Ο πόλεμος κατά του Αγίου Νικοδήμου

Ποιός είχε δίκιο, ο Άγιος ή ο πατριάρχης και η σύνοδος που τον αφόρισε;

 

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

1786-1792 ΝΕΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ     Από του έτους 1783, δηλαδή τρία έτη ενωρίτερον της περιόδου, ην ιστορούμεν ήδη, εκυκλοφόρουν εντύπως πλέον η «Φιλοκαλία», ο «Ευεργετινός» και το «Περί συνεχούς θείας Μεταλήψεως» βιβλιάριον. Οι Αγιορείται εγνώριζον, ουκ οίδαμεν πόθεν, ότι των βιβλίων τού­των εργάτης ήτο ο Καψαλιώτης Νικόδημος, διο και ωμολόγουν χάριτας αυτώ δια την ην απελάμβανον ωφέλειαν.

Αλλά το βιβλιάριον «Περί συνεχούς θ. Μεταλήψεως», πολλοί των Μοναχών δεν εδέχθησαν ευαρέστως, φρονούντες ότι ανατρέπει την τάξιν της Εκκλησίας και περιέχει αιρέσεις! Δια τούτο, η σοβούσα κατά των Κολλυβάδων βαθεία διάστασις, προέβαινε συν τω χρόνω εις έκρηξιν νέου σκανδάλου, δεδομένου ότι ο συγγραφεύς του ήτο Κολλυβάς.

Η συγκεκριμένη κατηγορία ήτο, ότι το υπ’ όψιν βιβλιάριον, εν αντιθέσει προς την συνήθειαν, ην είχον οι Μοναχοί να μεταλαμβάνουν τρίς ή τετράκις του έτους και κατά τους μετριοπαθεστέρους το περισσότερον εις τεσσαράκοντα ημέρας, προκειμένου περί Μοναχών, εδίδασκεν ότι ώφειλον οι χρι­στιανοί να μεταλαμβάνουν και άπαξ και δις και τρις της εβδομάδος. Η κατηγορία, βεβαίως, επρόδιδεν άγνοιαν βαθυτάτην του φρονήματος της Εκκλησίας και παράδοξον νοοτροπίαν. Εντεύ­θεν δύναταί τις να εικάση πόσην ευγνωμοσύνην οφείλη ο Ορθό­δοξος λαός εις τους Κολλυβάδες και ειδικώς εις τον Άγιον Νι­κόδημον, αποκαλύψαντα τον «πολύτιμον μαργαρίτην», ερριμένον εις τον βυθόν μιας σκοτίου αγνοίας επί ολοκλήρους αιώνας, δε­δομένου ότι το βιβλιάριον τούτο ανετυπώθη πολλάκις υπό νέας μορφάς.

Το «Περί συνεχούς Θ. Μεταλήψεως» βιβλιάριον, αναγνώσας και τις Μοναχός, εξ εκείνων οι οποίοι ήσαν δογματικώς προσκεκολλημένοι εις την καχέσπερον ταύτην προκατάληψιν και ταραχθείς την συνείδησιν, απέστειλεν εις την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν, προσειπών κατ’ αυτού όσα ηδυνήθη κακά. Ο δε Πατριάρχης Προκόπιος, παροξυνθείς εκ της αναγνώσεως του βι­βλιαρίου και της επιστολής του Μονάχου, κατεδίκασε Συνοδικώς και τούτο και τον Άγιον Μακάριον τον Νοταρά, ον εσφαλμένως εθεώρει ως συγγραφέα τούτου—επειδή εγνώριζε την φροντίδα, ην κατέβαλλε δια την έκδοσίν του εν Σμύρνη—αφορίσας και πάντα πιστόν, όστις θα ετόλμα ν’ αναγνώση το βιβλίον. Πράγμα φοβερόν! Η Εκκλησία, η οποία ώφειλε να μεριμνά μητρικώς δια τον φω­τισμόν και την αύξησιν της πνευματικής ηλικίας των τέκνων της, έθετε πρόσκομμα και προεκάλει σκάνδαλον εις τας συνειδήσεις των, δοκούσα ότι τοιουτοτρόπως τα προφυλάσσει τις οίδε εκ ποιων κινδύνων!

Οι πεφωτισμένοι Αγιορείται με όλας τας δυνάμεις των ηγωνίσθησαν δια την ανάκλησιν της αδίκου και αντικανονικής αποφάσεως του Πατριάρχου, αλλ’ εις μάτην. Έως ου ανελθών εις τον θρόνον της Κωνσταντινουπόλεως ο Νεόφυτος Ζ‘, ήρε Συνοδικώς την παράλογον καταδίκην, γράψας και τω νομιζομένω ως συγγρά­φει του βιβλίου Αγίω Μακαρίω και σχετικήν επιστολήν, εκ της οποίας καταφαίνεται πόσον εντός των I. Κανόνων και του πνεύ­ματος της Εκκλησίας ευρίσκεται το βιβλίον τούτο του Αγίου Νικοδήμου.

Ευχή κατανυκτικὴ εἰς τὴν Παναγίαν Τριἀδα.

                                              

τοῦ Ἁγ. Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου.

Ὑπεράγαθε, τρίφωτε Θεέ,

Ἐσὺ ποὺ δημιούργησες τὰ σύμπαντα, ἐνῶ δὲν προϋπῆρχε τίποτα, καὶ μὲ εὐταξία καὶ συμμετρία τὰ διακόσμησες,

Ἐσὺ ποὺ μᾶς καταύγασες μὲ τὸν ἥλιο καὶ μᾶς διέπλασες κατ’ εἰκόνα δικιά σου καὶ ὁμοίωση, λάμπρυνε, σὲ παρακαλοῦμε, τοὺς ὀφθαλμούς μας, καθάρισε τὶς ἀκοές μας, δῶσε ἀνάρρωση στὶς ὑπόλοιπες αἰσθήσεις μας.

Διασκόρπισε κάθε καταχνιὰ ἀμάθειας, φώτισε τὸν νοῦ μας μὲ τὰ δικά σου νεύματα, ὁδήγησέ μας μὲ τὶς λαμπρές σου θεῖες ἐμπνεύσεις, ὥστε νὰ διακρίνουμε τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὸ ψεῦδος, νὰ ἀποδεχόμαστε τὰ ἀγαθὰ καὶ νὰ ἀποφεύγουμε τὰ φαῦλα, νὰ ἀποδοκιμάζουμε τὰ ἐπιβλαβῆ καὶ νὰ ἐπιλέγουμε τὰ ἐπωφελῆ.

Η κατά Σάρκα Γέννησις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού- Υπομνηματισμός της Αποστολικής περικοπής από τον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη

                            

Η ΚΑΤΑ ΣΑΡΚΑ ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ[:Γαλ.4,4-7] 

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

   

«Ὃτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν (: όταν όμως συμπληρώθηκε ο χρόνος που είχε ορίσει η πανσοφία του Θεού, απέστειλε ο Θεός στον κόσμο τον Υιό Του, ο οποίος έγινε άνθρωπος από γυναίκα και υποτάχθηκε στον μωσαϊκό νόμο, προκειμένου να εξαγοράσει εκείνους που ήταν υποδουλωμένοι στην κατάρα του μωσαϊκού νόμου, για να λάβουμε την υιοθεσία που ο Θεός μάς είχε υποσχεθεί)» [Γαλ.4,4-5].

……………………………………………………………………………………………………………

«τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου»:

     Ο Οικουμένιος ερμηνεύοντας τη φράση «τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου» λέγει: «Ποιου πλήρωμα χρόνου; Εκείνου κατά τον οποίο έπρεπε να έλθει ο Χριστός. Διότι είχε προφητευτεί ο χρόνος της ελεύσεως του Χριστού από τον προφήτη Δανιήλ, που συνέβη επί της βασιλείας Καίσαρος Αυγούστου, όταν έγινε και η ένσαρκος οικονομία του Χριστού». Βλέπε και την ερμηνεία του «νῦν δὲ ἅπαξ ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων εἰς ἀθέτησιν ἁμαρτίας διὰ τῆς θυσίας αὐτοῦ πεφανέρωται (:Τώρα όμως μία φορά έγινε άνθρωπος, όταν τελείωσαν οι χρόνοι της Παλαιάς Διαθήκης, και φανερώθηκε στον κόσμο για να εξαλείψει την αμαρτία με τη θυσία Του)» [Εβρ.9,26].

Λόγος εις τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ

 

Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

    Αν ίσως, αγαπητοί μου Πατέρες και αδελφοί, ήθελε δοθή εις εμέ τον ταπεινόν το χάρισμα τούτο, το να αποκτήσω δηλαδή μίαν γλώσσαν από εκείνας όπου έχουσιν οι Άγγελοι, ως λέγει ο του Χριστού Απόστολος Παύλος, «εάν τάς γλώσσας των Αγγέλων λαλώ», βέβαιον και ακόλουθο ήταν ότι με την αγγελικήν αυτήν γλώσσαν ήθελε δυνηθώ να εγκωμιάσω κατ’ αξία τον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ, τους Αρχαγγέλους του Κυρίου· διότι φυσικώ τω τρόπω, κάθε όμοιον με το όμοιον πάλιν δύναται να επαινεθή και εις τους άλλους να παρασταθή.

Αν ίσως και είχα μίαν από τας πυρίνους και αΰλους εκείνας γλώσσας όπου εδόθησαν εις τους ιερούς και θείους Αποστόλους, πρεπόντως ήθελε λαλήσω τα υπερφυσικά εγκώμια των πυρίνων και αΰλων Αρχιστρατήγων. Ανίσως -καν το ελάχιστον- ήθελε έχω καθαρισμένη την γλώσσαν μου, ωσάν ο Ησαΐας από την Σεραφική εκείνη λαβίδα, ήταν ελπίς ότι ήθελε ειπώ κάποιον τι άξιον της των Ταξιαρχών μεγαλοπρεπείας. Αλλ’ επειδή είμαι στερημένος όλων τούτων των καλών και γλώσσαν έχω όχι αγγελικήν, αλλ’ ανθρώπινη όχι πύρινη, αλλά πήλινη όχι άυλον, άλλα υλική όχι καθαράν, αλλ’ ακάθαρτον και προς τούτοις όχι ρητορική και ευμέθοδον, αλλ’ αμαθή και αμέθοδο -τι πρέπει να προσμένητε; Το να ακούσητε δηλαδή ολίγα τινά και ευτελή περί των ιερών Αρχαγγέλων.

Αφήνων λοιπόν εις ένα μέρος το να εξετάσω οποία είναι η φύσις των Αρχαγγέλων και πότε δημιουργήθησαν, και πώς και πού και τίνι τρόπω νοούσι, και πώς μεταβαίνουσιν από τόπου εις τόπον, και τα άλλα αγγελοπρεπή αυτών ιδιώματα, περί των οποίων οι Θεολόγοι διδάσκουσι, και μάλιστα η φιλάγγελος και μεγαλόδοξος γλώσσα Διονυσίου του Αρεοπαγίτου, θέλω αποδείξει μόνον εις το παρόν εγκώμιο ότι ο θείος Μιχαήλ και ο ιερός Γαβριήλ εστάθησαν οι εξαίρετοι υπηρέται των εξαίρετων ενεργειών και έργων του Παντοδυνάμου Θεού! Και προσέχετε διά να το καταλάβητε.

ΤΟ "ΤΩΡΑ" ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ!

                                                

«Να θυμάσαι πάντοτε ότι το σήμερα είναι δικό σου, το αύριο είναι στο χέρι του Θεού.

Κι Εκείνος που σου έδωσε το πρωί, δεν σου υπόσχεται και το βράδυ»

(Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης)

Πηγή

Νικόδημος Ἁγιορείτης, ὁ φωτεινός μας διδάσκαλος

                                        

        Νικόδημος Ἁγιορείτης, ὁ φωτεινός μας διδάσκαλος

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Μέσα στὰ πολλὰ καὶ φωτεινὰ ἀστέρια ποὺ κοσμοῦν τὸ νοητὸ στερέωμα, ἰδιαιτέρως κατὰ τὸν μήνα Ἰούλιο, ξεχωρίζει ἕνας θεοφεγγὴς ἀστέρας, ὁ Ὅσιος Νικόδημος Ἁγιορείτης. «Ὡς φωστῆρα τοῦ Ἄθω» καὶ «Ἐκκλησίας ἁπάσης θεόπτουν διδάσκαλον» καλούμαστε ἐμεῖς οἱ πιστοὶ νὰ τὸν τιμήσωμε, διότι «ἔμπλεως σοφίας θεϊκῆς» σκορπίζει σὲ ὅλους μας ὡς οὐράνιο δῶρο τὶς «δαψιλεῖς ( = πλουσιοπάροχες) του διδαχές». 

Βλαστὸς τῆς ναξιώτικης γῆς ὁ Νικόλαος - ὅπως ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα- ὑπῆρξε καρπὸς εὐσεβῶν καὶ ἐνάρετων γονέων, ποὺ τὸν ἀνέθρεψαν «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφεσ., στ’ 4). Ὁ πρωτότοκος υἱὸς τῆς οἰκογένειας Καλλιβούρτση, γεννημένος τὸ 1749, μεγαλώνει σὲ μιὰ κρίσιμη ἐποχή: Στὰ μέσα τοῦ 18ου αἰ. ἀφ’ ἑνὸς μὲν κορυφώνονται οἱ ἐξισλαμισμοί, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἡ προπαγάνδα τῶν παπικῶν καὶ δυτικῶν «ἱεραποστόλων», οἱ ὁποῖοι, ἐκμεταλλευόμενοι τὴν ἀμάθεια καὶ τὴν οἰκονομικὴ ἐξαθλίωση τῶν δύστυχων ῥαγιάδων, τοὺς προσηλυτίζουν εὐκολότερα στὶς αἱρετικές των δοξασίες. 

Μέσα στὶς δύσκολες αὐτὲς συνθῆκες ἀνδρώνεται ὁ Νικόλαος, ὁ ὁποῖος ἀπὸ μικρὸς ἔδειξε ὅτι θὰ γινόταν μέγας. Δὲν ἦταν μόνον ὅτι ἀκολουθοῦσε πιστὰ τὰ διδάγματα τῶν σεβαστῶν του γονέων, Ἀντωνίου καὶ Ἀναστασίας, καὶ τοῦ σεπτοῦ πνευματικοῦ του, π. Δαμασκηνοῦ, ἀλλὰ παράλληλα διέθετε αὐτὸς ὁ νεαρὸς καὶ φυσικὰ προσόντα, καὶ μάλιστα μιὰ καταπληκτικὴ μνήμη, ποὺ τὸν βοηθοῦσε νὰ συγκρατῇἀλλὰ καὶ νὰ ἐπεξεργάζεται κριτικὰ καὶ νὰ ἐπαυξάνῃ τὶς γνώσεις του. Ἐξ ἄλλου, στὸ «σχολεῖο τοῦ Θεοῦ», ὅπου φοιτοῦσε ὁ Νικόλαος, δὲν διδασκόταν ἁπλῶς τὰ θεῖα γράμματα. Ὥριμος ὅπως ἦταν ὁ ἴδιος, τοῦ ἄρεσε νὰ συμβουλεύῃ τὰ ἄλλα παιδιά, καθὼς ἔπαιζαν τὸ παιγχνίδι τῆς «ἐξαγορεύσεως»: ἔλεγαν ὁ ἕνας στὸν ἄλλον τὶς «ἀταξίες» των καὶ στὸ τέλος ἐνθαρρύνονταν ἀπὸ τὸν Νικόλαο νὰ ἀλληλοσυγχωρεθοῦν! Ἄλλωστε καὶ οἱ εἰδικοὶ παραδέχονται ὅτι τὸ παιγχνίδι καθρεπτίζει συχνὰ τὴν μελλοντικὴ πορεία τοῦ παιδιοῦ.

Όσοι βρίσκονται στην Εκκλησία, πρέπει να είναι ενωμένοι (Άγιος Νικόδημος)

Όσοι βρίσκονται στην Εκκλησία, πρέπει να είναι ενωμένοι

(Άγιος Νικόδημος) 

Συγγραφέας: kantonopou 

    Όσοι από σας, Χριστιανοί, πηγαίνετε στην Εκκλησία του Χριστού, φυλαχθείτε καλά να μην είσθε διαιρεμένοι και χωρισμένοι μεταξύ σας, έχοντας έχθρες και μίση και διχόνοιες, αλλά να έχετε αγάπη και ομόνοια και συμφιλίωση, όλοι να έχετε το ίδιο φρόνημα, «πάντες το εν πνέοντες», όλοι να είστε σαν ένα σώμα και ένα πνεύμα, με μία ελπίδα της κλήσεώς μας, κατά τον Απόστολο. Και ας σας παρακινεί σ’ αυτήν την πνευματική αγάπη και ένωση αυτό το όνομα της Εκκλησίας στην οποία συναθροίζεστε, επειδή Εκκλησία σημαίνει ένωση και συγκέντρωση. Και καθώς αυτή ενώνει όλους εσάς τους Χριστιανούς σωματικά σε έναν τόπο και σας δίνει ένα κοινό λόγο της διδασκαλίας, έναν άγιον άρτο, το σώμα του Κυρίου, και ένα κοινό ποτήριο του αίματος του Χριστού, έτσι παρόμοια απαιτεί αυτή από εσάς να είσθε ενωμένοι κατά το πνεύμα, το φρόνημα και την διάθεση.

        Για αυτό και ο μακάριος Παύλος θέλοντας να παρακινεί στην αγάπη και στην ένωση τους τότε Χριστιανούς συνήθιζε να αναφέρει συχνά το όνομα της Εκκλησίας· γι’ αυτό λοιπόν πότε μεν έγραφε· «Προς τους πιστούς της Εκκλησίας του Θεού στην Κόρινθο» (Α΄ Κορ. 1:2), πότε δε «Προς τις εκκλησίες της Γαλατίας» (Γαλ. 1:1), τα οποία
ερμηνεύοντας ο Χρυσορρήμων, σχετικά με το πρώτο έλεγε· «Ονομάζει Εκκλησία Θεού, δείχνοντας ότι πρέπει να είναι ενωμένοι [...] διότι το όνομα της Εκκλησίας είναι όνομα ενώσεως και όχι διαχωρισμού»· και για το δεύτερο έλεγε· «Γι’ αυτό έβαλε και το όνομα της Εκκλησίας, για να τους κάνει να ντραπούν και να συγκεντρωθούν σε ένα· διότι όσοι είναι διαιρεμένοι σε πολλά μέρη, δεν μπορούν να ονομάζονται με αυτή την ονομασία· διότι το όνομα της Εκκλησίας είναι όνομα συμφωνίας και ομόνοιας».

   Έξω λοιπόν από την Εκκλησία του Χριστού οι διχόνοιες, έξω οι έχθρες, έξω τα μίση και οι μνησικακίες· μέσα στην Εκκλησία του Θεού η ομόνοια, μέσα η αγάπη, μέσα η συμφωνία.

      Γι’ αυτό λοιπόν ένα από τα δύο από ανάγκη πρέπει να κάνετε, Χριστιανοί· ή να αφήνετε την έχθρα και το μίσος προς τους αδελφούς σας και τότε να μπαίνετε στην Εκκλησία του Θεού ή έχοντας μίσος και διχόνοια δεν είσθε άξιοι να μπείτε στην αγία Εκκλησία. Διότι Εκκλησία και έχθρα, Εκκλησία και μίσος, Εκκλησία και διχόνοια, είναι δύο άκρα αντίθετα, που δεν είναι δυνατόν να σμίξουν ποτέ.

(Απόσπασμα από το «Χρηστοήθεια Χριστιανών», του αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη, σελ. 409-410).

Πηγή

Πῶς πρέπει νὰ πολεμᾶ ὁ στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ

Ἀορατος πόλεμος Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Ἀφοῦ ξυπνήσεις τὸ πρωί, καὶ ἀφοῦ προσευχηθεῖς κάμποση ὥρα, λέγοντας, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ ἐλέησόν με, τὸ πρῶτο πράγμα, ποὺ ἔχεις νὰ στοχασθεῖς εἶναι αὐτό: τὸ νὰ σοὺ φανεῖ πὼς βλέπεις τὸν ἑαυτό σου περικλεισμένο μέσα σ’ ἕναν τόπο, καὶ στάδιο, τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἄλλο, παρὰ ἡ ἴδια σου ἡ καρδιά, καὶ ὅλος ὁ ἐσωτερικὸς ἄνθρωπος· μ’ αὐτὸ τὸν νόμο, ὅτι, ὅποιος ἐκεῖ δὲν πολεμήσει, νὰ μένει πάντοτε πεθαμένος· καὶ μέσα σ’ αὐτὸ λογαρίασε πὼς βλέπεις ἐμπρός σου ἐκεῖνο τὸν ἐχθρό, καὶ ἐκείνη τὴν κακή σου ὄρεξη, τὴν ὁποία ἀποφάσισες γιὰ νὰ πολεμήσεις, καὶ εἶσαι ἕτοιμος νὰ πληγωθεῖς καὶ νὰ πεθάνεις, ἀρκεῖ μόνο νὰ τὴν νικήσεις.

Καὶ ἀπὸ μὲν τὸ δεξὶ μέρος τοῦ σταδίου, νόμισε πὼς βλέπεις τὸ νικηφόρο σου Ἀρχιστράτηγο, τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, μὲ τὴν Παναγία του Μητέρα, καὶ μὲ πολλὰ Τάγματα Ἀγγέλων καὶ Ἁγίων καὶ μάλιστα μὲ τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ· ἀπὸ δὲ τὸ ἀριστερό, πὼς βλέπεις τὸν καταχθόνιο διάβολο, μὲ τοὺς δικούς του δαίμονες, γιὰ νὰ σηκώσουν τὸ πάθος ἐκεῖνο, καὶ τὴν κακὴ ὄρεξη καταπάνω σου, καὶ νὰ σὲ παρακινήσουν νὰ ἀφήσεις τὸν πόλεμο, καὶ νὰ ὑποταχθεῖς σ’ αὐτό· φαντάσου καὶ πὼς ἀκοῦς μία φωνή, σὰν ἀπὸ τὸ φύλακά σου Ἄγγελο, νὰ σοῦ λέει ἔτσι· «Ἐσὺ σήμερα πρέπει νὰ πολεμήσεις ἐναντίον αὐτοῦ ἀκριβῶς τοῦ πάθους, καὶ τῶν ἄλλων ἐχθρῶν· καὶ μὴ δειλιάσει καθόλου ἡ καρδιά σου, καὶ φύγεις ἀπὸ τὸν πόλεμο λόγῳ φόβου, ἢ ἄλλης συστολῆς, μὲ κανένα τρόπο· γιατί ὁ Κύριός μας καὶ Ἀρχιστράτηγός σου Ἰησοῦς, στέκεται ἐδῶ συντροφιασμένος μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς χιλιάρχους καὶ ἑκατοντάρχους του, δηλαδὴ μὲ ὅλα του τὰ ἔνδοξα τάγματα, γιὰ νὰ πολεμήσει ὅλους τοὺς ἐχθρούς σου, καὶ νὰ μὴ τοὺς ἀφήσει νὰ σὲ δυναστεύουν ἢ νὰ σὲ νικήσουν· «Κύριος λέει, πολεμήσει περὶ ὑμῶν» (Ὁ Κύριος θὰ πολεμήση διὰ τὴν σωτηρίαν σας) (Ἔξοδ. ΙΔ΄ 14).

Πως πρέπει ο Ιερεύς να παρακινή τον ασθενή να μην κρύπτη κανένα αμάρτημα

 Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης

   Πολλοί ασθενείς, και γεροί, με το να έχουν πολλά συχαντεραίς αμαρτίαις, εντρέπονται να ταις εξομολογηθούν· και μάλιστα η γυναίκες όπου φυσικά εντρέπονται περισσότερον από τους άνδρας. Λοιπόν ο πνευματικός δια να δώση θάρρος εκείνου όπου εξομολογείται δια να φανερώση τας αμαρτίας του, πρέ­πει να του είπη ετούτα τα λόγια, ή άλλα όμοια.

Ποιον από τα δύο του φαίνεται ευλογώτερον;

Να εντραπή εδώ εις ένα άνθρωπον μόνον τον πνευματικόν, ή ύστερα εις όλον τον Κόσμον; Να φανή αμαρτωλός εδώ εις ένα σύντροφόν του αμαρτωλόν, ή εις την άλλην ζωήν έμπροσθεν εις τον Θεόν, και εις τους Αγγέλους, και όλους τους Αγίους;

Να καταισχυνθή και να ταπεινωθή εδώ πρόσκαιρα εις μίαν στιγμήν καιρού, ή ύστερα να κολασθή αιώνια;

Να γροικήση εδώ ολίγην πικράδα εις το στόμα, ή ύστερα να γροικά εις τα σπλάγχνα πόνον, και βάσανον ατελεύτητον;

   Ας διαλέξη ως φρόνιμος ένα από τα δύο αυτά. Δια τούτην την εντροπήν εδώ ο Θεός δεν μας έδωκε πνευματικόν κανένα Ουράνιον Άγγελον, αλλ’ ένα άνθρωπον, ωσάν και λόγου σου· άνθρωπον με άλλον άν­θρωπον· αμαρτωλόν με άλλον αμαρτωλόν δια να μην εντρέπεται ο ένας τον άλλον· και ο πνευματικός πάλιν ως αμαρτωλός και αυτός να συμπαθή. Διατί δεν είναι καμμία αμαρτία όπου να έκανεν ο ένας, και να μην ημπορή να την κάμη και ο άλλος. Τούτο είναι, τέκνον, πονηριά του δι­αβόλου, οπού σηκώνει την εντροπήν από τον αμαρτωλόν, δια να αμαρτήση με ευκολίαν, και τον κάνει να εντρέπεται εις την εξομολόγησιν, δια να μην την φανερώση, και συγχωρηθή. Και πως ημείς δεν εντρεπόμεσθε να μολυνθούμεν, και εντρεπόμεσθε να πλυθούμεν;

Ο πόλεμος κατά του αγ. Νικοδήμου

Ερώτηση στους επισκόπους που δικάζουν και καταδικάζουν όσους ιερείς δεν τους μνημονεύουν για λόγους πίστεως: Η καταδίκη του αγ. Νικοδήμου και του αγ. Αθανασίου του Παρίου κι ο αφορισμός όσων τους ακολουθούσαν ήταν μπροστά στον Θεό έγκυροι ή άκυροι; 

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

 

1786-1792 ΝΕΑ ΣΚΑΝΔΑΛΑ     Από του έτους 1783, δηλαδή τρία έτη ενωρίτερον της περιόδου, ην ιστορούμεν ήδη, εκυκλοφόρουν εντύπως πλέον η «Φιλοκαλία», ο «Ευεργετινός» και το «Περί συνεχούς θείας Μεταλήψεως» βιβλιάριον. Οι Αγιορείται εγνώριζον, ουκ οίδαμεν πόθεν, ότι των βιβλίων τού­των εργάτης ήτο ο Καψαλιώτης Νικόδημος, διο και ωμολόγουν χάριτας αυτώ δια την ην απελάμβανον ωφέλειαν.

Αλλά το βιβλιάριον «Περί συνεχούς θ. Μεταλήψεως», πολλοί των Μοναχών δεν εδέχθησαν ευαρέστως, φρονούντες ότι ανατρέπει την τάξιν της Εκκλησίας και περιέχει αιρέσεις! Δια τούτο, η σοβούσα κατά των Κολλυβάδων βαθεία διάστασις, προέβαινε συν τω χρόνω εις έκρηξιν νέου σκανδάλου, δεδομένου ότι ο συγγραφεύς του ήτο Κολλυβάς.

Η συγκεκριμένη κατηγορία ήτο, ότι το υπ’ όψιν βιβλιάριον, εν αντιθέσει προς την συνήθειαν, ην είχον οι Μοναχοί να μεταλαμβάνουν τρίς ή τετράκις του έτους και κατά τους μετριοπαθεστέρους το περισσότερον εις τεσσαράκοντα ημέρας, προκειμένου περί Μοναχών, εδίδασκεν ότι ώφειλον οι χρι­στιανοί να μεταλαμβάνουν και άπαξ και δις και τρις της εβδομάδος. Η κατηγορία, βεβαίως, επρόδιδεν άγνοιαν βαθυτάτην του φρονήματος της Εκκλησίας και παράδοξον νοοτροπίαν. Εντεύ­θεν δύναταί τις να εικάση πόσην ευγνωμοσύνην οφείλη ο Ορθό­δοξος λαός εις τους Κολλυβάδες και ειδικώς εις τον Άγιον Νι­κόδημον, αποκαλύψαντα τον «πολύτιμον μαργαρίτην», ερριμένον εις τον βυθόν μιας σκοτίου αγνοίας επί ολοκλήρους αιώνας, δε­δομένου ότι το βιβλιάριον τούτο ανετυπώθη πολλάκις υπό νέας μορφάς.

Το «Περί συνεχούς Θ. Μεταλήψεως» βιβλιάριον, αναγνώσας και τις Μοναχός, εξ εκείνων οι οποίοι ήσαν δογματικώς προσκεκολλημένοι εις την καχέσπερον ταύτην προκατάληψιν και ταραχθείς την συνείδησιν, απέστειλεν εις την Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν, προσειπών κατ’ αυτού όσα ηδυνήθη κακά. Ο δε Πατριάρχης Προκόπιος, παροξυνθείς εκ της αναγνώσεως του βι­βλιαρίου και της επιστολής του Μονάχου, κατεδίκασε Συνοδικώς και τούτο και τον Άγιον Μακάριον τον Νοταρά, ον εσφαλμένως εθεώρει ως συγγραφέα τούτου—επειδή εγνώριζε την φροντίδα, ην κατέβαλλε δια την έκδοσίν του εν Σμύρνη—αφορίσας και πάντα πιστόν, όστις θα ετόλμα ν’ αναγνώση το βιβλίον. Πράγμα φοβερόν! Η Εκκλησία, η οποία ώφειλε να μεριμνά μητρικώς δια τον φω­τισμόν και την αύξησιν της πνευματικής ηλικίας των τέκνων της, έθετε πρόσκομμα και προεκάλει σκάνδαλον εις τας συνειδήσεις των, δοκούσα ότι τοιουτοτρόπως τα προφυλάσσει τις οίδε εκ ποιων κινδύνων!

Ας μην καυχάται κανείς, πως μπορεί να αποκτήσει τις αληθινές χριστιανικές αρετές και να υπηρετήσει τον Θεό…

 

15 Μαρτί

Άγιος Νικόδημος Αγιορείτης.

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη
Αόρατος Πόλεμος

Κεφάλαιο ιβ’

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=394496

 

Τα πολλά θελήματα και οι επιθυμίες, που υπάρχουν στον άνθρωπο και η μάχη που υπάρχει ανάμεσά τους.

 

Γνώριζε ότι στον πόλεμο αυτό, δυο θελήσεις υπάρχουν μέσα μας αντίθετες αναμεταξύ τους η μία, του λογικού και γι αυτό λέγεται, θέλησις λογική, και ανώτερη η άλλη, της αισθήσεως και γι αυτό ονομάζεται, θέλησις αισθητική και κατώτερη, η οποία ακόμη πιο συνηθισμένα, ονομάζεται θέλησις άλογη, θέλησις διαθέσεως σάρκας και πάθους με την ανώτερη και λογική θέλησι επιθυμούμε όλα τα καλά και με την κατώτερη και παράλογη θέλησι, επιθυμούμε όλα τα κακά λοιπόν, όταν εμείς θέλουμε κανένα πράγμα με μόνον την αίσθησι, έως που δεν ταιριάζουμε με την ανώτερη και λογική θέλησι να το θέλουμε, δεν λογαριάζεται, ότι το θέλουμε στα αλήθεια.

Οπότε όλος ο αόρατος πόλεμος, πρώτα σε αυτό μένει, δηλαδή, στο να μη γέρνει η ανώτερη θέλησι στη κατώτερη. Γιατί, η λογική θέλησι, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στη θέλησι του Θεού, που μένει πάνω της και σε εκείνη της αισθήσεως, που είναι κάτω της, πολεμείται πάντα και από τη μία και από την άλλη. Επειδή και κάθε μία από αυτές θέλει να την παρασύρη και να την υποτάξη στον εαυτό της (1).

Γι’ αυτό, μεγάλη δοκιμασία και κόπο, και μάλιστα στην αρχή, δοκιμάζουν εκείνοι, που συνήθισαν στο κακό, όταν αποφασίσουν να αλλάξουν την κοσμική και σαρκική τους ζωή και να παραδοθούν στην αγάπη και υπηρεσία του Θεού.

Γιατί, τις αντιθέσεις που δέχεται η λογική θέλησί τους, από την θέλησι του Θεού και από την θέλησι της αισθήσεως, οι οποίες μένουν από το ένα μέρος και από το άλλο και την πολεμούν, είναι τόσο δυνατές, που με μεγάλη δοκιμασία τις αισθάνονται, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει σε εκείνους, που συνήθισαν ήδη, ή στις αρετές ή στις κακίες και που αναπαύονται να ζουν ή σε εκείνες ή σε αυτές. Γιατί, οι μεν ενάρετοι, συμφωνούν εύκολα στην θέλησι του Θεού, οι δε κακοί, κλίνουν σε εκείνη της αισθήσεως, χωρίς καμία αντίθεσι (2).

Πέντε φωτεινοὶ φάροι τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παιδείας ἐπὶ Τουρκοκρατίας

 

Χολέβας Κωνσταντῖνος,

Πολιτικὸς Ἐπιστήμων 

Γιὰ νὰ τιμήσουμε τὰ 200 χρόνια ἀπὸ τὴ Μεγάλη Ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση τοῦ 1821, ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε αὐτοὺς ποὺ προετοίμασαν τὸ ἔδαφος διαφυλάσσοντας τὴ Χριστιανικὴ Πίστη, τὴν ἐθνικὴ συνείδηση καὶ τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Ἐπιλέγω πέντε φωτεινοὺς φάρους, οἱ ὁποῖοι φώτισαν τὸ Γένος κατὰ τὰ σκοτεινὰ χρόνια τῆς δουλείας.

Ἅγιος Δαμασκηνός Στουδίτης

Στὸν χειμαζόμενο ἀπὸ τὴν τουρκικὴ κατάκτηση Ἑλληνισμὸ, ἔστειλε ἡ Θεία Πρόνοια μία μεγάλη μορφὴ κατὰ τὸν 16ο αἰώνα. Πρόκειται γιὰ τὸν Ἅγιο Δαμασκηνὸ Στουδίτη, τὸν ὁποῖο ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ στὶς 27 Νοεμβρίου. Κληρικός, λόγιος,  μαχητικὸς Ὀρθόδοξος, συγγραφεὺς θαυμαστῶν βιβλίων, σοφός, σεμνὸς καὶ ἀσκητικός, ὁ Δαμασκηνὸς ὑπῆρξε ἄριστος Ποιμενάρχης στὶς δυὸ Ἐπισκοπὲς, ὅπου τὸν ἀπέστειλε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Πρῶτα στὴν Ἐπισκοπὴ Λητὴς καὶ Ρεντίνης (σημερινὴ Μητρόπολη Λαγκαδά) καὶ στὴ συνέχεια στὴν Μητρόπολη Ναυπάκτου καὶ Ἄρτης, ὅπως ὀνομαζόταν τότε.

Ὁ Δαμασκηνὸς γεννήθηκε στὴ Θεσσαλονίκη μᾶλλον τὸ 1520. Σπούδασε στὴν Κωνσταντινούπολη καὶ εἶχε δάσκαλο τὸν διάσημο στὴν ἐποχὴ τοῦ Θεοφάνη Ἐλεαβοῦλκο Νοταρᾶ. Συνδέθηκε μὲ τὴν ἱστορικὴ Μονὴ Στουδίου, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε Στουδίτης. Συνεργάσθηκε στενὰ μὲ σπουδαίους Πατριάρχες, ὅπως ὁ Μητροφάνης, ὁ Ἰωάσαφ Β΄ ὁ Μεγαλοπρεπὴς  καὶ ὁ Ἱερεμίας ὁ Τρανός. Ἐξελέγη Ἐπίσκοπος Λητὴς καὶ Ρεντίνης τὸ 1560 καὶ ἡ χειροτονία του ἔγινε στὴ Θεσσαλονίκη καὶ μάλιστα στὸν γνωστὸ Ναὸ τῆς Ροτόντας, σήμερα Ναὸ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Λόγω τῆς Τουρκοκρατίας, ὁ Μητροπολιτικὸς Ναὸς τῆς Ἁγίας Σοφίας Θεσσαλονίκης εἶχε μετατραπεῖ σὲ τζαμὶ καὶ γιὰ ἕνα διάστημα ὡς Μητροπολιτικὸς Ναὸς ἐχρησίμευσε ἡ Ροτόντα, γνωστὴ τότε ὡς Ναὸς τῶν Ἀρχαγγέλων.

Οἱ κακὲς ἕξεις καὶ ἡ θεραπεία τους

 

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Α’. Ἐξέτασε, ἀδελφέ, τὶς κακὲς ἕξεις καὶ συνήθειες ποὺ ἀπέκτησες μὲ τὴ ζωὴ ποὺ ἔκανες, ἂν εἶναι παλιές χρειάζεται περισσότερος κόπος γιὰ νὰ καταστραφοῦν, ἂν εἶναι καινούργιες λιγότερος· ὅπως ἕνα παλιὸ καὶ ἕνα μεγάλο δένδρο, περισσότερο κόπο χρειάζεται γιὰ νὰ κοπεῖ καὶ νὰ ξεριζωθεῖ ἀπὸ ἕνα νέο καὶ μικρό.

Β’. Ἐξέτασε τὶς θεραπεῖες ποὺ πρέπει νὰ χρησιμοποιήσεις γι’ αὐτὲς τὶς κακές σου ἕξεις καὶ συνήθειες, ἀπὸ τὶς θεραπεῖες αὐτὲς ἡ πρώτη εἶναι τὸ νὰ θέλεις νὰ διορθωθεῖς, ὄχι ἀμφιβάλλοντας ἀλλὰ ἀποφασιστικά. Διότι οἱ σωματικὲς ἀσθένειες μποροῦν νὰ θεραπευθοῦν καὶ χωρὶς τὴν θέλησή μας, οἱ ἀσθένειες ὅμως τῆς ψυχῆς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουμε, δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ θεραπευθοῦν. Διότι καὶ γι’ αὐτὲς χρειάζεται μία ἀποφασιστικὴ θέληση τοῦ ἀσθενῆ, γιὰ νὰ ἰατρευθεῖ καὶ νὰ χρησιμοποιήσει τὰ μέσα καὶ τὰ ὄργανα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶναι κατάλληλα γιὰ τὴ θεραπεία. Τὰ μέσα, λοιπόν, καὶ τὰ ὄργανα, τὰ ὁποῖα μπορεῖς νὰ χρησιμοποιήσεις γιὰ νὰ θεραπεύσεις τὶς κακές σου συνήθειες καὶ ἕξεις εἶναι ἐκεῖνα τὰ δυὸ τὰ ὁποῖα μᾶς φανέρωσε ὁ Κύριος, ὅταν ἐλευθέρωσε ἐκεῖνον ποὺ ἦταν δαιμονισμένος ἀπὸ τὴν παιδική του ἡλικία, λέγοντας «Τὸ γένος αὐτὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγεῖ μὲ κανένα ἄλλο μέσο παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία» (Μάρκ. 9,29).

Το τρίτο θαύμα των Χριστουγέννων!

Το τρίτο θαύμα των Χριστουγέννων.

Ἡ κατὰ τοὺς Ἁγίους "Θεομίσητος αμαρτία" 

            

σσ. Ὁ Οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση ἐπικρατοῦν πιὰ στὸ χῶρο τῆς ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἔτσι σήμερα οἱ "ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας" ἔχουν καταστεῖ τελείως ἀνυπόληπτοι, ἀφοῦ στοὺς χώρους τῆς ἡγεσίας της τὸ "κουσούρι" ὅπως τὸ ὀνομάζουν κρυπτογραφικὰ πολλοὶ ἀπ' αὐτούς, κάνει θραύση.

Εἶναι τραγελαφικό, ἐκεῖνοι οἱ Ἐπίσκοποι ποὺ ἐπέτρεψαν νὰ εἰσέλθει αὐτὴ ἡ φοβερὴ ἁμαρτία καὶ στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ἐκείνοι ποὺ σιγοντάρησαν τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ ὑποστήριζαν ἐδῶ καὶ δεκαετίες στὸν Τύπο Ἐπισκόπους ποὺ κατηγορήθηκαν ἢ παραιτήθηκαν γιὰ τὸ "κουσούρι" αὐτό, νὰ προσπαθοῦν τώρα μὲ δημοσιεύσεις καὶ κωδωνοκρουσίες (π.χ. Φθιώτιδος) νὰ πολεμήσουν τὴν νομιμοποίηση τῆς ὁμοφυλοφιλίας! Γίνονται γραφικοί, καὶ αὐτές, οἱ κοσμικοῦ τύπου ἐνέργειές τους, ἔχουν τὰ ἀντίθετα ἀποτελέσματα. 

Τρανὸ παράδειγμα ὁ Πειραιῶς Σεραφείμ!  Τὸ 2017, ὅταν ὁ κ. Ραγκούσης σὲ συνέντευξή του εἶπε αὐτὰ ποὺ ὅλοι γνώριζαν: "«Προσωπικά, έχω συναντήσει εκπροσώπους της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας – σε ανώτατα κλιμάκια ακόμη και μητροπολίτες – οι οποίοι είναι ομοφυλόφιλοι και το κρύβουν. Τους αναγκάζουν και το κρύβουν" (ἐδῶ), ὁ "λέων τῆς Ὀρθοδοξίας" μὲ "ἐπισκοπικὸ σθένος" "χαρακτήρισε απαράδεκτη τη δήλωση του Γιάννη Ραγκούση ότι “υπάρχουν Μητροπολίτες που είναι ομοφυλόφιλοι” και πρόσθεσε ότι ο κ. Ραγκούσης “έπεσε σε μια μεγάλη παγίδα”" (ἐδῶ). 

Σήμερα ὅμως ὡς διὰ μαγείας ὁ Πειραιῶς "σε σχετική ερώτηση που του έγινε για το εάν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι στον χώρο της εκκλησίας ο μητροπολίτης τόνισε: «Δυστυχώς υπάρχουν», είπε και συνέχισε: «όταν καταγγέλλονται επισήμως και συλλαμβάνονται, καθαιρούνται και απομακρύνονται, δεν παραμένουν μέσα στην εκκλησία»" (ἐδῶ). Ποιός ὁ λόγος τοῦ Πειραιῶς νὰ ἀνακρούσει πρύμναν ; Ἄγνωστον. Ὄμως τώρα παραδέχθηκε αὐτὸ ποὺ ὅλοι γνώριζαν καὶ γνωρίζουν. Τὸ ἐρώτημα εἶναι:

Ἀφοῦ ὁ Πειραιῶς γνωρίζει ὅτι ὑπάρχουν ἐπίσκοποι ὁμοφυλόφιλοι, γιατὶ δὲν τοὺς καταγγέλλει, ὡς ὄφειλε ὡς ἐπίσκοπος ; Καὶ ἂν δὲν γνωρίζει, πῶς ἄλλαξε σὲ 6 χρόνια γνώμη καὶ λέει τώρα ἄλλα ἀπὸ ὅ,τι ἔλεγε;

Ὅπως ὅμως εἶπε, ὅταν δὲν ὑπάρχει ἐπίσημη καταγγελία (βλ. ὁμολογία Ραγκούση), οἱ ἐπίσκοποι δὲν ἀπομακρύνονται, οὔτε καθαιροῦνται. 

Τὸ σίγουρο εἶναι ἕνα: Μᾶς λείπει ἡ  κακοπάθεια γιὰ τὸ Χριστό, ἡ αὐτογνωσία, ἡ ἀσκητικὴ διάθεση, ἡ μετάνοια,· διαμαρτυρόμαστε γιὰ τὰ κραυγαλέα ἁμαρτήματα τῆς ἐποχῆς μας, ἀλλὰ ἡ ρίζα αὐτῶν τῶν ἁμαρτημάτων ὑπάρχει μέσα μας. Αὐτὰ ποὺ ζοῦμε εἶναι ἕνας καθρέφτης καὶ τοῦ ἑαυτοῦ μας.

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Σε σημείωση του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, στα Προλεγόμενα του πεζού Κανόνος της Χριστού Γεννήσεως, από το Εορτοδρόμιο (τόμος Α΄, σελ. 145), αναφέρονται τρία θαύματα που ακολούθησαν την Γέννηση του Χριστού.

Παραθέτουμε εδώ το τρίτο συγκλονιστικό θαύμα: "Τρίτον δε και τελευταίον θαύμα ηκολούθησεν εν τη Χριστού Γεννήσει΄ λέγει γαρ ένας Διδάσκαλος, ότι την νύχτα εκείνην, κατά την οποία εγεννήθη ο Δεσπότης Χριστός, έστειλε πρώτον ένα Άγγελον και εθανάτωσεν όλους τους αρσενοκοίτας, όπου ήσαν εις τον Κόσμον, και έπειτα εγεννήθη, διά να μη ευρεθή τότε εις την γην μία τοιαύτη Θεομίσητος αμαρτία (παρά Ιερονύμω)".

                

Σχόλιο Άλλης Όψεως: "Ίσως τώρα να γίνεται ακόμα πιο φανερό σε καλοπροαίρετους αναγνώστες ότι το αμάρτημα αυτό αποτελεί βδέλυγμα στα μάτια του Θεού και ότι όσοι επιχειρούν να θεσμοθετήσουν "γάμους" και "σύμφωνα συμβίωσης" μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου, βλασφημούν και αντιτίθενται στο θέλημα του Θεού. Η δε προπαγάνδα υπέρ της αφύσικης αυτής κατάστασης πρέπει επιτέλους να παύσει. Αφήστε τους ανθρώπους να μετανοήσουν, γιατί δεν υπάρχει αμαρτία που να μην θεραπεύεται από την άπειρη και άφατη αγάπη του Δημιουργού του ανθρώπου".

Περὶ τῆς συνεχοῦς μεταλήψεως

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος: ὅταν καλῶς καὶ ἀξίως μεταλαμβάνουν τὸ ἱερὸ καὶ πανάγιο Σῶμα τοῦ Κυρίου μας, αὐτὸ γίνεται ὅπλο γιὰ ὅσους πολεμοῦνται καὶ ἐπαναστροφὴ γιὰ ὅσους ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν Θεό. Ἐνδυναμώνει τοὺς ἀσθενεῖς, εὐφραίνει τοὺς ὑγιεῖς, θεραπεύει τὶς ἀσθένειες, διαφυλάσσει τὴν ὑγεία. Μὲ τὴ Θεία Μετάληψη διορθωνόμαστε εὐκολότερα καὶ γινόμαστε περισσότερο μακρόθυμοι καὶ ὑπομονετικοὶ στοὺς πόνους καὶ στὶς θλίψεις. Μᾶς καθιστὰ περισσότερο θερμοὺς στὴν ἀγάπη, λεπτοὺς στὴ γνώση, πρόθυμους στὴν ὑπακοή, ὀξεῖς καὶ γρήγορους στὴν ἐνέργεια τῶν χαρισμάτων. Σὲ ὅσους δὲ δὲν μεταλαμβάνουν συχνὰ συμβαίνουν τὰ ἀντίθετα, ἀφοῦ δὲν εἶναι σφραγισμένοι μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Κυρίου μας. Σφάζεται τότε τὸ Πρόβατο καὶ μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα Του σφραγίζονται ἡ πράξη καὶ ἡ θεωρία, δηλαδὴ ἡ ἕξη καὶ ἡ ἐνέργεια, οἱ παραστάδες τῶν δικῶν μου θυρῶν, τῶν κινήσεων τοῦ νοός. Αὐτὰ ἀνοίγονται καλῶς στὴ θεωρία καὶ κλείνονται πάλι σὰν θύρες ἀπὸ τὴ θεωρία τῶν ὑψηλότερων καὶ ἀκατάληπτων νοημάτων.

Ὁ θεῖος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας λέει ὅτι μὲ τὴ θεία Μετάληψη οἱ νοητοὶ κλέφτες, οἱ δαίμονες, δὲν βρίσκουν τὴν ψυχὴ μας ἄδεια, ὥστε νὰ μποῦν σὲ αὐτὴ μέσῳ τῶν αἰσθήσεων. Πρέπει νὰ ἐννοήσεις σὰν θύρα τῆς οἰκίας τὶς αἰσθήσεις. Μέσῳ αὐτῶν εἰσέρχονται στὴν καρδιὰ οἱ εἰκόνες ὅλων τῶν πραγμάτων καὶ χύνεται σὲ αὐτὴν τὸ ἄμετρο πλῆθος τῶν ἐπιθυμιῶν. Ὁ προφήτης Ἰωὴλ ὀνομάζει αὐτὲς τὶς αἰσθήσεις παράθυρα λέγοντας ὅτι ἀπὸ αὐτὰ θὰ μποῦν οἱ κλέφτες, ἐπειδὴ δὲν ἦταν χτισμένα μὲ τὸ Τίμιο Αἷμα τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ τραγικότητα τῶν σημερινῶν Χριστιανῶν, λαϊκῶν καὶ κληρικῶν.

    

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ζοῦμε πράγματι καιροὺς τρέλας, καιροὺς στοὺς ὁποίους οἱ ὅροι, οἱ ἔννοιες, τὰ πρότυπα, οἱ παρακαταθῆκες ἔχουν ἀνατραπεῖ. Ἔτσι ἐπαληθεύεται γιὰ μία ἀκόμη φορὰ ὁ εὐαγγελικὸς λόγος. Ἡ τραγικότητα ὅμως εἶναι ὅτι ἡ ἀνατροπὴ αὐτὴ δὲν γίνεται μόνο ἀπὸ τοὺς μηδενιστὲς ὑποτακτικοὺς τῆς Ν.Τ.Π. ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Χριστιανούς. 

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι ὡς Χριστιανοὶ καταντήσαμε ἠχεῖα ποὺ ἀναπαράγουν τοὺς ἴδιους ἤχους, ὅπως μία γλυκιὰ μουσικὴ ἄνευ ὅμως ἀξίας, ἀφοῦ δὲν ὁδηγεῖ στὶς ἀνάλογες πράξεις. Ἔτσι καταργοῦμε τὸ «Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ᾿ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21).

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι βρυχόμαστε ὡς τάχα λέοντες, ἀλλὰ ὅταν ἔλθει ἡ ὥρα τοῦ κόστους λακίζουμε ὡς λαγοί φοβούμενοι τὸ κόστος κατηγορώντας μάλιστα ὅσους μᾶς τὸ ὑποδεικνύουν ὡς ἀκραίους.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι μιλοῦμε γιὰ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὅταν ἀφοροῦν ἐμᾶς σφυρίζουμε ἀδιάφορα, κάνοντας τοὺς εὐσεβεῖς ἀρνούμενοι ὅμως κατὰ τὸν Παῦλο τὴν δύναμη τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς εὐσεβείας.

Ἡ τραγικότητα εἶναι ὅτι λέμε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν θὰ μᾶς ἀφήσει, ἐμεῖς ὅμως τὸν ἔχουμε ἀφήσει ἀφοῦ δὲν θέλουμε νὰ πάθουμε γι’ Αὐτόν.

Καὶ ἂν κάποιος πεῖ ὅτι ὅλα αὐτὰ εἶναι ὑπερβολές, ἂς δοῦμε κάποιες σὲ ὅλους τοὺς παροικοῦντες τὴν Ἱερουσαλὴμ γνωστὲς ἀποδείξεις:

Κατὰ τὴν περίοδο τοῦ Κορονοϊοῦ πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ποὺ ἐμβολιάστηκαν, φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. τώρα ὅμως κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συμβαίνει τίποτα.

Πολλοὶ Χριστιανοί, λαϊκοὶ καὶ κληρικοί, καταδίκασαν τοὺς Ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, ποὺ ἔκλεισαν τοὺς ναούς, ἀπαγόρεψαν τὴν Θεία Κοινωνία καὶ τὰ ἄλλα Μυστήρια καὶ ἀσέβησαν ἀπέναντί τους, βάζοντας γάντια, ξύλινα κουταλάκια, ἀπολυμαίνοντας εἰκόνες καὶ ἱεροὺς χώρους, κάνοντας ἐπιλογή ποιός θὰ εἶνια στὴν Ἐκκλησία ἢ λειτουργώντας διαδικτυακά. Οἱ Χριστιανοὶ φώναζαν στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ἀπαιτοῦσαν καθαιρέσεις, ξυρίσματα, κλπ. Ὅλα αὐτὰ ὄμως ξεχάστηκαν καὶ τώρα κοινωνοῦν μαζί τους λὲς καὶ δὲν συνέβη τίποτα.

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου Ιησού Χριστού [:Β΄ Πέτρ. 1,10-19] ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

                                

Η Μεταμόρφωση του Κυρίου Ιησού Χριστού [:Β΄ Πέτρ. 1,10-19]

ΥΠΟΜΝΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΟΔΗΜΟ ΤΟΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ

«Διὸ μᾶλλον, ἀδελφοί, σπουδάσατε βεβαίαν ὑμῶν τὴν κλῆσιν καὶ ἐκλογὴν ποιεῖσθαι· ταῦτα γὰρ ποιοῦντες οὐ μὴ πταίσητέ ποτε(: Γι'αυτό, αδελφοί, καταβάλλετε μεγαλύτερη προσπάθεια, με περισσότερη σπουδή και επιμέλεια, ώστε, αποκτώντας τις αρετές αυτές, να διασφαλίσετε και να σταθεροποιήσετε την κλήση σας και την εκλογή σας. Διότι όταν ασκείτε τις αρετές αυτές, δεν θα σκοντάψετε ποτέ πάνω σε κάποιο εμπόδιο, αλλά θα φθάσετε με ασφάλεια στο τέρμα της σωτηρίας σας)» [Β΄Πε.1,10].

«Γι' αυτό», λέγει, «εσείς, αδελφοί μου Χριστιανοί, φροντίστε να κάνετε βέβαιη και αμετάτρεπτη την κλήση και την εκλογή που σας έκανε ο Θεός, ο Οποίος και σας κάλεσε με την προκαταρκτική Του χάρη και τον γραπτό Νόμο, για να πιστέψετε στον Χριστό και σας διάλεξε από τους άλλους ομογενείς σας Ιουδαίους, για να κληρονομήσετε τα αιώνια αγαθά με την πίστη σας στον Χριστό [1]. Πώς όμως θα κάνετε βέβαιη αυτήν την κλήση και εκλογή του Θεού; Εάν αποκτήσετε τις παραπάνω αναφερθείσες αρετές, την πίστη δηλαδή, την αρετή, την γνώση, την εγκράτεια, την υπομονή, την ευσέβεια, την φιλαδελφία και την αγάπη, επειδή εάν αποκτήσετε τις αρετές αυτές με την πράξη και την θεωρία, σίγουρα δεν θα σφάλλετε ποτέ και έτσι δεν θα ξεπέσετε από την κλήση, δηλαδή από το κάλεσμα και από την εκλογή, δηλαδή από το διάλεγμα που σας έκανε ο Θεός».

Η πρόσκαιρος πίστη

«χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον∙ μέχρι τίνος επ’ αμφοτέραις χωλανείς ταις ιγνύαις; μέχρι τίνος οικονομήσεις;»

                              

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

«Χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον»

(Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος – «Εις την καινήν Κυριακήν – Λόγος ΜΔ)

Ο Αγ. Γρηγόριος στο λόγο του αναφέρεται (στηλιτεύει) και στην αρνητική πράξη της «των καιρών πίστεως», περί της οποίας ομιλούν τα τρία πρώτα Ευαγγέλια στα εδάφια: Ματθ. 13,27 – Μαρκ. 4,16 και Λουκ. 8,13, όπου ο Κύριος αναφέρεται στη σπορά του Λόγου του Θεού.

Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης υπογραμμίζει το νόημα της προσκαίρου πίστεως, με αναφορά στον Αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο Αγιορείτης όσιος γράφει, σχετικά:

«Σημείωσε ότι πέντε είδη πίστεως βρίσκονται στην Γραφή. Και πρώτη μεν είναι η δικαιούσα τον άνθρωπο, για την οποία είπε ο Παύλος προηγουμένως στην παρούσα επιστολή∙ «Και ημείς εις Χριστόν Ιησούν επιστεύσαμεν, ίνα δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού (Γαλ. 2, 16)». Βλέπε ερμηνεία του «Εις τας ΙΔ (14) επιστολάς του Απ. Παύλου». Συνεχίζει ο Ι. Πατήρ:

«Δευτέρα είναι η καλουμένη Ιστορική, με την οποία πιστεύει μεν ο άνθρωπος στον Χριστό και στα περιεχόμενα στις Γραφές ότι είναι αληθή, για την δόξα όμως των ανθρώπων ή από τον φόβον της ζωής, δεν ομολογεί την πίστη αυτή! Τέτοιοι ήσαν εκείνοι οι άρχοντες, οι οποίοι μολονότι πίστεψαν στον Χριστό, «αλλά δια τους Φαρισαίους ουχ’ ωμολόγουν, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται∙ ηγάπησαν γαρ την δόξαν των ανθρώπων μάλλον ήπερ την δόξαν του Θεού» (Ιωάν. 12, 42 – 43). 

Ὅσιος Νικόδημος Ἁγιορείτης, ὁ φωτεινός μας διδάσκαλος

Νικόδημος Ἁγιορείτης, ὁ φωτεινός μας διδάσκαλος

Σοφία Μπεκρῆ, φιλόλογος – θεολόγος

Μέσα στὸ πολύαστρο νοητὸ στερέωμα, καὶ μάλιστα κατὰ τὸν μήνα Ἰούλιο ποὺ τὰ ἀστέρια τὰ νοητὰ εἶναι καὶ πολλὰ καὶ ἰδιαιτέρως φωτεινά, ξεχωρίζει ἕνας θεοφεγγὴς μέγας ἀστήρ, ὁ Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης.

«Ὡς φῶς ἐν τῶ κόσμῳ» ἔλαμψε ὁ Ὅσιος σὲ μιὰ σκοτεινὴ γιὰ τὸ Γένος περίοδο. Τόσο οἱ βίαιοι ἐξισλαμισμοὶ τῶν Ὀθωμανῶν, ὅσο καὶ ἡ ὕπουλη προπαγάνδα τῶν Δυτικῶν, Λατίνων καὶ Προτεσταντῶν, κορυφώθηκαν κατὰ τὸν 18ο αἰῶνα, μὲ στόχο ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν ἀφαίμαξη τῶν ὑποδούλων, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὴν ἀλλοίωση τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος τοῦ λαοῦ. Ἐπίσης, ἡ ἀμάθεια καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἀνέχεια τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τοῦ πληθυσμοῦ ἀποτελοῦσαν πρόσφορο ἔδαφος γιὰ τὴν ἐπέκταση τῶν ἐξισλαμισμῶν καὶ τῆς ἰταμῆς δυτικῆς προπαγάνδας. 

Γέννημα θρέμμα τῆς ναξιώτικης γῆς ὁ Νικόλαος Καλλιβούρτσης, -ἔτσι ἦταν τὸ κοσμικό του ὄνομα-, καὶ καρπὸς εὐσεβῶν γονέων, τοῦ Ἀντωνίου καὶ τῆς Ἀναστασίας, ἀπὸ μικρὸς ἔδειξε ὅτι θὰ γινόταν μέγας. Δὲν ἦταν μόνον προσηνής, εὐγενικὸς καὶ ὑπάκουος στοὺς καλούς του γονεῖς, ἀλλὰ καὶ ἐξαιρετικὰ φιλομαθής, προικισμένος μάλιστα μὲ μιὰ καταπληκτικὴ μνήμη, ποὺ τὸν βοήθησε πολὺ στὴν μετέπειτα ἀνέλιξή του.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὴν παιδεία ποὺ ἐλάμβανε ἀπὸ τὸ κοινὸ σχολεῖο, ὁ Νικόλαος μαθήτευε παράλληλα καὶ στὸ «σχολεῖο τοῦ Θεοῦ», κοντὰ στὸν ἐφημέριο τῆς ἐνορίας τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς, τὸν π. Δαμασκηνό. Ὁ σεβαστὸς πατέρας καθοδηγοῦσε τὸν Νικόλαο στὰ πρῶτα του βήματα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ εὐγενὴς νεανίας διακονοῦσε πρόθυμα στὸ ψαλτήρι καὶ στὰ ἄλλα λειτουργήματα. Τὰ πρότυπα τοῦ σεμνοῦ πνευματικοῦ του πατρός, ἀπὸ τὴν μία, καὶ τῶν συνετῶν του γονέων, ἀπὸ τὴν ἄλλη, στάθηκαν καθοριστικὰ στὴν συνέχεια τῆς πορείας του. 

Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Ἰούδας

Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης

Αὐτὸς ἦταν ἀπὸ τοὺς Δώδεκα Ἀποστόλους καὶ στὸ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγέλιο (κέφ. 6,16) παρόμοια καὶ στὶς Πράξεις (κέφ. 1,13), ὀνομά­ζεται Ἰούδας Ἰακώβου, δηλαδὴ ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέου. Στὸ κατὰ Ματθαῖον ὅμως Εὐαγγέλιο, ὀνομάζεται Θαδδαῖος καὶ Λευαῖος, (κέφ. 10,3), ὁ ὁποῖος ἔγραψε καὶ τὴν Καθολικὴ Ἐπιστολή, τὴν φωτιστικὴ ἐκείνη καὶ δογματικὴ σὲ ὅλους τους Χριστιανούς ποὺ πίστεψαν.

Ἦταν δὲ κατὰ σάρκα ἀδελφὸς νομιζόμενος τοῦ Κυρίου, διότι ἤ­ταν υἱὸς τοῦ Μνήστορα Ἰωσήφ, σύμφωνα μὲ τὸν Ἐπιφάνιο (Αἱρέσ. οη΄) καὶ ὑπηρέτης τοῦ φρικτοῦ Μυ­στηρίου τῆς ὑπέρλογης ἐνανθρωπήσεως τοῦ Θεοῦ Λόγου. Αὐτὸς λοιπὸν, ἀφοῦ στάλθηκε στὸν κό­σμο ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ὡς ἀδελφὸς αὐτοῦ καὶ μυσταγωγὸς καὶ ὡς ἄνθρακας, ποὺ ἄναψε μὲ τὶς λαμπρότητές του κάθε πλάνη, κατάφλεξε καὶ φώτισε αὐτούς, ποὺ ἦταν σκοτισμένοι. Διότι αὐτός, σέρνοντας τὸν ζυγὸ τοῦ Σωτήρα καὶ ἀνοίγοντας τὸν αὔλακα καὶ σπέρνοντας τὸν σπόρο τῆς εὐσέβειας στὴν οἰκουμένη, αὔξησε τὸν καρπὸ καί, ἀφοῦ στήριξε πολλοὺς στὴν ἀληθινὴ πίστη, τοὺς ἔπεισε νὰ περιπαίζουν καὶ νὰ περιγελοῦν τὰ τῶν Ἑλλήνων εἴδωλα. Ἐπειδὴ λοιπὸν ἐκεῖνοι, ποὺ λάτρευαν τοὺς ψεύτικους θεούς, δὲν μποροῦσαν νὰ θεραπεύσουν τὶς ἀνίατες ἀσθένειες, γι’ αὐτὸ κατέφευγαν στὸν Ά­γιο αὐτὸν Ἀπόστολο καὶ ἔτσι, δέχονταν διπλὴ τὴν θεραπεία, δηλαδὴ σώματος καὶ ψυχῆς. Διότι ἡ θεραπεία τῶν ἀσθενειῶν τοῦ σώματος γινόταν ὁδηγὸς στοὺς ἄπιστους πρὸς τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ.