Λόγω της πανδημίας του ιού covid-19, ολόκληρος σχεδόν ο πλανήτης βρίσκεται σε μία προσπάθεια αντιμετώπισης του, με απώτερο σκοπό να σωθούν όσον το δυνατόν περισσότερες ανθρώπινες ζωές. Η πατρίδα μας η Ελλάδα, με την αρωγή της επιστημονικής κοινότητας και τον απαραίτητο κυβερνητικό σχεδιασμό, αποτελεί μέρος αυτής της προσπάθειας. Μέχρι την σήμερον, 7/4/2020, οι επιστήμονες στην χώρα μας δηλώνουν συγκρατημένη αισιοδοξία για την αποτελεσματικότητα των μέτρων που έχουν ληφθεί, τα οποία, καθώς συγκατοικώ και γηροκομώ την 95χρονη μητέρα μου, τηρώ με σχεδόν «θρησκευτική ευλάβεια».
Εν τω μεταξύ, το Άγιο Πάσχα, η μεγαλύτερη γιορτή της Ορθοδοξίας, πλησιάζει. Έτσι, πληροφορηθήκαμε τις αποφάσεις Δ.Ι.Σ. για τον τρόπο τέλεσης των θείων λειτουργιών και διαχείρισης άλλων ψυχοσωματικών θεμάτων που έχουν προκύψει κατά την δύσκολη αυτή περίοδο για τον Κλήρο και τους πιστούς. Οι συγκεκριμένες αποφάσεις μου προκάλεσαν όχι μόνο έκπληξη αλλά, ταυτόχρονα, απογοήτευση και θλίψη. Ένοιωσα να βρίσκονται υπό αμφισβήτηση, όλα όσα διδάχθηκα στα χρόνια των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών μου σπουδών στην Θεολογική σχολή του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όσον αφορά στον ρόλο της Εκκλησίας στην Ελλάδα σε περιόδους δυσκολιών του Ποιμνίου.
