Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες

Ομιλία π. Θεοδώρου Ζήση στην Αίθουσα Μητροπόλεως Σερρών (31/01/2010)

Κυρίες και κύριοι, στα πλαίσια της εορτής των Αγίων Μεγάλων Τριών Ιεραρχών και Οικουμενικών Διδασκάλων, των προστατών της παιδείας και των γραμμάτων, η τοπική μας Εκκλησία διοργανώνει τη σημερινή εκδήλωση με ομιλητή τον αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, ο οποίος θα μιλήσει με θέμα «Παιδεία και αγωγή των νέων κατά τους Τρεις Ιεράρχες». Ο π. Θεόδωρος Ζήσης είναι ομότιμος καθηγητής του Α.Π.Θ., στο οποίο δίδαξε στην έδρα της Πατρολογίας. Είναι, πιστεύω, πολύ γνωστός στους περισσοτέρους από εμάς, από τις συχνές παρουσίες του εδώ στην πόλη μας, από τις ομιλίες και διαλέξεις του, αλλά και από το πλούσιο συγγραφικό του έργο. Εκφράζουμε τις θερμές μας ευχαριστίες, πάτερ Θεόδωρε, για την ανταπόκριση στο κάλεσμα αυτό της Ιεράς Μητροπόλεώς μας και παρακαλώ να έρθετε να αναπτύξετε το θέμα σας.

***

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Σερρών, ποιμενάρχα της ιστορικής Μητροπόλεως των Σερρών, σεβαστοί πατέρες, κυρίες και κύριοι, τα τελευταία χρόνια στις εορτές των Αγίων Τριών Μεγάλων Ιεραρχών, Οικουμενικών Διδασκάλων και προστατών της Παιδείας μας, συνειδητά προβληματιζόμαστε όλοι και ανησυχούμε για την πορεία, στην οποία βρίσκεται η Παιδεία διεθνώς, αλλά ιδιαίτερα στην χώρα μας, η οποία έχει χιλιετιών παράδοση παιδείας και προσφοράς πολιτιστικής.

Ο αποχωρήσας 20ος αιών, με τον οποίον έκλεισε η δεύτερη χιλιετία, θεωρείται ως αποκορύφωση της προσπάθειας, που άρχισε ο Δυτικός πολιτισμός και εφήρμοσε επί τρεις αιώνες, να έρθει σε πλήρη ρήξη με το παρελθόν, ν’ απορρίψει σχεδόν στο σύνολό της την πολιτιστική κι εκπαιδευτική παράδοση της ελληνοχριστιανικής αρχαιότητος, της προχριστιανικής και της χριστιανικής, να αποδεσμευτεί από την ιστορική μνήμη, από δοκιμασμένες και καθιερωμένες αξίες και πεποιθήσεις και να στηρίξει το μέλλον της ανθρωπότητος στη γνώση και στην επιστήμη. Ιδιαίτερα στην προσπάθεια αυτή επλήγησαν οι θρησκευτικές και ηθικές αξίες, που συνδέονται άμεσα μεταξύ τους αφού ουσιαστικά χωρίς Θεό, νομοθέτη και ρυθμιστή της ηθικής συμπεριφοράς, όλα επιτρέπονται και όλα μεταβάλλονται ανάλογα με τις χρησιμοθηρικές και ευδαιμονιστικές απόψεις της κάθε εποχής. Η μικρή αθεϊστική ομάδα των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων μαζί με τους σοφιστές, που σχετικοποιούν τις αξίες, έγιναν το πρότυπο των νέων σοφών και επιστημόνων. Το μεγάλο όμως και κυρίαρχο αίτημα της εθνικής παιδευτικής παραδόσεως του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη, του Πυθαγόρα, του Πλουτάρχου, του Πλωτίνου και στη συνέχεια των μεγάλων Αγίων και Πατέρων της Εκκλησίας μας, που το εσυνέχισαν και το επλούτισαν, αγνοήθηκε και συκοφαντήθηκε γιατί δεν ταίριαζε στο νέο πολιτιστικό δρόμο και όραμα. 

Καλή καί κακή Φώτιση. Τὸ νόημα τῆς εὐχῆς τῶν Θεοφανείων.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΦΩΤΙΣΗ

Τὸ νόημα τῆς εὐχῆς τῶν Θεοφανείων

1. Χριστὸς ἐτέχθη, Χριστὸς ἐφάνη, Χριστὸς ἀνέστη.

Κάθε χρόνο κατὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων ἢ τῶν Φώτων συνηθίζουμε μετὰ τὴν Θεία Λειτουργία καὶ τὸν Μεγάλο Ἁγιασμὸ νὰ εὐχόμαστε ὁ ἕνας στὸν ἄλλο «Καλὴ Φώτιση», ἀκόμη καὶ ὅσοι ἀγνοοῦν τὸ νόημα τῆς εὐχῆς. Ποιὰ ὅμως εἶναι ἡ καλὴ φώτιση; Μήπως ὑπάρχει καὶ κακὴ φώτιση, ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὴν εὐχὴ γιὰ καλὴ φώτιση, καὶ οὐσιαστικὰ πρόκειται γιὰ σκότιση; Μήπως τὸ ἴδιο δὲν συνέβη μὲ τὸν περίφημο εὐρωπαϊκὸ Διαφωτισμὸ ὁ ὁποῖος ἀποδείχθηκε εὐρωπαϊκὸς Διασκοτισμός;

Σὲ ἄλλες ὁμιλίες καὶ ἄρθρα μας ἐξηγήσαμε γιατὶ ὀνομάζουμε τὴν ἑορτὴ Θεοφάνεια καὶ γιατὶ θὰ ἦταν καλὸ ἀπὸ τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς (6 Ἰανουαρίου) μέχρι τὴν ἀπόδοσή της (14 Ἰανουαρίου), ἐπὶ ἐννέα ἡμέρες δηλαδή, τὴν ἑόρτια καὶ τὶς μεθέορτες, νὰ χρησιμοποιοῦμε ὡς χαιρετισμὸ καὶ ἀντιχαιρετισμὸ τὶς φράσεις «Χριστὸς ἐφάνη-Ἀληθῶς ἐφάνη», ἀντίστοιχες μὲ τοὺς ἄλλους χαιρετισμούς, τὸν παλαιὸ τοῦ Πάσχα «Χριστὸς ἀνέστη-Ἀληθῶς ἀνέστη» καὶ τὸν νεώτερο τῶν Χριστουγέννων «Χριστὸς ἐτέχθη-Ἀληθῶς ἐτέχθη»[1]. Ὅσο οἱ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ, οἱ Ἑβραῖοι καὶ οἱ Μουσουλμάνοι, ἀρνοῦνται ὅτι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ἦλθε, καὶ οἱ μὲν πρῶτοι περιμένουν ἀκόμη νὰ ἔλθει ὁ Χριστός, ποὺ θὰ εἶναι ὁ Ἀντίχριστος, οἱ δὲ δεύτεροι τὸν ἀντικατέστησαν μὲ τὸν Μωάμεθ, τόσο περισσότερο ἐμεῖς πρέπει νὰ διακηρύσσουμε συχνότερα καὶ ἐντονώτερα ὅτι «εὑρήκαμεν τὸν Μεσσίαν», ὅπως θριαμβευτικὰ καὶ μὲ χαρὰ ἀνήγγειλε ὁ Ἀπόστολος Ἀνδρέας στὸν ἀδελφό του Ἀπόστολο Πέτρο[2], καὶ κατὰ τὶς τρεῖς μεγάλες ἑορτὲς τῶν Χριστουγέννων, τῶν Θεοφανείων καὶ τοῦ Πάσχα νὰ φωνάζουμε καυχώμενοι καὶ εὐχαριστημένοι Χριστὸς ἐτέχθη, Χριστὸς ἐφάνη, Χριστὸς ἀνέστη.

π. Θεόδωρος Ζήσης, «Χριστουγεννιάτικα θέματα και ερωτήματα’» (Μέρος Β’)

-https://www.youtube.com/watch?v=FMZYWDl6cg8 Katihisis .

π. Θεόδωρος Ζήσης: «Χριστουγεννιάτικα θέματα και ερωτήματα».

-https://www.youtube.com/watch?v=FMZYWDl6cg8 Katihisis

Επίκαιρα και αξιοπρόσεκτα μηνύματα από τον βίο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΟΣΕΚΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΙΟ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ

1. Τὰ νέα εἴδωλα καὶ ἡ κρατικὴ τρομοκρατία

Πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες γιορτάσαμε τὴν μνήμη τῆς Ἁγίας Μεγαλομάρτυρος καὶ πανσόφου Αἰκατερίνης (25 Νοεμβρίου). Μεταξὺ ἄλλων κειμένων ποὺ διαβάσαμε γιὰ νὰ ἐφοδιασθοῦμε μὲ ὑλικὸ στὴν προετοιμασία τοῦ κηρύγματος ἦταν καὶ τὸ κείμενο τοῦ Ἁγίου Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ μὲ τίτλο «Μαρτύριον τῆς Ἁγίας καὶ Καλλινίκου Μεγαλομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Αἰκατερίνης»[1]. Τὸ εἴχαμε ξαναδιαβάσει καὶ παλαιότερα. Τώρα ὅμως προσέξαμε ὁρισμένα σημεῖα του, τὰ ὁποῖα δίνουν ἀφορμὴ νὰ κάνουμε παραλληλισμοὺς μὲ τὴν ἐποχή μας καὶ νὰ ἀποκομίσουμε διδάγματα καὶ μηνύματα ἐπωφελῆ γιὰ τὴν κατὰ Χριστὸν πορεία μας.

Ὅσοι ἀπὸ πεποίθηση ἢ ἀπὸ συμφέρον εἰδωλοποιοῦν κτιστὰ πράγματα, κτιστὰ ὄντα, καὶ ἀθετοῦν τὸν ἄκτιστο Δημιουργό, τὸν κτίστη τους, προσπαθοῦν μὲ ποικίλους τρόπους, τὶς περισσότερες φορὲς μὲ τρομοκράτηση τῶν λαῶν, νὰ ἐπιβάλουν τὴν τιμὴ καὶ τὴν λατρεία τῶν εἰδώλων, τῶν ψεύτικων καὶ ἀδύναμων θεῶν, ἀθετώντας τὴν τιμὴ τοῦ μόνου ἀληθινοῦ καὶ παντοδύναμου Θεοῦ, τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίᾳ προσκυνουμένου καὶ τιμωμένου. Ἔχουν καταγραφῆ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία οἱ φοβεροὶ διωγμοὶ ἐναντίον τῶν Χριστιανῶν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους αὐτοκράτορες κατὰ τοὺς τρεῖς πρώτους χριστιανικοὺς αἰῶνες. Πολλοὶ Χριστιανοὶ ὑπέκυπταν στὶς ἀπειλὲς καὶ στὴν κρατικὴ τρομοκρατία καὶ ἐθυσίαζαν στὰ εἴδωλα, θεωρούμενοι ἔτσι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς πεπτωκότες (lapsi), ἐνῶ ἀρκετοὶ μὲ θάρρος καὶ παρρησία δὲν ἐδέχοντο νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους καὶ ὑφίσταντο φοβερὰ βασανιστήρια, τελικῶς δὲ καὶ τὸν μαρτυρικὸ θάνατο, τιμώμενοι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς Ἅγιοι Μάρτυρες.

Τέτοιο κλῖμα τρομοκρατίας εἶχε ἐπιβάλει ὁ αὐτοκράτωρ Μαξέντιος (306-312) καὶ στὴν Ἀλεξάνδεια, ὅπου εἶχε γεννηθῆ καὶ ζοῦσε ἡ Ἁγία Αἰκατερίνα, κόρη τοῦ ἡγεμόνα τῆς πόλεως Κώνστα, πανέμορφη καὶ πολυσπουδασμένη κοπέλα. Εἶχε ἐξαποστείλει διάταγμα ὁ Μαξέντιος, μὲ τὸ ὁποῖο καλοῦσε ὅλους ἀνεξαιρέτως, ὄχι ἁπλῶς νὰ προσφέρουν ζῶα, ἀνάλογα μὲ τὶς οἰκονομικές του δυνατότητες, μεγάλα ἢ μικρά, τὰ ὁποῖα ἐπρόκειτο νὰ θυσιασθοῦν στὸν ναὸ σὲ ὁρισμένη ἡμέρα καὶ ὥρα, ἀλλὰ καὶ νὰ ὁμολογήσουν τὴν πίστη τους στοὺς θεοὺς τῶν εἰδώλων, ἀρνούμενοι τὴν δική τους θρησκεία· διαφορετικὰ θὰ ὑφίσταντο τὰ χειρότερα τῶν κακῶν: «Εἰδότες ὡς ὁ τὸ τοιοῦτον ἡμῶν διάταγμα παρορῶν, καὶ πρὸς ἑτέραν ἀπηγορευμένην ἡμῖν ἀπονεύων θρησκείαν, αὐτῆς τε τῆς μεγάλης τῶν θεῶν ἐκπεσεῖται φιλανθρωπίας, καὶ παρ᾽ ἡμῶν κακοῖς τοῖς ἐσχάτοις ὑποβληθήσεται»[2]. Ὁ ἴδιος γιὰ νὰ δώσει τὸ καλὸ παράδειγμα προσφορᾶς ζώων γιὰ τὴν θυσία στοὺς θεοὺς πρόσφερε ἑκατὸν τριάντα (130) ταύρους.

Γιὰ ὅσους βρίσκουν ἐπανειλημμένα προφάσεις καὶ ξέχασαν τὴν διδαχή,

ὅτι μολυνόμαστε, ὅταν  ἐπικοινωνοῦμε

μὲ Οἰκουμενιστὲς  Ἐπισκόπους καὶ ἡ ἀπραξία σημαίνει συμμετοχὴ στὸ ἔγκλημα κατὰ τῆς Πίστεως!!!

π. Θεόδωρος Ζήσης:

  "Μόνο νὰ μὴ μιανθοῦμε (σσ. λεξικὸ τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας: μιαίνω/μιαίνομαι σημ. μολύνω/μολύνομαι ἰδίως ἀπὸ θρησκευτικῆς ἄποψης) ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους. Παπισμὸς καὶ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό(!) γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως"!

Καὶ ρωτοῦσε:

"Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας;

Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ". (ἐδῶ)

Oμιλία π. Θεόδωρου Ζήση με θέμα: “Θαύματα του Αγίου Δημητρίου, παλαιά και νέα”.

-https://www.youtube.com/watch?v=lduDS1-jB_4 

Περίεργο πὰζλ καὶ ἀδιέξοδο!!!

 Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

Ὁ π. Θεόδωρος Ζήσης στὸ τέλος τῆς ὁμιλίας του μὲ θέμα «Ὁ Ὅσιος Φιλόθεος Ζερβάκος ὡς ἀγωνιστὴς καὶ ὁμολογητὴς τῆς Ὀρθοδοξίας -Μέρος Β'», ἀπάντησε σὲ ἐρωτήσεις ἀκροατῶν. Τὸν συμπλήρωνε ὁ μ. Σεραφείμ. Οἱ ἀπαντήσεις τους ὅμως ξένισαν, διότι ἡ μία θέση τους ἀναιροῦσε τὴν ἄλλη. Λυπούμαστε ποὺ δὲν κάνουν τὸ ἑπόμενο βῆμα, καθόσον κάποια στιγμὴ φάνηκε ὅτι εἶχαν ἀποφασίσει ὅτι ἡ Οἰκονομία ἔχει ἡμερομηνία λήξεως. Εὐχόμαστε αὐτὸ νὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύει.

Παραθέτουμε ἀποσπάσματα τῶν ἀπαντήσεών τους, ἀκολουθούμενες ἀπὸ δικές μας ἐρωτήσεις πρὸς διευκρίνιση, αὐτοῦ τοῦ παράξενου πὰζλ ἀντιθέσεων.

Ἐρώτηση ἀκροατῆ: Ὑπάρχει ἕνας ἔστω Ἐπίσκοπος ποὺ ὀρθοτομεῖ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας;

π. Θεόδωρος Ζήσης: Ἐγὼ δὲν ἔχω ἰσχυριστεῖ ποτὲ πὼς δὲν ὑπάρχει ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος. Ὑπάρχουν καὶ στὴν Ἑλλάδα κάποιοι ὀλίγοι Ἐπίσκοποι ὀρθοδόξου φρονήματος, οἱ ὁποῖοι ὅμως ‒δὲν μπορῶ νὰ μὴν τὸ πῶ‒ δὲν ἔχουν ἀνδρεία καὶ γενναῖο φρόνημα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἔλλειψή τους. Ἐγὼ θεωρῶ πὼς ἔχουν μείνει ἀρκετοὶ Ἐπίσκοποι ὀρθοδόξου φρονήματος.

Ἐρώτημα: Σὲ καιρὸ αἱρέσεως τὸν Ἐπίσκοπο ποὺ «δὲν ἔχει ἀνδρεία καὶ γενναῖο φρόνημα» τὸν λογαριάζετε, π. Θεόδωρε, ὡς «ὀρθοδόξου φρονήματος»; Π.χ.: Ὁ Κυθήρων εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ θεωρεῖτε ὡς «ὀρθοδόξου φρονήματος». Ἀφοῦ ὅμως «δὲν ἔχει ἀνδρεία καὶ γενναῖο φρόνημα» καὶ κοινωνεῖ μὲ σχισματικοὺς Ἐπισκόπους ποὺ ἀποδέχτηκαν τὸ Οὐκρανικὸ σχίσμα, καὶ κοινωνεῖ μὲ τὴν «αἱρετικὴ μήτρα τῆς Ἱεραρχίας» (ὅπως τὴν χαρακτηρίσατε), πῶς τὸν κατατάσσετε στοὺς Ἐπισκόπους μὲ «ὀρθόδοξο φρόνημα»; Ὑπάρχει ὁρθόδοξος μὲ δειλὸ φρόνημα, ὅταν ὁ Κύριος εἶναι στὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Ἰωάννου (21, 8) ξεκάθαρος, ὅτι καταδικάζει τοὺς δειλούς «τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις... τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος»;

ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΕΣ-ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

ΜΕ ΠΡΟΣΧΗΜΑ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΗΣ ΘΑΣΟΥ ΣΤΗΝΟΥΝ ΑΝΤΟΡΘΟΔΟΞΕΣ-       ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΕΣ ΕΟΡΤΕΣ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Τὸ πράσινο νησὶ καὶ ὁ «πράσινος» πατριάρχης

Ἡ Θάσος, τὸ πανέμορφο νησὶ τοῦ Βορείου Αἰγαίου, τὸ πράσινο στὴν κυριολεξία νησί, θὰ ὑποδεχθεῖ στὶς ἀρχὲς Σεπτεμβρίου τόν «πράσινο», ἐντὸς εἰσαγωγικῶν, πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ποὺ συμπρωταγωνιστεῖ μὲ τοὺς ἀνὰ τὴν οἰκουμένη Νεοταξίτες, μὲ τὴν ἐλὶτ τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς, εἰς τὸ νὰ εἰδωλοποιήσουν τὴν προστασία τοῦ περιβάλλοντος μὲ τὸ κίνημα τῆς πολυδιαφημισμένης Οἰκολογίας. Ἐλησμόνησαν ἢ ἔθεσαν σὲ δευτερεύουσα θέση αὐτοί, οἱ ἀδύναμοι «παντοδύναμοι», τὸν Δημιουργὸ καὶ Προνοητὴ τοῦ Σύμπαντος, ὁ ὁποῖος ἠμπορεῖ, μόνον Αὐτός, σὲ κλάσματα τοῦ δευτερολέπτου νὰ σώσει ἢ νὰ καταστρέψει τὴν δημιουργία κατὰ τὸν σωτηριώδη σχεδιασμό Του.

Θὰ ἦταν γι᾽ αὐτὸ κοσμικὰ ἀναμενόμενο, ὄχι πνευματικά, ἂν ὁ μητροπολίτης Φιλίππων Στέφανος καλοῦσε τόν «πράσινο» πατριάρχη στὸ πράσινο νησὶ γιὰ νὰ τὸν τιμήσει γιὰ ὅσα λέγει καὶ πράττει γιὰ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος. Ἔχουμε πάντως γράψει καὶ ἔχουμε εἰπεῖ πολλὲς φορὲς[1] ὅτι τὸ κύριο ἔργο τῶν κληρικῶν ὅλων τῶν βαθμίδων, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν πιστῶν, εἶναι πρωτίστως ἡ προστασία τοῦ πνευματικοῦ περιβάλλοντος ἀπὸ τὰ σκουπίδια καὶ τὴν ρύπανση τοῦ κακοῦ καὶ τῆς ἁμαρτίας σὲ ὅλες τους τὶς ἐκφάνσεις· ἀπὸ τὴν ἀθεΐα καὶ εἰδωλολατρεία, ἀπὸ τὶς αἱρέσεις καὶ τὰ σχίσματα, μέχρι τῶν σαρκικῶν ἐκτροπῶν καὶ τῶν λοιπῶν σωματικῶν καὶ ψυχικῶν ἁμαρτημάτων, ἀπὸ ὅ,τι ἀποτελεῖ παρέκκλιση ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο δόγμα καὶ τὸ ὀρθόδοξο ἦθος.

Ὁ κόσμος, ἡ κτίση δὲν ἔχει ἀνεξάρτητη ὕπαρξη καὶ ἀξία. Δημιουργήθηκε ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ὑπηρετεῖ τὸν ἄνθρωπο στὶς ποικίλες του ἀνάγκες. Ἡ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὄχι τοῦ κόσμου εἶναι ὁ τελικὸς στόχος τῆς Θείας Οἰκονομίας. Ἡ ἀπόδοση ἀξίας στὸν κόσμο, χωρὶς συσχέτιση πρὸς τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἐδημιούργησε «καλὰ λίαν», καὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπο, γιὰ τὸν ὁποῖο δημιουργήθηκε, καταλήγει σὲ νέο εἶδος εἰδωλολατρείας. Ὅσοι ἑπομένως οἰκολόγοι φροντίζουν γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ὁ Δημιουργὸς Θεὸς καὶ οἱ πνευματικὲς ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου περιθωριοποιοῦνται ἢ ἀγνοοῦνται παντελῶς, ἔρχονται σὲ πλήρη ἀντίθεση πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, κατὰ τὴν ὁποία ὁ ἄνθρωπος δὲν ὠφελεῖται καθόλου, «ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ»[2], καὶ ἐμπίπτουν στὴν ἐπίκριση τοῦ ἀποστόλου Παύλου πρὸς τοὺς εἰδωλολάτρες, οἱ ὁποῖοι «μετήλλαξαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ ψεύδει καὶ ἐσεβάσθησαν καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα»[3].

Ομιλία π. Θεόδωρου Ζήση , "O Aπ. Παύλος κατά τον Άγ. Iωάννη Xρυσόστομο. Aληθινός Παύλειος Λόγος".

 

Δεν ετίμησαν τις υπογραφές τους οι Μητροπολίτες της Μακεδονίας

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

---

Ἀφορμὴ γιὰ τὴν συγγραφὴ τοῦ μικροῦ αὐτοῦ ἄρθρου πήραμε ἀπὸ τὴν ὑπομνηστικὴ ἀνάρτηση στὸ Διαδίκτυο ἐξαιρετικοῦ κειμένου ποὺ ὑπέγραψαν εἴκοσι δύο (22) μητροπολῖτες τῆς Μακεδονίας, διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν κατάπτυστη συμφωνία τῶν Πρεσπῶν, μὲ τὴν ὁποία ἡ κυβέρνηση τῶν ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ξεπούλησε τὸ ὄνομα τῆς ἑλληνικῆς Μακεδονίας στοὺς Σλάβους τῶν Σκοπίων.

Ἡ ἐπιστολὴ αὐτὴ ὅλων τῶν ἀρχιερέων τῆς Μακεδονίας ἐστάλη στὶς 19.12.2018, ἕνα ἑξάμηνο μετὰ τὴν ὑπογραφὴ τῆς συμφωνίας πρὸς τούς: Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, Πρόεδρο τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Προκόπιο Παυλόπουλο, Πρόεδρο τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων Νικόλαο Βούτση, Πρόεδρο τῆς Κυβέρνησης Ἀλέξιο Τσίπρα, Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν Ἱερώνυμο, Προέδρους τῶν Κομμάτων καὶ μέλη τοῦ Ἑλληνικοῦ Κοινοβουλίου.

1. Ζητοῦν νὰ μὴ δοθεῖ Αὐτοκεφαλία στοὺς σχισματικοὺς τῶν Σκοπίων

Μετὰ τὴν ἐπισήμανση τῶν ἐθνικῶν κινδύνων ἀπὸ τὴν παραχάραξη τῆς ἱστορίας, τὴν ὁποία συστηματικὰ διαστρεβλώνουν οἱ τοῦ νέου γειτονικοῦ κράτους τῶν Σκοπίων, ζητοῦν οἱ ἀρχιερεῖς νὰ μὴν ἐπικυρώσει ἡ Βουλὴ τῶν Ἑλλήνων τὴν συμφωνία, διότι θὰ ἀποτελέσει μόνιμη βάση γιὰ τὴν καλλιέργεια ἀλυτρωτισμοῦ καὶ διεκδικήσεων τῶν Σκοπιανῶν καὶ θὰ καταστήσει τοὺς βουλευτὲς συνυπεύθυνους γιὰ τὴν καταστροφικὴ αὐτὴ συμφωνία.

Ὡς γνωστὸν ἡ συμφωνία ἐπικυρώθηκε ἀπὸ τὴν κυβερνητικὴ πλειοψηφία στὸ Κοινοβούλιο καὶ ἀπὸ διάσπαρτους βουλευτὲς ἄλλων κομμάτων· ἡ τότε ἀξιωματικὴ ἀντιπολίτευση τῆς Νέας Δημοκρατίας καταψήφισε μόνον γιὰ ψηφοθηρικοὺς λόγους, ἐνῶ ὡς συμπολίτευση τώρα ὑπερθεματίζει γιὰ τὴν τήρηση καὶ τὴν ἐνδυνάμωσή της.

Εξελίξεις στην ψευδομακεδονική Εκκλησία των Σκοπίων. Ενισχύεται η προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών

Ο π. Θεόδωρος Ζήσης σε μια θαυμάσια Εκκλησιαστική και ιστορική αναδρομή-ανάλυση ,για ανιστόρητους ρασοφόρους και όχι μόνο.

   

Πηγή

π. Θεόδωρος Ζήσης: Η υποτίμηση των Πατέρων της Εκκλησίας από σύγχρονους κληρικούς και θεολόγους

 Η Εκκλησία διαχρονικά σέβεται και εγκωμιάζει τους Αγίους Πατέρες. Παρά ταύτα αναπτύχθηκε στη χώρα μας, στην Εκκλησία της Ελλάδος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος στο Βόλο, μία επικίνδυνη και αιρετίζουσα θεολογική κίνηση, αντιπατερική και αντορθόδοξη. Καλλιεργείται σε ίδρυμα της Ιεράς Μητροπόλεως με την ονομασία “Ακαδημία Θεολογικών Σπουδών”, η μεταπατερική και συναφειακή θεολογία.

Ο σκοπός είναι σαφής: “Να βγουν οι Άγιοι Πατέρες από τη μέση”.

Πηγή

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος για τις αιρέσεις και τα σχίσματα

 

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Εἰσαγωγή ἐκσυγχρονιστική

Πρίν ἀπό μερικές ἡμέρες ἐκυκλοφορήθη στό Διαδίκτυο μικρό ἄρθρο μας μέ τίτλο «Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος γιά τίς αἱρέσεις καί τά σχίσματα», τό ὁποῖο ἀνέγνωσαν ἑκατοντάδες χιλιάδων ἀναγνωστῶν, πρᾶγμα πού δείχνει ὅτι τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας, σέ ἀντίθεση μέ τήν πλειονότητα τῶν ἐπισκόπων, ἀγωνιᾶ καί ἀνησυχεῖ γιά τήν ἀντορθόδοξη, ἀντιπατερική καί ἀντισυνοδική πορεία τῶν ἡγετῶν τῆς Ἐκκλησίας.

Διεφύλαξαν μέχρι τώρα τήν Ἐκκλησία οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ὁμολογητές, οἱ Ὅσιοι, οἱ Πατέρες καί Διδάσκαλοι ἀπρόσβλητη καί καθαρή ἀπό τίς ἐπιβουλές ποικίλων ἐχθρῶν, ἐξωτερικῶν καί ἐσωτερικῶν, παρακινούμενων πάντοτε ἀπό τόν ἐπαναστατήσαντα κατά τοῦ Θεοῦ καί πρῶτο σχισματικό καί αἱρετικό, τόν Διάβολο.

Ἐπί δύο χιλιάδες χρόνια ἡ Ἐκκλησία «πολεμουμένη νικᾶ» καί καταισχύνει τούς ἐχθρούς, καί ἔτσι θά συμβαίνει πάντοτε, διότι κατά τήν ἀψευδῆ καί ἀσφαλέστατη μρτυρία τοῦ Θεανθρώπου ἱδρυτῆ της «καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς», κατά δέ τόν χρυσορρήμονα Ἅγιο Πατέρα, ἄν πολεμεῖς μέ ἄνθρωπο ἤ θά νικήσεις ἤ θά νικηθεῖς, ἄν ὅμως πολεμεῖς τήν Ἐκκλησία, εἶναι ἀδύνατο νά νικήσεις, διότι κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Θεός, καί τόν Θεό εἶναι ἀδύνατο νά τόν νικήσει ὁ ἄνθρωπος.

Παρά ταῦτα οἱ δυνάμεις τοῦ κακοῦ, μολονότι γνωρίζουν τήν ἀδυναμία τους ἀπέναντι στόν παντοδύναμο Θεό, δέν σταματοῦν τίς προσπάθειες τους νά ἀπομακρύνουν τούς ἀνθρώπους ἀπό τήν Ἐκκλησία καί νά δυσχεράνουν τήν σωτηρία τους, ἀμετανόητες γιά τήν ἀποστασία καί τήν ἀνταρσία τους, γιά τό αἰώνιο σχίσμα τους, στό ὁποῖο δυστυχῶς ἔχουν συνεργούς καί συμμάχους πολλούς ἐκ τῶν ἐπισκόπων καί τῶν λοιπῶν κληρικῶν.

Στήν πρόσφατη ἐκκλησιαστική ἱστορία ἐπισυμβαίνουν γεγονότα καταστροφικά, τά ὁποῖα ὁδηγοῦν πολλούς Χριστιανούς στήν ἀγκαλιά τῶν αἱρέσεων καί τῶν σχισμάτων, χωρίς νά ὑπάρχει ἐκ μέρους τῶν ποιμένων ἀντίδραση καί ἀντίσταση γιά τούς λύκους πού κατασπαράσσουν τά πρόβατα. Ἀντίθετα, πολλοί ποιμένες μετασχηματίζονται σέ προβατόσχημους λύκους καί συμμετέχουν στήν πνευματική θανάτωση τῶν λογικῶν προβάτων.

Εἶχε προειδοποιήσει γι᾽ αὐτό ὁ Ἀπόστολος Παῦλος τούς κληρικούς τῆς Ἐφέσου, ὅταν τούς συγκέντρωσε στήν Μίλητο, γιά νά τούς δώσει τίς τελευταῖες ὁδηγίες: «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καί παντί τῷ ποιμνίῳ, ἐν ᾧ ὑμᾶς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ, ἥν περιεποιήσατο διά τοῦ ἰδίου αἵματος. Ἐγώ γάρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετά τήν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς, μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τούς μαθητάς ὀπίσω αὐτῶν».

Ὅταν τὸ μέτρο ἔχει πιά χαθεῖ

Ὁ ὑποχρεωτικός ἐμβολιασμός, ὁ ἄστοχος παραλληλισμός τοῦ π. Θεοδώρου μὲ τὸ «χαράτσι» τῆς Τουρκοκρατίας καὶ οἱ ὕμνοι τῶν Ἁγιορειτῶν στὸν Χίτλερ!

Οἱ Ἁγιορεῖτες ποὺ τὸ 1941 δέχθηκαν τὸν Χίτλερ!!!, (ποὺ ἐθεωρεῖτο ὁ Ἀντίχριστος!!! γιὰ τοὺς περισσότερους ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης), ὡς προστάτη τοῦ Ἁγίου Ὄρους καὶ ὑποτάχθηκαν σὲ αὐτὸν μὲ ἐπιστολή τους ὑψώνοντας τὴν σβάστικα γιὰ νὰ σώσουν τὸ Ἅγιον Ὄρος ἀπὸ τοὺς Βούλγαρους ἦταν προδότες τῆς Πίστεως, ἀποστάτες δεχόμενοι τὸ Χαράτσι καὶ τὸ Ἰσλάμ;

 Ὁ Χίτλερ βασανίζει τὸν Χριστό, τοῦ γερμανοῦ  ζωγράφου  Max Lacher

Οἱ ἐρωτήσεις συνεχίζονται ἂν καὶ οἱ ἐρωτώμενοι δὲν ἀπαντοῦν

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ἔχουμε πεῖ τόσες φορές, ὅτι ἀγωνιζόμαστε ἐνάντια στὰ ἐμβόλια, διότι ὑπάρχει σημαντικὸ ζήτημα μὲ τὸν τρόπο σύστασης, παραγωγῆς καὶ (παρ)ἐνέργειάς τους, μὲ τὸν ἐξαναγκασμὸ διάδοσης καὶ παροχῆς τους, μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετώπισης τῶν μὴ ἐμβολιασμένων, μὲ τὰ συμφέροντα ποὺ κρύβονται ἀπὸ πίσω. Ὅμως ἔχουμε τονίσει ἡ λύση δὲν εἶναι νὰ ἀπαντᾶς στὴν ἀκρότητα μὲ ἀκρότητα, στὸν φανατισμὸ μὲ φανατισμό, στὴν ἔλλειψη ἐπιχειρημάτων μὲ ἔλλειψη ἐπιχειρημάτων, στὸν διχασμὸ μὲ διχασμό.

Δυστυχῶς ὅμως οἱ φωνὲς ποὺ προτάσσουν τὴν λογικὴ καὶ τὴν διάκριση δὲν εἰσακούονται. Μάλιστα τὸ παράξενο εἶναι, ὅτι ὅλοι ὅσοι ἀδίκως καὶ ἄνευ ἀποδείξεων μᾶς κατηγοροῦσαν λόγῳ τῆς ἀποτείχισης ὡς «ἀκραίους» καὶ «μὴ ἔχοντες διάκριση» ἢ «τὴν μέση ὁδό», τώρα παρουσιάζονται ὡς αὐστηρότατοι −βασιλικότεροι τοῦ βασιλέως− καταδικάζοντας παράλληλα τὸ μεγαλύτερο μέρος τουλάχιστον τοῦ ἑλληνικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ ποιμνίου. Καὶ  αὐτὴ τὴ σοβαρότατη ποιμαντικὴ πράξη (ποὺ ἔχει σχέση μὲ τὴν σωτηρία μας) ἐπιτελοῦν μὴ ἔχοντας συνεπεῖς ἀτράνταχτες ἀποδείξεις τῶν ἐπιχειρημάτων τους, μὴ παρουσιάζοντας ἁγιοπατερικὲς πηγὲς ὡς πυλῶνες τῆς στάσης τους, μὴ ἀπαντώντας σὲ ἐρωτήματα καὶ μὴ ἀναζητώντας τὸν διάλογο καὶ τὴν ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων.

Τὸ νέο ἐπιχείρημα ποὺ παρουσιάστηκε τώρα ἀπὸ τὸν π. Θεόδωρο Ζήση καὶ χαρακτηρίζεται μάλιστα ἀπὸ κάποιους ὡς συγκλονιστικό (ἐδῶ) −διότι, ὅπως εἴπαμε, ἡ ὁμάδα εἶναι προτιμότερη ἀπὸ τὴν ἀλήθεια− εἶναι ὁ παραλληλισμὸς τοῦ προστίμου ποὺ ἐπέβαλλε ἡ κυβέρνηση, γιὰ ὅσους ἄνω τῶν 60 ἐτῶν δὲν ἐμβολιάστηκαν, μὲ τὸ χαράτσι ἐπὶ τουρκοκρατίας! Οἱ δὲ ἐμβολιασμένοι παραλληλίζονται μὲ τοὺς ἀποστάτες ποὺ ἀπαρνήθηκαν τὴν ὀρθοδοξία καὶ ἀποδέχθηκαν τὸ Ἰσλάμ, ἐνῶ οἱ μὴ ἐμβολιασθέντες παραλληλίζονται μὲ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τοὺς Νεομάρτυρες!!!

Ο Μέγας Αντώνιος για τις αιρέσεις και τα σχίσματα

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

---

Γιὰ νὰ μὴ ξεχνᾶμε

1. Μίξη τῶν ἀμίκτων

Μὲ πολλὴ σοφία ἡ Ἐκκλησία, διὰ τῶν φωτισμένων Ἁγίων Πατέρων, ὅρισε νὰ ἐπαναλαμβάνουμε κάθε ἔτος τὶς ἑορτὲς τῶν Ἁγίων, ὥστε, ἀσχολούμενοι μὲ τὸν βίο καὶ τὴν διδασκαλία τους καὶ ἐγκωμιάζοντες τὴν θεοσέβεια καὶ τὴν ἀρετή τους, νὰ δυναμώνουμε καὶ ἐμεῖς στὰ Ὀρθόδοξα δόγματα καὶ νὰ μιμούμαστε τὴν ἁγία βιοτή τους.

Μὲ ἀφορμὴ λοιπὸν τὴν πρόσφατη ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου, στὸν ναὸ τοῦ ὁποίου στὴν Θεσσαλονίκη διακονήσαμε ἐπὶ ἕνα τέταρτο αἰῶνος (1993-2017) καὶ διωχθήκαμε, γιατὶ θελήσαμε στὴν πράξη νὰ ἐφαρμόσουμε ὅσα λέγει γιὰ τοὺς αἱρετικούς, τοὺς τότε καὶ τοὺς τώρα, σκεφθήκαμε ὅτι χρήσιμο καὶ ὠφέλιμο εἶναι νὰ ξεναθυμίσουμε τὴν σχετικὴ διδασκαλία του, ἀλλὰ καὶ τὴν στάση ποὺ κράτησε ὄχι μόνο ἀπέναντι στὴν πανίσχυρη αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ ἀλλὰ καὶ στοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς.

Τώρα μάλιστα αὐτὸ εἶναι περισσότερο ἀναγκαῖο, διότι ἡ Ἐκκλησία ταλαιπωρεῖται καὶ σχίζεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, χειρότερη ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὸ Οὐκρανικὸ σχίσμα, τὸ ὁποῖο μὲ μαγικὴ ράβδο ἀποκατέστησε καὶ νομιμοποίησε ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ὄχι μόνο χωρὶς μετάνοια καὶ ταπείνωση τῶν σχισματικῶν, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους δὲν ἔχουν Ἱερωσύνη, ὡς ἀχειροτόνητοι καὶ αὐτοχειρόνητοι, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση στὰ ὅρια δικαιοδοσίας ἄλλης ἐκκλησίας, τῆς Ρωσίας, ἐνεργώντας μοναρχικὰ καὶ τυραννικὰ ὡς πάπας τῆς Ἀνατολῆς.

Π. Θεόδωρος Ζήσης: Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΔΕΙΠΝΟΥ

Σκέψεις γιὰ τὴν οἰκουμενιστικὴ καὶ ὑγειονομικὴ ἐπικαιρότητα

 

1. Ἡ διαφορὰ τῶν δύο Κυριακῶν πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα

Τὴν περασμένη Κυριακή (12 Δεκεμβρίου), καὶ κάθε χρόνο δύο Κυριακὲς πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα, ἡ Ἐκκλησία μας μὲ σοφία ἔχει ὁρίσει διὰ τῶν Ἁγίων Πατέρων νὰ ἐπιτελοῦμε τὴν μνήμη τῶν Ἁγίων Προπατόρων τοῦ Χριστοῦ. Πρὶν ἀπὸ τὸ Συναξάρι μάλιστα τῆς ἡμέρας ὁ ὑμνογράφος προτρέπει τοὺς κατὰ σάρκα προπάτορες τοῦ Χριστοῦ, ἰδιαίτερα τὸν πατριάρχη Ἀβραάμ, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἀρχίζει τὸ γενεαλογικό Του δένδρο, νὰ γεμίσουν ἀπὸ χαρὰ καὶ εὐχαρίστηση, διότι ἐγγίζει, πλησιάζει, ἡ Γέννηση τοῦ ἐξ αὐτῶν καταγομένου Σωτῆρος Χριστοῦ:

Δέξασθε χαρὰν οἱ πάλαι προπάτορες,

Βλέποντες ἐγγίζοντα Χριστὸν Μεσσίαν.

Γήθεο, Ἀβραάμ, ὅτι πρόπαππος Χριστοῦ ἐδείχθης.

Γιὰ νὰ μὴ νομισθεῖ ὅμως ὅτι ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ σωτηρία ἀφορᾶ μόνο στοὺς ἐξ Ἀβραὰμ καταγομένους, ὅτι δηλαδὴ ὁ Μεσσίας ἦλθε μόνο γιὰ τοὺς Ἑβραίους, ὅπως μέχρι σήμερα πιστεύουν ἀκόμη μὲ τὴν ἀποκλειστικότητα ποὺ τοὺς χαρακτηρίζει οἱ ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ποὺ περιμένουν ἀκόμη τὸν δικό τους Μεσσία, δηλαδὴ τὸν Ἀντίχριστο, ἡ Ἐκκλησία ὅρισε τὴν ἑπομένη Κυριακὴ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως νὰ ἑορτάζουν ὅλοι ὅσοι εὐαρέστησαν τὸν Θεὸ ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, πρὸ τοῦ Ἀβραάμ, ἀπὸ τὸν Ἀδὰμ μέχρι καὶ τὸν Ἰωσὴφ τὸν Μνήστορα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἡ μίζερη ἀποκλειστικότητα τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ ἀπέναντι στὴν μεγαλειώδη ἀνοικτοσύνη καὶ οἰκουμενικότητα τοῦ Εὐαγγελίου:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακῇ πρὸ τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως, μνήμην ἄγειν ἐτάχθημεν παρὰ τῶν Ἁγίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, πάντων τῶν ἀπ᾽ αἰῶνος Θεῷ εὐαρεστησάντων ἀπὸ Ἀδὰμ ἄχρι καὶ Ἰωσὴφ τοῦ Μνήστορος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

 

2. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀλλὰ καὶ πολλοὶ Χριστιανοὶ ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση στὸ Μεγάλο Δεῖπνο καὶ χάνουν τὴν σωτηρία τους

Σύμφωνα μὲ τὴν εὐαγγελικὴ διήγηση, ὅπως τὴν διασώζει ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς[1], καὶ ὅπως τὴν ἀκούσαμε τὴν περασμένη Κυριακή, ἡ παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Σωτήρα Χριστὸ κάτω ἀπὸ τὶς ἑξῆς περιστάσεις. Προστέθηκε μόνον στὸ τέλος τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς ποὺ ἀναγινώσκεται ὁ στίχος «Πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί», ἀπὸ τὴν παρόμοια παραβολὴ τῶν Βασιλικῶν Γάμων ποὺ ἐλέχθη ὑπὸ διαφορετικὲς περιστάσεις καὶ σὲ διαφορετικὸ τόπο κατὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ματθαῖο[2]. Προσκεκλημένος λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἀπὸ κάποιον ἄρχοντα τοῦ κύκλου τῶν Φαρισαίων σὲ ἐπίσημο δεῖπνο, στὸ ὁποῖο παρίσταντο καὶ ἄλλοι ἄρχοντες, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, καὶ ἐπειδὴ συμβούλεψε ὁ Χριστὸς ποιούς πρέπει νὰ καλεῖ κανεὶς στὰ δεῖπνα, ὄχι τοὺς πλουσίους καὶ συγγενεῖς, ἀλλὰ τοὺς πτωχοὺς καὶ ξένους, διότι ἔτσι θὰ ἔχει ἀνταπόδοση ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἐγκαθιδρυθεῖ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, κάποιος ἀπὸ τοὺς συνδαιτυμόνες ἐμακάρισε ὅσους θὰ λάβουν μέρος στὸ τραπέζι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ: «Μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ»[3]. Γνωρίζοντας ὁ Χριστὸς ὅτι οἱ Φαρισαῖοι θεωροῦσαν πὼς αὐτοὶ σίγουρα θὰ μετάσχουν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὡς ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, εἶπε τὴν παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου, μὲ τὴν ὁποία ἀνέτρεψε τὴν ἐσφαλμένη αὐτοπεποίθηση τῶν Φαρισαίων καὶ γενικῶς τῶν Ἰουδαίων, πὼς αὐτοὶ αὐτοδικαίως ὡς ἐκλεκτὸς λαὸς καὶ σπέρμα τοῦ Ἀβραὰμ θὰ παρακαθήσουν στὸ δεῖπνο τῆς βασιλείας. Τὴν ἴδια ἐσφαλμένη αὐτοπεποίθηση ἔχουν καὶ πολλοὶ Χριστιανοί, ποὺ πιστεύουν ὅτι λόγῳ τοῦ ὅτι μὲ τὸ Βάπτισμα γίνονται μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ εἶναι ἡ ἐπὶ γῆς ἀρχόμενη Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, θὰ μετάσχουν καὶ τῆς μελλοντικῆς βασιλείας.

---

Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὴν παραβολὴ τοῦ Μεγάλου Δείπνου κάποιος ἄνθρωπος, κάτω ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἐννοεῖται ὁ Θεός, ἑτοίμασε δεῖπνο καὶ ἐκάλεσε πολλούς. Ἀπέστειλε γι᾽ αὐτὸ ἕναν ὑπάλληλο, ἕναν δοῦλο του, νὰ εἰδοποιήσει τοὺς προσκεκλημένους νὰ προσέλθουν, διότι ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Ὑπὸ τὸ ἕτοιμο δεῖπνο ἐννοεῖται γενικῶς τὸ σωτηριῶδες ἔργο τοῦ Χριστοῦ, τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ, καὶ εἰδικῶς τὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ, κάτω ἀπὸ τὰ εἴδη τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου. Δυστυχῶς οἱ πρῶτοι ἐπίσημοι προσκεκλημένοι, οἱ ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, οἱ Ἀρχιερεῖς, οἱ Γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ποὺ ἔπρεπε νὰ ἀντιληφθοῦν τὴν ἀξία καὶ τὴν σημασία τῆς πρόσκλησης, τὸ μεγαλεῖο τοῦ καλοῦντος Θεοῦ στὸ δεῖπνο τῆς ἀρχόμενης ἐπὶ γῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καὶ νὰ καλέσουν καὶ τοὺς ἄλλους, αὐτοὶ σὰ νὰ ἦσαν συνεννοημένοι, μὲ τὴν ἴδια γνώμη, ἀπέρριψαν τὴν πρόσκληση, προβάλλοντας ἀστήρικτες καὶ ἀνόητες δικαιολογίες, ἐξυπηρέτηση δηλαδὴ γήϊνων, ὑλικῶν καὶ κοσμικῶν φροντίδων καὶ ἀγαθῶν, ὑποτιμώντας ἔτσι τὸ αἰώνιο, ἀνεκτίμητο, ἄφθαρτο, ὑπεροχικὸ ἀγαθὸ τῆς αἰώνιας σωτηρίας, τῆς συμμετοχῆς στὸ Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ὁ πρῶτος εἶπε ὅτι ἀγόρασε ἕνα χωράφι καὶ πρέπει νὰ πάει νὰ τὸ δεῖ, ὁ ἄλλος ὅτι ἀγόρασε πέντε ζευγάρια βόδια καὶ πρέπει νὰ δοκιμάσει τὴν δύναμη καὶ τὴν ἀντοχή τους καὶ ὁ τρίτος, ὅτι ἔκανε τὸν γάμο του καὶ δὲν μπορεῖ νὰ ἀφήσει τὴν γυναίκα του.

Ὅταν προβάλλουμε γήϊνα ἀγαθὰ καὶ ὑλικὲς ἐπιδιώξεις καὶ σκοπιμότητες, ἔναντι τοῦ μεγίστου ἀγαθοῦ τῆς σωτηρίας, ἔναντι τοῦ ὑψίστου μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τῆς συμμετοχῆς μας στὴν μυστικὴ καὶ ἀθάνατη βρώση καὶ πόση τοῦ σώματος καὶ τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ, τότε περιφρονοῦμε καὶ ἀτιμάζουμε τὸν καλοῦντα Θεὸ καὶ τοὺς ἀπεσταλμένους του, ὅπως δυστυχῶς συνέβη καὶ συμβαίνει μὲ ὅσα ἀπαράδεκτα καὶ ἀσεβῆ ὑγειονομικὰ μέτρα ἐλήφθησαν καὶ λαμβάνονται μὲ πρόσχημα τὸν Κορωνοϊὸ γιὰ τὴν διαφύλαξη τῆς σωματικῆς μας ὑγείας, τὴν ὁποία εἰδωλοποιήσαμε καὶ τὴν τοποθετήσαμε πάνω ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ τὴν αἰώνια σωτηρία μας, πάνω ἀπὸ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Αὐτοὶ ποὺ σκέπτονται, καὶ ἐνεργοῦν ἔτσι εἶναι ἀρνητὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Θείων, «ἐσκοτίσθη ἡ ἀσύνετος καρδία... φάσκοντες εἶναι σοφοὶ ἐμωράνθησαν... καὶ ἐλάτρευσαν τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα»[4]. Γιὰ τοὺς ἀρνητὲς αὐτοὺς τῆς πρόσκλησης στὸ Μεγάλο Δεῖπνο γράφει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Οὐ τεθαυμάκασι τοῦ κεκλημένου τὴν ἡμερότητα, τοῦ διακονοῦντος τῇ κλήσει τὴν οἰκονομίαν...ἀλλ᾽ ἠτίμασαν καὶ τὸν καλοῦντα καὶ τὸν ἀπεσταλμένον»[5]. Προτίμησαν νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ διάφορα πάθη τους παρὰ νὰ ἀκολουθήσουν τὸν Εὐαγγέλιο, ὅπως λέγει ὁ Εὐθύμιος Ζιγαβηνός: «Αἱ διάφοροι οὖν προφάσεις οὐδὲν ἕτερον ὑποφαίνουσιν ἢ τὰ διάφορα πάθη, δι᾽ ἃ τῆς εἰρημένης ἀπολαύσεως ἐστερήθημεν· ὁ μὲν γὰρ τῷδε κεκρατημένος, ἕτερος δὲ τῷδε, καὶ ἄλλος τῷδε παρώσατο τὸ εὐαγγέλιον... ὡς ἐναντίον ταῖς προαιρέσεσιν αὐτῶν»[6].

Ἡ ἀπόρριψη τῆς πρόσκλησης ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων δὲν ἐματαίωσε βέβαια τὴν πραγματοποίηση τοῦ Μεγάλου Δείπνου. Ὁ Θεὸς ἐτίμησε καὶ ἐκάλεσε πρώτους ὅσους ἐσπούδαζαν τὸν Νόμο τοῦ Θεοῦ καὶ ἐδίδασκαν καὶ τὸν λαὸ νὰ τηρεῖ τὸν Νόμο, τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς Γραμματεῖς, αὐτοὺς ποὺ τώρα παραιτοῦνται ἐμπράκτως τῆς ἀποστολῆς των καὶ ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση στὸ Μεγάλο Δεῖπνο: «Ἐκεῖνοι μὲν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους»[7], γράφει ὁ Ζιγαβηνός. Μήπως καὶ τώρα καὶ σὲ ἄλλες ἐποχὲς ἐπίσκοποι καὶ ἐπαγγελματίες θεολόγοι δὲν πρωτοστατοῦν στὴν ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ δὲν δυσφημοῦν ἢ δὲν δυσκολεύουν τὴν συμμετοχὴ στὸ Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ στὸ μυστικὸ Δεῖπνο τῆς Θείας Εὐχαριστίας; Αὐτὸ βέβαια προκάλεσε, κατὰ τὴν εὐαγγελικὴ περικοπή, τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος δὲν ἔκανε κἂν προσπάθεια νὰ τοὺς μεταπείσει, ἀλλὰ στὴν θέση τῶν ἐπισήμων τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καλεῖ τώρα πάλιν ἐκ τῶν Ἰουδαίων ἀσήμους καὶ πτωχοὺς καὶ πάσχοντες καὶ ἀγραμμάτους, ὅπως συνέβη ὄντως μὲ τὴν πρώτη Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς ὁποίας τὰ μέλη ἦσαν ἐκ τῶν πτωχῶν καὶ ἀσήμων Ἰουδαίων. Αὐτὸ σημαίνει ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἀπεσταλμένο νὰ βγεῖ στὶς πλατεῖες καὶ στὰ σοκάκια τῶν Ἱεροσολύμων, ἀφοῦ τὰ μεγάλα τζάκια ἀρνήθηκαν· «καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε»[8].

Καὶ ὅταν πληροφορήθηκε ἀπὸ τὸ δοῦλο ὅτι αὐτὸ ἤδη ἔγινε, ἀλλὰ ὑπάρχει ἀκόμη χῶρος γιὰ νὰ ἔλθουν καὶ ἄλλοι, τότε τοῦ δίδει ἐντολὴ νὰ βγεῖ ἔξω ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλη, στοὺς δρόμους καὶ στοὺς φράκτες τῶν χωραφιῶν καὶ μὲ ἰσχυρὰ ἐπιχειρήματα νὰ πείσει ὅσους ἦσαν ἐκεῖ νὰ ἔλθουν στὸ Δεῖπνο, γιὰ νὰ γεμίσει ὁ οἶκος. Ὅλοι οἱ ἑρμηνευτὲς συμφωνοῦν ὅτι αὐτὴ ἡ τελευταία πρόσκληση πρὸς τοὺς ἔξω τῆς πόλεως τῶν Ἱεροσολύμων σημαίνει τὴν κλήση τῶν Ἐθνικῶν, τῶν εἰδωλολατρῶν, οἱ ὁποῖοι μέχρι τότε ἦσαν ἐκτὸς τῆς ἐπαγγελίας, ξένοι καὶ ἀλλοτριωμένοι τοῦ Θεοῦ:  «Ἐνταῦθα μοι βλέπε τὴν τῶν ἐθνῶν κλῆσιν, μετά γε τοὺς ἐξ αἵματος Ἰσραήλ, εἰσενηνεγμένων διὰ τῆς πίστεως»[9].

Καὶ ἄλλες φορὲς πολὺ αὐστηρὰ καὶ κυριολεκτικὰ ὁ Χριστός, καὶ ὄχι παραβολικά, προεῖπε στοὺς Ἰουδαίους ὅτι θὰ ἀνατραποῦν ὅσα ἐπίστευαν γιὰ τὸ σωτηριῶδες σχέδιο τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖο ἀποκλειστικὰ περιόριζαν στὸν λαό τους καὶ ἄφηναν ἔξω ὅλα τὰ ἄλλα ἔθνη. Λίγο ἐνωρίτερα ἀπὸ τὴν διδασκαλία τῆς ἐν λόγῳ παραβολῆς προειδοποίησε τοὺς Ἰουδαίους ὅτι θὰ κλείσει τὴν θύρα τῆς βασιλείας Του σὲ ὅσους δὲν ἀκολουθοῦν τὴν διδασκαλία Του. Αὐτοὶ θὰ βλέπουν τοὺς προγόνους, τοὺς προπάτορές των, τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ καὶ ὅλους τοὺς προφῆτες, νὰ ἀγάλλονται στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· καὶ ἐνῶ αὐτοὶ θὰ μένουν ἀπ᾽ ἔξω, θὰ ἔρχονται ἄλλοι λαοὶ ἀπὸ τὴν Ἀνατολὴ καὶ τὴ Δύση, ἀπὸ τὸν Βορρᾶ καὶ τὸν Νότο γιὰ νὰ παρακαθίσουν στὸ εὐφρόσυνο τραπέζι τῆς βασιλείας[10]. Τὰ ἴδια διασώζει καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ματθαῖος: «Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πολλοὶ ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν ἥξουσι καὶ ἀνακλιθήσονται μετὰ Ἀβραὰμ καὶ Ἰσαὰκ καὶ Ἰακὼβ ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, οἱ δὲ υἱοὶ τῆς βασιλείας ἐκβληθήσονται εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων»[11]. Ἐνωρίτερα ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος ἀπευθυνόμενος πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ Σαδδουκαίους ποὺ ἦλθαν νὰ βαπτισθοῦν τοὺς ὀνόμασε «γεννήματα ἐχιδνῶν» ποὺ δὲν θὰ ἀποφύγουν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, ἂν δὲν μετανοήσουν. Ἡ καταγωγή τους ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ δὲν θὰ τοὺς σώσει, διότι ὁ Θεὸς καὶ ἀπὸ τὶς πέτρες μπορεῖ νὰ κάνει ἀπογόνους τοῦ Ἀβραάμ[12].

Τὸ συμπέρασμα τῆς παραβολῆς ποὺ ἐδίδαξε ὁ Χριστὸς πρὸς τοὺς συνδαιτυμόνες του Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους, τοὺς μετέπειτα καὶ σήμερα Ραββίνους τῶν Ἰουδαίων, εἶναι καταστροφικὸ καὶ ὀλέθριο γιὰ ὅσους Οἰκουμενιστὲς προβάλλουν στοὺς ἀκατήχητους, ἁπλοὺς πιστούς, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἀμάθεια καὶ ἀγνωσία τους, τὴν ἰσότητα τῶν θρησκειῶν, ὅτι δῆθεν ὅλες οἱ θρησκεῖες σώζουν. Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὁ ἴδιος ὁ πατριάρχης Βαρθολομαῖος, ποὺ προωθοῦν τὸν διαθρησκειακὸ Οἰκουμενισμὸ καὶ ὀργανώνουν διαρκῶς τὶς βλάσφημες διαθρησκειακὲς συναντήσεις καὶ φιέστες ἰσχυρίζονται ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ δρόμοι, πολλὰ μονοπάτια ποὺ ὁδηγοῦν στὴν σωτηρία. Δὲν θὰ φορτώσουμε τὸ μικρό μας ἄρθρο μὲ τὸ πλῆθος τῶν Ἁγιογραφικῶν καὶ Πατερικῶν μαρτυριῶν περὶ τοῦ ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ μοναδικὴ ὁδὸς σωτηρίας. Τὸ ἐπράξαμε παλαιότερα σὲ βιβλίο μας[13]. Θὰ περιορισθοῦμε στὰ ὅσα στὸ τέλος τῆς παραβολῆς τοῦ Μεγάλου Δείπνου εἶπε ὁ Θεάνθρωπος Χριστός, ὁ παντογνώστης Κύριος ποὺ θὰ κρίνει τὴν Οἰκουμένη· ὅτι κανένας ἀπὸ ὅσους ἀρνοῦνται τὴν πρόσκληση γιὰ νὰ μετάσχουν στὴν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐγκαινίασε ὁ Χριστὸς μὲ τὴν Ἐκκλησία, δὲν πρόκειται νὰ σωθεῖ, νὰ γευθεῖ τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας: «Λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δείπνου»[14]. Πολὺ χειρότερα μάλιστα· θὰ ὁδηγηθοῦν στὸν τόπο τῶν βασάνων, ὅπου «ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων», μακριὰ ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, τὸν Ἰσαάκ, τὸν Ἰακώβ καὶ τοὺς προφῆτες[15].

 

3. Ὁ Θεὸς καλεῖ ὅλους στὸ Μεγάλο Δεῖπνο. Οἱ σημερινοὶ ἄρχοντες καὶ ἐπίσκοποι μόνον τοὺς ἐμβολιασμένους

Ὑπάρχουν ὅμως καὶ ἄλλες ἐνδιαφέρουσες πτυχὲς τῆς παραβολῆς τοῦ Μεγάλου Δείπνου ποὺ διαφωτίζουν τὴν σημερινὴ σκοτεινὴ ἐκκλησιαστικὴ πραγματικότητα. Εἴδαμε ὅτι οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τῶν Ἰουδαίων, πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, γιὰ λόγους ἰδιοτελεῖς, γιὰ ὑλικὰ καὶ κοσμικὰ ὀφέλη ἀρνήθηκαν τὴν πρόσκληση στὸ Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας, ποὺ αἰσθητοποιεῖται κυρίως μὲ τὴν συμμετοχὴ στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἐπὶ δύο χρόνια τώρα βλέπουμε μὲ πικρία καὶ θλίψη κοσμικόφρονες ἐπισκόπους, νὰ συμμαχοῦν μὲ ἀρνητὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Θείων πολιτικούς, κατ᾽ ὄνομα μόνον Χριστιανούς, καὶ νὰ παρεμποδίζουν τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τὴν συμμετοχή τους στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἀνταλλάσοντας τὸν θεῖο μαργαρίτη, τὸν ἀτίμητο καὶ πολύτιμο θησαυρὸ τῆς συσσωμάτωσης στὸ Χριστό, μὲ θέσεις, ἀξιώματα, οἰκονομικὲς ἐπιδοτήσεις. Ἔκλεισαν τοὺς ναούς, ἐπέτρεψαν στοὺς ἄρχοντες καὶ σὲ ὁμάδα ἀθέων ἰατρῶν νὰ δυσφημοῦν τὴν Θεία Εὐχαριστία, τὴν ἱερότητα τῶν ναῶν, τῶν εἰκόνων καὶ τῶν λειψάνων, νὰ προσβάλλουν τὰ δόγματα τῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἐπιβάλλουν τὴν βλάσφημη ἐντὸς τῶν ἱερῶν ναῶν μασκοφορία, νὰ ἀπαγορεύουν τὶς ἱερὲς λιτανεῖες, νὰ ἀλλάζουν τὸν χρόνο τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τώρα νὰ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ἐμβολιασθοῦμε μὲ ἰατρικὸ ὑλικὸ παρμένο ἀπὸ ἐκτρωμένα ἔμβρυα, νὰ μετάσχουμε στὴν παιδοκτονία ποὺ πραγματοποίησε ὁ Ἡρώδης, γιὰ νὰ θανατώσει τὸν νεογεννηθέντα Χριστό, καὶ τώρα μάλιστα λίγο πρὶν ἀπὸ τὰ Χριστούγεννα[16]. Καὶ ἂς φωνάζει στεντόρεια ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη τὸ 379 ὁ μεγάλος ἱεράρχης καὶ Πατὴρ τῆς Ἐκκλησίας, ὁ πανάξιος ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος λέγοντας πὼς κατὰ τὰ Χριστούγεννα πρέπει ὅλα νὰ τὰ τιμήσουμε καὶ νὰ τὰ σεβασθοῦμε· τὴν ἀπογραφή, τὴν μικρὴ Βηθλεέμ, τὴν φάτνη. Νὰ τρέξουμε μαζὶ μὲ τὸ ἄστρο, νὰ προσφέρουμε δῶρα μαζὶ μὲ τοὺς Μάγους, νὰ ψάλλουμε μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους, νὰ δοξάσουμε τὸν Γεννηθέντα μαζὶ μὲ τοὺς ποιμένες. Ἕνα πρᾶγμα μόνον νὰ ἀποστραφοῦμε καὶ νὰ μισήσουμε, τὴν παιδοκτονία τοῦ Ἡρώδη: «Ἓν μίσησον τῶν περὶ τὴν Χριστοῦ γένναν, τὴν Ἡρώδου παιδοκτονίαν»[17].

Ἐνῶ θὰ ἔπρεπε οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄλλοι κληρικοί, ὡς δοῦλοι τοῦ Θεοῦ, ὡς ἀπεσταλμένοι Του, νὰ προσκαλοῦν τοὺς ἀνθρώπους πιεστικὰ νὰ μετάσχουν τοῦ Μεγάλου Δείπνου τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῦ μυστηρίου τῆς Θείας Εὐχαριστίας, τώρα, σύμμαχοι καὶ ὁμόφρονες τῶν ἀρνητῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν Θείων, τοὺς ἀποτρέπουν μὲ ἀνόητες, κοσμικὲς καὶ ὑλιστικές, δικαιολογίες καὶ ἰδιοτελεῖς σκοπιμότητες, παρεμποδίζουν μὲ ἐγκυκλίους καὶ ἀθεμελίωτες συστάσεις τὴν ἐλεύθερη προσέλευση στοὺς ναοὺς καὶ στὸ μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας. Ἂν ὁ Θεὸς ὀργίσθηκε ἐναντίον ὅσων ἀρνοῦνται νὰ μετάσχουν τοῦ Μεγάλου Δείπνου, σκεφθῆτε πόσο μεγαλύτερη θὰ ἦταν ἡ ὀργή Του, ἂν ὁ ἀπεσταλμένος δοῦλος Του, ὁ ὁποῖος ἐκπροσωπεῖ στὴν παραβολὴ τοὺς Ἀποστόλους, τοὺς ἐπισκόπους καὶ τοὺς ἱερεῖς, ἔλεγε πρὸς τοὺς προσκεκλημένους:  Ὁ Οἰκοδεσπότης μὲ ἔστειλε νὰ σᾶς καλέσω στὸ σπίτι του γιὰ τὸ Μεγάλο Δεῖπνο. Ἐσεῖς ὅμως νὰ μὴν ἔλθετε, γιατὶ κινδυνεύετε νὰ μολυνθῆτε ἀπὸ ὅσα θὰ φᾶτε καὶ θὰ πιεῖτε, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἰοὺς ποὺ κυκλοφοροῦν μέσα στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ. Στὴν παρόμοια μάλιστα παραβολὴ τῶν Βασιλικῶν Γάμων, ποὺ μνημονεύσαμε, ὅπου οἱ ἀπεσταλμένοι τοῦ Θεοῦ ἦσαν περισσότεροι, κάποιοι ἀπὸ ὅσους ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία Του συνέλαβαν τοὺς δούλους τοῦ Θεοῦ, τοὺς ὕβρισαν καὶ τοὺς ἐφόνευσαν: «Οἱ δὲ λοιποὶ κρατήσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἀπέκτειναν»[18]. Μήπως δὲν βλέπουμε καὶ σήμερα νὰ ὑβρίζονται, νὰ δυσφημοῦνται, νὰ διώκονται ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς ποὺ καλοῦν ὅλους ἀδιακρίτως, ἐμβολιασμένους καὶ ἀνεμβολίαστους, νὰ ἔλθουν καὶ νὰ μετάσχουν ἐλεύθερα στὸ Μεγάλο Δεῖπνο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ;

Παρὰ τὴν πίκρα μας καὶ τὴν στενοχώρια γιὰ ὅσους ποιμένες παρεμβάλλουν ἐμπόδια στὸν ἐλεύθερο ἑορτασμὸ τῶν Χριστουγέννων, ἐμεῖς δὲν θὰ προσκυνήσουμε τὰ νέα εἴδωλα τῆς ψευδοῦς ὑγείας καὶ τῆς ψευδοῦς ἐπιστήμης. Ἀκόμη καὶ ἂν ἐμποδισθοῦμε νὰ μεταβοῦμε στοὺς ναούς, θὰ ψάλλουμε μὲ ἀγαλλίαση στὰ σπίτια μας τοὺς Χριστουγεννιάτικους ὕμνους καὶ θὰ ἑορτάσουμε «μὴ πανηγυρικῶς, ἀλλὰ θεϊκῶς, μὴ κοσμικῶς, ἀλλ᾽ ὑπερκοσμίως», κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Θεολόγο[19].

---

[1]. Λουκᾶ 14, 16-24.

[2]. Ματθ. 22, 1-24.

[3]. Λουκᾶ 14, 15.

[4]. Ρωμ. 1, 22-26.

[5]. Κυριλλου Αλεξανδρειασ, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, PG 72, 789C.

[6]. Ευθυμιου Ζιγαβηνου, Ὑπόμνημα εἰς τὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιον, PG 129, 1013C.

[7]. Αὐτόθι, PG 129, 1016A.

[8]. Λουκᾶ 14, 21.

[9]. Κυριλλου Αλεξανδρειασ, Αὐτόθι, PG 72, 792BC.

[10]. Λουκᾶ 13, 28-29.

[11]. Ματθ. 8, 11-13.

[12]. Αὐτόθι, 3, 7-10.

[13]. Βλ. Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση, Διαθρησκειακὲς συναντήσεις. Ἄρνηση τοῦ Εὐαγγελίου καὶ προσβολὴ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων, Θεσσαλονίκη 2008.

[14]. Λουκᾶ 14, 24.

[15]. Αὐτόθι, 13, 27-30.

[16]. Περὶ ὅλων αὐτῶν τῶν ἐκτροπῶν τοῦ ἐπισκοπάτου βλ. τὸ προσφάτως ἐκδοθὲν βιβλίο μας: Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδωρου Ζηση,  Ἐκκλησία καὶ Κορωνοϊός. Προσβολὴ τῶν δογμάτων καὶ τῆς ἱερότητας τῶν ναῶν, Θεσσαλονίκη 2021², Ἐκδόσεις «Τὸ Παλίμψηστον».

[17]. Γρηγοριου Θεολογου, Λόγος 38, Εἰς τὰ Θεοφάνεια, εἴτουν Γενέθλια τοῦ Σωτῆρος 17-18, ΕΠΕ 5, 66-68.

[18]. Ματθ. 22, 6.

[19]. Αὐτόθι 4, ΕΠΕ 5, 40.

Πηγή