Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία μακαριστοῦ γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου
μὲ θέμα:
«ΟΙ ΑΦΙΕΡΩΣΕΙΣ»
[ἐκφωνήθηκε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κομνηνείου Λαρίσης στὶς 23-4-2000]
(Β413)
Σήμερα, ἀγαπητοί μου, Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ἑορτάζομε τὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Χριστοῦ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ποὺ εἶναι σύμβολον ὅτι μετὰ τὸ Πάθος θὰ εἰσήρχετο ὁ Ἰησοῦς ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.
Ὅ,τι καὶ νὰ ἀγγίξομε ἀπὸ τὴ σημερινὴ περικοπὴ τῆς ἑορτῆς, μᾶς παραπέμπει σὰν σύμβολο μελλόντων πραγμάτων. Καὶ αὐτὸ τὸ ὀνάριον, τὸ γαϊδουράκι, ὀνάριον, ποὺ ἐκάθισε ὁ Κύριος, κι αὐτὸ εἶναι ἕνα σύμβολον. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ὁ ὄνος εἶναι ἀκάθαρτον ζῶον καὶ ἀπηγορεύετο ἡ θυσία του. Καὶ τώρα ὁ Κύριος κάθεται ἐπάνω σὲ ὀνάριον, ποὺ συμβολίζει τὰ ἀκάθαρτα ἔθνη, ἐπὶ τῶν ὁποίων θὰ καθίσῃ, ἀπὸ τὰ ὁποῖα θὰ πιστευθῇ.
Πάντως, ἐκεῖνο ποὺ παρατηροῦμε στὴν Ἁγία Γραφή, Παλαιὰ καὶ Καινὴ Διαθήκη, κάποια πράγματα ἀνήκουν ἀποκλειστικὰ εἰς τὸν Κύριον, μὲ ἕναν πλούσιον συμβολισμό. Ἴσως δὲν ἔχομε προσέξει μιὰ λεπτομέρεια εἰς τὴν σημερινὴν θριαμβευτικὴ εἴσοδο τοῦ Ἰησοῦ. Μᾶς τὴν διασώζει ὁ Μᾶρκος τὴν λεπτομέρεια αὐτή. Μᾶς λέγει: «Καὶ λέγει αὐτοῖς -εἰς τοὺς μαθητάς Του-· ὑπάγετε εἰς τὴν κώμην τὴν κατέναντι ὑμῶν (: Πηγαίνετε σὲ ἐκεῖνο τὸ χωριό), καὶ εὐθέως εἰσπορευόμενοι εἰς αὐτὴν (:καὶ ὅταν θὰ μπεῖτε μέσα στὸ χωριὸ) εὑρήσετε πῶλον δεδεμένον (:θὰ βρεῖτε ἕνα δεμένο γαϊδουράκι), ἐφ᾿ ὃν (:ἐπὶ τὸν ὁποῖον πῶλον ἐννοεῖται) οὐδεὶς ἀνθρώπων κεκάθικε (:ποτέ κανένας ἄνθρωπος ἐπάνω σὲ αὐτόν τον πῶλον δὲν ἔχει καθίσει)· λύσαντες αὐτὸν ἀγάγετε (: Ἀφοῦ τὸν λύσετε, φέρτε τον ἐδῶ)». Ἔχει καὶ μερικὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα εἶναι τεχνικῆς φύσεως. Ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ κάνει πραγματικὰ ἐντύπωση, εἶναι ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἐκάθισε ὡς ἄνθρωπος ἐπάνω σὲ ἕνα ὀνάριον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου κανεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων ποτὲ δὲν κάθισε. Καὶ πρέπει νὰ ὑπονοηθῇ ὅτι καὶ μετὰ ταῦτα ἄνθρωπος δὲν ἐκάθισε. Δηλαδὴ παρατηροῦμε ὅτι μερικὰ πράγματα ἀνήκουν εἰς τὸν Χριστὸν σὰν μιὰ ἀποκλειστικὴ χρήση. Πρόκειται γιὰ μιὰ ἀφιέρωση.
Ἐδῶ μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι καὶ ἡ παρθενία τῆς Θεοτόκου -προσέξατε αὐτό- ἦτο μιὰ ἀποκλειστικὴ περίπτωσις ἀφιερώσεως εἰς τὸν Χριστόν. Ὁ χῶρος τῆς Παρθένου Μαρίας. Ἡ Θεοτόκος ἦταν παρθένος πρὸ τοῦ τόκου, κατὰ τὸν τόκον καὶ μετὰ τὸν τόκον. Μάλιστα ζωγραφικὰ ἀποδίδεται, ἱστορεῖται, ὅπως λέμε, μὲ τρία ἀστέρια. Ἕνα, ἐδῶ στὴν κεφαλὴ καὶ δύο ἐδῶ στοὺς ὤμους. Καὶ ἐκφράζουν, ἐκδηλώνουν τὴν παρθενίαν τῆς Θεοτόκου πρὸ τοῦ τόκου, κατὰ τὸν τόκον καὶ μετὰ τὸν τόκον. Ἀειπάρθενος δηλαδή. Εἶναι βαρυτάτη βλασφημία νὰ ἀποδώσομε γάμον καὶ παιδιὰ εἰς τὴν Θεοτόκον, ὅπως ἀποδίδουν οἱ Προτεστάνται καὶ ἄλλοι αἱρετικοί. «Εἶχε», λέει, «κι ἄλλα παιδιὰ ἡ Θεοτόκος. Καὶ τί θὰ πείραζε αὐτό;», λέγουν. Δὲν διδάχτηκαν ὅτι ὑπάρχουν μερικὰ πράγματα ἀποκλειστικῆς χρήσεως τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἐὰν τὸ γαϊδουράκι αὐτὸ ἦταν ἀποκλειστικὴ περίπτωσις, πόσο μᾶλλον ἡ Θεοτόκος; Γι᾿ αὐτὸ στὸν περίλαμπρο «Ἀκάθιστον Ὕμνον» ἀποδίδομε αὐτὸ τὸ «Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε». «Νύμφη. Ἀλλὰ εἶσαι ἀνύμφευτος». Δηλαδὴ «οὔτε σύζυγον ἀπέκτησες». Ὁ Ἰωσὴφ ἦταν ἁπλῶς βοηθός. Ἦταν κατὰ τὸν νόμο, νὰ μὴν κατηγορηθῇ ἡ Θεοτόκος, πὼς εἶχε παιδὶ ἐνῷ ἦτο ἄγαμος; Διότι τὴν ἀγαμίαν δὲν θὰ μποροῦσαν ποτὲ νὰ τὴν ἀντιληφθοῦν οἱ Ἑβραῖοι καὶ θὰ λιθοβολοῦσαν τὴν Θεοτόκον. Εἶναι, λοιπόν, παριστάμενος ὡς σύζυγος. Οὐδέποτε σύζυγος, οὐδέποτε. Τὸ ξαναλέγω. Ἔτσι, λοιπόν, βλέπομε ἐδῶ ὅτι ἡ Θεοτόκος ἦταν ἀποκλειστικὸς χῶρος τοῦ Θεοῦ Λόγου, ποὺ θέλησε νὰ ἐνανθρωπήσῃ.
