Προπαγάνδα εις βάρος της Πίστεως. Ενώ ορθά αναφέρεται ο Βαρθολομαίος, οι άλλοι πατριάρχες και κυρίως ο Μόσχας Κύριλλος, ο ρώσος Βαρθολομαίος, μένουν στο απυρόβλητο, ωσάν αυτοί να μην πρωταγωνίστησαν στην πορεία του Οικουμενισμού. Η δε Ρωσία ήταν η πρώτη που αναγνώρισε επίσημα μυστήρια και ιερωσύνη στους παπικούς. Δυστυχώς έτσι μία σύνοδος δεν θα φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Η Ορθοδοξία σε σταυροδρόμι

Γιατί είναι απαραίτητο να συγκληθεί Πανορθόδοξη Σύνοδος;
Του Βαλεντίνου Βέλτσεφ
Το ουκρανικό εκκλησιαστικό σχίσμα
Στην αρχή του 2019 βρήκα το θάρρος να αποστείλω ανοικτή επιστολή στον Πατριάρχη Βουλγαρίας Νεόφυτο, αιτούμενος να αναλάβει η Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας την πρωτοβουλία σύγκλησης Πανορθοδόξου Συνόδου προς επίλυση των προβλημάτων, που είχαν ανακύψει εξαιτίας του ουκρανικού εκκλησιαστικού σχίσματος.[1]
Μέχι σήμερα θεωρώ ότι η τιμή και η ηθική υποχρέωση για τη σύγκληση μιας τέτοιας Συνόδου ανήκει στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Βουλγαρίας και στην Ιερά Σύνοδό της.
Κατά πρώτον διότι τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία είναι παρόμοια και σε μεγάλο βαθμό αναπαράγουν την ιστορία του σχίσματος εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας τη δεκαετία του 1990, ενός σχίσματος, το οποίο είχε εμπνευστεί και υποστηρίξει η τότε βουλγαρική «δημοκρατική εξουσία», επίσης στενώς συνδεδεμένη με τις ΗΠΑ.
Για να θεραπευθεί το σχίσμα συγκλήθηκε το 1998 στη Σόφια Πανορθόδοξη Σύνοδος, όπου ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος ανέλαβε εργολάβος των κυβενώντων, επιμένοντας στην παραίτηση του αοιδίμου Πατριάρχη Μαξίμου, προκειμένου να καταλάβει τη θέση του ο σχισματικός μητροπολίτης Νευροκοπίου Ποιμήν.
Ωστόσο, οι Βούλγαροι ιεράρχες αντιστάθηκαν σε αυτόν σθεναρώς και ανενδότως, ώστε οι εκπρόσωποι τών κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών αποφάσισαν την επιβεβαίωση της κανονικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Βουλγαρίας και του νομίμως εκλεγέντος Προκαθημένου αυτής Πατριάρχη Μαξίμου.[2]
Να υπενθυμίσω ότι μετά την ανάληψη της εξουσίας στην Ουκρανία από την ευρωατλαντική πτέρυγα (2014), η κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία (ΟΟΕ) υπέστη απηνείς διώξεις, τόσο με την υιοθέτηση νόμων, που επιβάλλουν διακρίσεις, όσο και με την απόλυτη αυθαιρεσία των νεοναζιστικών και των σχισματικών ομάδων. Ιερείς και λαϊκοί ξυλοκοπούνται (και ενίοτε δολοφονούνται!), ναοί και ιερές μονές βεβηλώνονται και καταστρέφονται και η εκκλησιαστική περιουσία λεηλατείται.


