«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» Μέρος Γ.

                                     

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

(Πάντες οι Αγιορείτες Πατέρες – 1275 – Περί της «διάτορος αυτού μνημοσύνης»)

Στο θεολογικό τοπίο της Επιστολής («περί της διάτορος μνημοσύνης του αρχιερέως»), οι Αγιορείτες Πατέρες τοποθετούν και τη σχετική μαρτυρία της σφαιρικής – συνολικής εκκλησιολογίας του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου. Γράφουν, σχετικά:

«Και ο μέγας πατήρ ημών και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης ταύτα λέγει προς τινα, δια της τιμίας αυτού επιστολής∙ «Εφης δε μοι ότι δέδοικας ειπείν τω πρεσβυτέρω σου, μη αναφέρειν τον αιρεσιάρχην, και τοι περί τούτου ειπείν σοι το παρόν ου καταθαρρώ∙ πλην ότι μολυσμόν έχει η κοινωνία εκ μόνου του αναφέρειν αυτόν, καν ορθόδοξος είη ο αναφέρων»

Ερμηνεία – Μετάφρασις (Επί το απλούστερον):

«Και ο μέγας πατέρας μας και ομολογητής Θεόδωρος ο Στουδίτης αυτά λέγει προς κάποιον, δια της (σχετικής) τιμίας αυτού επιστολής∙ «Μου είπες ότι φοβήθηκες να πεις στον πρεσβύτερό σου (ίσως, πνευματικό του), να μην μνημονεύει – αναφέρει τον αιρεσιάρχη, αν και περί αυτής της θέσεώς σου, να σου είπα εγώ, δεν το νομίζω κατηγορηματικά, εκτός (σου το είπα) ότι δημιουργεί μολυσμό η κοινωνία με τον αιρεσιάρχη και με μόνη την μνημόνευσή του, έστω και αν ο μνημονευτής λειτουργός είναι ορθόδοξος».

Ερωτούν, στη συνέχεια, οι Αγιορείτες:

«Η μνημόνευση του Επισκόπου στη Θεία Λειτουργία» Μέρος Β.

                                                        

(Πάντες οι Αγιορείτες Πατέρες – 1275- Περί της «διάτορος αυτού μνημοσύνης»)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Υπάρχει ένα άκρως θεολογικό, ομολογιακό, αφυπνιστικό και ελάχιστα γνωστό στο εκκλησιαστικό πλήρωμα κείμενο, δοκίμιο στη φύση του, του Μοναχού (Αγιορείτου – 1896) Καλλίστου Βλαστού, με τίτλο: «ΔΟΚΙΜΙΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟΝ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ». Ο Μοναχός ΚΑΛΛΙΣΤΟΣ ΒΛΑΣΤΟΣ, έχει προχωρήσει σε μία βαθειά, Αγιοπατερική ανατομία των αιτιών του Σχίσματος, μα και σε μία παρουσίαση της Ορθόδοξης Ομολογίας των Αγιορειτών Πατέρων επί Βασιλέως Μιχαήλ τον Παλαιολόγον.

Σε σχόλιό του ο Μοναχός Κάλλιστος, γράφει:

«Την επιστολήν ταύτην απέστειλαν προς τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγον οι εν Αγίω όρει μονάζοντες, ίνα αποτρέψωσιν αυτόν του σκοπού ον προέθετο, και εν πάση θυσία προσπαθών να εκτελέση, προέτρεπε και αυτούς να ασπασθώσι τας των Λατίνων καινοτομίας. Η επιστολή όμως αύτη εξηρέθισε τοσούτον τους Λατινόφρονας ώστε προέβησαν ούτοι εις διωγμούς κατ’ αυτών, υπερβαίνοντας και τους υπό ειδωλολατρών γενομένους, ως ιστορεί ο Δοσίθεος και περί ων εν συντόμω εν τέλει του προτέρου κεφαλαίου εγράψαμεν…».

Η επιστολή αυτή των Αγιορειτών Πατέρων αποτελεί θεολογικό, κριτικό έλεγχο της πλάνης των Λατινοφρόνων (ενωτικών, παλαιοτέρων και σημερινών) και περιέχει θεολογικά επιχειρήματα σπάνιας Ορθόδοξης εμβάθυνσης, που ισχύουν και σήμερα.

«Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ: «Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

«Η αίρεση της Ευχαριστιακής θεολογίας»

(…και εξ υμών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα – Απ. Παύλος – Πραξ. 20, 30)

Γνωρίζουμε, ότι τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, Χρίσματος και Θείας Ευχαριστίας είναι θεμελιώδη στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας.

Η συγγραφική πρακτική των οικουμενιστών αλλοίωσε (ως γνωστό) το θεολογικό νόημα του Βαπτίσματος (Βαπτισματική Θεολογία – επίσκοπος Ι. Ζηζιούλας +).

Ο ίδιος κατασκεύασε, επίσης, την αίρεση της «Ευχαριστιακής θεολογίας». Η θεωρία του προσανατολίζει το ποίμνιο στο «παπικό πρωτείο» αποτελούμενο, όμως, από ορθόδοξα υλικά, προς παραπλάνηση των Ορθοδόξων.

Ο Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας και οι συνοδοιπόροι του έχουν απελευθερώσει τεράστιο όγκο φαντασίας, λέγοντες:

«ότι η Θεία Λειτουργία τελείται στο όνομα του επισκόπου».

Αποτελούν, δυστυχώς, μοτίβο «υπέρθεης» αξίωσης, «υπερεκτίμησης» και «υπερεξύψωσης» του επισκοπικού αξιώματος – εξουσίας. Αυτή η οπτική τους γωνία δεν συμφωνεί με την εξαρχής δεδομένη αποστολή – κατεύθυνση της εξουσίας, ως θεσμού.

Ο Απ. Παύλος με σαφήνεια και ιδιαίτερη έμφαση υπογραμμίζει πως ο Θεός (η απόλυτη Θεία εξουσία) έδωσε διακονικό ρόλο στις επί μέρους, εγκόσμιας τάξης εξουσίες. Από την Επιστολή του διδασκώμεθα:

«Πάσα η του Χριστού και Θεού ημών ποίμνη εν σώμα εστίν, υπό μιας κεφαλής διοικούμενον, ός εστί Χριστός Ιησούς».

                      

(Εκ της Επιστολής πάντων των Αγιορειτών προς βασιλέα Μιχαήλ τον Παλαιολόγον – Ομολογητική)

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Αποτελεί πολύτιμο κεφάλαιο στην Εκκλησιαστική ιστορία η Ομολογιακή επιστολή των Αγιορειτών Πατέρων προς τον βασιλέα Μιχαήλ, ο οποίος επιθυμούσε την συγκατάθεση – αποδοχή της ψευδοενώσεως στη Λυών (1274) από το εκκλησιαστικό σώμα και ιδιαίτερα από τους Αγιορείτες Μοναχούς.

Οι (τότε) Αγιορείτες δεν φοβήθηκαν ποτέ να κινδυνέψουν υπέρ της Πίστεως, γι’ αυτό και απάντησαν στη φιλοσοφία της ψευδοσυνόδου με θεολογική σοφία και γνώση, με μια οξύτατη διαλεκτική σκέψη, με μια κατασταλαγμένη Πατερική πείρα, με τέτοια υψίστη Ορθόδοξη ωριμότητα που δεν την συναντούμε, σήμερα (δυστυχώς), από τις σημερινές Ι. Μονές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων.

Μετά την ψευδοσύνοδο στην Κρήτη το πλήρωμα (γενικά) δεν παρουσίασε το ομολογιακό αντίστοιχο των Αγιορειτών της εποχής εκείνης.

Εμείς, διαχρονικά, ευχαριστούμε τους Αγιορείτες εκείνους, που εμπλούτισαν θεολογικά το πλήρωμα και ωφέλησαν την ψυχή μας!

Στην Επιστολή τους πουθενά μεταπατερικές φλυαρίες, αλλά μόνο Αγιογραφικές – Πατερικές θέσεις και επιχειρήματα.

Θαυμάζω την πνευματική – θεολογική συγκρότησή τους για το νόημα – ουσία της Εκκλησίας και του ρόλου του επισκόπου. Ανατρέπουν τη σημερινή κακόδοξη θέση (ισχυρογνωμοσύνη) των σημερινών ορθοδόξων (;), που λειτουργούνται στο «όνομα του επισκόπου» και όχι στο όνομα του Χριστού. Παράδειγμα, τα γραφόμενα του π. Στεφάνου Κ. Αναγνωστόπουλου, στο βιβλίο του: «Εμπειρίες κατά την Θεία Λειτουργία», Σελ. 396. Γράφει:

Η πρόσκαιρος πίστη

«χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον∙ μέχρι τίνος επ’ αμφοτέραις χωλανείς ταις ιγνύαις; μέχρι τίνος οικονομήσεις;»

                              

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

«Χθες πίστιν είχες την των καιρών, σήμερον την του Θεού γνώρισον»

(Αγ. Γρηγόριος Θεολόγος – «Εις την καινήν Κυριακήν – Λόγος ΜΔ)

Ο Αγ. Γρηγόριος στο λόγο του αναφέρεται (στηλιτεύει) και στην αρνητική πράξη της «των καιρών πίστεως», περί της οποίας ομιλούν τα τρία πρώτα Ευαγγέλια στα εδάφια: Ματθ. 13,27 – Μαρκ. 4,16 και Λουκ. 8,13, όπου ο Κύριος αναφέρεται στη σπορά του Λόγου του Θεού.

Ο Αγ. Νικόδημος ο Αγιορείτης υπογραμμίζει το νόημα της προσκαίρου πίστεως, με αναφορά στον Αγ. Γρηγόριο τον Θεολόγο. Ο Αγιορείτης όσιος γράφει, σχετικά:

«Σημείωσε ότι πέντε είδη πίστεως βρίσκονται στην Γραφή. Και πρώτη μεν είναι η δικαιούσα τον άνθρωπο, για την οποία είπε ο Παύλος προηγουμένως στην παρούσα επιστολή∙ «Και ημείς εις Χριστόν Ιησούν επιστεύσαμεν, ίνα δικαιωθώμεν εκ πίστεως Χριστού (Γαλ. 2, 16)». Βλέπε ερμηνεία του «Εις τας ΙΔ (14) επιστολάς του Απ. Παύλου». Συνεχίζει ο Ι. Πατήρ:

«Δευτέρα είναι η καλουμένη Ιστορική, με την οποία πιστεύει μεν ο άνθρωπος στον Χριστό και στα περιεχόμενα στις Γραφές ότι είναι αληθή, για την δόξα όμως των ανθρώπων ή από τον φόβον της ζωής, δεν ομολογεί την πίστη αυτή! Τέτοιοι ήσαν εκείνοι οι άρχοντες, οι οποίοι μολονότι πίστεψαν στον Χριστό, «αλλά δια τους Φαρισαίους ουχ’ ωμολόγουν, ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται∙ ηγάπησαν γαρ την δόξαν των ανθρώπων μάλλον ήπερ την δόξαν του Θεού» (Ιωάν. 12, 42 – 43). 

ΣΤΟΧΟΣ: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ

(Από το χρονολόγιο του οικουμενι(στι)κού αναθεωρητισμού)

 

Γράφει ο Νίκος Σακαλάκης Μαθηματικός

 

Διάβαζα (σε μετάφραση) το βιβλίο «Εισαγωγή στην Ιστορία», του ARTHUR MARWICK. Εκεί (Σελ. 25) προβάλλονται δύο θεμελιώδεις αρχές: α) «ό,τι αποτελεί το παρελθόν είναι πρόλογος» και β) «Μελετάτε το παρελθόν».

Σε πολλές περιπτώσεις πληρώνεται πολύ ακριβά η άγνοια της Ιστορίας. Η αναζήτηση των συνθηκών εμφανίσεως  των γεγονότων διέπεται από μορφή αιτιοκρατίας, η οποία υπόκειται στον καθολικό πνευματικό νόμο: Μπροστά από κάθε αιτία υπάρχει το θέλημα του Θεού. Εάν υπήρχε η γνώση των παλαιών κειμένων – δηλώσεων στο πλήρωμα των οικουμενιστών επισκόπων, θεολόγων και πανεπιστημιακών, ίσως, να μην υπήρχε η σημερινή ένταση και έκταση της αιρέσεως «οικουμενισμός».

Το πόνημα – πραγματεία του Οσίου Δανιήλ Κατουνακιώτη «ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΧΗ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΝ ΣΥΝΟΔΟΝ», ένας (δυνάμει) εξάντας και πυξίδα του πληρώματος, δεν το αφύπνισε. Ίσχυσε ο λόγος του Κυρίου στη Γεσθημανή: «καθεύδετε το λοιπόν και αναπαύεσθε» (Ματθ. 26, 45).

«Tην ασέβειαν αυτών στενάξω, ή την αμαθίαν βδελύξομαι;

(Μ. Βασίλειος – Εις το «Εν αρχή ην ο Λόγος» – Ε.Π.Ε. 7, 48)

                                

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Έπρεπε, έξι χρόνια τώρα μετά την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, το εκκλησιαστικό πλήρωμα (Κλήρος, Λαός και Μοναχισμός) να έχει δείξει (ως ευσέβεια) την ολική πνευματική αντίθεσή του προς την «σύνοδο» και να έχει εφαρμόσει (ως γνώση πνευματική) στην πράξη την διδασκαλία της Γραφής και των Πατέρων έναντι της αιρέσεως του οικουμενισμού.

Η πικρή αλήθεια είναι, ότι η ευσέβεια και η Πατερική πρακτική (Αποτειχίσεις, διακοπή μνημοσύνου των αιρετικών Επισκόπων) παραγκωνίσθηκαν, προδόθηκαν, απαξιώθηκαν ή και αλλοιώθηκαν από μεγάλο τμήμα του πληρώματος.

Ο έλεγχος – πικρία του Μ. Βασιλείου, ισχύει και για τους σημερινούς Ορθοδόξους (;) :

«Την ασέβειαν αυτών στενάξω, ή την αμαθίαν βδελύξομαι;».

Μετάφραση: «Να στενάξω για την ασέβειά τους ή να σιχαθώ την αγραμματοσύνη τους;».

«Παράβασιν είναι της ορθοδόξου πίστεως το ονομάζειν αιρετικούς εν τη αγία αναφορά»

  

«Παράβασιν είναι της ορθοδόξου πίστεως το ονομάζειν αιρετικούς εν τη αγία αναφορά»

(ΜΗΤΕΡΙΚΟΝ – ΣΤ, εκ του βίου της Αγίας Μελάνης)

 

Στο «ΜΗΤΕΡΙΚΟΝ» (τόμος ΣΤ΄), εκδόσεως «Ι. Ησυχαστηρίου Τιμίου Προδρόμου Ακριτοχωρίου», στις σελίδες 205-323, υπάρχει (εκτεταμένος) ο βίος της Οσίας Μελάνης (338-439 μ. Χ.).

Διασώζεται στις σελίδες του βίου της και η εκκλησιολογική (κριτική) διαμαρτυρία της Αγίας προς λειτουργό ιερέα, που μνημόνευσε αιρετική στην Αγία Αναφορά της Θ. Λειτουργίας.

Ως Λειτουργική υπενθύμιση να υπογραμμίσουμε, ότι στο τμήμα της Αγίας αναφοράς εμπεριέχεται και η μνημόνευση ονομάτων (Δίπτυχα). Μνημονεύονται πρώτα οι άγιοι της Εκκλησίας, ιδιαίτερα δε η Υπεραγία Θεοτόκος, στη συνέχεια οι κεκοιμημένοι και τέλος οι ζώντες.

Να τονίσουμε, επίσης, ότι η σύνολη αυτή μνημόνευση μαρτυρεί και την ενότητα της Εκκλησίας στη βάση της ορθής Πίστεως – αλήθειας.

Παραθέτουμε αυτή τη ριζική διαμαρτυρία (έλεγχο) της Οσίας Μελάνης, που διηγείται ο ίδιος ο ιερέας:

«όθεν γυναικός υπάτου τινός εν ξενιτεία καταλυσάσης τον βίον εις τους αγίους Τόπους ανήνεγκα το όνομα εν τη αγία αναφορά συν τοις προτελειωθείσιν αγίοις – τούτο γαρ ημίν έθος ποιείν, ίνα εν τη ώρα τη φοβερά εκείνη υπέρ ημών πρεσβεύουσιν -, και επειδή κοινωνούσα μεθ’ ημών των ορθοδόξων αιρετική είναι παρά τινών ελέγετο, ούτως ηγανάκτησεν η μακαρία, ως πάραυτα και παραχρήμα ειπείν μοι μετά παρρησίας ότι∙ «Ζή Κύριος, εάν αυτή ονομάζεις, ουκέτι κοινωνώ σου τη προσφορά». Ως δε έδωκα αυτή λόγον, επί του αγίου θυσιαστηρίου μηκέτι αυτήν ονομάσαι, έφη∙ «Τέως το άπαξ τούτο, επειδή ωνόμασας αυτήν, ου κοινωνώ». Ούτως επίστατο παράβασιν είναι της ορθοδόξου πίστεως το ονομάζει αιρετικούς εν τη αγία αναφορά».

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ (ΚΡΙΤΙΚΗ) ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ «Για την αλλοίωση του 15ου Κανόνα της Α-Β Συνόδου»

                                                     

ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ (ΚΡΙΤΙΚΗ) ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

«Για την αλλοίωση του 15ου Κανόνα της Α-Β Συνόδου»

(Σε μελέτη του κ. Ευαγγέλου Λέκκου – τ. Διευθυντή της Αποστολικής Διακονίας)

Στο βιβλίο «Μέγας Φώτιος» που έγραψε ο κ. Ευάγγελος Λέκκος (εκδ. Σαΐτης), στο πλαίσιο αφιερώματος (Βίος και Έργο – συγγράματα και απάνθισμα κειμένων του Μ. Φωτίου), στη σελ. 34 διαβάζουμε, ως «ερμηνεία» του ΙΕ΄ Κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου: «καθαιρούνται οι κληρικοί που παύουν να μνημονεύουν το όνομα του επισκόπου τους, αν αυτός τύχει και κατηγορηθεί, προτού εκδοθεί οριστική σε βάρος του συνοδική απόφαση, ενώ οι μοναχοί και λαϊκοί αφορίζονται∙ το ίδιο ισχύει και για τους επισκόπους που αποσχίζονται από τους οικείους μητροπολίτες, αλλά και για τους μητροπολίτες σε σχέση με τους πατριάρχες».

Απουσιάζει – παραλείπεται η συνολική εκκλησιολογική – κανονική εποπτεία του Κανόνα από τον κ. Ευάγγελο Λέκκο.

Η εκκλησιολογική εστίασή του αφορά το πρώτο τμήμα του Ι. Κανόνος, όπου οι πιστοί (παλαιότερα) διέκοπταν την κοινωνία με τους επισκόπους τους για λόγους μη δογματικούς, αλλά «δια εγκλήματα τινά, πορνείαν θετέον, ιεροσυλίαν και άλλα» (Βλέπε ερμηνεία του Ι. Πηδαλίου).

«Μετά μαρτύρων γενέσθω τα αιτήματα ημών»

(Μ. Βασίλειος – Εις τους Αγίους Τεσσαράκοντα Μάρτυρας – P.G. 32, 508)

του Ν. Σακαλάκη

Είναι αλήθεια ότι η χορεία των Αγίων Μαρτύρων της Εκκλησίας – Ορθοδοξίας μας θυμίζει τους πολυποίκιλους βασανιστικούς τρόπους της θανάτωσής τους. Οι Άγιοι Μάρτυρες μας θυμίζουν, ακόμη, ότι έχουν διαλύσει «των αιρέσεων τον χειμώνα» και των «ειδώλων την ομίχλην».

Δεν πρέπει να λησμονείται ότι οδηγήθηκαν σε μαρτυρικό θάνατο, διότι εξ αρχής ο λόγος του Ευαγγελίου απέβη «Ιουδαίοις μεν σκάνδαλον Έλλησι δε μωρίαν» (Α΄ Κορ. α΄, 23).

Στην περίοδο της πανδημίας η ασύγκριτα αποτελεσματικώτερη προσφυγή στους Αγίους Μάρτυρες αντικαταστάθηκε από την αντιζωτική αυταπάτη της υγειονομικής ηθικής (νέο-ταξικής).

Δεν ξεχνάμε την φυγή της επισήμου εκκλησίας μπροστά στην «πανδημία», το κλείσιμο των Ι. Ναών και τις μάσκες. Δεν ξεχνάμε, ακόμη, τις απολύσεις των υγειονομικών, τις διώξεις που αποδυνάμωσαν την πάλη της επιστήμης εναντίον του κορονοϊού.

Μπροστά στα φαινόμενα της κοινωνικής αποργάνωσης, δηλ. μπροστά στην οικονομική κρίση, στη φτώχεια, στην ανεργία, στην ασθένεια, στη διαφθορά και στην εγκληματικότητα, το άθεο ελληνικό κράτος έδειξε εμπαθή αντίδραση και εξαπέλυσε, δίκην ιεροεξεταστού, σκληρό διωγμό στους ευσυνείδητους εργάτες της υγείας.

Ιδιαίτερα να επισημάνουμε την πνευματική καχεξία του εκκλησιαστικού (γενικά) πληρώματος, ως σημαντική υποχώρηση μπροστά στο οικουμενιστικό επισκοπικό πλαίσιο ποιμαντικής.

«Η Ισάγγελος, Οσία Μαρία η Αιγυπτία»

 

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

 

Καθώς η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή πλησιάζει στο τέλος της, που μας προετοιμάζει για την ακατάκριτη προσκύνηση–εορτασμό των Αγίων Παθών και της Αναστάσεως του Χριστού μας, εμείς, στο Μηνολόγιο του Απριλίου, διαβάζουμε:

«Την 1^η του μηνός Απριλίου, μνήμη της Οσίας Μητρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας», η οποία τιμάται και κάθε Ε΄ Κυριακή των Νηστειών.

Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, ως μοναχή–Ερημίτης, είναι μια από τις υψηλές–εκλεκτές μορφές του Ορθοδόξου Μοναχισμού. Τοποθετείται μέσα στο καθολικότερο φαινόμενο και νόημα της εν Χριστώ ζωής, σε συνάρτηση (πάντα) με την Εκκλησία.

Είναι αλήθεια, ότι ο άνθρωπος ζητάει συνεχώς να ζει, και όταν αυτή η βιολογική ροπή–τάση δεν περιορίζεται–εγκλωβίζεται (μόνο) σε μια υλική ερμηνεία της ζωής, τότε είναι πιο εύκολο να προχωρήσει σε ζωή διαρκούς δράσης, όπως είναι η πνευματική κατά Χριστόν ζωή της Μετανοίας.

Να υπογραμμίσουμε, ότι κοινός ο στόχος του μοναχισμού και του εγγάμου βίου, που είναι η Αγιότητα.

«Οι δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις», τονίζει κατηγορηματικά ο Απ. Παύλος (Γαλ. Ε΄,24).

Ο ζηλωτής των ορθών δογμάτων

Όσιος Ευθύμιος ο Μέγας (376-473)

(Ο ζηλωτής των ορθών δογμάτων – P. G. 114, σελ. 595 – 733)

 

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

 

Στο Μηναίο του Ιανουαρίου διαβάζουμε:

«Τη 20^η του μηνός Ιανουαρίου, μνήμη του οσίου πατρός ημών Ευθυμίου του Μεγάλου». Επίσης ψάλλουμε:

«Όσιε, Μοναζόντων εδείχθης διδάσκαλος ένθεος∙ όθεν και προς ζήλον, αγγελικής πολιτείας, διήγειρας άπαντας, και προς γνώσιν της πίστεως. Σημειοφόρε (θαυματουργέ) Ευθύμιε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, των πταισμάτων άφεσιν δωρήσασθαι, τοις εορτάζουσι πόθω, την αγίαν μνήμην σου» (Εκ του όρθρου).

Στον βίο του Αγίου Ευθυμίου καταγράφεται, ως εμπειρία του, όλη η Ορθοδοξία εν πνεύματι και αληθεία.

Πρώτα ο Κύριλλος Σκυθοπολίτης (6^ος αιώνας) και στη συνέχεια ο Άγιος Συμεών ο Μεταφραστής (10^ος αιώνας), υπογραμμίζουν στο βίο του Αγίου Ευθυμίου την πνευματική παρακαταθήκη του, ως σχέση Ορθόδοξης θεολογίας και ζωής, πίστεως και αληθείας.

Ο Όσιος Μάρκος ο Ασκητής στους «πνευματικούς νόμους» του, τονίζει σχετικά:

«Ο μη γινώσκων την αλήθειαν, ουδέ αληθώς πιστεύειν δύναται. Η γαρ γνώσις, κατά φύσιν προηγείται της πίστεως».

«Η γαρ υπακοή μέχρι θανάτου έχει τον όρον»

(Μ. Βασίλειος – Όροι κατ’ επιτομήν)

Α΄ ΜΕΡΟΣ

 

Toυ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

 

Αναμφίβολα, εντός της Εκκλησίας η πίστη μεγιστοποιείται, φθάνει στο υψηλότερό της σημείο, από την άποψη της νομιμοποιητικής της ισχύος, δια μέσου των εντολών του Θεού.

«Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με» (Ιωαν. 14,21), τονίζει με απόλυτη κατηγορηματικότητα ο Χριστός.

Οι εντολές του Χριστού βρίσκονται στην κορυφή της πνευματικής καθοδήγησης και ελέγχου των πιστών.

Η Αγία Γραφή υπογραμμίζει ένα βασικό άξονα στις σχέσεις ανθρώπου και Θεού, που είναι η πειθαρχεία.

Στο έδαφος δηλ. της άμεσης σχέσης Θεού και ανθρώπου, η ρύθμιση της σχέσης αυτής οικοδομείται ακριβώς στην πνευματική πειθαρχεία ως προς τον Θεό. Οι άγιοι απόστολοι, τονίσανε «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. 5,29), είναι δηλ. επιβεβλημένο–υποχρεωτικό να πειθαρχεί κανείς στον Θεό παρά στους ανθρώπους.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ προς κ. Δημήτριον Τσελεγγίδη

 [για τον (πιθανό) μολυσμό εκ του κορονοϊού στον Ναό]

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Προς κ. Δημήτριον Τσελεγγίδη

Καθηγητού του Α.Π.Θ. (Τομέας Δογματικής)

 

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

 

       Αξιότιμε κ. Καθηγητά

 

Με πολλή προσοχή παρακολούθησα συνέντευξή σας (διαδικτυακά) στο «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΗΘΟΣ», με συντονιστή τον π. Πέτρο Χίρς, στα πλαίσια της τρέχουσας επιδημιολογικής εννοιολογίας (εκδοχής).

«Αξιολογήσατε» ότι εντός του ιερού χώρου του Ναού, το εκκλησιαστικό πλήρωμα είναι εκτεθειμένο στον (πιθανό) μολυσμό εκ του κορονοϊού, όπως συμβαίνει και στην ανθρώπινη κοινή συλλογικότητα εκτός Ι. Ναού (καταστήματα, σπίτι κ.λ.π.). Τονίσατε, ότι: «δεν αφορά την κοινωνία μας με το Θεό αλλά την συγκοινωνία μας με έναν άλλο άνθρωπο, που μπορεί να γίνει και σε άλλο χώρο, σπίτι, κατάστημα κ.λ.π.». Αναφέρεσθε, προφανώς, στην σωματική διάταξη των πιστών στην Εκκλησία. Η διάταξη των εκκλησιαζομένων (αποστάσεις), κ. Καθηγητά, προσβάλλει τον Θεό, όταν εμείς δεν λειτουργούμε στις εκκλησιαστικές προδιαγραφές.

«Ο 15ος Κανόνας της Α-Β Συνόδου»

(Ως Κανόνας Εκκλησιαστικής πειθαρχίας – Πράξ. 5,29)

Του Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

       Όταν το συνέδριο (άρχοντες του λαού και πρεσβύτεροι του Ισραήλ –Πράξ. 5,27) διέταξε τον Απ. Πέτρο «μη διδάσκειν εν τω ονόματι τούτω (του Ιησού)» τότε, ο Απ. Πέτρος και οι Απόστολοι, απάντησαν: «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. 5,29). Στο λεξικό διαβάζουμε: «Πειθαρχία: σημαίνει ότι πείθομαι στην αρχή – εξουσία».

Σε ευρύτερη έννοια είναι η ευπείθεια στις νόμιμες διαταγές των ανωτέρων – νόμων και στους ηθικούς κανόνες.

Στο εδάφιο (Πράξ. 5,32) διαβάζουμε, επίσης:

«και ημείς εσμέν αυτού μάρτυρες των ρημάτων τούτων, και το Πνεύμα δε το Αγιον ο έδωκεν ο Θεός τοις πειθαρχούσιν αυτώ».

Καθόλου τυχαίο, ότι η Γραφή χρησιμοποιεί το ρήμα «πειθαρχώ» στην υπακοή του ανθρώπου προς τον Θεό.

Το Πνεύμα το Άγιο προνόησε, ώστε με τη λέξη «πειθαρχία» να εκφράζεται, θεωρητικά και βιωματικά, η αγαπητική εξάρτηση του πληρώματος της Εκκλησίας από τον Θεό, από την αληθινή Εκκλησία.

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακας διατυπώνει ως εξής την ταυτότητα Εκκλησιαστικής πειθαρχίας και αληθινής υπακοής:

«Η υπακοή του όντος θελήματος εστιν υπακοή. Ου του μη όντος υποταγή. Ου γαρ το άλογον υπήκοον ή παρήκοον λέξομεν…» (P.G. 88, 720 B).

Πρώτη θέση στην Εκκλησία κατέχει η πειθαρχία στον Θεό και ακολουθεί η υπακοή στους ποιμένες, ως αναδιανεμητής της Εκκλησιαστικής πειθαρχίας και ζωής.

Στο εδάφιο (Πράξ 5,32) διατυπώνεται η αλήθεια, ότι ο Θεός δίδει Πνεύμα Άγιο μόνο σ’ εκείνους που πειθαρχούν στις εντολές Του, στην αληθινή Εκκλησία.

«Ανέχεσθε γαρ ει τις επαίρεται»

 (Απ. Παύλος – Β΄ Κορινθίους ΙΑ΄, 20)

Τοῦ Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗ

Στο εδάφιο (ΙΑ, 20) της Β΄ προς Κορινθίους επιστολής, το σημείο πνευματικής εκκίνησης του Απ. Παύλου είναι η ανοχή των Κορινθίων στους ψευδαδέλφους και στους ψευδαποστόλους. Παρουσιάζει–περιγράφει ο Απόστολος το επίπεδο ανοχής των Κορινθίων ως εξής:

«Ανέχεσθε γαρ ει τις υμάς καταδουλοί, ει τις κατεσθίει, ει τις λαμβάνει, ει τις επαίρεται, ει τις υμάς εις πρόσωπον δέρει».

Μετάφραση: «Ναι, δέχεστε όποιον (με το πρόσχημα του διδασκάλου και του πνευματικού πατέρα) σας υποδουλώνει τελείως, όποιον σας εκμεταλλεύεται αγρίως, όποιον σας συλλαμβάνει στην παγίδα του, όποιον σας παριστάνει τον σπουδαίο, όποιον σας δέρνει κατά πρόσωπο» (π. Δανιήλ Αεράκης).

«Οι μακρύνοντες εαυτούς απ’ αυτής (Εκκλησίας) απόλλονται»

Όσιος Θεόληπτος Φιλαδελφείας

  (Δογματικά – Σελ. 325)

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

Στην Ορθοδοξία γνωρίζουμε τον Χριστό και την Εκκλησία χωρίς παραποιήσεις. Σήμερα, όμως, διαμορφώνεται μια κοινή αντίληψη παγκοσμιοποίησης ως «ενότητα στην ανομοιότητα», άκρως παραμορφωτική της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Η αυξανόμενη ώθηση της αντίληψης αυτής (γράφε πίστεως), δεν γίνεται κατανοητή από τον απλό Ορθόδοξο Χριστιανό στο βαθύτερο επίπεδό της, μιας και οι ποιμένες της Εκκλησίας την εφαρμόζουν στα όρια της παναιρέσεως του οικουμενισμού και οι πιστοί ακολουθούν, ως εφαρμόζοντες «υπακοή»!

Ο άγιος Ιγνάτιος Μπραντσιανίνωφ γράφει, σχετικά:

«Αυτός που δεν βιώνει τη βασιλεία του Θεού μέσα του, δεν θα είναι ικανός ν’ αναγνωρίσει τον Αντίχριστο και να μη δεχθεί το χάραγμά του όταν έλθει».