Ιστορικές αποδείξεις της Παπικής εχθροπραξίας κατά των Ορθοδόξων. Αυτά που αποκρύβουν σήμερα οι Οικουμενιστές!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ ΒΟΥΛΓΑΡΗ ΠΡΟΣ ΚΛΑΙΡΚΙΟ

ΑΒΡΑΑΜ ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

    Εδιάβασα, ότι κατά το τέλος τού ιδ’ αιώνος, έτος 1405, ο πόλεμος των Σαρακηνών για την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, ο οποίος υπεκινήθη από τους Λατί­νους, όχι μόνον έγινε αιτία πολλής καταστροφής για την Ανατολική Εκκλησία, αλλά και για τη Δυτική. Καθότι οι τότε Πάπες της Ρώμης» επειδή ευρήκαν την ευκαιρία να ενεργήσουν, για να μη τεθούν υπό την εξουσία κανενός, κινούσαν πάντα λίθον, ώστε να επιτύχουν να υποταχθούν σε αυτούς όλοι οι άλλοι. Διότι όσον ο πόλεμος παρετείνετο και οι χριστιανοί της Δύσεως κατέφευγον στην Ανατολή, τόσον oι Πά­πες επετίθεντο, καθώς μαρτυρεί ο Όθων Επίσκοπος Φρισιγένσης, και ο Αββάς Ουρσπεργένσης, οι οποίοι εξιστορούσαν τη βίαιη συμπεριφορά των Παπών. Τό­σα δε κακά προξένησε ο πόλεμος αυτός στην Δύση δια των επιβουλών των Παπών, ώστε ο Αντώνιος ο Κόκκος στην αρχή τού Δ’ βιβλίου της Θ’ εννάδος, να  ειπή ότι κατά την εποχή τού (Πάπα) Πασχάλη τού Β’ ο Φλουέντιος ο επίσκοπος της Ιταλικής πόλεως Φλω­ρεντίας, εβεβαίωνε χωρίς αμφιβολία, ότι εγεννήθη ο Αντίχριστος.

Εδιάβασα (ακόμη), ότι στην Ανατολή, με αφορμή δήθεν την ευσέβεια, προέβαλαν οι Πάπες Πατριάρ­χες στις Εκκλησίες και έπραξαν όσα άλλα ενόμιζαν ότι τους συνέφεραν, για να υποταχθούν οι Ορθόδοξοι στον ανομότατο ζυγό του Πάπα. Γι’ αυτό ο Ευγένιος ο Γ’ έλεγε: αυτός ο πόλεμος, αν και για τί­ποτε άλλο δεν ήταν ωφέλιμος, όμως μας ωφελεί, διότι βοηθεί να τοποθετηθούν Λατίνοι ποιμένες στις Εκκλησίες της Ανατολής. Αλλά και διότι όχι μόνον έβλαψαν την Εκκλησία της Ανατολής δι’ αυτού τού άνομου πολέμου, αλλά και την αυτοκρατορία. Διότι βλέποντας ο Ιννοκέντιος ο Γ την διχόνοια που είχε τότε το βασίλειο της Κωνσταντινουπόλεως, παρακί­νησε το στράτευμα, το οποίο ήταν έτοιμο για τον Συριακό πόλεμο, να στραφή κατά της Κωνσταντι­νουπόλεως˙ και αυτό το γράφει και ο Χωνιάτης.

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» Μέρος Γ.

                                     

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

(Πάντες οι Αγιορείτες Πατέρες – 1275 – Περί της «διάτορος αυτού μνημοσύνης»)

Στο θεολογικό τοπίο της Επιστολής («περί της διάτορος μνημοσύνης του αρχιερέως»), οι Αγιορείτες Πατέρες τοποθετούν και τη σχετική μαρτυρία της σφαιρικής – συνολικής εκκλησιολογίας του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Γράφουν, σχετικά:

«Και ο μέγας πατήρ ημών και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης ταύτα λέγει προς τινα, δια της τιμίας αυτού επιστολής∙ «Εφης δε μοι ότι δέδοικας ειπείν τω πρεσβυτέρω σου, μη αναφέρειν τον αιρεσιάρχην, και τοι περί τούτου ειπείν σοι το παρόν ου καταθαρρώ∙ πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων»

Ερμηνεία – Μετάφρασις (Επί το απλούστερον):

«Και ο μέγας πατέρας μας και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης αυτά λέγει προς κάποιον, δια της (σχετικής) τιμίας αυτού επιστολής∙ «Μου είπες ότι φοβήθηκες να πεις στον πρεσβύτερό σου (ίσως, πνευματικό του), να μην μνημονεύει – αναφέρει τον αιρεσιάρχη, αν και περί αυτής της θέσεώς σου, να σου είπα εγώ, δεν το νομίζω κατηγορηματικά, εκτός (σου το είπα) ότι δημιουργεί μολυσμό η κοινωνία με τον αιρεσιάρχη και με μόνη την μνημόνευσή του, έστω και αν ο μνημονευτής λειτουργός είναι ορθόδοξος».

Ερωτούν, στη συνέχεια, οι Αγιορείτες:

«Πάσα η του Χριστού και Θεού ημών ποίμνη εν σώμα εστίν, υπό μιας κεφαλής διοικούμενον, ός εστί Χριστός Ιησούς».

                      

(Εκ της Επιστολής πάντων των Αγιορειτών προς βασιλέα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον – Ομολογητική)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο στην Εκκλησιαστική ιστορία η Ομολογιακή επιστολή των Αγιορειτών Πατέρων προς τον βασιλέα Μιχαήλ, ο οποίος επιθυμούσε την συγκατάθεση – αποδοχή της ψευδοενώσεως στη Λυών (1274) από το εκκλησιαστικό σώμα και ιδιαίτερα από τους Αγιορείτες Μοναχούς.

Οι (τότε) Αγιορείτες δεν φοβήθηκαν ποτέ να κινδυνέψουν υπέρ της Πίστεως, γι’ αυτό και απάντησαν στη φιλοσοφία της ψευδοσυνόδου με θεολογική σοφία και γνώση, με μια οξύτατη διαλεκτική σκέψη, με μια κατασταλαγμένη Πατερική πείρα, με τέτοια υψίστη Ορθόδοξη ωριμότητα που δεν την συναντούμε, σήμερα (δυστυχώς), από τις σημερινές Ι. Μονές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Μετά την ψευδοσύνοδο στην Κρήτη το πλήρωμα (γενικά) δεν παρουσίασε το ομολογιακό αντίστοιχο των Αγιορειτών της εποχής εκείνης.

Εμείς, διαχρονικά, ευχαριστούμε τους Αγιορείτες εκείνους, που εμπλούτισαν θεολογικά το πλήρωμα και ωφέλησαν την ψυχή μας!

Στην Επιστολή τους πουθενά μεταπατερικές φλυαρίες, αλλά μόνο Αγιογραφικές – Πατερικές θέσεις και επιχειρήματα.

Θαυμάζω την πνευματική – θεολογική συγκρότησή τους για το νόημα – ουσία της Εκκλησίας και του ρόλου του επισκόπου. Ανατρέπουν τη σημερινή κακόδοξη θέση (ισχυρογνωμοσύνη) των σημερινών ορθοδόξων (;), που λειτουργούνται στο «όνομα του επισκόπου» και όχι στο όνομα του Χριστού. Παράδειγμα, τα γραφόμενα του π. Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου, στο βιβλίο του: «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», Σελ. 396. Γράφει:

Οἱ ἐπὶ Βέκκου Ἁγιορεῖτες Πατέρες ἀπαντοῦν στοὺς ἀπανταχοῦ διαστρεβλωτὲς τῶν θείων ἐντολῶν.

                                     

                                «καί ὁ Θεός τοῦτο ἐσήμανεν, οὕτως εἰπών˙ «Ἱερεῖς ἠθέτουν νόμον μου καί ἐβεβήλουν τά ἅγιά μου – πῶς; – ὅτι βεβήλοις καί ὁσίοις οὐ διέστελλον, ἀλλ’ ἦν αὐτοῖς ἅπαντα κοινά»

        

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἔχουν γραφτεῖ τόσα καὶ τόσα κείμενα γιὰ τὴν στάση καὶ τὴν διδασκαλία τῶν ἐπὶ Βέκκου ὁμολογητῶν τῆς Πίστεως Ἁγιορειτῶν Πατέρων. Τῶν Πατέρων αὐτῶν δηλαδὴ ποὺ ἀρνήθηκαν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ψευτοσύνοδο στὴν Λυὼν τῆς Γαλλίας καὶ τὴν ὑποταγὴ τῶν ὀρθοδόξων ὄχι μόνο στὸν Πάπα ἀλλὰ καὶ στὴν παπικὴ θεωρία περὶ πρωτείου, ἐπισκοποκρατείας. Ἐπίσης ἀναφέρει ξεκάθαρα τὸ θέμα τῆς ἀδιάκριτης μνημόνευσης τῶν ἐπισκόπων καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας μὲ ὅσους ἀπειθοῦν καὶ διαστρέφουν τὸ δόγμα στὴν Ἐκκλησία.

Τὰ κείμενα αὐτὰ ἦταν ὅλα τόσο καλά, ποὺ ἡ ἐπανάληψη τοῦ θέματος φαίνεται περιττή. Ὅμως ἡ πρόσφατη ἐπανεμφάνιση διαφόρων διαστρεβλωτῶν τῶν θείων ἐντολῶν καὶ τῶν ἀγώνων τῶν Ἁγίων (π.χ. ἐδῶ) καὶ ὁ κίνδυνος κακῆς ἐπιρροῆς τους στοὺς πιστούς, μᾶς ἀναγκάζει νὰ ἐπαναλάβουμε τὴν διδασκαλία τῶν ἁγίων αὐτῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων, στοὺς ὁποίους φυσικὰ καὶ σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν μεταπατερικὴ θεώρηση ὀφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε. Καὶ ὁφείλουμε νὰ ὑπακοῦμε, διότι στὴν διδασκαλία αὐτή, ποὺ ἐκφράστηκε μέσῳ μίας ἐπιστολῆς στὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγο καὶ ὑπὸ τὴν πατριαρχεία τοῦ φιλοπαπικοῦ Ἰωάννη Βέκκου (ὅπως τώρα ἐπὶ Βαρθολομαίου), συνοψίζεται ὁλόκληρη ἡ ἐκκλησιαστικὴ διδασκαλία γιὰ τὴν στάση τῶν Ὀρθοδόξων σὲ καιροὺς αἱρέσεως. Ὥστε ἡ ἐπανάληψή της θὰ μᾶς ὠφελήσει. Τὴν διδασκαλία αὐτὴ κατακρεούργησαν καὶ κατακρεουργοῦν οἱ ἀπανταχοῦ μεταπατερικοὶ ἀλλὰ καὶ ὅσοι θέλουν νὰ δικαιολογήσουν τὴν φοβία και ἀδράνειά τους ἱερεῖς καὶ ἀρχιερεῖς σὲ συνέδρια, συνεντεύξεις, ὁμιλίες κλπ..

Στὴν ἀρχὴ κάποιες πληροφορίες γιὰ τὴν ἐποχὴ ἐκείνη:

Διαβάζουμε στὸ «ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ» τοῦ Καλλίστου Βλαστοῦ: «Ἀλλ᾿  ὁπωσδήποτε καὶ ἂν ἐγένετο ἡ ἕνωσις, ταύτην ἐδέχετο μόνον ὁ αὐτοκράτωρ καὶ ὀλίγοι τινὲς τῶν περὶ αὐτόν. Ὁ δὲ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἰωσὴφ καὶ οἱ πλεῖστοι τῶν περὶ αὐτὸν ἀρχιερέων καὶ κληρικῶν ἀπεδοκίμαζον αὐτήν. Πρὸς δὲ καὶ οἱ Πατριάρχαι Ἀλεξανδρείας, Ἀντιοχείας καὶ Ἱεροσολύμων μετὰ τῶν περὶ αὐτοὺς ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν οὐδαμῶς ἔστεργον τὴν τοιαύτην ἕνωσιν· διότι οὐδὲ γνῶσιν τῶν γινομένων εἶχον, ἀφ᾿ οὗ αἱ περὶ τῆς ἑνώσεως διαπραγματεύσεις περιωρίζοντο μόνον εἰς τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Ἐκκλησίαν» (Ἐδῶ).

Βλέπουμε, λοιπόν, ὅτι σήμερα συμβαίνει τὸ ἀντίθετο ἀπ’ ὅ,τι ἐκείνη τὴν ἐποχή, ἂν καὶ οἱ συνθῆκες τὴν ἐποχὴ ἐκείνη δὲν ἦταν -ὅπως σήμερα- καθόλου εὔκολες (Ὀθωμανοί, Σταυροφόροι, ὑψηλοὶ φόροι καὶ οἰκονομικὴ κρίση κλπ.) καὶ μάλιστα τότε τὸ τίμημα ποῦ πλήρωνε κανεὶς ἦταν βαρύτατο (ἐξορία, φυλάκιση, βασανιστήρια, φόνος).