Ὅλα τὰ παρακάτω βεβαίως ἰσχύουν ὅταν ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι Ὀρθόδοξος «ὀρθοτομῶν τῷ Λόγῳ τῆς ἀληθείας» καί δέν ἰσχύουν ὅταν αὐτός εἶναι αἱρετικός καί κηρύσσει δημοσίως καί ἐπ’ Ἐκκλησίας τήν αἵρεσι διά λόγου καί ἔργου ἤ καί Συνοδικῶς. Τότε γιὰ ὅλους τοὺς Πατέρες ὁ Ἐπίσκοπος εἶναι προβατόσχημος λύκος μὴ φειδόμενος τοῦ ποιμνίου, μὲ τὸν ὁποῖον δὲν πρέπει τὸ ποίμνιο νὰ κοινωνεῖ.
Μικρὰ ἀποσπάσματα πατερικῶν
κειμένων ποὺ προσαγορεύουν ὡς «κεφαλὴ» τὸν Ἐπίσκοπο.
Ο EΠΙΣΚΟΠΟΣ ΩΣ
ΟΡΑΤΗ ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
1. «Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν ὁ διά τό μή δύνασθαι τήν ἀνθρώπου φύσιν τήν τῆς θεότητος ὑπενεγκεῖν οὐσίαν, τῇ σῇ οἰκονομίαν ὁμοιοπαθεῖς ἡμῖν διδασκάλους καταστήσας, τόν σόν ὑπέχοντας θρόνον, εἰς τό ἀναφέρειν σοι θυσίαν, καί προσφοράν ὑπέρ παντός τοῦ λαοῦ σου∙ σύ Χριστέ καί τοῦτον τόν ἀναδειχθέντα οἰκονόμον τῆς Ἀρχιερατικῆς χάριτος, ποίησον γενέσθαι μιμητήν σοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Ποιμένος, τιθέντα τήν ψυχήν αὐτοῦ ὑπέρ τῶν προβάτων σου...» (Εὐχή ἐπί χειροτονία Ἐπισκόπου–Μέγα Εὐχολόγιον).
2. «Διά τοῦτο οὖν ὦ ἐπίσκοπε, σπούδαζε καθαρός εἶναι τοῖς ἔργοις, γνωρίζων τόν τόπον σου καί τήν ἀξίαν, ὡς θεοῦ τύπον ἔχων ἐν ἀνθρώποις τῷ πάντων ἄρχειν ἀνθρώπων, ἱερέων, βασιλέων ἀρχόντων, πατέρων, υἱῶν, διδασκάλων καί πάντων ὁμοῦ τῶν ὑπηκόων... Κρῖνε οὖν ὦ ἐπίσκοπε, μετά ἐξουσίας ὡς θεός, ἀλλά τούς μετανοοῦντας προσλαμβάνου...» (Ἀποστολ. Διαταγαί Β, 11 ΒΕΠΕΣ 2,18,19).
