Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική γλώσσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ελληνική γλώσσα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

9Η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ -ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ


«Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική
το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου (…)
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα μαύρα ρίγη (…)
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι!(…)
Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου!»
(Οδυσσέας Ελύτης, «Άξιον Εστί») 
«Μήγαρις ἔχω ἄλλο στό νοῦ μου, πάρεξ ἐλευθερία καί γλῶσσα;»
(Διονύσιος Σολωμός)
«Όταν ένας λαός δεν τολμά να υπερασπιστεί την γλώσσα του, είναι πλέον έτοιμος για την σκλαβιά»
(Ρεμί ντε Γκουρμόν)
«Η γλώσσα είναι ακατανόητη γιατί οι άνθρωποι δεν µιλούν για τα σηµαντικά»
(Ευγένιος Ιονέσκο)
«Σκεφτόμαστε μόνο με τη χρήση της γλώσσας»
(Καρλ Κράους)
«Αν η σκέψη διαφθείρει τη γλώσσα, και η γλώσσα μπορεί να διαφθείρει την σκέψη»
(Τζωρτζ Όργουελ, «Η φάρμα των ζώων»)
«Η γλώσσα δεν είναι μόνο μέσο επικοινωνίας. Κουβαλά την ψυχή του λαού μας. Τη ζωή μου την πέρασα σε πενήντα τετραγωνικά παλεύοντας με τη γλώσσα. Στο βάθος αυτό είναι η ποίηση: μια συνεχής πάλη με τη γλώσσα. Την γλώσσα την ελληνική που είναι η πιο παλιά και η πιο πλούσια γλώσσα του κόσμου»
(Οδυσσέας Ελύτης)

Αγ. Ευαγγελιστής Λουκάς & τα Ελληνικά της Καινής Διαθήκης

                                                

Από γλωσσική άποψη τα δύο βιβλία του Λουκά, το Ευαγγέλιο και οι Πράξεις των Αποστόλων (συχνά θεωρούνται από τους ειδικούς ως δύο μέρη ενός κοινού έργου), είναι ίσως τα ωραιότερα βιβλία της Καινής Διαθήκης: γραμμένα σε άψογη Ελληνική, την ελληνιστική Κοινή της εποχής — αλλά λογιότερης εκδοχής από αυτή των άλλων ευαγγελιστών (όπως φαίνεται από πλήθος λέξεων του Μάρκου, στον οποίο στηρίζεται, τις οποίες όμως διορθώνει προς το «αττικότερο», π.χ. «κλίνη» αντί «κράββατος», «κονιορτός» αντί «χους», «εκατοντάρχης» αντί «κεντυρίων» κ.λπ.).

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο Λουκάς είναι ο "ελληνικότερος" συγγραφέας της Βίβλου. Με παιδεία βαθύτατα ελληνική και λόγο ρέοντα, γλαφυρό, χαριτωμένο, αποδίδει στο ευαγγελικό μήνυμα εκείνη τη σαφήνεια, την αρμονία και το μέτρο που χαρακτηρίζουν την κλασική ελληνική σκέψη. 
Ο τρόπος που συντάσσει το κείμενο, οι επιλογές των λέξεών του, ο ρυθμός και η μουσικότητα της πρότασης μαρτυρούν συγγραφέα που αισθάνεται βαθιά τη δύναμη της γλώσσας. 
Γι’ αυτό και θεωρείται ο πιο «Έλληνας» των ιερών συγγραφέων — όχι μόνο ως προς τη μόρφωση και τις επιρροές, αλλά ως προς το ήθος του λόγου.

Η γλώσσα της Καινής Διαθήκης, και ιδίως του Λουκά, έχει τεράστια σημασία για την ιστορία της Ελληνικής. Μέσα από αυτήν, η Κοινή γίνεται όχημα όχι μόνο θρησκευτικής, αλλά και πολιτιστικής ενότητας του τότε κόσμου· αποτελεί τον κρίκο που συνδέει τη γλώσσα του Πλάτωνα και του Δημοσθένη με εκείνη των Πατέρων της Εκκλησίας και του Βυζαντίου. Είναι η γλώσσα που σώζει και μεταδίδει την ελληνικότητα πέρα από τα όρια του ελληνικού έθνους-φυλής, που κάνει την πίστη να μιλά Ελληνικά χωρίς να χάνει τη αυθεντικότητα των εβραϊκών απαρχών της.

Ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα ὡς ὄχημα διάδοσης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας

 


Ὁμιλία στὴν Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης, 10 Μαΐου 2008.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Κρήτης, μέσα στὴν εὐρύτερη δραστηριότητά της, ἔχει καὶ ἱεραποστολικὸ χαρακτήρα, ἀφοῦ μὲ ποικίλες δράσεις της καλλιεργεῖ, ἐνισχύει, προβάλλει καὶ διαδίδει τὴν ὀρθόδοξη χριστιανικὴ πίστη μας. Δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι τὸ παρεκκλήσι τῆς Ὀρθόδοξης Ἀκαδημίας Κρήτης εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς ἱεραποστόλους Κύριλλο καὶ Μεθόδιο. Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἔργο τῶν δυὸ μεγάλων ἱεραποστόλων καὶ τὸ ἔτος (2008) τοῦ Ἀποστόλου Παύλου θὰ ἤθελα νὰ διατυπώσω ὁρισμένες σκέψεις ὡς πρὸς τὸν ρόλο τῆς γλώσσας σὲ σχέση μὲ τὶς προσωπικότητες ποὺ ἀναφέραμε. Θέμα μου: «Ἡ γλώσσα ὡς ὄχημα διάδοσης τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας».

Σπάνια μία γλώσσα ἔχει συνδεθεῖ τόσο μὲ μία θρησκεία ὅσο ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία. Θὰ σταθῶ σὲ μερικὰ σημεῖα-σταθμοὺς γιὰ τὴ σύνδεση τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας μὲ τὴ χριστιανικὴ διδασκαλία καὶ εὐρύτερα μὲ τὴ θρησκεία, μὲ τὴν Ἐκκλησία, μὲ τὴ λατρεία, μὲ τὴν ἱεραποστολή, μὲ τὸν Ἑλληνισμό.

Γλῶσσα καὶ θρησκεία
Ἐπιτρέψτε μοῦ, πρῶτα, μερικὲς γενικὲς σκέψεις γιὰ τὸ θέμα ποὺ συζητοῦμε. Δὲν μπορεῖς νὰ διδάξεις μία ὁποιαδήποτε θρησκεία, χωρὶς νὰ μιλήσεις ζωντανά, πειστικά, λογικὰ μαζὶ καὶ βιωματικά, μὲ πάθος, μὲ ἔμπνευση, μὲ ἐνθουσιασμὸ γιὰ τὴν πίστη σου. Γιὰ νὰ «κοινωνήσεις», ὅμως, τὴν πίστη σου, πρέπει νὰ ἐπί-κοινωνήσεις μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θέλεις νὰ καταστήσεις κοινωνοὺς τῆς πίστης σου. Πρέπει ἡ πίστη νὰ γίνει «κοινωνία». Ἡ σκέψη νὰ γίνει γλώσσα. Ἡ διδασκαλία νὰ γίνει ἐπί-κοινωνία. Τὸ συναίσθημα καὶ τὸ βαθύτερο βίωμα νὰ γίνουν γλωσσικὴ ἔκφραση. Πρέπει ὅλα νὰ κατατείνουν σὲ μία συνάντηση μὲ τὸν ἄλλον. Συνάντηση οὐσίας, συνάντηση ἀγάπης, συνάντηση ζωῆς. Συνάντηση ποὺ θὰ ξεκινήσει, θὰ ἑστιασθεῖ καὶ θὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ τὴ γλώσσα. Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι –μὴ τὸ ξεχνάμε– «ἡ καλὴ ἀγγελία», «τὸ καλὸ γλωσσικὸ μήνυμα», «ἡ ἀγγελία ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου» ὡς «νέα συμφωνία», ὡς «νέα καθοδήγηση τοῦ ἀνθρώπου», ὡς «Καινὴ Διαθήκη». Εἶναι τόσο σημαντικὴ ἡ γλωσσικὴ ἀνακοίνωση καὶ ἐπικοινώνηση τῆς χριστιανικῆς πίστης, ὥστε –γιὰ νὰ ξεπερασθοῦν τὰ ἐμπόδια ποὺ θέτει ἡ γλωσσικὴ ἐπικοινωνία (οἱ διαφορετικὲς γλῶσσες ποὺ μιλοῦν οἱ ἄνθρωποι)– δόθηκε ἄνωθεν ἀκόμη καὶ τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας, τοῦ νὰ γίνεται δήλ. κατανοητὸς ὁ κηρύττων τὴ νέα πίστη, ὁ κηρύττων τὸ μήνυμα τοῦ Εὐαγγελίου, ἀπὸ ἀνθρώπους ποὺ μιλοῦν ἄλλες γλῶσσες ἀλλὰ ποὺ μὲ τὸ χάρισμα τῆς γλωσσολαλίας κατανοοῦν τὰ λεγόμενα σὰν νὰ λέγονται στὴ γλώσσα τους.

Για να μη. ξεχνάμε την γλώσσα μας και στις διακοπές.

Τα ονόματα της θάλασσας στην αρχαία Ελλάδα ανάλογα της καταστάσεώς της από την επίδραση του ανέμου στην επιφάνειά της.



Με άνεμο 0 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Γαλήνη".

Με άνεμο 1 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Αλσάλος".

Με άνεμο 2 μποφόρ, η  θάλασσα λεγόταν " Θάλαττα ή Θάλασσα".

Με άνεμο 3 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Μύρα" έτσι γεννιούνται οι λέξεις Λατ. Ιταλ: Mare, Γαλ: Mer, Ισπ. Πορτ.: Mar, Γερ: Meer, Ρωσ.: Mope, Φινλ.: Meri, Σλοβάκ.: Mora, Σλοβέν.: Morje, αλλά και Marin, Marina, Miror.... αλλά και Μαίρα (Νηρηίδα), από αυτή και το εβραϊκό Μυριάμ = κυρα τής θάλασσας. Σαν αντιδά­νειο, το όνομα Μαρία η συλλογική μνήμη το μετέτρεψε νεότερα σε "Μαίρη", που είναι και ό αστέρας Σείριος. Μαρία, Μαρίνα, = θάλασσα. Από την ίδια λέξη και ρίζα της "Μύρα”, έχουμε τις " Μύριοι" πολλοί όπως η θάλασσα, αλλά και "Μυρμιδόνες".

Με άνεμο 4 μποφόρ, η θάλασσα λεγόταν "Πέλαγος" έτσι έχουμε τις ονομασίες "Πελασγός" = πελαγίσιος, ταξιδευτής, Πελαγονία, Πελαγονική Χερσόνησος .......