Χρονικό της ανακομιδής των ιερών λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (φωτο)(12-16.6.2014)

του Μοναχού Παΐσιου Καρεώτη

Φίλος αγαπητός εκ Σερβίας με προέτρεψε να παρευρεθούμε στην ανακομιδή των λειψάνων του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς και στην Θεία Λειτουργία της μνήμης του. Μέσα μου υπήρχε υλικό, και έτσι η φωτιά άναψε. Θυμήθηκα τη ζωή και τα του Αγίου, την υπομονή και την σταθερότητά του στην ομολογία του Χριστού, την μαρτυρία του μέσα σε μία γενέα άπιστη και διεστραμμένη.

Με την φωτιά αυτή μέσα μου, παρακίνησα και δύο αδερφούς Αγιορείτας Ιερομονάχους, οι οποίοι και αυτοί άναψαν, ως φιλάγιοι και ευλαβώς έχοντες προς τον Άγιον. Έτσι ξεκινήσαμε, και Τετάρτη πετάξαμε για Βελιγράδι, όπου μας περίμενε ο φίλος εκ Σερβίας για να μας μεταφέρει στο Βάλιεβο. Εκεί μας περίμενε ευγενικώς και ο επίσκοπος Α…, ο νεοεκλεγείς ως Α…, αλλά λόγω μεγάλης καθυστερήσεως του αεροπλάνου, έφυγε, αλλά μας μήνυσε ότι είμαστε φιλοξενούμενοι του Πατριαρχείου, και ότι έδωσε εντολή στην αυριανή Θεία Λειτουργία να λειτουργήσει και ο π. Α… στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Θαύμασα, άνωθεν, την φυσική ωραιότητα του Βελιγραδίου, η οποία παραμένει μία βιώσιμη πόλις, πνιγμένη στο πράσινο, και ελπίζω οι ρυθμοί αναπτύξεως να μην την φέρουν προς την ασφυξία του τσιμέντου.

Φθάσαμε στο Βάλιεβο για διανυκτέρευση, και μαζί με μας έφθασαν και περί τις 10 ευλαβέστατες μοναχές από το Μαυροβούνι, με την ηγουμένη Αγγελίνα. Όλοι, φιλοξενούμενοι του αγαπητού φίλου. Μας συγκίνησε η φιλοξενία και η ευλάβεια όλων των μελών της οικογένειας. Εδώ ακούσαμε τα πρώτα απαγορευτικά, ότι ο επίσκοπος Γιέφτιτς ήθελε να είναι παρόντες μόνο οι δικοί του. Εμείς σχολιάσαμε, ότι από την ώρα που είναι Άγιος ο π. Ιουστίνος, ανήκει στην εκκλησία, και δεν είναι ιδιωτική υπόθεση κανενός. Ο τοπικός επίσκοπος έχει τον πρώτο λόγο και όλοι ακολουθούμε. Έτσι δεν δώσαμε σημασία στις αιθέριες απαγορεύσεις.

Ο Οικουμενισμός ως εργαλείο γεωπολιτικών και οικονομικών συμφερόντων - Η αλλοίωση των δογμάτων της Ορθοδοξίας. Δείτε ολόκληρη την εισήγηση του Αγιορείτη Μοναχού στο Πολεμικό Μουσείο.

Η Ημερίδα στο Πολεμικό Μουσείο (η ομιλία του Μοναχού Παισίου Καρεώτη βρίσκεται μεταξύ 1:14:14 και 1:58:40).

                                        

Οικουμενισμός: Ιστορία-Θεολογία-Προβληματισμοί

Εισήγηση περί των ένοχων απαρχών του ΠΣΕ - Η Ορθόδοξη Απάντηση.

Υπό γ. Παϊσίου Μοναχού Καρεώτου (κελί Αγίων Αρχαγγέλων) 

Η παρούσα εισήγηση προσφέρει μια ορθόδοξη κριτική επί της Οικουμενικής κίνησης, αποδεικνύοντας ότι αυτή δεν ξεκίνησε ως γνήσια εκκλησιαστική πρωτοβουλία, αλλά ουσιαστικά ως ένα κοινωνικοπολιτικό εργαλείο ελέγχου των (πρώτιστα αμερικανικών προτεσταντικών) εκκλησιών, που προωθήθηκε κυρίως από τον Αμερικανό βιομήχανο Ροκφέλερ (αλλά και άλλους, όπως ο μεγαλοτραπεζίτης Μόργκαν). Ο Ροκφέλερ υποστήριξε οικονομικά και οργανωτικά εκκλησιαστικούς και θρησκευτικούς οργανισμούς (YMCA(Χ.Ε.Ν.), IWM, IMC κ.α.) ώστε να προωθήσουν ιδέες και πρακτικές που ήταν απαραίτητες για την αναμόρφωση της αμερικανικής κοινωνίας, στα πρότυπα αυτού που πλέον ονομάζουμε “αστική, καταναλωτική κοινωνία”, και που στις πρώτες δεκαετίες του 20ου Αιώνα, θεμελιωνόταν. Στόχος ήταν η εξασθένηση του παραδοσιακού προτεσταντικού πνεύματος του (αντίθετου προς το πνεύμα του καταναλωτισμού) ευσεβισμού και της δογματικής ακρίβειας. Η επίδραση του μεγάλου τραπεζικού/βιομηχανικού κεφαλαίου, εκτείνεται έως και στην ίδρυση του ΠΣΕ, το οποίο εξ αρχής χρησίμευσε στην διάδοση των αμερικανικών φιλελεύθερων αξιών, και του συναφούς φιλελεύθερου, ανομολογιακού, προτεσταντικού πνεύματος, πρώτιστα στην καταστρεμένη από τον πόλεμο Ευρώπη, εξασφαλίζοντας την αμερικανική ηγεμονία και στον τόσο ζωτικό χώρο της θρησκείας, ιδιαίτερα του Χριστιανισμού. Καθώς ο Οικουμενισμός σχετικοποιεί την αίρεση ως απλά κάτι το «διαφορετικό», αποδεχόμενος όλα τα βαπτίσματα ως ισότιμα, η Ορθόδοξη απάντηση δεν άργησε να έρθει, προλαβαίνοντας το κακό: η Ορθόδοξη πανορθόδοξη Σύνοδος της Μόσχας καταδίκασε τον Οικουμενισμό ως επικίνδυνη ετεροδιδασκαλία, χαράσσοντας την ευδιάκριτη γραμμή μεταξύ πλάνης και αληθείας, Ορθοδοξίας και αιρέσεως.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ο όρος «Οικουμενισμός» είναι ευρύτερα γνωστός, περισσότερο κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Υπάρχει όμως μία ποικιλία διαφορετικών κατανοήσεων, αλλά και αξιολογήσεων αυτής της διεκκλησιαστικής κίνησης. Ως απαρχή της κινήσεως του Οικουμενισμού, πολλοί θεωρούν την ίδρυση του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.) το 1948. Εκ προοιμίου, να σημειώσω, ότι ένα μόλις μήνα πριν ιδρυθεί το ΠΣΕ, τον Αύγουστο του 1948 στο Άμστερνταμ, υπήρξε διορθόδοξη συνοδική καταδίκη του Οικουμενισμού, από την συντριπτική πλειοψηφία των Ορθοδόξων Εκκλησιών -πλην τριών- στη Μόσχα . Είναι πάντως ενδιαφέρον να δούμε ποιοι έδωσαν την αρχική ώθηση τον Οικουμενισμό, για ποιος λόγους το έκαναν, κυρίως όμως, ποιοι τον χρηματοδότησαν αφειδώς ώστε να γιγαντωθεί. Γι' αυτό πρέπει να κατανοήσουμε το ιστορικό περιβάλλον στο οποίο κυοφορήθηκε. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά.

ΙΣΤΟΡΙΑ

Ἡ θεολογικὴ τραγωδία τοῦ περσοναλισμοῦ.

Γέρων Παΐσιος Καρεώτης

Εἰσαγωγή

Ὁ «Οἰκουμενισμός» ἤδη ἔχει κλείσει ἕνα αἰῶνα ζωῆς. Ἔχει δείξει μὲ σαφήνεια τὴν ταυτότητά του καὶ ἑπομένως μὲ ἀσφάλεια μπορεῖ νὰ κριθῆ ἐκ τῶν ἔργων του, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὰ ἀδιέξοδα, στὰ ὁποῖα ὁδηγεῖ. Μὲ τὸν «οἰκουμενισμὸ» δηλώνεται εὐθαρσῶς ὅτι ἐξέλιπε ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, διὰ τοῦτο καὶ ἀναζητεῖται. Κύρια ὀργάνωση τοῦ «οἰκουμενι(στι)κοῦ κινήματος εἶναι τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.): Ὁ «οἰκουμενισμὸς» ἀποτελεῖ ἕνα μέρος τῆς συνόλου παγκοσμιοποιήσεως, ἔχοντας τὴν ἁρμοδιότητα τοῦ θρησκευτικοῦ τομέα.

Πρὶν ἐκκινήσουν οἱ ἐπίσημοι θεολογικοὶ διάλογοι στὸ πλαίσιο τοῦ «οἰκουμενισμοῦ», ἤδη τὸ θεολογικὸ ἰνστιτοῦτο τοῦ Ἁγίου Σεργίου στὸ Παρίσι (1925) ἀπετέλεσε κέντρο θεολογικῆς συγκλίσεως μὲ τὸν Ρωμαιοκαθολικισμὸ, ἀλλὰ καὶ παραγωγῆς τοῦ θεολογικοῦ ρεύματος τοῦ Περσοναλισμοῦ (προσωποκρατίας), ὡς τὴν κατ’ ἐξοχὴ θεολογία τῆς ἑνότητος. Μία ἑνότης πρὸς μία «διευρυμένη ἐκκλησία», ὅπου ἡ «εὐρεῖα διαφορετικότητα» κρίνεται ὡς αὐτονόητα νόμιμη. 

Ἡ «θεολογία τοῦ προσώπου», ἔγινε ἡ κατ’ ἐξοχὴ θεολογικὴ βάσι τοῦ «οἰκουμενισμοῦ». Ἤδη ἔχει ἀναλυθεῖ καὶ κριθεῖ ὡς ἀντορθόδοξη ἀπὸ πολλοὺς παραδοσιακοὺς θεολόγους μὲ προεξάρχοντα τὸν Ἅγιο Ἰουστῖνο Πόποβιτς. Στὸ παρὸν κείμενο θὰ γίνη ἐπικέντρωσι σὲ τρεῖς βασικὲς θεολογικὲς ἀρχές του, οἱ ὁποῖες συγκροτοῦν τὴ «νέα» διδασκαλία καὶ ἡ ὁποία ἅπτεται Τριαδολογικῶν, Χριστολογικῶν καὶ Ἐκκλησιολογικῶν θεμάτων.

Στὸν ἑλληνικὸ ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, ὁ περσοναλισμὸς εἶναι διαδεδομένος ὡς ἡ κυρίαρχη Ἀκαδημαϊκὴ θεολογία, στὴν ὁποία φοιτοῦν ὅλοι οἱ μέλλοντες κληρικοὶ καὶ στὴ συνέχεια τὴν διδάσκουν -δυστυχῶς ὡς ὀρθοδοξία- καὶ δηλητηριάζουν τὸ ὀρθόδοξο ποίμνιο. Ἑπομένως, εἶναι θέμα σωτηρίας ἡ διασάφησις περὶ τοῦ ποιοὶ εἶναι οἱ βασικοὶ ἄξονες τῆς «θεολογίας τοῦ προσώπου», ποὺ παρουσιάζεται θεσμικὰ ὡς ὀρθόδοξη.

Αὐτοὶ συναρμόζονται σὲ τρεῖς θεμελιώδεις ἀρχὲς ποὺ συγκροτοῦν τὴν ὅλη διδασκαλία της, καὶ εἶναι οἱ ἔννοιες «πρόσωπο-κοινωνία-τριαδικὴ ἀγάπη». Θὰ ἀναλυθοῦν καὶ θὰ σχολιασθοῦν οἱ ἔννοιες «πρόσωπο-ὑπόστασι», ὅπως ὁρίζεται στὸ πλαίσιο ἀναφορᾶς τῆς «νέας θεολογίας», κατόπιν (καὶ βάσει τοῦ ὁρισμοῦ τῆς ἔννοιας τοῦ προσώπου) θὰ ἀναλυθοῦν οἱ δύο ἕτερες ἀρχὲς «κοινωνία- τριαδικὴ ἀγάπη». Ἡ κριτικὴ ποὺ θὰ παρουσιασθῆ, ἔχοντας ἀναφορὰ τὴν ὀρθόδοξη πατερικὴ θεολογία, θὰ παρουσιάση ἐναργῶς τὰ τραγικὰ θεολογικὰ ἀδιέξοδα τοῦ περσοναλισμοῦ καὶ τὸ ἀσύμβατο αὐτοῦ μὲ τὴν Ὀρθόδοξο Παράδοσι.

Α. Τό περσοναλιστικό περιεχόμενο τῆς ἐννοίας «πρόσωπο- ὑπόστασις»

Α.1 Ἡ ὀρθόδοξος διδασκαλία

ΟΥΝΕΣΚΟ: άλλη μία παράμετρος εκκοσμίκευσης του Αγίου Όρους;

Πολύ σωστό το άρθρο. Όμως οι ευθύνες των μοναχών είναι τεράστιες. Ούτε αγωνίστηκαν όπως έπρεπε, ούτε όταν άρχισε ο αγώνας βοήθησαν με την στάση τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο ένας από τους συντάκτες του άρθρου, ο π. Επιφάνιος Καψαλιώτης. Αν και πράγματι λόγιος μοναχός με σημαντική γραφίδα θα έπρεπε να ήξερε καλύτερα. Έτσι παρότι παραβρέθηκε στην συγκέντρωση του Ωραιοκάστρου και είδε και την αγωνιστική ετοιμότητα του ποιμνίου και το μήνυμα για ενότητα που αυτό διέδιδε, ο μοναχός Επιφάνιος μιλούσε για ημερολόγια και ότι κάθε αγώνας έχει νόημα μόνο με την αποδοχή του παλαιού ημερολογίου, χαρακτηρίζοντας όσους διαφωνούσαν αιρετικούς και πλανεμένους. Έτσι και στην διάσπαση του αγώνα και στην σύγχυση συνέβαλε και μέχρι σήμερα δεν έχει αναλάβει ούτε το ελάχιστο των ευθυνών του. Ωραία τα άρθρα, αλλά οι πράξεις δείχνουν το πραγματικό φρόνημα.

 

Με αφορμή τις σχετικά πρόσφατες δηλώσεις της Υπ. Πολιτισμού Λ. Μενδώνη, περί της ανάγκης εκπόνησης διαχειριστικής μελέτης για το Άγιον Όρος, κατ᾽ απαίτηση της ΟΥΝΕΣΚΟ (καθώς αυτό αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς), στο παρόν άρθρο γίνεται η προσπάθεια να συσχετισθούν οι “ατζέντες” που κρύβονται στα κείμενα–διακηρύξεις της ΟΥΝΕΣΚΟ, και κατ᾽ επέκτασιν του ΟΗΕ, με αυτές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων αλλά και του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Στο πλαίσιο αυτό, επιχειρείται η κατανόηση εννοιών, όπως “βιωσιμότητα”, “πράσινη ατζέντα” κτλ, καθώς και η βαθύτερη στόχευσή τους, παρουσιάζοντας τους κινδύνους που ενέχουν για το μέλλον του Αγίου Όρους.

Γ. Παΐσιος Καρεώτης, Μ. Επιφάνιος Καψαλιώτης

ΟΥΝΕΣΚΟ: άλλη μία παράμετρος εκκοσμίκευσης του Αγίου Όρους;

Γέρων Παΐσιος Καρεώτης,   Επιφάνιος Μοναχός Καψαλιώτης

Αδιαμφισβήτητα, το Άγιον Όρος (ΑΟ) αντιμετωπίζει σύνθετες προκλήσεις (πολιτικές επιδιώξεις, με την χρήση της θρησκευτικής διπλωματίας, γεωπολιτικές επιδιώξεις και τέλος οικονομικά συμφέροντα), σε ένα σύνθετο ευμετάβλητο διεθνές τοπίο, η πολυπλοκότητα των οποίων αποτελεί μείζον ζήτημα για τα θεσμικά του όργανα. Το να αφεθούν οι νομικές πολυπλοκότητες, των σύγχρονων “υψηλού ρίσκου” απαιτήσεων, αποκλειστικά σε “ειδικούς”, εγκυμονεί υπαρκτούς κινδύνους για το ΑΟ, καθώς αφ᾽ ενός –εκ των πραγμάτων– αυτοί αδυνατούν να κατανοήσουν σε βάθος την πνευματική διάσταση του ΑΟ, καθώς μόνον δια του βιώματος κατανοείται, αφ᾽ ετέρου, διότι το νομικό πλαίσιο σκέψης τους δύναται να κυριαρχείται από εσφαλμένες αντιλήψεις περί του ειδικού χαρακτήρα του Αγιορειτικού Αυτοδιοικήτου Καθεστώτος εν σχέσει προς το Ελληνικό όσο και το Διεθνές Δίκαιο.