Οργή Θεού οι επιδημίες στα 1642 στην περιοχή. Ναι, οργή Θεού. Οι θάνατοι ο ένας πίσω από τον άλλον. Πέρασε φθινόπωρο, χειμώνας, καλοκαίρι… κι η φοβερή επιδημία δεν άφησε σπίτι χωρίς τη θανατερή παρουσία της. Κανένας Σερραίος από τους πιο γέρους δεν θυμάται τέτοια καταστροφή. Τούρκοι, Χριστιανοί, Εβραίοι, Γύφτοι, πέθαιναν χιλιάδες από τη φοβερή επιδημία, την πανούκλα!
Μα δεν ήτανε μονάχα αυτή. Σύμμαχοί της ήρθαν στις Σέρρες η ευλογιά, η ψώρα και ο πονόματος. Στέναζε η «ωραία νύμφη του Στρυμόνος» από το φοβερό κακό.
Όμως από την ώρα που οι Χριστιανοί αρχίσανε τα ικετευτικά γονατίσματα στον Θεό και στις λιτανείες… από την ώρα που τα δακρυσμένα μάτια τους υψώθηκαν στον ουρανό και με συντριβή ομολόγησαν τις αμαρτίες τους… από την ώρα εκείνη το κακό κόπασε. Το μέγα θαύμα έγινε! Οι θάνατοι στους Σερραίους, τους Χριστιανούς, λιγόστεψαν, ενώ οι άλλοι πέθαιναν χιλιάδες.
– Οι Χριστιανοί μας κάνανε μάγια! Γι’ αυτό πεθαίνουμε εμείς! λέγαν οι Τούρκοι.
