Εύη Βάρθη
Όταν η βία μας σερβίρεται με τόση ευκολία, μήπως κινδυνεύουμε να μουδιάσουμε; Ή ακόμα χειρότερα, μήπως αφήνουμε τους αλγόριθμους να καθορίζουν όχι μόνο τι βλέπουμε, αλλά και πώς νιώθουμε γι’ αυτό;
Δεν είναι μόνο τα γεγονότα που μας συγκλονίζουν, αλλά και ο τρόπος που φτάνουν σε εμάς. Μέσα σε μία μόλις εβδομάδα, δύο σοκαριστικά βίντεο κυριάρχησαν στα κοινωνικά δίκτυα: η άγρια δολοφονία της Ίρινα Ζαρούτσκα μέσα σε λεωφορείο και η εν ψυχρώ εκτέλεση του Τσάρλι Κερκ σε δημόσια εκδήλωση. Πέρα από την ίδια την τραγωδία, αυτό που ανησύχησε περισσότερο ήταν η «συσκευασία» τους: ο τρόπος με τον οποίο προβλήθηκαν, διαμοιράστηκαν και αποτέλεσαν πεδίο αντιπαράθεσης online.
Το πρώτο βίντεο δίχασε, με διαφορετικές πλευρές να προβάλλουν τη δική τους «αλήθεια». Το δεύτερο προκάλεσε σοκ αλλά και μια παράξενη αδιαφορία, σαν να καταναλώθηκε με την ίδια ευκολία που καταναλώνουμε οποιοδήποτε άλλο διαδικτυακό περιεχόμενο. Και το ερώτημα παραμένει: όταν η βία μας σερβίρεται με τόση ευκολία, μήπως κινδυνεύουμε να μουδιάσουμε; Ή ακόμα χειρότερα, μήπως αφήνουμε τους αλγόριθμους να καθορίζουν όχι μόνο τι βλέπουμε, αλλά και πώς νιώθουμε γι’ αυτό;
Η ψευδαίσθηση της ουδετερότητας
Τα social media δεν είναι ουδέτερα. Παρακολουθούν κάθε μας κίνηση: τι κάνουμε κλικ, τι σχολιάζουμε, ακόμα και πού σταματάμε το σκρολάρισμα. Ό,τι μας τραβά την προσοχή, πολλαπλασιάζεται. Όχι για να μας προσφέρουν την «αλήθεια», αλλά για να μας κρατήσουν κολλημένους στην οθόνη.
