Πῶς ἔζησαν καὶ πέθαναν οἱ ἀπόστολοι

    Μελέτιος Καλαμαρᾶς, Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Ποιοί ἦταν οἱ Ἀπόστολοι καὶ πῶς πέθαναν;

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος γράφει:

«Ὁ Θεὸς ἐμᾶς τοὺς ἀποστόλους μᾶς ἔβαλε, σὲ ὅλη μας τὴν ζωὴ νὰ μοιάζουμε μὲ καταδίκους σὲ θάνατο, ποὺ περιμένουν τὴν ἐκτέλεση• σὰν νὰ εἴμαστε οἱ χειρότεροι ἄνθρωποι τοῦ κόσμου! Μέχρι τὴν στιγμὴ αὐτὴ δὲν ἔχομε ὄχι νὰ διασκεδάσωμε, ἀλλὰ οὔτε νὰ φᾶμε. οὔτε νὰ πιοῦμε, οὔτε νὰ ντυθοῦμε! Ἔχομε καταντήσει καρπαζοεισπράκτορες. Τρέχομε ἀπὸ τόπο σὲ τόπο. Καὶ ζοῦμε μὲ τὸν ἱδρῶτα μας. Μὲ τὸν κόπο τῶν χειρῶν μας. Μᾶς βρίζουν. Μᾶς κατατρέχουν. Μᾶς βλασφημοῦν. Καταντήσαμε τὰ σκουπίδια τοῦ κόσμου. Ζοῦμε μὲ τὴν κοινὴ καταφρόνηση ὅλων. Σὰν νὰ εἴμαστε καθάρματα» (Α’ Κορινθ. 4,9-13)!

Κάπως ἔτσι ἔζησαν οἱ ἀπόστολοι, ποὺ ἐπῆγαν νὰ κηρύξουν τὸ Εὐαγγέλιο στὰ πολιτισμένα μέρη τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου!

Ἐκεῖνοι ποὺ ἐπῆγαν στὴν Σκυθία, στὴν Αἰθιοπία καὶ στὶς Ἰνδίες, πόσο χειρότερο θὰ ὑπέφεραν!

Δὲν εἶναι ὑπερβολὴ νὰ εἰποῦμε: Ἔζησαν σὰν σκυλιά!

Καὶ πῶς ἀπέθαναν; Σὰν κακοῦργοι!

Ὅλοι μὲ οἰκτρὸ θάνατο. Καὶ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο, παρὰ νὰ ἀρνηθοῦν τὴν πίστη τους: Ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Θεός. Ὅτι σταυρώθηκε γιά μᾶς. Ὅτι ἐτάφη. Ὅτι ἀνέστη ἐκ νεκρῶν. Ὅτι κάθεται ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός . Ὅτι θὰ ἔλθη πάλι, νὰ κρίνῃ ζῶντας καὶ νεκρούς.

Ἀρκοῦσε νὰ ἀρνηθοῦν αὐτὴν τὴν πίστη, ὄχι μόνο γιὰ νὰ γλυτώσουν τὸν θάνατο, ἀλλὰ καὶ νὰ ζήσουν ζωὴ ἀνέσεως καὶ χαρᾶς. Μὰ ὅλοι προτίμησαν τὸν θάνατο. Ὅλοι!

Καὶ τί θάνατο;

Διδασκαλία της Εκκλησίας για την διακοπή εκκλησιαστικής κοινωνίας και τα μυστήρια των αιρετικών Μελετίου (Καλαμαρᾶ), Μητροπ. Νικοπόλεως,. (+2012)

Τι συμπεραίνουμε ξεκάθαρα  από το κείμενο για τους ιερείς που σε καιρούς αιρέσεως μνημονεύουν και κοινωνούν με τους αιρετικούς;

                                                    

Από το ιστολόγιο Ομολογία

Παρουσιάζουμε στη συνέχεια απόσπασμα από θεολογική μελέτη του μακαριστού Μητροπολίτου Νικοπόλεως και Πρεβέζης κυρού Μελετίου , περί των μυστηρίων ,που τελούν αιρετικοί ιερείς, από το βιβλίο του Η Ε ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ.

Τα βασικά σημεία του κειμένου είναι

Α. Η Εκκλησία δεν είναι διοικητικό σωματείο, αλλά ενότητα Πίστης και Αγίου Πνεύματος. Μόνο η αίρεση τη διασπά.

Β. Ο ιερέας παραμένει «πατέρας» και «ποιμένας» μόνο όσο ορθοτομεί την αλήθεια. Αν παρεκκλίνει, θεωρείται «λύκος» και χάνει την πνευματική του ιδιότητα.

Πού εντοπίζεται ο αγώνας;

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

(Κήρυγμα στις Κιρκιζάτες, στις 17/3/1985)

Σήμερα είναι η εορτή της προσκυνήσεως του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Έχει ταχθεί η προσκύνηση του Τιμίου Σταυρού στην μέση της Σαρακοστής για τον εξής λόγο: Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της θυσίας. Γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για μας και για την σωτηρία μας. «Δι' ημάς τους ανθρώπους και δια την ημετέραν σωτηρίαν», όπως λέμε στο Σύμβολο της Πίστεως. Και σταυρώθηκε για να μας απαλλάξει από τον κίνδυνο της αιωνίου καταδίκης, να μας ελευθερώσει από τον Άδη και από τον θάνατο και να μας οδηγήσει στην αιώνια ζωή. Να μας δώσει την ελπίδα της αθανασίας.

Ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, για να μας ελευθερώσει από την αμαρτία, υπέφερε στην επίγεια ζωή Του. Και υπέφερε τις τελευταίες ημέρες ακόμα περισσότερο. Υπέμεινε εμπτυσμούς, χτυπήματα, ραπίσματα, βρισιές, μαστίγωση, κακοποίηση και τον θάνατο επάνω στον Σταυρό, για την σωτηρία μας. Και μας υπέδειξε, ότι ο άνθρωπος που θέλει να σώσει την ψυχή του πρέπει να τον ακολουθεί. Είπε: «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι». Όποιος θέλει να Με ακολουθήσει στην αιώνια δόξα κοντά στον Πατέρα, ας Με ακολουθήσει.

Πώς θα Με ακολουθήσει; Παίρνοντας τον σταυρό του. «Αράτω τον σταυρόν αυτού». Και μάλιστα, ξέρετε τι είπε ο Χριστός; Αυτό τον σταυρό, δεν τον παίρνουμε μια φορά στην ζωή μας, αλλά «καθ' ημέραν». Κάθε μέρα να κρατάει ο άνθρωπος τον σταυρό του.

Τι σημαίνει αυτό; Προσέξτε: Σταυρός μας δεν είναι κάτι που θα μας επιβάλλουν οι άλλοι, μια τιμωρία, ένα θάνατο, κάποιο κακό που θα μας προκαλέσουν και εμείς δεν θα το θέλουμε. Αλλά σταυρός μας, είναι κυρίως ο αγώνας που θα κάνουμε εναντίον του αμαρτωλού εαυτού μας. Ποιος είναι ο αμαρτωλός εαυτός μας;

Ἡ ἀνάσταση τῆς κόρης τοῦ Ἰάειρου

                                                        

Μελέτιος Καλαμαρᾶς

Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

1. Φορτώνεις τόν πόνο σου στόν Χριστό;

Σήμερα τό Εὐαγγέλιο μᾶς μίλησε γιά δύο πονεμένους ἀνθρώπους. Ἔχει λοιπόν ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον, γιατί ὅλοι μας στή ζωή μας εἴμαστε ἀρκετά πονεμένοι. Ὁ ἕνας γιατί ὁ θάνατος πῆρε προσφιλή του πόσωπα. Ὁ ἄλλος γιατί μιά ἀρρώστια ἀνίατη κάνει νά ὑποφέρει αὐτός ἤ κάποιος δικός του. Καταλαβαίνουμε τόν πόνο τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἐπειδή καί ἐμεῖς ἔχουμε πονέσει καί γι’ αὐτό τούς κατανοοῦμε.

Οἱ δυό πονεμένοι ἄνθρωποι τοῦ Εὐαγγελίου πλησίασαν τόν Χριστό καί βρῆκαν κοντά του ἔλεος καί βοήθεια. Ἄς δοῦμε καί ἐμεῖς τί πρέπει νά κάνουμε γιά νά ἀφήσουμε τά προβλήματά μας καί τόν πόνο μας ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Στά χέρια του, στά πόδια του, στήν καρδιά του, γιά νά μᾶς ἐλεήσει καί νά μᾶς ἀντιμετωπίσει κατά τήν εὐσπλαγχνία του.

Λέγει τό Εὐαγγέλιο ὅτι πῆγε στόν Χριστό ἕνας μεγάλος ἄρχοντας, ἀρχισυνάγωγος. Ὀνομαζόταν Ἰάειρος. Τοῦ εἶπε:

-Κύριε, ἡ κοπέλλα μου, δώδεκα χρονῶν κοριτσάκι εἶναι ἄρρωστο καί πεθαίνει. Ἔλα στό σπίτι μου, νά κάνεις κάτι νά τήν θεραπεύσεις.

Καί ὁ Χριστός μέ τήν καλωσύνη του, ἀπάντησε:

-Ἔρχομαι. Πᾶμε.

Πρῶτο δίδαγμα. Τί μεγάλο πράγμα εἶναι νά ἐπικαλεῖται κανείς τήν βοήθεια, τό ἔλεος, τήν συμπαράσταση τοῦ Χριστοῦ. Νά ψάχνει νά τόν βρεῖ ἐκεῖ πού εἶναι. Νά τοῦ μιλήσει. Νά τοῦ πεῖ τόν πόνο του. Νά τόν παρακαλέσει. Εἶναι ἡ πιό σωστή σχέση πού μπορεῖ νά δημιουργήσει ὁ ἄνθρωπος μέ τόν Θεό. Ἐρώτημα:

-Ἐσύ ἀδελφέ μου, ψάχνεις νά τόν βρεῖς τόν Χριστό; Τόν κυνηγᾶς, τόν ἔχεις πάρει ἀπό πίσω; Τοῦ μιλᾶς; Τοῦ ἐκθέτεις τόν πόνο σου; Περιμένεις κάτι;

2. Κράτα γερά τήν πίστη

Ἡ Παναγία καὶ ὁ κόσμος

Μελέτιος Καλαμαρᾶς 

Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Ἀπό τόν κόσμο αὐτό, ὅλοι θά φύγουμε. Τό βλέπουμε. Τό καταλαβαίνουμε. Δέν τό ἀμφισβητεῖ κανείς!

Τό ζήτημα εἶναι, ὄχι ὅτι φεύγουμε. Ἀλλά γιά ποῦ; γιά ποῦ;

Ὁ Κύριος καί Σωτήρας μας, πρίν φύγει ἀπό τόν κόσμο ἔλεγε. Ἐγώ φεύγω! Πάω, νά σᾶς ἑτοιμάσω τόπο. Τόπο γιά ἀνάπαυση. Τόπο χαρᾶς καί δόξας. Καί θά ᾿ρθῶ πάλι. Νά σᾶς πάρω κοντά μου.

Ἦρθε καί ἡ ὥρα, νά φύγει καί ἡ Παναγία ἀπό τόν κόσμο αὐτό. Ὅμως, ἀπό τήν ἀπέραντη ταπείνωσή της, ποτέ δέν ἔπαυσε νά βλέπει τόν ἑαυτό της σάν μηδενικό! Καί βλέποντας νά πλησιάζει τό τέλος της, φοβήθηκε. Καί ἄρχισε καί νήστευε. Γιά τήν ψυχή της. Νά τήν ἐλεήσει ὁ Κύριος. Νά τήν κρίνει ἄξια, νά τήν πάρει κοντά Του.

Καί πόθησε, στήν ἐξόδιο ἀκολουθία της νά εἶναι παρόντες οἱ φίλοι καί μαθητές τοῦ Υἱοῦ της, οἱ ἅγιοι Ἀπόστολοι. Καί στήν προσευχή της τό φώναξε!

Καί ὁ Υἱός της, ὁ Θεός καί Πατέρας ὅλων τῶν ταπεινῶν, τήν ἄκουσε. Καί ἔστειλε νεφέλες-ἀγγέλους καί συνάθροισαν γύρω της τούς ἀποστόλους. Καί κατέβη καί Αὐτός ἀνάμεσά τους. Καί παρέλαβε στήν ἀγκαλιά Του τήν ἁγία ψυχή της.

Καί οἱ πανεύφημοι ἀπόστολοι τό εἶδαν. Καί κηδεύοντας την ΕΧΑΙΡΑΝ. Καί οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, ἑνωμένοι μαζί τους, τραγουδοῦσαν! Καί ὑμνοῦσαν τό σεπτό καί ἅγιο σῶμα της, ἀπό τό ὁποῖο ὁ Κύριος τῆς Δόξης ἐπῆρε τό ἅγιο Σῶμα Του, πού τό πρόσφερε θυσία γιά μᾶς, στόν Σταυρό. Καί τροφή τῆς ψυχῆς μας \”εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί ζωήν αἰώνιων\”, στήν ἁγία Κοινωνία.

Τί περισσότερο; Τί μεγαλύτερο; Τί τό ἁγιώτερο;

ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΠΕΤΡΟΥ ΚΑΙ ΠΑΥΛΟΥ 29 ΙΟΥΝΙΟΥ 2025

                        

†ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

Κήρυγμα στη Νικόπολη στις 29/6/1982

Ο Άγιος Απόστολος Παύλος, του οποίου σήμερα εορτάζουμε την μνήμη του, δεν εξεκίνησε από την αρχή της ζωής του να αγαπάει τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Όχι μόνο δεν Τον αγαπούσε, αλλά Τον μισούσε στην αρχή. Του είχε περάσει η εξής ιδέα: Ο Χριστός είναι ένας άνθρωπος, έκανε πολύ μεγάλα πράγματα όσο ζούσε, άλλα καλά, άλλα κατεργαρίστικα, άλλα τα παραφούσκωσαν, άλλα τα παραποίησαν, και τελικά, αφού σταυρώθηκε, πέθανε και ετάφη, παρουσιάζονται μερικοί οπαδοί Του με ζεστά μυαλά, οι οποίοι κηρύττουν πανταχού το όνομά Του. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Ζημία για τον λαό μας, ζημία για το Ισραήλ.

Και έτσι ο Απόστολος Παύλος, αγαπώντας τον λαό του, άρχισε να στρέφεται εναντίον της διδασκαλίας και των μαθητών τού Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και μάλιστα, με τέτοια ορμή και με τέτοιο πάθος, ώστε ήθελε, ει δυνατόν, να μην αφήσει πίσω του ούτε ένα χριστιανό. Να γίνει αφορμή, ο ίδιος, με τις ενέργειές του, να σβήσει το όνομα του Χριστού πάνω στον κόσμο.

Θυμάστε, όταν οι Εβραίοι εκτελούσαν τον Άγιο Πρωτομάρτυρα Στέφανο, ο Παύλος καθόταν εκεί με καμάρι, και φύλαγε τα ρούχα εκείνων που τον λιθοβολούσαν. Με άλλα λόγια, αυτός ήταν που τους έλεγε: «Άντε, μπρος, λιθοβολείστε τον»!

Το διαπιστώνουμε κάθε μέρα στη ζωή, ότι κάθε άνθρωπος που φανατίζεται, μέρα με την ημέρα γίνεται στον φανατισμό του αυτόν τρισχειρότερος. Και ο Απόστολος Παύλος, έτσι φανατιζόταν μέρα με την ημέρα. Και μια μέρα, πήγε στους άρχοντες των Ιουδαίων και τους παρακάλεσε να του δώσουν εντολή, να πάει να εξολοθρεύσει τους χριστιανούς στην Αντιόχεια.

Ὁμιλία στὴν Ὑπαπαντή τοῦ Χριστοῦ

 Μελέτιος Καλαμαρᾶς Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Ἡ σημερινή ἑορτή, ἡ Ὑπαπαντή τοῦ Χριστοῦ, σημαίνει προαπάντηση, ὑποδοχή τοῦ Χριστοῦ. Ἄς μελετήσομε τό νόημά της γιά νά διδαχθοῦμε.

Ὁ Χριστός γεννήθηκε σ᾿ ἕνα σπήλαιο. Δέν ἦταν ἡ φυσική του θέληση νά γεννηθεῖ ὁ Θεός, ὁ κυρίαρχος τοῦ κόσμου, στό σπήλαιο. Ἦταν δεῖγμα τῆς ταπεινώσεώς του, γιά νά μᾶς διδάξει τὴν αὐταπάρνηση καὶ τὴν ταπείνωση. Κατοίκησε σέ ἕνα χωριό καὶ αὐτό δέν εἶχε καμμιά σχέση μέ τό Χριστό. Ἡ Ναζαρέτ ἤ ἡ Βηθλεέμ ἤ κάποιο ἄλλο χωριό τί σχέση ἔχει μέ τό Χριστό; Ποιός ἦταν ὁ τόπος του;

᾿Απάντηση: ᾿Αφοῦ ὁ Χριστός εἶναι ὁ Θεός, δικός του πάνω στή γῆ εἶναι μόνο ὁ ναός του, ὁ τόπος τῆς λατρείας του. Οἶκος Θεοῦ, οἶκος Χριστοῦ, σπίτι τοῦ Χριστοῦ εἶναι μόνο ὁ ναός, ἡ ἐκκλησία.

῏Ηρθε καί ἡ ἡμέρα, ποὺ ὁ Χριστός θά πήγαινε στόν οἶκο του, στό σπίτι του γιά πρώτη φορά. Πότε; Ὁ νόμος, ὅπως καί σήμερα ἔτσι καί τότε, ὅριζε, ὅτι πρίν νά πάει τό παιδί σαράντα ἡμερῶν, δέν τό πηγαίνουν στό Ναό. Στίς σαράντα ἡμέρες, τό πᾶνε νά πάρει τήν πρώτη εὐλογία. Καί ἐκεῖνο καί ἡ μητέρα ποὺ τό γέννησε καί μαζί καί ὁ πατέρας. ῎Ετσι λοιπόν, ὅταν ὁ  Κύριος ἔγινε σαράντα ἡμερῶν, ἐπῆρε ὁ δίκαιος ᾿Ιωσήφ τὴν ῾Υπεραγία Θεοτόκο καί τό Χριστό βρέφος καί ἀνέβηκαν ἀπό τήν Βηθλεέμ στήν ῾Ιερουσαλήμ, νά πᾶνε στό ναό. Τί θά πήγαιναν νά κάνουν; Ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὅπως σήμερα, πού μία γυναίκα φεύγει ἀπό τό σπίτι της, νά πάει νά σαραντίσει στήν Ἐκκλησία. Τότε, ὅταν μία γυναίκα μέ τό βρέφος ἐπήγαινε στό ναό, εὑρισκόταν κάποιος ἀπό τοὺς πολλούς ἱερεῖς ποὺ ἦταν στό ναό τοῦ Σολομῶντος καί ἔκανε τήν προβλεπόμενη θυσία.

Ἡ εὐσπλαχνία

Μελέτιος Καλαμαρᾶς
Μητροπολίτης Νικοπόλεως καί Πρεβέζης

Ἔχομε χρέος, νά εἴμαστε εὔσπλαγχνοι: στούς φτωχούς· στούς πονεμένους· στούς ξένους. Αὐτό οἱ ἅγιοι πατέρες μας, οἱ μεγάλοι φωστῆρες τῆς Ἐκκλησίας, τό εἶχαν κάμει πρόγραμμα τῆς ζωῆς τους.

Γιά νά φθάσωμε καί ἐμεῖς στήν ἀρετή αὐτή, πρέπει νά ἀγωνισθοῦμε μέ ὅλες μας τίς δυνάμεις, νά κάμωμε ἔργο τά λόγια τοῦ Χριστοῦ: «Γίνεσθε οὖν οἰκτίρμονες, καθώς καί ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος οἰκτίρμων ἐστί» (Λουκ. 6,36).

Τά λόγια αὐτά τοῦ Σωτῆρος μας, οἱ συνετοί καί μυαλωμένοι τά προσέχουν πολύ! Ἀντίθετα, οἱ ἀσύνετοι καί ἄμυαλοι, δέν τά προσέχουν. Καί ἀκριβῶς γι᾿ αὐτό, χάνουν τόν μισθό τους. Τό λέει καί ἡ Γραφή: «ὁ σπείρων φειδομένως, φειδομένως καί θερίσει. Καί ὁ σπείρων ἐπ᾿ εὐλογίαις, ἐπ᾿ εὐλογίαις καί θερίσει» (Α΄ Κορ. 9,6).