Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
-Γέροντα, ὅταν κάνω μιὰ διανοητικὴ ἐργασία, δὲν μπορὼ νὰ λέω τὴν εὐχή.
-Ὅταν τὴν ὥρα ποὺ ἐργάζεσαι ἔχεις τὸν νού σου στὸν Θεό, εἶναι σὰν νὰ λὲς τὴν εὐχή. Γιατί, καὶ ἂν λὲς τὴν εὐχὴ καὶ ὁ νούς σου δὲν εἶναι στὸν Θεό,τί ὠφελεῖ; Καὶ ὅταν κουράζεται κανεὶς στὴν εὐχή, ἂν φέρη στὸν νού του τὸν Χριστό ἢ τὴν Παναγία, πάλι εὐχὴ εἶναι.
-Γέροντα, μπορεῖ κανεὶς νὰ διατηρεῖ μέσα του τὴν μνήμη τοῦ Θεοῦ, χωρὶς νὰ λέει τὴν εὐχή;
-Ἂν λέει μὲ τὸν λογισμό του: «Πόσο μακριὰ βρίσκομαι ἀπὸ τὸν Θεό!
Τί πρέπει νὰ κάνω, γιὰ νὰ πάω πιὸ κοντά του;», ἀπὸ αὐτὸ ἔρχεται καὶ ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ, ἔρχεται καὶ ἡ εὐχή. Νὰ προσπαθήσεις νὰ αἰσθάνεσαι πάντοτε τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τῆς Παναγίας, τῶν Ἁγίων, καὶ νὰ κινεῖσαι σὰν νὰ εἶναι παρόντες. Γιατί πράγματι εἶναι παρόντες, ἄσχετα ἂν ἐμεὶς δὲν τοὺς βλέπουμε μὲ τὰ σωματικὰ μάτια.
