula) προέρχεται από το απόκρυφο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου» (4ος αι.), το οποίο θεωρείται πως κατέγραψε μια ζωντανή προφορική παράδοση.

                    

Μια ευρύτερη παράδοση την ταυτίζει με την Κλαυδία Πρόκουλα, φερόμενη ως κόρη της Ιουλίας και εγγονή του αυτοκράτορα Αυγούστου. Ωστόσο, η ιστορική έρευνα αντιμετωπίζει αυτόν τον ισχυρισμό με μεγάλη επιφύλαξη, θεωρώντας τον πιθανότατα «μύθευμα».
Δεν υπάρχουν αξιόπιστες πηγές για νόθο παιδί της Ιουλίας και η προώθηση του Πιλάτου στο αξίωμά του φαίνεται πως οφείλεται στον ισχυρό Σηιανό, όχι σε συζυγικούς δεσμούς.

Αν μια φορά ο Κύριος μας αγγίξει…

                                    

 Μια φορά να δεις τον Χριστό, μια φορά να βάλει το χέρι του πάνω στο κεφάλι σου, μια φορά να έχεις μια κοινωνία, επικοινωνία μαζί του τέτοια, που να ανοίξεις την καρδιά σου και να πεις έναν λόγο, και να τον ακούσει ο Κύριος και να δείξει ότι ανταποκρίνεται και να έχεις αυτή την κοινωνία… Μια φορά να γίνει αυτό· μια φορά να πάρεις αληθινά, σωστά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μια φορά να σε αγγίξει η χάρη του Θεού, θα γίνεις άγιος. Άγιος! Και όλα αυτά τα γήινα, όλα αυτά τα δικά μας πνευματικά πράγματα που δεν είναι ο Χριστός, όλο αυτό το «καλό» δικό μας κατεστημένο, το πνευματικό μας κατεστημένο, όλα αυτά θα εξαφανιστούν σαν σκιά, σαν να είναι καπνός, αν μια φορά ο Κύριος μας αγγίξει.

Είναι απορίας άξιον, πώς εμείς, άνθρωποι που διαθέτουμε νουν, που έχουμε αγίους στην Εκκλησία, που έχουμε όλη την αλήθεια ολοφάνερη, είμαστε τόσο άμυαλοι. Δεν είναι απλώς ότι κάποτε μίλησε ο Χριστός… Στη συνέχεια, από τότε μέχρι σήμερα, έχουμε αγίους και αγίους! Που ακριβώς σ’ αυτούς έγινε αυτό που λέμε.

Πώς είμαστε τόσο άμυαλοι και τελικά δεν υπακούμε στον Θεό, δεν προσκυνούμε τον Θεό μας, δεν τον δεχόμαστε όπως έρχεται εκείνος, και να αφήσουμε τον εαυτό μας να μας φτιάξει όπως θέλει εκείνος και να μας δώσει τη σωτηρία που εκείνος θέλει; Πώς είμαστε τόσο άμυαλοι και τελικά κάνουμε τα δικά μας; Και μένουμε απλώς με το να περιμένουμε και να έχουμε και παράπονο ότι σαν να μη μας πρόσεξε ο Θεός, σαν να μη μας κοίταξε ο Θεός, σαν να μη γίνονται τώρα αυτά που γίνονταν έναν καιρό. Έγιναν έναν καιρό και τώρα δεν γίνονται.

Αὐτό εἶναι ἀκόμη χειρότερο ἀπό τήν ἴδια τή διάπραξη τῆς ἁμαρτίας.

Πως να το καταλάβουν αυτό, πάτερ, οι πιστοί, όταν οι ποιμένες διαστρεβλώνουν την εκκλησιαστική διδασκαλία και σπείρουν παντού σύγχυση και εκκοσμίκευση, σπρώχνοντας έτσι τους πιστούς στην στάση που ορθώς καυτηριάσετε; Δυστυχώς για τα φαινόμενα αυτά είστε (όπως και πάμπολλοι συνάδελφοί σας) πολύ φειδωλός στον λόγο σας!

                                     

Καί ἄνθρωποι πού εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία, ὄχι ἁπλῶς ἁμαρτάνουν σέ σχέση μέ τά ἠθικά θέματα, ἀλλά ἁμαρτάνουν μέ ἕνα πνεῦμα, σάν νά μήν εἶναι τίποτε σημαντικό καί βαρύ αὐτό.
Λένε μάλιστα: «Δέν μπορῶ νά τό καταλάβω, νά τό νιώσω ὅτι εἶναι ἁμαρτία». 
Τόσο πολύ ἔχει διαφθαρεῖ ὁ ἄνθρωπος εἰδικά ὡς πρός τό θέμα αὐτό. 
Ἔτσι, δέν ὑπάρχει καί ἐλπίδα μετανοίας. 
Διότι μετανοεῖς, ὅταν νιώσεις ὅτι ἔκανες κάτι πού δέν τό θέλει ὁ Θεός, κάτι βαρύ, πού εἶναι φοβερή ἁμαρτία. Ὅταν ἔχεις κάποια πίστη καί γνώση, θά ἔρθει ἡ ὥρα πού θά μετανοήσεις. Ἀλλά τώρα καί οἱ χριστιανοί ἀκόμη ἔχουν ἔτσι ἐπηρεασθεῖ, πού καί ὅταν ἀκόμη θελήσουν νά ἐξομολογηθοῦν ἁμαρτία τέτοιου εἴδους ἀπό συνήθεια ἤ ἐπειδή ἔχουν κάποιες μικροτύψεις, στό βάθος δέν μποροῦν νά νιώσουν ὅτι πρόκειται περί σοβαρότατης ἁμαρτίας, καί ὅτι χρειάζεται νά μετανοήσουν. Αὐτό εἶναι ἀκόμη χειρότερο ἀπό τήν ἴδια τή διάπραξη τῆς ἁμαρτίας.

Αρχιμανδρίτης Συμεών Κραγιόπουλος 

Τι σημαίνει "περίοδος Τριωδίου";

π. Συμεών Κραγιόπουλου: Τελώνης & Φαρισαίος, προσευχή, αμαρτία...


                      

π. Συμεών Κραγιόπουλου:
(Σχόλιο στην Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου)

          «Τριώδιο»: Η ετυμολογία της λέξεως

Σήμερα, όπως τό ξέρουμε όλοι, είναι η Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, και αρχίζει το Τριώδιο. Είναι η Κυριακή που μας εισάγει στο Τριώδιο, στην περίοδο του Τριωδίου.

Καίτοι τα έχουμε πει και άλλη φορά, με πολύ λίγα λόγια να σας πω τι σημαίνει Τριώδιο, και από που πήρε αυτήν την ονομασία η περίοδος αυτή, για να το γνωρίζετε και να μην μπερδεύεστε. Οι περισσότεροι θα το ξέρετε, αλλά ίσως μερικοί δεν το ξέρετε. Γιατί αρκετοί όταν ακούν Τριώδιο, εννοούν χορούς και τέτοια. Ακόμη και το ραδιόφωνο και η τηλεόραση αναφέρονται στην περίοδο του Τριωδίου σαν περίοδο χορών και διασκεδάσεων.

Η περίοδος αυτή είναι ειδική περίοδος και έχει ειδικό σκοπό. Ονομάζεται Τριώδιο από το βιβλίο που η Εκκλησία μας
άρχισε να χρησιμοποιεί από χθες το απόγευμα στον εσπερινό. Μαζί με την Παρακλητική, που έχει τα αναστάσιμα, χρησιμοποίησε η Εκκλησία μας χθες στον εσπερινό και σήμερα στον όρθρο το βιβλίο που λέγεται Τριώδιο. Από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο χρησιμοποιεί η Εκκλησία μας το Τριώδιο. Επομένως, όλη αυτή η περίοδος, από σήμερα μέχρι το Μέγα Σάββατο, είναι περίοδος Τριωδίου.

Λέγεται Τριώδιο το βιβλίο, όπως το είπαμε και άλλη φορά, αλλά πιθανόν μερικοί ή να μη θυμούνται ή και να μην το έχουν ακούσει, διότι οι κανόνες που περιέχονται στο βιβλίο αυτό έχουν συνήθως τρεις ώδές. Δηλαδή σε κάθε όρθρο, είτε είναι Κυριακή είτε είναι καθημερινή, διαβάζουμε τον έξάψαλμο, ψάλλουμε τα καθίσματα, την «Τιμιωτέραν», τους αίνους, την δοξολογία, αλλά ψάλλουμε και κανόνες. Οι κανόνες είναι μία ομάδα τροπαρίων, και σε κάθε ορθρο μπορεί να λέγονται δύο-τρεις κανόνες. Ο κάθε κανόνας έχει εννέα ωδές. Δηλαδή τρία-τέσσερα τροπάρια αποτελούν την πρώτη ωδή. Άλλά τόσα τροπάρια αποτελούν τη δευτέρα ωδή. Άλλα τόσα τροπάρια την τρίτη ωδή μέχρι και την ενάτη ωδή. Οι ωδές αυτές έγιναν με βάση τις ωδές της Παλαιάς Διαθήκης.

Τά τῆς πίστεως δέν εἶναι θέμα πλειοψηφίας.

                              

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καθόλου δέν ἐπηρεάσθηκε ἀπό ὅλη τήν κακία πού ἔπεσε ἐπάνω του, ἀπό ὅλους τούς διωγμούς. Καί ὅταν ἀκόμη ἔμεινε σχεδόν μόνος, καί τότε πάλι δέν ἐπηρεάσθηκε. Τά τῆς πίστεως δέν εἶναι θέμα πλειοψηφίας. Νά τό προσέξουμε αὐτό. Τό θέμα δέν εἶναι τί θέλει ἡ πλειοψηφία, ἀλλά τί θέλει ὁ Θεός καί ποιό εἶναι τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. 
Ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος ἦταν πρόθυμος νά κάνει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί γι᾿ αὐτό δέν καβγάδιζε, ἄς ποῦμε, ἔτσι ὅπως θά ἔκανε ἕνας ἄλλος. Ἦταν πρόθυμος νά σηκώσει τόν σταυρό τοῦ Χριστοῦ, ἦταν πρόθυμος νά ἀκολουθήσει τό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Ἐξορία; Ἐξορία. Ἐπιστροφή; Ἐπιστροφή. Πάλι ἐξορία; Πάλι ἐξορία. Κυνηγημένος ἀπό ἐδῶ, κυνηγημένος ἀπό ἐκεῖ. Ὅμως δέν φοβήθηκε καθόλου. Ἔμεινε πιστός στήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, πιστός στήν Ὀρθοδοξία. Ἀγωνίσθηκε μέχρι τέλους καί νίκησε.

Όσο πιο ακατάλληλος νιώθεις, τόσο είσαι ο πιο κατάλληλος να γεννηθεί μέσα σου ο Χριστός, να ακολουθήσεις τον Χριστό.

 Όσο πιο ακατάλληλος νιώθεις, τόσο είσαι ο πιο κατάλληλος να γεννηθεί μέσα σου ο Χριστός, να ακολουθήσεις τον Χριστό!


Αρχιμανδρίτης, π. Συμεών Κραγιόπουλος.

Αν μια γυναίκα δεν γεννούσε, ήταν και όνειδος τότε στη Παλαιά Διαθήκη. Να πάμε τώρα πνευματικότερα, να πάμε στη ψυχή. Υπάρχουν πολλοί που αισθάνονται φτώχεια πνευματική, κάτι το άγονο, κάτι που είναι στείρο, κάτι που δεν γεννάει. Και θα έλεγε κανείς τι μεγάλο κακό συμβαίνει εδώ. Καθώς το νιώθουν μερικές υπάρξεις, και στενοχωρούνται και ταλαιπωρούνται και βασανίζονται και νιώθουν μειονεκτικά και νιώθουν στενάχωρα και άχαρα. Και όμως αυτό είναι προσόν από μια πλευρά. Κατά κάποιον τρόπο από αυτής της απόψεως της πνευματικής είμαστε όλοι όπως ήταν εδώ η αγία Άννα. Η αγία Άννα γέννησε την Παναγία. Άγονη, στείρα, αλλά γέννησε την Παναγία. Ήταν μέσα στο σχέδιο του Θεού.

Από πνευματικής απόψεως αν το δούμε το θέμα, όλοι είμαστε μέσα στο σχέδιο του Θεού. Κανένας δεν είναι λιγότερο μέσα στο σχέδιο του Θεού από τον άλλο. Όπως μας γέννησε ο Αδάμ –καταγόμαστε από τον Αδάμ– έτσι μας γέννησε ο Χριστός ως καινούργιους ανθρώπους. Γι᾽ αυτό σταυρώθηκε, πέθανε, ετάφη, ανέστη. Είναι ο δεύτερος Αδάμ, ο οποίος γεννάει τον καθένα, που θα πιστέψει σ᾽ αυτόν και θα δεχθεί να πεθάνει μαζί του, για να αναστηθεί και να ζήσει με αυτόν. Όλο αυτό το θαύμα γίνεται μέσα στην Εκκλησία διά του βαπτίσματος και των άλλων μυστηρίων. Και έγινε αυτό σ’ εμάς. Έγινε.

«Ἡ ἀλήθεια δεν εἶναι πάντοτε με τούς πολλούς»

                                       


Ὅποιος σκέφτεται:«Σάν λίγοι νά μείναμε· οἱ ἄλλοι εἶναι πάρα πολλοί», καί ἐπηρεάζεται ἀπό αὐτό καί λέει: «Ὅ,τι κάνουν οἱ πολλοί νά κάνουμε καί ἐμεῖς», δέν εἶναι στήν ἀλήθεια.

Σ᾿ αὐτά τά θέματα δέν ἔχει πλειοψηφίες, ὅπως τό τόνιζαν οἱ πατέρες καί ἰδιαίτερα ὁ ἅγιος Ἀθανάσιος.

«Ἡ ἀλήθεια –λέει– δέν εἶναι πάντοτε μέ τούς πολλούς». Μερικές φορές μπορεῖ νά εἶναι μέ τούς πολύ λίγους, μπορεῖ νά εἶναι μέ ἕναν!

 Στά χρόνια τῶν αἱρέσεων κάπως ἔτσι παρουσιάστηκε μερικές φορές τό πράγμα. Μιά μικρή ὁμάδα ἀνθρώπων ἔμεινε πιστή στήν Ὀρθοδοξία. 
 
Ὅταν πῆγε ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στήν Κωνσταντινούπολη καί ἔγινε πατριάρχης ἐκεῖ, πολύ ἐλάχιστους ὀρθόδοξους χριστιανούς βρῆκε. Ὅμως, δέν σκέφτηκε: «Ἄς πάω καί ἐγώ μέ τούς πολλούς». Έμεινε με τήν ἀλήθεια".

 +π. Συμεών Κραγιοπούλου

Ποιος έχει καημό για το Άγιο Πνεύμα;

Κυριακή πρό των Φώτων π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Σήμερα, Κυριακή προ των Φώτων, η Εκκλησία αναγινώσκει ως ευαγγελική περικοπή αυτήν ακριβώς την περικοπή που μόλις ακούσαμε και που είναι από την αρχή-αρχή του κατά Μάρκον Ευαγγελίου, στίχοι 1-8. Και μάλιστα, ο ευαγγελιστής Μάρκος έτσι αρχίζει το Ευαγγέλιο: «Αρχή του ευαγγελίου Ιησού Χριστού, Υιού του Θεού». Και βέβαια εδώ ο ευαγγελιστής Μάρκος, όταν λέει «Αρχή του ευαγγελίου», εννοεί ακριβώς αυτό που λέει στη συνέχεια: να πώς έγινε η αρχή του Ευαγγελίου του Ιησού Χριστού. Δηλαδή, όπως αναφέρει και η Παλαιά Διαθήκη, εστάλη πρώτα ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, για να ετοιμάσει την οδό, και έπειτα ήλθε ο Κύριος.

Στο τέλος της ευαγγελικής περικοπής ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ο προφήτης που κήρυσσε βάπτισμα μετανοίας, λέει: «Δεν είμαι ικανός εγώ να σκύψω να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του».

Πώς κάνουν οι άνθρωποι του Θεού! Πώς είναι αυτοί που τους χρησιμοποιεί ως όργανά του ο Θεός, όπως εδώ έβαλε τον Ιωάννη να ανοίξει τον δρόμο! Τι ταπείνωση έχει! Πόσο μέμφεται τον εαυτό του! Πόσο ρίχνει κάτω τον εαυτό του! «Εγώ δεν είμαι άξιος ούτε ακόμη και να σκύψω να λύσω τον ιμάντα των υποδημάτων του Κυρίου», λέει. «Εγώ μεν εβάπτισα υμάς εν ύδατι, αυτός δε βαπτίσει υμάς εν Πνεύματι Αγίω» (Ματθ. 3:11). «Εγώ σας βάπτισα με νερό, για να βοηθηθείτε να μετανοήσετε, αυτός όμως που έρχεται θα σας βαπτίσει με το Πνεύμα το Άγιο».

✶✶✶

Άραγε υπάρχει χριστιανός – εμείς τώρα κάνουμε τον καλό χριστιανό – υπάρχει καλός χριστιανός την σήμερον ημέρα, να πούμε έτσι, που έχει καημό και διερωτάται: 

Ό,τι δεν είναι Χριστός, είναι κλέφτης της ψυχής μας


π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

 Παρακαλώ να προσέξουμε ιδιαίτερα τα λόγια που είπε ο Κύριος στην αρχή της ευαγγελικής περικοπής που ακούσαμε: «Εγώ ειμι η θύρα· δι’ εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει. Ο κλέπτης ουκ έρχεται ει μη ίνα κλέψη και θύση και απολέση· εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν» (Ιω. 10:9-10).

 Ό,τι δεν είναι Χριστός, όσο κι αν φαίνεται καλό πράγμα, είναι κλέφτης, κλέφτης της ψυχής μας, και έρχεται και οργιάζει μέσα μας. Σε μερικές ψυχές το βλέπει κανείς αυτό. Ούτε ένας λύκος δεν κάνει έτσι, όταν θα μπει στο μαντρί, όπου αλύπητα πνίγει με τη σειρά ένα-ένα τα κατσίκια και τα πρόβατα.

 Ο κλέφτης αυτός, άσχετα με ποια μορφή έρχεται, κάνει κακό πολύ περισσότερο από τον λύκο. Είναι πολύ αγριότερος και πολύ πιο άσπλαχνος από τον λύκο και κυριολεκτικά αλωνίζει μέσα στην ψυχή, οργιάζει μέσα στην ψυχή και έρχεται να κλέψει, να σφάξει και να εξολοθρεύσει. Και ταλαίπωρος, ταλαίπωρος ο άνθρωπος – ας είναι χριστιανός, ας είναι μοναχός, ας είναι κληρικός – ταλαίπωρος αυτός ο οποίος αφήνει τον κλέφτη αυτό, τον ληστή αυτό, που έρχεται και καταληστεύει την ψυχή. Ενώ μακάριος εκείνος ο οποίος κλείνει την πόρτα της ψυχής του σε όλα αυτά και την ανοίγει στον Χριστό, που είναι η θύρα.