Φοβερή οπτασία του Αγίου Αντωνίου: Οι αιρετικοί, άλογα κτήνη γύρω απο την Αγία Τράπεζα!

Τον Άγιο τον τιμούμε. Το όραμά του όμως το αρνούμαστε.

                              

4. Φοβερή η οπτασία του Αγίου Αντωνίου για τους αιρετικούς:

Άλογα κτήνη γύρω απο την Αγία Τράπεζα.

Είναι όντως φοβερό το όραμα που είδε ο Άγιος Αντώνιος σχετικά με την παρουσία αιρετικών μέσα σε ορθόδοξους ναούς. Το όραμα αυτό αιτιολογεί, εξηγεί παραστατικά για ποιο λόγο οι Άγιοι Πατέρες απαγορεύουν με συνοδικούς κανόνες την είσοδο αιρετικών σε καθαγιασμένους χώρους, την συμμετοχή τους σε ακολουθίες και λειτουργίες, τις συμπροσευχές και τα συλλείτουργα. Οι αιρετικοί μη δεχόμενοι την διδασκαλία της Εκκλησίας, των Αποστόλων και των Αγίων, επηρεάζονται από τους δαίμονες και τον πατέρα τους τον διάβολο, στην προβολή πλανεμένων απόψεων. Γι' αυτό και η διδασκαλία τους «μάλλον άγονος και άλογος και διανοίας εστίν ουκ ορθής, ως η των ημιόνων αλογία».

Συγκλονίσθηκε λοιπόν, και ετρόμαξε ο Άγιος Αντώνιος, όταν επέτρεψε ο Θεός να δει στο όραμά του τους Αρειανούς να περικυκλώνουν το Άγιο Θυσιαστήριο ως ημίονοι (= μουλάρια), να το λακτίζουν και να το μιαίνουν. Τόση ήταν η λύπη και η στεναχώρια του, ώστε έβαλε τα κλάμματα, όπως πικράθηκαν και έκλαυσαν πολλοί ευσεβείς, όταν είδαν τον αιρεσιάρχη πάπα να εισάγεται μέσα στον ναό του Αγίου Γεωργίου στο Φανάρι, τον οποίο μάλιστα Άγιο κατήργησε το Βατικανό, και να τον μολύνει. Είμαστε βέβαιοι πως, αν διαβάσουν και μάθουν αυτό το όραμα του Αγίου οι πατριάρχες,οι αρχιεπίσκοποι και οι επίσκοποι, αν βέβαια εξακολουθούν ως Ορθόδοξοι να σέβονται και να ακολουθούν την ζωή και την διδασκαλία των Αγίων, θα διακόψουν τις λειτουργικές αμοιβαίες φιλοξενίες και επισκέψεις, τις εβδομάδες συμπροσευχής και τις αποστολές αντιπροσωπειών στις θρονικές εορτές. Γιατί διαφορετικά θα συμπεριλαμβάνονται και αυτοί ως συνεργοί στο φρικτό όραμα του Μ. Αντωνίου.

Η ΣΤΑΣΗ του Αγίου ΑΝΤΩΝΙΟΥ έναντι των αιρετικών, ΠΡΟΤΥΠΟ μίμησης για όλους σήμερα!

Μολυνόμαστε, ὅταν  ἐπικοινωνοῦμε

μὲ Οἰκουμενιστὲς  Ἐπισκόπους!

π. Θεόδωρος: Μόνο νὰ μὴ μιανθοῦμε ἀπὸ τὴν κοινωνία μας μὲ τὸν Παπισμὸ καὶ Οἰκουμενισμό, μὲ τοὺς φιλοπαπικοὺς καὶ οἰκουμενιστὰς Ὀρθοδόξους. Παπισμὸς καὶ Οἰκουμενισμὸς εἶναι αἱρέσεις πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, ἀπὸ τὸν Ἀρειανισμό γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως.

Μέχρι πότε ἐπίσκοποι, ἱερεῖς, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ θὰ ἐπιτρέπουμε τὰ ἄλογα κτήνη, τοὺς αἱρετικούς, νὰ λακτίζουν καὶ νὰ μιαίνουν τὰ Ἱερὰ καὶ τὰ Ἅγια τῆς Ὀρθοδοξίας;

Ὅσο ἀπρακτοῦμε καὶ βρίσκουμε διάφορες προφάσεις πνευματικοφανεῖς, τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως θὰ ἵσταται ἐν τόπῳ ἁγίῳ. 

 

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

 

 

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ὅταν κινδυνεύῃ ἡ πίστις, ἡ. Ὀρθοδοξία, πρώτη πνευματικὴ προτεραιότητα εἶναι ἡ ὑπεράσπισή της, ὁ ἀγώνας ἡ συμπαράσταση πρὸς ὅσους ἀγωνίζονται, ἡ μέχρι θανάτου καὶαἵματος προθυμία. Ὅλα τὰ ἄλλα πνευματικὰ καθήκοντα ἔπονται. Ὅσοι πράττουν καὶ συμβουλεύουν τὰἀντίθετα, ἁπλῶς συγκαλύπτουν μὲ προφάσεις τὴν ἀπροθυμία καὶ δειλία τους, καὶγίνονται διδάσκαλοι καὶ καθηγητὲς τῆς ἀπραξίας καὶ τῆς ὑποκρισίας.

  

Ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, πρότυπο μίμησης γιὰ ὅλους σήμερα.

Αὐτὸ ποὺ ἐπιθυμοῦμε τώρα νὰ κάνουμε ἐδῶ εἶναι νὰ παρουσιάσουμε πῶς ἀντιμετώπισε ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος τὴν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ἡ ὁποία ἀπειλοῦσε ἐσωτερικὰ τὴν Ἐκκλησία, ἔχουσα τὴν ὑποστήριξη αὐτοκρατόρων, ἡγεμόνων,πατριαρχῶν καὶ ἐπισκόπων, ὅπως συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τὶς παναιρέσεις τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ποὺ εἶναι πολὺ πιὸ ἐπικίνδυνες, γιατὶ ἀναιροῦν τὸ σύνολο τῶν δογμάτων τῆς πίστεως καὶ μεταβάλουν τὴν θεϊκὴ διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου σέ συνήθη ἀνθρώπινη διδασκαλία, ἀποσύρουν τὸν Θεάνθρωπο Χριστό, τοὺς Ἁγίους καὶ τοὺς Πατέρας, καὶ ἐγκαθιστοῦν τὸν ἀλάθητο πάπα τῆς Ρώμης καὶ τὴν πανσπερμία τῶν αἱρέσεων τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου τῶν δῆθεν Ἐκκλησιῶν. Ἡ παρουσίαση αὐτὴ εἶναι πολὺ διδακτικὴ καὶ γιὰ ὅσους καμώνονται πὼς δὲν βλέπουν τὸν κίνδυνο, γιὰ "σοβαροὺς" πνευματικοὺς ποὺ παρασύρουν ἢ φέρνουν σὲ πολὺ δύσκολη θέση τὰ πνευματικὰ τους παιδιά, ποὺβλέπουν καλύτερα μὲ τὰ μάτια τῶν Ἁγίων καὶ ἀρχίζουν νὰ ἀμφιβάλλουν γιὰ τὴν ἀξιοπιστία τῆς πνευματικῆς καθοδήγησης. Καὶ ἀσφαλῶς οἱ Ἅγιοι εἶναι πιὸ ἀξιόπιστοι ἀπὸ τοὺς οποιουσδήποτε Γέροντες καὶ πνευματικούς, ὅταν δὲν ὁργίζονται γιὰ τὴν αἵρεση καὶ δὲν ἀγωνίζονται νὰ τὴν φανερώσουν καὶ νὰ τὴν ἀποδιώξουν.

Ὁ Μ. Αντώνιος, ὅπως μᾶς παραδίδει ὁ «Βίος» του, καὶ στὰ θέματα τῆς πίστεως «πάνυ θαυμαστὸς ἦν καὶ εὐσεβής». Δὲν εἶχε καμμία κοινωνία μὲ τοὺς σχισματικοὺς Μελιτιανούς, γιατὶ γνώριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τὴν πονηρία καὶ τὴν ἀποστασία τους. Ἀλλὰ καὶ μὲ τοὺς Μανιχαίους καὶ ἄλλους αἱρετικοὺς δὲν μίλησε ποτὲ φιλικά, παρὰ μόνο γιὰ νὰ τοὺς νουθετήσῃ καὶ νὰ τοὺς μεταβάλῃ σὲ εὐσεβεῖς καὶ ὀρθοδόξους. Πίστευε καὶ ἐδίδασκε ὅτι ἡ φιλία καὶ ἡ συναναστροφὴ μαζί τους εἶναι βλάβη καὶ ἀπώλεια τῆς ψυχῆς. Ἐσιχαίνετο καὶ τὴν αἵρεση τῶν Ἀρειανῶν καὶ παρήγγελε σὲ ὅλους οὔτε νὰ τοὺς πλησιάζουν οὔτε νὰ δέχονται τὴν κακή τους πίστη. Ὅταν τὸν ἐπισκέφθηκαν κάποτε κάτι φανατικοὶ Ἀρειανοί, ἀφοῦ συζήτησε μαζί τους καὶ κατάλαβε πὼς εἶναι ἀσεβεῖς, τοὺς ἔδιωξε ἀπὸ τὸ ὄρος ποὺ ἀσκήτευε, λέγοντας ὅτι τὰ λόγια τους εἶναι χειρότερα καὶ ἀπὸ τὸδηλητήριο τῶν φιδιῶν.

Τὸ κείμενο αὐτὸ ἀποτελεῖ θὰ λέγαμε κανόνα, ὁ ὁποῖος ὁλοκάθαρα μᾶς παρουσιάζει, ἀψευδέστατα καὶ ἀπλανέστατα, πῶς πρέπει νὰ γίνονται οἱ διάλογοι μὲ τοὺς αἱρετικούς, καὶ πῶς πρέπει ἀνθρώπινα καὶ κοινωνικὰ νὰ ρυθμίζουμε τὴ σχέση μας μαζί τους, ἀλλὰ συγχρόνως δείχνει πὼς σήμερα γκρεμίζονται ὅλα τὰ ὅρια ποὺ ἔθεσαν οἱ Πατέρες ἀπὸ τοὺς Οἰκουμενιστάς, οἱ ὁποῖοι ἀγκαλιάζουν τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀσπάζονται ὡς εὐσεβεῖς.

Φοβερὴ ἡ ὀπτασία τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου γιὰ τοὺς αἱρετικούς: Ἄλογα κτήνη γύρω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα.

“Κακοῦ κόρακος κακὸν ᾠόν ” – Ανοικτή επιστολή στο Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο.

Αλεξανδρούπολη, 1η Αυγούστου 2024

Πρόοδος του Τιμίου Σταυρού, Μνήμη Αγίων Επτά Μακκαβαίων

Βασιλική Οικονόμου

Ανοικτή Επιστολή

Προς το Μητροπολίτη Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας Ειρηναίο

Κοινοποίηση: Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμο

❈

«Ἐάν ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοί τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφονται καί σκανδαλίζωσι τόν λαόν, χρή αὐτούς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γάρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον ἤ μετ’ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετά Ἄννα καί Καϊάφα εἰς τήν γέενναν τοῦ πυρός.» Μέγας Αθανάσιος

❈

κ. Ειρηναίε

Από έναν Αρχιερέα που έχει μαθητεύσει δίπλα σε έναν από τους πλέον κακόδοξους Μητροπολίτες της εν Ελλάδι Εκκλησίας δεν περιμένουμε παρά αντιγραφή των κακοδοξιών του δασκάλου του. Θρεμμένος με τη νοθευμένη διδασκαλία του παναιρετικού και κατά τους Ιερούς Κανόνες καθαιρετέου και αφοριστέου Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως Άνθιμου, αρχίσατε ήδη και εσείς να εκχέετε πνευματικό δηλητήριο στο ποίμνιό σας, απηχώντας γνωστότατες θέσεις των Οικουμενιστών.

Όπως πληροφορηθήκαμε, εμφανιστήκατε ανήμερα του Πάσχα 2024 στην αναστάσιμη εκπομπή “Λόγια Αγάπης”, με οικοδεσπότη τον π. Αθανάσιο Καμπούρη [1]. Στην εκπομπή αυτή διατυπώσατε θέσεις όπως:

– το Πάσχα «το γιορτάζει ακόμα και ο άπιστος κόσμος, ο αλλόθρησκος κόσμος». Θα θέλατε να μας εξηγήσετε πώς γιορτάζουν κατά τη γνώμη σας το αναστάσιμο, χριστιανικό Πάσχα οι άπιστοι και οι αλλόθρησκοι; Ελπίζουμε να μην έχετε κατά νου την προοδοποίηση ενός οικουμενιστικού εορτασμού της σημαντικότερης εορτής της αγίας Πίστης μας.

– «Όλοι μέσα μας έχουμε έναν Εβραίο, είπε κάποτε ένας Επίσκοπος. Και τι εννοούσε; Ότι είμαστε πλάσματα του Θεού, βαπτιστήκαμε, έχουμε τον Μεσσία, ας το πω έτσι, για να κατανοηθώ, όμως δεν τον αποδεχόμαστε μέσα από τον τρόπο της ζωής μας, τα πάθη μας και τις αμαρτίες. Επιλέγουμε την αμαρτία και όχι την αγιότητα. Είμαστε, δηλαδή, Εβραίοι, που ήρθε ο Μεσσίας τους, Τον είδανε και Τον σταυρώσανε».

Απορίας άξιον!

Ο κ. Φώτιος Μιχαήλ που αρνείται την αγιοπατερική διδασκαλία περί μολυσμού από την κοινωνία με τους αιρετικούς και τους βλάσφημους και ως εκ τούτου κοινωνεί με αυτούς, δημοσιεύει κείμενα για πνευματικά μικρόβια και κίνδυνο μολυσμού από αυτά και παρόλα αυτά δεν αλλάζει γνώμη. Ένας ιατρός θα έπρεπε να γνωρίζει καλύτερα!

Στά ὅπλα! Στά ὅπλα! Ἰδού! Κηρύσσομεν πόλεμον ἐναντίον τοῦ ἑωσφόρου!

 

Στά ὅπλα! Στά ὅπλα!

Ἰδού! Κηρύσσομεν πόλεμον ἐναντίον τοῦ ἑωσφόρου!

Τά μικρόβια, πού ἀπαρατήρητα ἠμποροῦν νά εἰσχωρήσουν εἰς τόν ψυχικόν ὀργανισμόν ἑνός ἔθνους καί νά κάμουν θραῦσιν καί διαλύσουν καί τό ἰσχυρότερον κράτος τοῦ κόσμου, εἶναι αἱ κακίαι, τά πάθη, τά διάφορα πάθη τοῦ ἀνθρώπου. Ταῦτα ἐάν ἀναλύσωμεν εἰς τό χημεῖον πού λέγεται Εὐαγγέλιον, θά εὕρωμεν ὅτι λέγονται: φιλαρχία, φιλαργυρία, φιληδονία, πλεονεξία, ἀσέλγεια, μῖσος, φθόνος, ὀργή...

Αὐτἀ τά πάθη εἶναι τά ψυχικά μικρόβια πού καλλιεργεῖ μέ τέχνην καί ἐπιστήμην ὁ ἐφευρέτης τῶν ψυχικῶν μικροβίων, ὁ ἑωσφόρος, καί τά διασκορπίζει παντοῦ καί μολύνει ὅλη τήν ἠθικήν ἀτμόσφαιραν τοῦ πλανήτου μας. 

Βοά η Εκκλησία μέσα από το στόμα του αειμνήστου π. Αθανασίου Μυτηλιναίου, αλλά εις ώτα ποιμένων μη ακουόντων!

 Ένοχοι οι δειλοί, ένοχοι οι συμπράττοντες, ένοχοι όσοι αρνούνται ότι υπάρχει μολυσμός από την κοινωνία με την αίρεση, ένοχοι οι κουλτουριάρηδες ιερείς που θέλουν επαίνους και το παίζουν ευσεβείς στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης με λάικς και επαίνους, ονομάζοντας «εκτός Εκκλησίας», όποιον αυτοί θέλουν, χωρίς όμως να εφαρμόζουν τα έργα της ευσεβείας, όπως τα διδάσκει η Εκκλησία. 

Α.Τ.

Με αφορμή της εορτής του αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου π. Αθανάσιος Μυτιληναίος: Οι Πατέρες διδάσκουν τον χωρισμό από την αίρεση και την εκκοσμίκευση. 

 Ο αρχιερεύς είναι, όπως λέγεται «εἰς τύπον καί τόπον τοῦ ᾿Αρχιερέως  Χριστοῦ». Δηλαδή είναι τύπος του Χριστού και είναι εις τον τόπον εκείνον που θα ήτο ο Χριστός -αυτό πρέπει να είναι δεδομένον, προκειμένου να εκλεγεί, πρέπει να είναι δεδομένον. Αλλά μέσα στην εκκλησιαστική μας ιστορία είναι το ζητούμενον. Άλλο δεδομένον και άλλο ζητούμενον. Έτσι, πολλοί σύγχρονοι αρχιερείς, μόνο γιατί εχειροτονήθησαν, προβάλλουν αυτή τη θέση για να απολαμβάνουν την τιμήν των πιστών. «Ω!», λέει, «είμαι εις τύπον και τόπον Χριστού! Οφείλεις να με σεβαστείς, οφείλεις να με τιμήσεις». Πρέπει όμως να τους ειπωθεί ότι αυτό δεν είναι αυτόματα δεδομένον από την χειροτονία, ότι δηλαδή εχειροτονήθης και αυτομάτως, αυτονοήτως, είσαι εις τύπον και τόπον Χριστού, αλλά είναι ζητούμενον. Δηλαδή, ο εκάστοτε αρχιερεύς είναι εις τύπον και τόπον Χριστού; Ζητούμενον! Γι΄αυτό η Εκκλησία μας σήμερα καταχωρεί αυτήν την αποστολική περικοπή, για να προβάλει τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγον, ο οποίος όντως εστάθη εις τύπον και τόπον Χριστού…

Όταν όμως σήμερα ακούμε, αγαπητοί μου, ανήκουστα πράγματα μολυσμού εις τους κληρικούς μας, και διακόνους, και πρεσβυτέρους, και αρχιερείς- αλήθεια, μας καταλαμβάνει ίλιγγος… το τι ακούμε…

Αν θέλουμε πράγματι να τιμούμε τους αγ. Πατέρες, πρέπει να μην ακυρώνουμε την διδασκαλία τους.

Αν πρέπει να αποφεύγουμε τα αιρετικά ακούσματα, όπως μας διδάσκει ο άγ. Γρηγόριος Νύσσης, πόσο μάλλον πρέπει να αποφεύγουμε τα συλλείτουργα με τους Οικουμενιστές; 

Δυὸ κείμενα τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης.

                                

                            "Ὁ βίος ὁμόδοξος, καὶ ὁ τρόπος ὁμόζηλος".

Ἄν, πρέπει νὰ φεύγουμε μακριὰ ἀπὸ αἱρετικούς, γιὰ νὰ μὴν μολυνόμαστε ἀπὸ τὶς κακοδοξίες τους, πόσο μᾶλλον ἀπὸ τὰ συλλείτουργα μὲ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Ἐπισκόπους, γιὰ νὰ μὴ μολυνόμαστε κοινωνοῦντες μαζί τους; 

Διότι οἱ Ἅγιοι Πατέρες, γνῶστες τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας καὶ θεραπευτὲς τῆς ἀνθρωπίνης καρδίας, δίδασκαν καὶ συμβούλευαν προληπτικά, πὼς πρέπει νὰ βουλώνουμε τὰ αὐτιά μας καὶ νὰ φεύγουμε τροχάδην, ὅσο πιὸ μακριὰ μποροῦμε, ὥστε νὰ μὴ μολυνθεῖ ἡ ἀκοή μας καὶ ἡ καρδιά μας ἀπὸ τὴν «κοινωνία» μὲ τὶς κακόδοξες ἰδέες τῶν βλασφήμων αἱρετικῶν.

Κι ὅμως, οἱ Οἰκουμενιστὲς καὶ οἱ ἀντι-Οἰκουμενιστές, εἴτε διδάσκουν ὅτι ἀπὸ  «ἱεραποστολικὴ» ἀγάπη πρέπει νὰ συνομιλοῦμε καὶ νὰ συμπροσευχόμαστε μὲ Παπικοὺς καὶ προτεστάντες, εἴτε ἀμνηστεύουν τὴν κοινωνία μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι καὶ διδάσκουν κακοδοξίες, καὶ συμπροσεύχονται μὲ τοὺς καταδικασμένους Παπικούς-Προτεστάντες.

Οἱ Ἅγιοι διδάσκουν ὅτι ἀκόμα καὶ νὰ ἀκοῦμε αἱρετικὲς διδασκαλίες μολυνόμαστε, κι αὐτοὶ ἐπιτρέπουν τὶς κοινὲς προσευχές. Οἱ Ἅγιοι δὲν διενοοῦντο νὰ ἐπιτρέψουν τὴν παρουσία κάποιου αἱρετικοῦ στὴν Θ. Λειτουργία καὶ φρικιοῦσαν καὶ μόνο στὴ σκέψη ὅτι ἦτο δυνατὸν νὰ συλλειτουργήσουν μὲ κάποιον αἱρεσιάρχη, καὶ παρακαλοῦσαν τὸ θεὸ νὰ πεθάνουν, παρὰ νὰ ὑποστοῦν αὐτὸ τὸ μολυσμό, καὶ οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι χαίρονται γιὰ τὰ (ἡμι-)συλλείτουργα μὲ τὸν Πάπα (ποὺ διὰ τοῦ Filioque βλασφημεῖ κατὰ τῆς Ἁγίας Τριάδος), οἱ δὲ ἀντι-Οἰκουμενιστὲς κοινωνοῦν μὲ τὸν ἀκοινώνητο πλέον Πατριάρχη καὶ τοὺς Οἰκουμενιστὲς Μητροπολίτες!

"Η ΑΦΑΝΤΑΣΤΗ ΕΛΑΦΡΟΤΗΤΑ" ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ως προς την αντιμετώπιση της ΠΑΝΑΙΡΕΣΕΩΣ του Ο Ι Κ Ο Υ Μ Ε Ν Ι Σ Μ Ο Υ

Η ΑΙΡΕΣΙΣ  ΕΙΝΑΙ  ΝΟΣΟΣ

ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ και ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

«Ἡ ἀφάνταστη ἐλαφρότητα» τῶν Ἐπισκόπων (γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε παραλλαγμένη μιὰ παλαιότερη φράση) ἐπισημαίνεται σήμερα, ὅλο καὶ σὲ περισσότερους τομεῖς τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς.

Ἐμεῖς, σ' αὐτὸ ἐδῶ τὸ ἱστολόγιο, ἀναφερόμαστε κυρίως στὴν ἐλαφρότητα (δηλαδὴ ἐγκληματικότητα) μὲ τὴν ὁποίαν ἀντιμετωπίζουν οἱ Ἐπίσκοποι τὴν παναίρεση τῆς ἐποχῆς μας, τὸν Οἰκουμενισμό, ὅσο κι ἂν αὐτὸ κουράζει.

Εἶναι τραγικὴ ἡ διαπίστωση, πὼς δὲν πρέπει νὰ ὑπάρχει σὲ καμιὰ ἄλλη ἐκκλησιαστικὴ περίοδο αὐτὴ ἡ ἀδιαφορία, ἡ ἀπραξία, ἡ ὑποβάθμιση μιᾶς αἱρέσεως, μιᾶς αἱρέσεως μάλιστα ποὺ ἔχει χαρακτηρισθεῖ ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους ὡς ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ και ὡς ἡ «ἐσχάτη αἵρεση τῆς ἱστορίας». Μιᾶς αἱρέσεως, ποὺ ἔχει ἐμφανισθεῖ ἐδῶ καὶ δεκαετίες, ποὺ ἐπεκτείνεται ἁλματωδῶς, ποὺ πλέον, ὄχι μόνο οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς πιστούς, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἱερεῖς καὶ Ἐπίσκοποι, δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρήσουν (ἢ δὲν τολμοῦν νὰ ποῦν) ποιοί εἶναι οἱ αἱρετικοὶ καὶ ποιοί οἱ Ὀρθόδοξοι, τί ἀνήκει ἀπὸ τὶς καθημερινες πράξεις μας καὶ τὰ πιστεύματά τους στὴν αἵρεση, καὶ τί ἀνήκει στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη.

Στὴ σημερινὴ ἀνάρτηση θὰ παραθέσουμε ἕνα ἀπόσπασμα ἀπὸ σχετικὸ βιβλίο, ποὺ προσφέρει κάποια ἁγιοπατερικά κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ἐπισημαίνεται ἡ ἐπικινδυνότητα τῆς αἱρέσεως, τὸ δυσθεράπευτο τῆς αἱρέσεως καὶ ἡ μολυσματικότητά της, θέματα ποὺ ἀντιπαρέρχονται οἱ σύγχρονοι ποιμένες-Ἐπίσκοποι, μὲ τὸ ἀστεῖο ἐπιχείρημα, ὅτι αὐτὰ θὰ τὰ ξεκαθαρίσει μιὰ μελλοντικὴ Σύνοδο, σὰν κι αὐτὴ ποὺ ἀγωνίζεται νὰ στήσει τὸ Φανάρι, ἀποτελούμενη ἀπὸ ἐκείνους τοὺς Ἐπισκόπους ποὺ χαρακτηρίζονται αἱρετικοὶ Οἰκουμενιστές!!!

Τὰ πατερικὰ κείμενα, λοιπόν, τοῦ βιβλίου, ἔχουν ἐπιλεγεῖ μὲ σκοπὸ νὰ ἐξηγήσουν, νὰ φωτίσουν λίγο, αὐτὸ ποὺ ἀρνοῦνται νὰ ἐξηγήσουν οἱ ποιμένες στὸ λαὸ τοῦ Θεοῦ:

Ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι μιὰ δυσθεράπευτη πνευματικὴ κατάσταση, ποὺ δὲν θεραπεύεται μὲ Διαλόγους καὶ συμπόσια. Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιπαρέλθουμε, ἐνδιαφερόμενοι ΜΟΝΟ γιὰ τὴν θεραπεία τῶν παθῶν, τὴν προσευχὴ καὶ τὴν ἀτομικὴ σωτηρία μας, διότι αὐτὴ κατορθώνεται μόνο μέσα ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη· κι ὅταν ἡ Ὀρθόδοξη Πίστη ἀλλοιώνεται, ἔστω καὶ ἐλάχιστα, πόσο μᾶλλον ἂν ἀλλοιώνεται συστηματικὰ καὶ πολυχρόνια, ὅταν ἀφήνεται νὰ μολύνεται ἀπὸ τὶς κακόδοξες διδασκαλίες, πρακτικές, ἀκούσματα καὶ θεάματα τῶν τάχα «ἀδελφῶν» Ἐκκλησιῶν, ὅταν δὲν ἀκολουθοῦμε τοὺς Πατέρες ποὺ διδάσκουν τὴν ἄμεση ἀπομάκρυνση ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς, τότε ποῦ στηρίζετε ἡ σωτηρία μας;

Δὲν εἶναι Ἐντολὴ τοῦ Κυρίου, νὰ μὴ ἀλλάζουμε οὔτε ἕνα γιῶτα, οὔτε κάτι τι τὸ παραμικρό ἀπὸ τὰ παραδοθέντα;

 Τὸ κείμενο εἶναι μεγάλο καὶ παρουσιάζεται γιὰ αὐτοὺς ποὺ ἔχουν μέσα τους σχετικὰ ἐρωτήματα, ἀλλὰ καὶ ὅσους ἄλλους προβληματίζονται γιὰ τὸ θέμα.

 

10. Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΟΣΟΣ ΜΟΛΥΣΜΑΤΙΚΗ καὶ ΔΥΣΘΕΡΑΠΕΥΤΗ

(Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ἡ Πατερικὴ στάση στοὺς  Θεολογικοὺς Διαλόγους καὶ ὁ Οἰκουμ. Πατριάρχης Βαρθολομαῖος», σελ. 90-96, 118-130, Σημάτη  Παναγιώτη).

Ὅπως ὅλα τὰ πάθη χρήζουν θεραπείας, ἔτσι καὶ ἡ αἵρεση. Καὶ ὅπως ἕνας πνευματικὸς Πατέρας θὰ ἐγκληματοῦσε ἐναντίον μας, θὰ μᾶς καταδίκαζε δηλαδὴ σὲ πνευματικὸ θάνατο, ἂν δὲν ὑπεδείκνυε τὴ σωστὴ θεραπευτικὴ μέθοδο καὶ δὲν φρόντιζε γιὰ τὴν ἐκρίζωση τῶν παθῶν μας, ἀλλὰ τὰ ἄφηνε νὰ ριζώνουν βαθύτερα μέσα μας καὶ νὰ πληθαίνουν, καὶ τὸ χειρότερο, ἂν μᾶς ἐπαινοῦσε καὶ μᾶς κολάκευε γι’ αὐτά, κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο ἐγκληματοῦν κατὰ τῶν νοσούντων αἱρετικῶν οἱ ἁρμόδιοι ὀρθόδοξοι ποιμένες, ὅταν δὲν λαμβάνουν τὰ κατάλληλα μέτρα, σύμφωνα μὲ τὴν θεραπευτικὴ ἀγωγὴ τῶν Πατέρων. Καὶ ἡ συγκεκριμένη Ἐντολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ἐντάσσεται στὴ θεραπευτικὴ ποιμαντικὴ μέθοδο τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ ἔγκλημα καθίσταται μεγαλύτερο, ἐπειδὴ ἡ νόσος τῆς αἱρέσεως δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ νόσος, ἀλλ’ εἶναι νόσος μολυσματική.

Γράφουν συγκεκριμένα οἱ Πατέρες, πὼς οἱ αἱρετικοὶ εἶναι νοσοῦντες. Ἡ νόσος τους δέ, ὅσο περισσότερο χρόνο παραμένουν στὴν αἵρεση, γίνεται δυσθεράπευτη
καὶ ἀθεράπευτη. Τὸ νὰ συζητᾶ κανεὶς μαζί τους χωρὶς νὰ ἐπισημαίνει τὴν ἀρρώστια τους καὶ νὰ ἀποκόπτει τὰ σεσηπότα μέλη τῆς αἱρέσεως, μοιάζει σὰν κάποιο πονηρὸ γιατρό, ποὺ κάνει πὼς δὲν βλέπει τὰ σάπια μέλη τοῦ ἀρρώστου καὶ συζητᾶ γιὰ τὰ ὑγιῆ. Μ’ αὐτή του τὴ στάση δὲν δείχνει ἀγάπη, ἀφοῦ συντελεῖ στὸ νὰ χειροτερεύει ὁ ἀσθενής. Καὶ ἐπιπλέον ἐκθέτει σὲ κίνδυνο τὸν ἑαυτό του καὶ τοὺς ἄλλους νὰ μολυνθοῦν, ὄχι μόνο γιατὶ ἡ ἀσθένεια εἶναι μεταδοτική, ἀλλὰ καὶ γιατὶ μὴ λαμβάνοντάς την ὑπ‘ ὄψιν, ἀψηφώντας τὶς Ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων, χάνει καὶ τὴ θεία Χάρη.

Ὑπ’ ὄψιν δέ, ὅτι κατὰ τοὺς Πατέρες ἡ αἵρεση, θὰ συμβάλει μὲ τὸν τρόπο της στοὺς ἐσχάτους καιρούς, ὥστε ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν νὰ «ψυγῇ». Ἀκόμα καὶ οἱ χριστιανοὶ θὰ σιωποῦν, μὴ ὑπερασπιζόμενοι τὴν σώζουσα ἀλήθεια, ἀπὸ ἀδιαφορία ἢ σκοπιμότητα. Νὰ πῶς οἱ Πατέρες μᾶς τὸ παρουσιάζουν σὲ δυὸ ἀντιπροσωπευτικὰ κείμενα. Τὸ ἕνα προέρχεται ἀπὸ ἕνα Πατέρα τῶν τελευταίων αἰώνων καὶ τὸ ἄλλο ἀπὸ ἕνα τῶν πρώτων αἰώνων:

«Ὅταν θὰ ἔλθουν οἱ ψευδοπροφῆτες καὶ οἱ ψευδόχριστοι, καὶ ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν θὰ "ψυγῆ", καὶ ἡ ἀνομία θὰ πληθυνθῆ, καὶ μαζὶ μὲ τοὺς Ἑβραίους θὰ σιωποῦν ἀκόμη καὶ οἱ χριστιανοί, τότε θὰ ἀρχίσουν νὰ φωνάζουν τὰ οὐράνια σώματα. Θὰ φωνάζουν μὲ τὸ δικό τους τρόπο. Μὲ τὴ δική τους γλῶσσα. Καὶ θὰ ἀναγγέλλουν τὸν ἐρχομὸ τῆς δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ» (Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος).

Καὶ σὲ ἕνα ἀρχαῖο κείμενο: «Οὗτοι γάρ εἰσι ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ ψευδαπόστολοι, πλάνοι καὶ φθορεῖς...,  δι' οὓς  ψυγήσεται  ἡ τῶν πολλῶν ἀγάπη· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος ἀδιαστρόφως, οὗτος σωθήσεται· περὶ ὧν ἀσφαλιζόμενος ἡμᾶς ὁ Κύριος παρήγγειλεν λέγων· “Ἐλεύσονται πρὸς ὑμᾶς ἄνθρωποι ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσιν λύκοι ἅρπαγες· ἀπὸ τῶν καρπῶν αὐτῶν ἐπιγνώσεσθε αὐτούς, προσέχετε ἀπ' αὐτῶν· ἀναστήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευδοπροφῆται καὶ πλανήσουσι πολλούς”» (ΔΙΑΤΑΓΑΙ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ΔΙΑ ΚΛΗΜΕΝΤΟΣ).

Πατερικὰ σταχυολογήματα περὶ μολυσμοῦ ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Παρατηρεῖται σήμερα τὸ τραγικὸ φαινόμενο, ἐνῶ τόσα κείμενα τόσων Ἁγίων μιλοῦν γιὰ τὸν ψυχοφθόνο μολυσμὸ διὰ τῆς αἱρέσεως καὶ γιὰ τὴν ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπ’ αὐτὴν ὡς σωτηριολογικὴ ἀνάγκη, γιὰ νὰ μὴ μολυνθοῦν καὶ πεθάνουν ψυχικῶς (ἀλλὰ καὶ σωματικῶς), πολλοὶ νὰ ὑποστηρίζουν καὶ νὰ ἐπιμένουν, ὅτι μολυσμὸς ἀπὸ τὴν κοινωνία μὲ τὴν αἵρεση δὲν ὑπάρχει ἢ ὅτι ἀποτελεῖ κακοδοξία νὰ μιλάει κάποιος περὶ αὐτοῦ. Καὶ ἀκόμα τραγικώτερο: Ἐνῶ οἱ ἴδιοι δὲν δέχονται τὸν μολυσμὸ ἀπὸ τὴν αἵρεση, μιλοῦν καὶ παρουσιάζονται φαρισαϊκῶς τρομερὰ αὐστηροὶ στὸ θέμα τοῦ μολυσμοῦ ἀπὸ φάρμακα καὶ ἐμβόλια καὶ π.χ. καλοῦν σὲ διακοπὴ κοινωνίας μὲ τοὺς ἐμβολιασμένους κατὰ τοῦ Κορονοϊοῦ, στὸ θέμα τῆς αἱρέσεως ἢ σιωποῦν ἢ "οἰκονομοῦν" καὶ κοινωνοῦν μὲ ἀναπαυμένη τὴν συνείδησή τους μὲ τὴν αἵρεση. 

Ὅμως ξεχνοῦν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μᾶς μιλοῦσε πάντα περὶ μολυσμοῦ ποὺ ἐπέρχεται πρωτίστως ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὰ πάθη: Γράφει ὁ Παῦλος:

«καθαρίσωμεν ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς μολυσμοῦ σαρκὸς καὶ πνεύματος, ἐπιτελοῦντες ἁγιωσύνην ἐν φόβῳ Θεοῦ» (Β΄ Κορ. ζ, 1).

Ἂν λοιπόν, ὁ μολυσμὸς ἐπέρχεται διὰ τῆς ἁμαρτίας, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἐπέρχεται διὰ τῆς αἱρέσεως, ποὺ εἶναι καὶ ἁμαρτία καὶ βλασφημία καὶ ἄρνηση τοῦ Θεοῦ; Δὲν ἀποτελεῖ, λοιπόν, αὐτὴ ἡ διδασκαλία, περὶ μολυσμοῦ καὶ ἀπομακρύνσεως ἐκ τῶν αἱρετικῶν μέρος τῆς ἁγιοπατερικῆς μας Παραδόσεως; Δὲν εἶναι ξεκάθαρη ἡ διαχρονικὴ συμφωνία τῶν Πατέρων σχετικὰ μὲ τὸν μολυσμὸ καὶ τὴν αἵρεση; Ἔχουμε νέους (μετα)πατέρες, ὥστε νὰ ἀπορρίπτουμε τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας;

Από τον βίο του αγ. Λέοντος Κατάνης περί μολυσμού και χωρισμού από την αίρεση!

"Ο άγιος Επίσκοπος είχε βαθιά την συναίσθηση ότι η αίρεση είναι πνευματική πανώλη, η οποία σκοτώνει ψυχές... Είχε τη βεβαιότητα ότι η πλάνη και η αίρεση αποκόβουν τον άνθρωπο από την σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας και τον παραδίνουν στον πατέρα του ψεύδους, το μισάνθρωπο διάβολο. Του στερούν τη σωτηρία, η οποία συντελείται μόνο μέσα στην Εκκλησία". 

Και όμως οι περισσότεροι σήμερα νομίζουν ότι κοινωνώντας με την αίρεση μένουν στην Εκκλησία, ενώ οι σημερινοί Επίσκοποι δεν πράττουν τίποτα από αυτά που έπραξαν οι Άγιοι σε καιρούς αιρέσεως. 

Αγ. Λέων Επίσκοπος Κατάνης ο Θαυματουργός

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Μια πλειάδα αγίων της αρχαίας Εκκλησίας προέρχεται από τη Δύση, η οποία την πρώτη μ. Χ. χιλιετία ήταν ορθόδοξη. Μάλιστα, πολλοί από αυτούς ανήκουν στους μεγάλους Πατέρες και διδασκάλους της Εκκλησίας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Λέων επίσκοπος Κατάνης, ο θαυματουργός.

Γεννήθηκε στην Ραβέννα της Ιταλίας περί το 700, από ευγενείς και ευσεβείς γονείς. Έζησε σε περιβάλλον ευλάβειας, όπου γαλουχήθηκε με την βαθειά πίστη στο Θεό και την αγία αγνή και ηθική ζωή. Ως εύποροι οι γονείς του μπόρεσαν και του πρόσφεραν λαμπρές σπουδές. Σπούδασε θεολογία και φιλοσοφία. Από την εφηβική του ηλικία έδειξε την ισχυρή κλίση του στη διακονία της Εκκλησίας, αφού η πιο αγαπημένη του ενασχόληση ήταν η συμμετοχή του στις ιερές ακολουθίες.

Μία ΠΑΝΑΙΡΕΣΗ πού εἶναι σάν νά μήν ὑπάρχει!

 

Τοῦ Παναγιώτη Σημάτη

Ἡ μεγάλη αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ στὴν περίοδο τοῦ κορονωϊοῦ εἶναι σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει. Οὐδεὶς ἐπίσκοπος στὶς τελευταῖες Ἐγκυκλίους ἀναφέρεται στὸν Οἰκουμενισμό, ἐλάχιστοι ἱερεῖς τολμοῦν νὰ ἀναφέρουν κάτι γιὰ τὴν αἵρεση καὶ ὁ λαός, ἀποίμαντος, μπερδεύει τὸν Οἰκουμενισμὸ μὲ τὸν κομμουνισμό, κατὰ τὴν μαρτυρία ἐπισκόπου.

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ γνωρίζουν, λίγοι ἀντιμετωπίζουν τὸν Οἰκουμενισμὸ ὡς αἵρεση ποὺ μολύνει τὶς ψυχὲς καὶ ἀλλοιώνει τὰ κριτήρια καὶ τὴν ὀρθόδοξη αὐτοσυνειδησία, λιγότεροι ἐφαρμόζουν τὴν διδασκαλία καὶ τὸ παράδειγμα τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅπως π.χ. αὐτῶν ποὺ ἑορτάσαμε τὸ μήνα Ἰανουάριο.  

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ πρώτη αἵρεση στὴν ἱστορία ποὺ δὲν ξεπήδησε ἀπὸ τὰ σπλάχνα τῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ ἕναν ἱερωμένο ἢ τὴν ὁμάδα του, ἀλλὰ προετοιμάστηκε ἐπὶ δεκαετίες ἀπὸ ἐξωγενεῖς παράγοντες (τὴν Μασωνία, τὸν Σιωνισμό, τὸν Παπισμό, τὸν Προτεσταντισμό), οἱ ὁποῖοι κατάφεραν νὰ ἐλέγξουν στὴν ἀρχὴ μέρος τῆς ἡγεσίας τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ ἐπισκοποκεντρισμὸς καὶ ἡ ὑπακοὴ σὲ τέτοιους ποιμένες, προδότες τῆς Ἐκκλησίας -μὲ τὴν συμπορευομένη ἐκκοσμίκευση καὶ τὴν ἀδιαφορία τῶν πιστῶν- προετοίμασε τὸ κλίμα, ὥστε πλέον ἡ ἡγεσία τῆς Ἐκκλησίας νὰ “ἅγεται καὶ φέρεται” καὶ νὰ καθοδηγεῖται ‒ἄλλοτε ὑπογείως, ἄλλοτε φανερῶς‒  ἀπὸ ἐξωγενεῖς παράγοντες. Αὐτὴ τὴν ὁμηρία τῶν Ἐπισκόπων, μὲ ἔκπληξη διαπίστωσε μεγάλος μέρος τῶν πιστῶν στὶς μέρες μας μὲ τὸ κλείσιμο τῶν Ναῶν καὶ τὴν ἀμφισβήτηση ἀκόμα καὶ τῆς Θ. Κοινωνίας, ἀλλὰ καὶ τὴν δειλία ποὺ ἐπεδείχθη ἀπὸ ποιμένες καὶ ποιμαινομένους.

Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ λαὸς ἔχει ὑποστεῖ τόση προπαγάνδα κι ἔχει μείνει ἀκατήχητος σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἀκόμα καὶ σήμερα δὲν συνδέει τὴν κατάντια τῶν ρασοφόρων μὲ τὴν διαβρωτικὴ δράση τῶν Οἰκουμενιστῶν. Κι ἔτσι οἱ Οἰκουμενιστὲς συνεχίζουν ἀνενόχλητοι τὸ διαλυτικὸ τῆς Ἐκκλησίας ἔργο τους.

Στὸ σημεῖο αὐτὸ πρέπει νὰ ἀναφερθοῦμε καὶ σὲ ἐκεῖνα ἀπὸ τὰ λάθη τῶν ἀντι-Οἰκουμενιστῶν ποὺ ἐπέτρεψαν στὸν Οἰκουμενισμὸ νὰ φτάσει μέχρι καὶ τὴν συγκρότηση Συνόδου στὴν Κρήτη, διὰ τῆς ὁποίας ἔδωσαν Συνοδικὴ ἔγκριση καὶ δικαίωση στὴν αἵρεσή τους.

«Οι μακρύνοντες εαυτούς απ’ αυτής (Εκκλησίας) απόλλονται»

Όσιος Θεόληπτος Φιλαδελφείας

  (Δογματικά – Σελ. 325)

Ν. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ

Στην Ορθοδοξία γνωρίζουμε τον Χριστό και την Εκκλησία χωρίς παραποιήσεις. Σήμερα, όμως, διαμορφώνεται μια κοινή αντίληψη παγκοσμιοποίησης ως «ενότητα στην ανομοιότητα», άκρως παραμορφωτική της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Η αυξανόμενη ώθηση της αντίληψης αυτής (γράφε πίστεως), δεν γίνεται κατανοητή από τον απλό Ορθόδοξο Χριστιανό στο βαθύτερο επίπεδό της, μιας και οι ποιμένες της Εκκλησίας την εφαρμόζουν στα όρια της παναιρέσεως του οικουμενισμού και οι πιστοί ακολουθούν, ως εφαρμόζοντες «υπακοή»!

Ο άγιος Ιγνάτιος Μπραντσιανίνωφ γράφει, σχετικά:

«Αυτός που δεν βιώνει τη βασιλεία του Θεού μέσα του, δεν θα είναι ικανός ν’ αναγνωρίσει τον Αντίχριστο και να μη δεχθεί το χάραγμά του όταν έλθει».