Αὐτὸ διδάσκει ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία: Προηγεῖται ἡ ἀποτείχιση τῶν πιστῶν ἀπὸ τὸν Νεστόριο καὶ ἀκολουθεῖ ἡ καθαίρεσή του.

Ἡ διαχρονικὴ πράξη τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐμφανίζεται αἵρεση (ὅπως σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός) φαίνεται καθαρὰ στὴν περίπτωση τοῦ κανονικοῦ τότε Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νεστορίου (ὅπως ἀκριβῶς τοῦ Βαρθολομαίου σήμερα).

Πρῶτα ἀποτειχίζονται οἱ πιστοί, δηλ. λαϊκοί, ἱερομόναχοι, ἱερεῖς καὶ μοναχοί διακόπτουν τὸ Μνημόσυνο τοῦ κανονικοῦ Πατριάρχη Νεστορίου καὶ στὴ συνέχεια ἡ Γ΄ Οἰκουμενισκὴ Σύνοδος, ἀφοῦ μετὰ τὴν ἀντίδραση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν διακοπὴ τοῦ Μνημοσύνου τὸν κάλεσε σὲ ἀπολογία καὶ ὁ Νεστόριος δὲν μετανόησε, τότε οἱ Πατέρες τῆς Συνόδου τὸν καθαίρεσαν.

Σήμερα ὅμως, τί γίνεται; Σήμερα, οἱ μὲν ἀντι-Οἰκουμενιστὲς παρὰ τὴν τρομερὴ κατρακύλα ἀκόμα τὸ "σκέπτονται", ἐὰν πρέπει νὰ διακόψουν τὴν Μνημόνευση τοῦ αἱρετικοῦ Πατριάρχη, ποὺ ἔχει πεῖ καὶ ἔχει κάνει πολὺ χειρότερα ἀπὸ τὸν Νεστόριο, οἱ δὲ Μητροπολίτες -ἄλλοι φανερὰ κι ἄλλοι σιωπηρά- ἀποδέχτηκαν τὴν κακόδοξη καὶ ληστρικὴ Σύνοδο τοῦ Κολυμπαρίου ποὺ ὁ αἱρεσιάρχης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐπέβαλε καὶ πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς μάλιστα θέλουν νὰ τὸν ξεπεράσουν.!

Ἀπό τὰ Πρακτικὰ τῆς Γ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

ΟΤΑΝ ΟΙ ΛΑΪΚΟΙ ΕΔΙΝΑΝ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

                           

Μὲ ἀφορμὴ κάποιων σχολίων φυσικὰ ἀπὸ ἀνώνυμους καὶ ἐκκλησιαστικῶς ἀδίδακτους σχολιαστές π.χ. "η διακοπή του μνημοσύνου προ συνοδικής καταδίκης βάσει του ΙΕ’ Κανόνος 1. γίνεται ΜΟΝΟ από κληρικό και ότι ο σκοπός της είναι η συνοδική καταδίκη του αιρετικού επισκόπου. (Η συνοδική καταδίκη του αιρετικού επισκόπου είναι υποχρεωτική, όχι όμως η παύση του μνημοσύνου ως διαμαρτυρία προς την σύνοδο.) 2. δεν σχετίζεται με την απομάκρυνση των λαїκών. Στον Κανόνα υπάρχει αναφορά στον Πρεσβύτερο, Επίσκοπο και Μητροπολίτη." (εδώ), σχόλια ποὺ δείχνουν τὴν ἀμετανοησία μεγάλου μέρους τοῦ ποιμνίου καὶ ἕναν ἀπὸ τοὺς λόγους ποὺ προχωράει ἡ αἵρεση ἐπαναλαμβάνουμε ὡς ἀναίρεση τὰ παρακάτω ἀπὸ τὴν ἑκκλησιαστικὴ ἱστορία:

Στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ὅταν ἐπικρατοῦσε μιὰ αἵρεση (ὅπως σήμερα ἡ Παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ) καὶ ἀσχέτως ἂν αὐτὴ εἶχε καταδικασθεῖ ἀκόμα, ὁ Λαὸς τοῦ Θεοῦ —ἀδιάφορο ἂν αὐτοὶ ἦσαν λαϊκοί, μοναχοὶ ἢ ἱερωμένοι— ἀντιδροῦσε δυναμικά διαμαρτυρόμενος, ἀπομακρυνόμενος καὶ ἀποτειχιζόμενος ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς. Αὐτὸ συνέβη π.χ. μὲ τὶς αἱρέσεις τοῦ Ἀρειανισμοῦ, τοῦ Νεστοριανισμοῦ, τοῦ Μονοθελητισμοῦ, τοῦ Μοιχειανισμοῦ, στὴν περίπτωση τοῦ αἱρετιζόντων Πατριαρχῶν Καλέκα, Βέκκου κ. ἄ. Ὅλοι γνωρίζουν τὰ γεγονότα μετὰ τὴν ἑνωτικὴ ὑπογραφὴ τῶν ψευτοσυνόδων Λυὼν καὶ Φερράρας Φλωρεντίας. Μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ κάποιος, ὅτι ὁ λαὸς δὲν ἀποτειχίστηκε;

Συγκλονιστικὸ καὶ σὲ πολλοὺς ἄγνωστο εἶναι ἐπίσης τὸ γεγονὸς ποὺ διασώζεται στὴν «Ἔκθεσι πίστεως κατὰ ἀποκάλυψιν Γρηγορίου ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας».

Ἐπὶ Πατριάρχου, δηλαδή, Κων/πόλεως Τιμοθέου τοῦ Α΄ (511–518) ὁ λαὸς τῆς Κων/πόλεως ἀποτειχίστηκε καὶ ἔμενε ἀκοινώνητος τῶν Θ. μυστηρίων γιὰ πολλὰ χρόνια, διότι ὁ Πατριάρχης Τιμόθεος δὲν ἤθελε νὰ ἀποδεχθῆ τὴν Δ΄ ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο.

Ὅταν ἀνῆλθε στὸν θρόνο ὁ διάδοχός του, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Καππαδόκης (518–520), ὁ λαὸς μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀπαίτησε κατὰ τὴν ὥρα τῆς Θ. Λατρείας νὰ ἀναγνωσθεῖ στὰ δίπτυχα ἡ Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος καὶ κατόπιν νὰ μεταλάβει ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ νέου Πατριάρχη.

Ὁ νέος Ὀρθόδοξος Πατριάρχης γιὰ κάποιους λόγους ἐδίσταζε νὰ πραγματοποιήσει τὴν ἀπαίτηση τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ οἱ πιστοὶ ἔμεναν ἀνένδοτοι καὶ ἀπαιτοῦσαν τὸ θέμα νὰ τακτοποιηθεῖ ἀμέσως. Στὴν προσπάθεια τοῦ Πατριάρχη νὰ ἀναβληθεῖ γιὰ λίγο αὐτὴ ἡ ἀναγνώριση, ὁ λαὸς τὸ ἀπαίτησε καὶ πάλι δυναμικὰ καὶ πολλάκις.

Tελικά, μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν σταθερὴ στάση τοῦ λαοῦ καὶ τὴν ἔντονη διαμαρτυρία, ὑποχρεώθηκε ὁ Πατριάρχης, τὴν ὥρα τῆς
μνημονεύσεως κατὰ τὴν Θ. Λειτουργία, νὰ ἀναγνώσει στὰ δίπτυχα τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Τότε σταμάτησε ἡ ἀποτείχιση τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ἀκοινωνησία τῶν Θ. Μυστηρίων, ἀφοῦ, μὲ τὴν ἀνάγνωση τῶν Διπτύχων, ἀποκαταστάθηκε ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη.

Τὸ περιστατικὸ ἔχει (μὲ κάποιες περικοπές) ὡς ἑξῆς:

«Εἰσόδου γενομένης κατὰ τὸ σύνηθες ἐν τῇ ἁγιωτάτῃ ἡμῶν μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ ἐν ἡμέρᾳ κυριακῇ... τοῦ ἁγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου καὶ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου Ἰωάννου, ...ἐν τῷ γενέσθαι αὐτὸν σὺν τῷ εὐαγεῖ κλήρῳ περὶ τὸν ἄμβωνα φωναὶ γεγόνασιν ἀπὸ τοῦ λαοῦ λέγουσαι·