Η ΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΝ ΣΥΡΟ (τον Άγιο της Μετανοίας και των Δακρύων)

Ὅλοι οἱ Πατέρες συμφωνοῦν σχετικὰ μὲ τὸν τρόπο ἀντιμετωπίσεως τῆς κάθε αἱρέσεως. Ἐμεῖς γιατὶ διαφωνοῦμε;

Ερώτηση. Πώς έχει γραφεί για τούς αιρετικούς, ότι μίσησα, Κύριε, εκείνους πού σέ μισούν¹; Και αλλού έχει ειπωθεί, ότι μισήστε τούς αιρετικούς σαν εχθρούς του Θεού². Και επίσης, αλλού έχει ειπωθεί, ότι δε θα μισήσεις κανέναν άνθρωπο³;

Πώς μπορούν ακόμα να κοινωνούν με ανθρώπους που μολύνουν και δηλητηριάζουν ψυχές;

Καλῶς κάνουν ποὺ δὲν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστές, ὅσοι δὲν παραδέχονται, ὅτι εἶναι αἱρετικοί.

Ὅσοι ὅμως τὸ παραδέχονται, καὶ μάλιστα ἀποκαλοῦν τὸν Οἰκουμενισμὸ Παναίρεση, ποια δικαιολογία ἔχουν νὰ παραμένουν σὲ κοινωνία μαζί τους;

Ἂς δοῦμε τί εἶναι καὶ τί μεταδίδουν οἱ αἱρετικοί, σύμφωνα μὲ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, ὅπως συνοπτικὰ παρουσιάζει σὲ ὁμιλία του ὁ π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος:

Χαρακτηρισμοὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων

γιὰ τὴν αἵρεση.

   Τί εἶναι αἵρεσις; Ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας: «Μολυσμὸς ψυχῆς, ἰὸς ἀσπίδων (δηλητήριο φιδιῶν).