Η Παναγία μας τους ονομάζει εχθρούς, οι Οικουμενιστές «φίλους και Αγιωτάτους»!!!

Είναι πράγματι απίστευτο πόσο έχουμε σήμερα απομακρυνθεί από την διδασκαλία της Εκκλησίας και πράττουμε κυριολεκτικά τα ακριβώς αντίθετα από ό,τι Αυτή φρονεί. Η Παναγία ονόμασε τον Πάπα και τους λατινόφρονες «ορθόδοξους» εχθρούς του Χριστού, οι σημερινοί όμως ταγοί τους ονομάζουν φίλους και εργάτες του Ευαγγελίου, όπως π.χ. Ο πατρ. Ιεροσολύμων Θεόφιλος: «Στο πνεύμα του ομώνυμου φίλου μου, του αείμνηστου Πάπα Φραγκίσκου»και ο πατρ. Αλεξανδρείας Θεόδωρος: «"Η χαρά μας είναι μεγάλη δια την εκλογή του Διαδόχου του Πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου, Αγιωτάτου Παπα Ρώμης κ.κ. Λέοντος τον ΙΔ!»

Οἱ ἐχθροί μου καί οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου πλησίασαν

Τῇ 22α Σεπτεμβρίου μνήμη τῶν ἁγίων εἴκοσιν ἓξ ὁσιομαρτύρων Ζωγραφιτῶν, τῶν ἐλεγξάντων τοὺς Λατινόφρονας Μιχαὴλ τὸν βασιλέα Παλαιολόγον Η' καὶ τὸν Πατριάρχην Ἰωάννην τὸν Βέκκον

                

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἐμφανίσεις καὶ θαύματα τῆς Παναγίας», Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου

Οἱ Ζωγραφίτες Ὁσιομάρτυρες

Ἐπειδὴ τὸ Ἅγιον Ὅρος ἀποτελοῦσε ἀνέκαθεν τὸ προπύργιο καὶ τὸ στήριγμα τῆς Ὀρθοδοξίας στὴν Ἀνατολή, οἱ Λατίνοι (παπικοὶ) θέλησαν νὰ τὸ καταστρέψουν καὶ νὰ ἐγκαθιδρύσουν καὶ σ΄ αὐτὸ τὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα. Μπῆκαν λοιπὸν τὸ 1280 στὸ Ὅρος μὲ στρατιωτικὴ δύναμη, κι ἐπιδόθηκαν στὸ ἔργο τους ἄλλοτε μὲ ὑποσχέσεις καὶ χρήματα, κι ἄλλοτε μὲ ἀπειλές, βιαιότητες καὶ... μαρτύρια. Μερικοὶ δειλοὶ ὑπέκυψαν. Οἱ περισσότεροι ὅμως μοναχοὶ ἀρνήθηκαν τὴν ἐξουσία τοῦ Πάπα ὡς τοποτηρητοῦ τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ τὰ σαθρά του δόγματα, γι΄ αὐτὸ ἐπισφράγισαν μὲ τὸ αἷμα τὴν ὁμολογία τους. Σ΄ αὐτὴ τους τὴν προσπάθεια οἱ Λατίνοι εἶχαν δυστυχῶς συνεργοὺς τὸν αὐτοκράτορα Μιχαὴλ Παλαιολόγο καὶ τὸν πατριάρχη Ἰωάννη Βέκκο.

Ἀφοῦ ἔκαναν ὅ,τι ἔκαναν στὶς ἄλλες μονές, πέρασαν τελευταία κι ἀπὸ τὴ μονὴ τοῦ Ζωγράφου. Ἐκείνη τὴν περίοδο ἀσκήτευε κοντὰ στὸ μοναστήρι ἕνας μοναχός, ποὺ εἶχε τὴ συνήθεια νὰ διαβάζει πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα τοὺς Χαιρετισμοὺς τῆς Θεοτόκου μπροστὰ στὴν εἰκόνα της.

Κάποια μέρα, ἐνῶ στὰ χείλη τοῦ γέροντα ἠχοῦσε ὁ ἀρχαγγελικὸς ἀσπασμός, ἀκούει ξαφνικὰ ἀπὸ τὴν ἁγία εἰκόνα τὴ φράση: «Χαῖρε κι ἐσύ, Γέρον τοῦ Θεοῦ!». Ὁ Γέροντας τρόμαξε.

-Μὴ φοβᾶσαι! Συνέχισε ἥσυχα ἡ θεομητορικὴ φωνὴ ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὴν εἰκόνα. Πήγαινε ὅμως γρήγορα στὸ μοναστήρι, καὶ πὲς στὸν ἡγούμενο καὶ στοὺς μοναχοὺς ὅτι οἱ ἐχθροί μου καὶ οἱ ἐχθροί τοῦ Υἱοῦ μου πλησίασαν. Ὅποιος λοιπὸν εἶναι ἀσθενὴς στὸ φρόνημα, ἂς πάει νὰ κρυφτεῖ μέχρι νὰ περάσει ὁ πειρασμός. Ὅσοι ὅμως ἐπιθυμοῦν μαρτυρικὰ στεφάνια, νὰ παραμείνουν στὸ μοναστήρι. Πήγαινε γρήγορα!

Άλλα λένε οι Άγιοι, άλλα οι σύγχρονοι "ποιμένες": αιρετικοί για τους Αγίους οι Λατίνοι, πεφιλημένοι αδελφοί άνευ μετανοίας για τους σημερινούς!

"Οι Λατίνοι, όμως, επαιρόμενοι ότι έχουν ως κορυφή τον Πέτρο και κομπάζοντες, έγιναν αίτιοι βλάβης εναντίον των άλλων και του εαυτού των στην Εκκλησία του Χριστού, με την αποστασία των ορθών δογμάτων".

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: Περί των Λατίνων

AΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

       ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ  (επιλεγμένα αποσπάσματα)

ΚΛΗΡ. […] Αρκετά διδαχθήκαμε, άγιε δέσποτα, και τον λόγο γι’ αυτό· υπολείπεται τώρα να μάθουμε και ποια άραγε αίρεσις αναβλάστησε στην εκκλησία, ύστερα από την Ζ΄ (:εβδόμη) Οικουμενική  Σύνοδο, και ποια φθορά προξένησε και πώς πρέπει να απολογούμαστε στους κυριευομένους από αυτήν την αίρεση.

ΑΡΧ. Και τους προηγουμένους λόγους, αδελφέ, δεν τους είπαμε από τον εαυτό μας, αλλά από όσα είχαμε ακούσει από Αγίους Πατέρες και από αυτούς μερικά, διότι ούτε σκοπό έχουμε να πούμε για όλα, ούτε δύναμη έχουμε ικανή γι’ αυτό· θαρρώντας, όμως, στον Θεό, για να αναπαύσουμε το ζήτημά σας ερχόμαστε να μιλήσουμε και γι’ αυτό το οποίο είναι πάνω από τη δύναμή μας.

               ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Θ΄: ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ

    ΑΡΧ. Ύστερα, λοιπόν, από την έβδομη Σύνοδο δεν έγινε καμία άλλη Οικουμενική εκτός της λεγομένης ογδόης, την οποία και οι Λατίνοι αναφέρουν και τα πρακτικά αυτής της Συνόδου εν μέρει είναι φανερά και παραδεδομένα, στα οποία μπορεί να μάθει κανείς ακριβέστερα και για τον νεωτερισμό των Λατίνων και πώς η Σύνοδος αυτή αναθεμάτισε εκείνους, που τολμούν να πουν, ότι το θείο Πνεύμα εκπορεύεται και εκ του Υιού, και μας παρέδωσε να φυλάγουμε με κάθε τρόπο απαρασάλευτα τα του ιερού συμβόλου.

    Αλλά δεν γνωρίζω πώς οι Λατίνοι τα περιφρόνησαν αυτά. Νομίζω ότι αυτό το έπαθαν από υπερηφάνεια και αλαζονεία, τα οποία προηγουμένως ετάραξαν και εκείνους που πριν ήσαν Άγγελοι και έγινε αυτό πρόξενος αιτίας θανάτου στους αρχηγούς των προγόνων μας. Αυτά, λοιπόν, έγιναν αιτία του σχίσματος στην των Λατίνων εκκλησία, η οποία προηγουμένως μεν δόξαζε και ακολουθούσε καλά το Ιερό Σύμβολο (της Πίστεως) και τις παραδόσεις των Αποστόλων και Πατέρων και ήταν η πρώτη· διότι δεν κρύβουμε την αλήθεια, αλλά ιδιαιτέρως επιθυμούμε πάλι να έχουμε αυτήν πρώτη, εάν μόνον φύλαγε καθαρό και ακηλίδωτο τον χαρακτήρα της ορθοδόξου πίστεως· τώρα, όμως, αφού καταφρόνησαν τα πάντα, ούτε το «Εἴ τις θέλει πρῶτος εἶναι, ἔσται πάντων ἔσχατος(:Αν κανείς θέλει να είναι πρώτος στην τιμή, οφείλει με την ταπείνωσή του προς τους άλλους να γίνει τελευταίος απ’  όλους και υπηρέτης όλων με την άσκηση της αγάπης)» [Μάρκ. 9,35] στοχάζονται, ούτε το «Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν ταπεινωθήσεται (:Όποιος υψώνει μόνος του τον εαυτό του θα ταπεινωθεί)» [Λουκ. 14,11], αλλ’ αυτοί οι πιστοί του Χριστού, αφού πόθησαν και αναζήτησαν τα των Ελλήνων, επειδή θεώρησαν τους εαυτούς τους σοφούς και νόμισαν ότι είναι σοφότεροι από τους άλλους αδελφούς, όπως λέγει ο Παύλος, θεωρώντας τον εαυτό τους σοφό, έπεσαν «πτῶμα χαλεπόν».

Ένα εύλογο και αποδειχτικό για την αίρεση ερώτημα προς τους οικουμενιστές από όσους βαπτίστηκαν ορθόδοξοι: «Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Ένα σίγουρο επάγγελμα σε καιρούς κρίσεως. Γίνε οικουμενιστής Επίσκοπος!

Έτσι κατάντησαν οι Οικουμενιστές τον θεοπρόβλητο θεσμό του Επισκόπου, "τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας" κατά τον Μ. Αθανάσιο! Παλαιότερα Επίσκοπος σήμαινε πατρότητα, πρότυπο, θυσίες, διωγμούς, αγώνες, αγχόνη, βασανιστήρια, αγιότητα. Σήμερα... Αλλά κανείς δεν αντιδράει!

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με σταθερές και υψηλές αποδοχές, και εξασφαλισμένη σύνταξη σε καιρούς κρίσης;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που να σου εξασφαλίζει τιμές, προτομές, βραβεία, οσφυοκαμψίες, υψηλή τηλεθέαση, πολιτική και κοινωνική αναγνώριση;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που άλλα μπορείς να υπόσχεσαι και άλλα να κάνεις χωρίς κίνδυνο απώλειας της εργασίας σου και χωρίς να λογοδοτείς σε κανέναν εκτός της πολιτικής εξουσίας;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα, που θα σου δίνει την δυνατότητα να διώκεις χωρίς να διώκεσαι, να καταδικάζεις, χωρίς να καταδικάζεσαι, να ζητάς τον λόγο, χωρίς να είσαι υπόλογος;

Ψάχνεις ένα επάγγελμα που σου δίνει την δυνατότητα να κλείνεις και να ανοίγεις χώρους (βλ. ναούς) που δεν σου ανήκουν, να ερμηνεύεις ό,τι και όπως θέλεις και να εκφράζεσαι κατά το δοκούν χωρίς ίχνος ντροπής ή απειλή τιμωρίας για την παρερμηνεία  και τον σφετερισμό σου;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με υποτροφίες στο εξωτερικό, διεθνή αναγνώριση και με προοπτικές πανεπιστημιακής καριέρας και τίτλων;

Ψάχνεις ένα σίγουρο επάγγελμα με συνεντεύξεις σε μεγάλα τηλεοπτικά κέντρα, με συναντήσεις με πρέσβεις χωρών, με ταξίδια στο Βατικανό, στην Ελβετία στις Η.Π.Α. και ανά την οικουμένη με παράλληλη παροχή πολυτελούς κατοικίας και αυτοκινήτου;

Τότε επισκέψου τις σχολές οικουμενιστών Επισκόπων, αρχιμανδριτών άνευ μάνδρας και καριεριστών ρασοφόρων.

24 Ιουνίου: Μνήμη αγίου Αθανασίου του Παρίου. Απόσπασμα από το σύγγραμμα του αγίου Αθανασίου για τον άγιο Μάρκο τον Ευγενικό

Ὁ ἅγ. Ἀθανάσιος ὁ Πάριος τιμάει τὸν ἅγ. Μᾶρκο τὸν Εὐγενικό, τὸν ὁποῖο κατηγοροῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς ὡς φανατικό. Ὁ Ἅγιος γιὰ τὸν Πάπα: "μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού" Οἱ Οἰκουμενιστές: "τὸν μακαριώττο καὶ ἁγιώτατο πεφιλημένο ἀδελφό ἡμῶν Πάπα Ρώμης" Κι ὅμως οἱ ἱερεῖς στὴν πλειοψηφία τους ἀκολουθοῦν τοὺς Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀψηφοῦν τὸν Ἅγιο.

ΑΓΙΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΡΙΟΥ

ΕΓΚΩΜΙΟ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΚΟ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΙΚΟ

Άγιος Μάρκος ο Ομολογητής

      […]Πήγε εκεί, στη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας, ο γενναίος, μεταφέροντας ο ίδιος το φρόνημα των Πατέρων του και τη σοφία του αποστόλου Παύλου. Και λέω του αποστόλου Παύλου, γιατί στ’ αλήθεια βρίσκω μεγάλη ομοιότητα με εκείνον, σ’ αυτόν τον εύστροφο και συνετότατο άγιο.

      Καθόταν εκεί σοβαρός και σπουδαίος, στον υψηλό και επαρμένο του θρόνο ο δήθεν διάδοχος του Πέτρου, μάλλον με τρόπο κατά τον οποίο ονομάζεται διάδοχος στο φως το σκοτάδι κι η αρρώστια διάδοχος της υγείας κι η παρανομία διάδοχος της λογικής, κατά τον μεγάλο θεολόγο Γρηγόριο. Και γύρω απ’ αυτόν βρίσκονταν οι δικοί του καρδινάλιοι κι οι πιο έγκριτοι από τους επισκόπους του. Κι ο Πάπας [κατά τη Σύνοδο Φεράρας-Φλωρεντίας Πάπας ήταν ο Ευγένιος ο Δ΄]σκεφτόταν να τον αφήσει όρθιο τον Μάρκο τον επίσκοπο Εφέσου, ως δήθεν υπεύθυνο, σύμφωνα με την τάξη των κρινόμενων. Αλλά εκείνος ο μέγας νους, έχοντας πίστη στην ελευθερία της συνείδησής του και μη θεωρώντας τον Πάπα ως δικό του κριτή σ’ όλα ή ως επίσκοπο, αλλά βλέποντάς τον όπως ήταν, δηλαδή ως εχθρό της αλήθειας και πολέμιο του Θεού, βλέποντάς αυτόν, είπε: «Εγώ υποφέρω από τα νεφρά μου και τα πόδια και δεν μπορώ να στέκομαι».

     Κι αμέσως κάθισε. Ο Πάπας, λοιπόν, για να τα πούμε με συντομία, ώστε να μην εκτείνουμε περιττά το λόγο, τον κάλεσε να επιλέξει το γρηγορότερο, ένα από τα δύο, ή να υπακούσει στην απόφαση της συνόδου και να δεχτεί και την γενόμενη ένωση ή, αν δεν το κάνει αυτό, να είναι έτοιμος να καθαιρεθεί και να αποκηρυχθεί ως αιρετικός, όπως έπαθαν και όσοι έδειξαν απείθεια στις παλιές Οικουμενικές Συνόδους. Δεν γνωρίζουμε τι απάντησε ο άγιος στο πρώτο. Αλλά αισθανόμαστε ότι θα έδωσε ικανοποιητικές απαντήσεις στα λόγια του Πάπα. Και βέβαια ποιος αμφιβάλλει, ότι ο περίφημος εκείνος επίσκοπος Εφέσου απάντησε και τότε για ποιες αιτίες, ούτε στην βδελυρή απέναντι στον Θεό ληστρική σύνοδό του δεν πείθεται, ούτε την κακώς και παράλογα γενόμενη ψευδοένωσή του δέχεται;

Ὁ μνημονεύων τόν πάπα, γίνεται παπικός (ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ μνημονεύουν τὸν μνημονεύοντα)!

Ὁ Ἅγιος λέει ὅμως ξεκάθαρα καὶ κάτι ἄλλο: Ὄχι μόνο αὐτὸς ποὺ μνημονεύει τὸν Πάπα, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ποὺ μνημονεύουν τὸν μνημονεύοντα τὸν Πάπα εἶναι ἀκοινώνητοι (ὃ γάρ τις κολλᾶται, μετὰ τοῦ κολλωμένου (κολομένου χγ.), ἓν γίνεται·). Καὶ ὅμως: Παρὰ τὶς τόσες ἀποδείξεις ὁ Ο.Τ. καὶ ὅλοι οἱ ὅμοιοί του ἀρνοῦνται νὰ ἀλλάξουν στάση, καταδικάζουν ὡς ἀκραίους ὅσους ἐννόμως ἀγωνίζονται καὶ παράλληλα ἀφήνουν τοὺς Οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι κατὰ τὸν ἅγιο Μᾶρκο ἀθετοῦν τὰ πάντα στὴν Ἐκκλησία, νὰ κάνουν ὅ,τι θέλουν,.

Α.Τ.  

ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΑΠΟ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΟΝ ΕΡΓΩΝ ΑΓΙΟΥ ΜΑΡΚΟΥ ΤΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΥ

Τοῦ κ. Nicoló Ghigi, ὑποψ. διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá, Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia

  Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς μελέτης μας ἐπὶ τῶν ἔργων τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ κατὰ τῆς ψευδο-συνόδου τῆς Φλωρεντίας, εἴχαμε τὴν εὐκαιρία νὰ ἐξετάσωμε ἐπιμελῶς τὸ χειρόγραφο ὑπ’ ἀριθμὸν 256 τῆς ἐν Μονάχῳ Ἐθνικῆς Βιβλιοθήκης τῆς Βαυαρίας. Ὁ κῶδιξ αὐτὸς ἀντεγράφη γύρω στὸ 1445 ἀπὸ τέσσερις γραφεῖς εὑρισκομένους πολὺ κοντὰ στὸν Ἅγιο Μᾶρκο, μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦταν καὶ ὁ τότε διάκονος καὶ ἱερομνήμων τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας Θεόδωρος Ἀγαλλιανός (ὁ μετέπειτα ἐπίσκοπος Μηδείας Θεοφάνης) [1], καὶ παραδίδει ἔργα ἐξαιρετικῶς πολύτιμα, ὅπως ἐπιστολὰς τοῦ ἁγίου Μάρκου πρὸς τοὺς φίλους του, προτρέποντάς τους νὰ μὴ μνημονεύουν ὅσους ἀποδέχθηκαν τὴν ἕνωσι μετὰ τῶν Λατίνων, ἢ τὸ πρωτότυπο τοῦ Ἀντιρρητικοῦ κατὰ τοῦ ὅρου τῆς Συνόδου τῆς Φλωρεντίας, γραμμένο ἀπὸ τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἁγίου Μάρκου, Ἰωάννη Εὐγενικό.

  Μεταξὺ τῶν ἐλασσόνων κειμένων ποὺ συν­οδεύουν αὐτὴν τὴν πολυτιμότατη συλλογή, συναντήσαμε αὐτὴν τὴν σύντομη προτροπὴ σχετικὰ μὲ τὶς σοβαρὲς πνευματικὲς συνέπειες τῆς λειτουργικῆς μνημόνευσης τοῦ πάπα.

Πίσω από την μάσκα «αγάπης» που καλύπτει κάθε Οικουμενιστή αρχιερέα κρύβεται το αληθινό πρόσωπο μίας στυγνής αυθαιρεσίας και του διωγμού όσων αρνούνται να υποταχτούν στην αίρεση και στο σκάνδαλο!

Φαίνεται να το έχει μέσα της η Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας  να διώκει κάθε ορθόδοξο πιστό και να σκανδαλίζει το ποίμνιο, αρχίζοντας από τον Στυλιανό που εδίωξε και αφόρισε τον μακαριστό Ν. Σωτηρόπουλο έως σήμερα. Ξέρει ποιους στέλνει ο πατρ. Βαρθολομαίος στην πλούσια (ο νοών νοήτω) αυτή Αρχιεπισκοπή.

Δικάζεται σήμερα Ιερομόναχος στην Αυστραλία που έγινε αποδεκτός στη ROCOR Αμερικής.

        

Το «ποιμαντικό έργο» του Μακαρίου Αυστραλίας και του βοηθού επισκόπου Κερασούντος Χριστόφορου.

«Οι κληρικοί στην Αυστραλία προτιμούν την καθαίρεση παρά τον Μακάριο.

Έφυγε για την Αμερική και ο Ιερομόναχος Παΐσιος από την Μονή του αγίου Γεωργίου στο Σύδνευ. Ο π. Παΐσιος προσπάθσε προ μηνών να μεταγραφεί μαζί με τον Γέροντά του Ιερώνυμο, τον ηγούμενο της Μονής, καθότι κατασκανδαλίστηκαν από την συμπεριφορά του Μακαρίου. Ο Μακάριος ανάγκασε τον Παΐσιο να γυρίσει πίσω και τον κράτησε παρά την θέλησή του στο Σύδνευ. Ο Παΐσιος έκανε αίτηση προσάρτησης στον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιο των Ρώσσων στην Αυστραλία. Ο Μακάριος αγνόησε (κατά την οργανωμένη του αντικανονική τακτική) την κανονική αίτηση απολυτηρίου του Γεωργίου. Ο Γεώργιος έστειλε μετά από καιρό υπενθύμιση. Πάλι τον αγνόησαν. Τότε ο Παΐσιος έγινε κανονικά αποδεκτός από την ROCOR της Αμερικής, στις 2/2/2026. Στις 7/2/26 τον θυμήθηκε ο Μακάριος και είπε να τον βγάλει και αυτόν από την μέση. 

Κοιτάχτε τώρα το παράδοξο. Ο Παΐσιος απευθύνθηκε κανονικά στην Εκκλησία της ROCOR. Ο Μακάριος αντικανονικά αγνόησε το κανονικό αίτημα. Οι Ρώσσοι τον προσέλαβαν και του έδωσαν κανονικό πιστοποιητικό αποδοχής, και ο Μακάριος τώρα θα τον καθαιρέσει και αυτόν αντικανονικά. Δηλαδή, όταν δεν τα βρίσκουν οι γονείς, πυροβολούμε τα αθώα παιδιά. Μάνα να σου πετύχει… μακαρία η οδός…!»

Ο λαός μαζί με τον κλήρο «μαρτυρεῖ, κρίνει, διακρίνει, ἐγκρίνει καί ἀποδέχεται, ἤ κατακρίνει καί ἀπορρίπτει τήν διδασκαλίαν καί τάς πράξεις τῆς ἱεραρχίας»

Αυτό κατήργησαν οι Οικουμενιστές μιμούμενοι τον Παπισμό στην Εκκλησία και έχουν φέρει τα πάνω κάτω. Πόσο ψεύδονται και καταργούν την Εκκλησία αυτοί που απαιτούν από το ποίμνιο να σιωπήσει και να κάνει αδιάκριτα υπακοή!

Ὃσον ἀφορᾶ τήν διοίκησιν καί τήν διδασκαλίαν, ἡ συμμετοχή τοῦ λαοῦ εἶναι θεμελιώδης ~ Άρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

                      

Ὃσον ἀφορᾶ δέ εἰς τήν διοίκησιν καί τήν διδασκαλίαν, ἡ συμμετοχή τοῦ λαοῦ εἶναι θεμελιώδης, ἐφ ̓ ὅσον οὗτος, χαρισματούχος ὤν καί διδακτός Θεοῦ, ἀποτελεῖ μετά τοῦ κλήρου τήν ἀγρυπνοῦσαν συνείδησιν τῆς Ἐκκλησίας,

...ἥτις μαρτυρεῖ, κρίνει, διακρίνει, ἐγκρίνει καί ἀποδέχεται, ἤ κατακρίνει καί ἀπορρίπτει τήν διδασκαλίαν καί τάς πράξεις τῆς ἱεραρχίας, ὡς ἀπεφάνθησαν καί οἱ Πατριάρχαι τῆς Ἀνατολῆς ἐν τῇ Ἐγκυκλίῳ αὐτῶν τῆς 6ης Μαΐου 1848».

~ Άρχιμ. Γεωργίου Καψάνη

''Η ποιμαντική διακονία κατά τούς ἱερούς Κανόνας''

(Πειραιεύς 1976, σ. 110-112.)

https://pneumatoskoinwnia.blogspot.com

Ο αντιπαπικός αντιοικουμενιστικός αγώνας του π. Κων/νου Παλαιολογόπουλου

«Διὰ τὸν παπισμὸν τόσος δογματικὸς μινιμαλισμός! Τόση ἀθώωσις!»

 

Ἕνα μικρὸ ἀφιέρωμα στὸν ἀντιπαπικὸ καὶ ἀντι-Οἰκουμενιστῆ ἀείμνηστο ἀρχιμανδρίτη π. Κωνσταντῖνο Παλαιολογόπουλο, γιὰ τὸν ὁποῖο ἀξιόπιστα μαρτυρήθηκε ὑπὸ πολλῶν μαρτύρων μυροβλησία ἀπὸ τὸ ἱερὸ σκήνωμά του!

Παραθέτουμε κάποιες ἐπιστολὲς καὶ ἀγωνιστικὰ ἄρθρα τοῦ ἀείμνηστου παπα-Κώστα κατὰ τῶν Παπιστῶν καὶ Οἰκουμενιστῶν

                                    

Ἡ πρώτη ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 3 Μαρτίου 2006 (τὴν ὁποία ὁ παπα-Κώστας -ὅπως καὶ τὶς ἄλλες ἐπιστολές- μοῦ παρέδωσε νὰ δακτυλογραφήσω) ἐστάλη πρὸς τοὺς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν παράκληση ὅπως παρέμβουν καὶ ἀποτρέψουν τὴν παράδοση ἐκκλησιαστικοῦ χώρου ἢ ὀρθόδοξου ναοῦ εἰς παπικούς. Ἡ ἐπιστολὴ ἐστάλη μετὰ τὴν Σύναξη ἱερέων τῆς Ἱ. Μητρ. Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας, τὴν ὁποίαν συνεκάλεσε ὁ κ. Ἀμβρόσιος μὲ μοναδικὸ θέμα τὴν συζήτηση γιὰ μιὰ τέτοια παραχώρηση.

Ἡ δεύτερη ἐπιστολὴ ἐπιστολὴ μὲ ἡμερομηνία 25 Φεβρουαρίου 2006 ἐστάλη στοὺς ἱερεῖς τοῦ Αἰγίου.

Έβαλε φράγμα στους Παπικούς ο Θεός τον Άγιο Σπυρίδωνα. Οι Οικουμενιστές όμως το απέρριψαν!

Άλλα διδάσκουν οι Άγιοι, άλλα πράττουν και διδάσκουν οι Οκουμενιστές

– Γέροντα, μπορεί ο άγιος Σπυρίδων να ζήτησε από τον Θεό να μείνει άφθαρτο το Λείψανό Του;

– Όχι, πώς μπορεί να γίνη αυτό; Οι Άγιοι δεν ζητούν τέτοια πράγματα…

Ο Θεός οικονόμησε να μείνη άφθαρτο το Λείψανο, για να βοηθιούνται οι άνθρωποι.

Και βλέπετε πως τα έχει οικονομήσει ο Θεός!

Επειδή η Κέρκυρα, η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία, και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό…

έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο!

(Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄, Περί Προσευχής, εκδ. Ιερόν Ησυχαστήριον «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σελ. 110)

Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία

 

Πόσο τραγικό είναι να διδάσκεις το ορθό και παράλληλα δια των πράξεων σου να το αρνείσαι!

Π. Παύλε, λέτε το του Παύλου: «Αλλά και εάν ημείς ή άγγελος εξ’ ουρανού ευαγγελίζηται υμίν παρ’ ό ευηγγελισάμεθα υμίν ανάθεμα έστω», (Γλ. 1,8) και παράλληλα εσείς και ο μητροπολίτης σας συλλειτουργείτε και κοινωνείτε αποκαλώντας «ορθοτομούντες» τον λόγο του Θεού αυτούς που ο Παύλος αναθεματίζει. Δεν σας φοβίζει το ψέμα μπροστά στο φοβερό βήμα του Θεού; Εκτός αν για εσάς οι Οκουμενιστές ευαγγελίζουν σύμφωνα με τον Παύλο!!!

Ο προσωπικός μας αγώνας για τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου καταργεί το χρέος μας να ελέγχουμε την αίρεση και να αγωνιζόμαστε για την καταπολέμησή της;

 

Ο προσωπικός μας αγώνας για τη νέκρωση του παλαιού ανθρώπου καταργεί το χρέος μας να ελέγχουμε την αίρεση και να αγωνιζόμαστε για την καταπολέμησή της;

Εν Κυθήροις τη 27η Μαΐου 2025

   Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως -Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

   Θεωρήσαμε χρέος μας να αναδημοσιεύσουμε στην παρούσα χρονική συγκυρία παλαιότερη ανακοίνωσή μας με τον παραπάνω τίτλο (και με ημερομηνία 21.8.2024), με αφορμή πρόσφατη δημοσίευση υψηλόβαθμου κληρικού. Την αναδημοσιεύουμε παρά κάτω με μικρές προσθήκες και τροποποιήσεις.     

***

    Πριν από ένα μήνα περίπου, γύρω στα μέσα Ιουλίου ε.ε. (2024), η αγία μας Εκκλησία εόρτασε τη  μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Δ΄  Οικουμενική Σύνοδο, προβάλλοντας αυτούς ως πρότυπα προς μίμηση τόσο για την αγία και ενάρετη ζωή τους, όσον επίσης και για τους αντιαιρετικούς των αγώνες κατά της αιρέσεως του Μονοφυσιτισμού. Μετά από μερικές ημέρες, την δευτέρα Κυριακή του Οκτωβρίου, θα εορτάσει, συν Θεώ, τη μνήμη των αγίων και θεοφόρων Πατέρων που συγκρότησαν την Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο, προβάλλοντας αυτούς για τους ίδιους ως άνω λόγους, ως πρότυπα προς μίμηση. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι παρόμοιες εορτές έχει καθιερώσει η Εκκλησία μας εκτός από τις δύο παραπάνω και άλλες δύο φορές, (σε ημέρες Κυριακών),  κατά την διάρκεια του εκκλησιαστικού έτους, θέλοντας έτσι, μέσω των επανειλημμένων αυτών εορτών,  να επιστήσει την προσοχή προ του κινδύνου της αιρέσεως, η οποία από μόνη της έχει την δύναμη να οδηγήσει τον άνθρωπο στην απώλεια.

    Ωστόσο σήμερα στην εποχή μας, εποχή γενικής αποστασίας και θρησκευτικού συγκρητισμού, οι αντιαιρετικοί αγώνες των αγίων Πατέρων μας κατανοούνται και ερμηνεύονται δυστυχώς με ένα τρόπο διαφορετικό, μ’ ένα τρόπο ξένο προς την παράδοση της Εκκλησίας μας. Καλλιεργείται σήμερα από κάποιους θεολογικούς κύκλους, ακόμη και από Επισκόπους, η ιδέα και η αντίληψη ότι οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας αγωνίστηκαν εναντίον των αιρετικών επειδή ακριβώς ήταν άγιοι. Είχαν φθάσει σε μεγάλα μέτρα αρετής και αγιότητος και είχαν βιώσει τα δόγματα της πίστεως και ως εκ τούτου αυτοί και μόνοι ήταν άξιοι και ικανοί να διεξάγουν αντιαιρετικούς αγώνες. Εμείς σήμερα, ως αμαρτωλοί και εμπαθείς, μη έχοντες τα μέτρα της αγιότητός των, δεν είμαστε οι αρμόδιοι να ασκήσουμε έλεγχο προς την αίρεση και τους αιρετικούς, αλλά οφείλουμε να στρέψουμε την προσοχή μας προς τους εαυτούς μας. Να προσπαθούμε συνεχώς να βρισκόμαστε εν μετανοία, με σκοπό την  κάθαρση της ψυχής μας από τα πάθη. 

Χαίρεται που θα συνεργαστούν για την διάδοση του Ευαγγελίου. Και οι Ορθόδοξοι… κάνουν οικονομία!!!

 

Ευχές Πατριάρχου Αλεξανδρείας για την εκλογή του νέου Πάπα Ρώμης

 Την χαρά του εξέφρασε η Α.Θ.Μ. ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος ο Β' για την εκλογή του νέου Πάπα Ρώμης κ.κ Λέοντα του ΙΔ'

"Η χαρά μας είναι μεγάλη δια την εκλογή του Διαδόχου του Πρωτοκορυφαίου Αποστόλου Πέτρου, Αγιωτάτου Παπα Ρώμης κ.κ. Λέοντος τον ΙΔ!

Απο την Μεγάλη πόλη της Αλεξάνδρειας, την είσοδο της Αφρικανικής ηπείρου από καρδιάς συγχαίρομεν την Α.Α. για την εκλογήν του και ευχόμεθα εν αγάπη Χριστού πολυχρόνιο και ευδόκιμον διακονίαν προς δόξαν Θεού!

Προσβλέπουμε δε γόνιμο συνεργασία του παλαιφάτου και Ιεραποστολικού Πατριαρχείου μας μετα του Βατικανού για την προώθηση των πανανθρώπινων αξιών του Αγίου Ευαγγελίου.

Ιδιαιτέρως δε μας ενθαρρύνει η μεγάλη του αγάπη για το Ιεραποστολικό έργο, το οποίο επί σειρά ετών υπηρέτησε στην χώρα του Περού.

Πηγή

Οι Οικουμενιστές ξαναγράφουν την ιστορία διαχωρίζοντας εαυτούς από τους Αγίους!

Βαρθολομαίος: Δεν υπήρξε σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πιστεύει ότι ο διαχωρισμός μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών θα εκλείψει τα επόμενα χρόνια.

Στις 12 Μαρτίου 2025, κατά τη διάρκεια συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη με τον Ελληνοκαθολικό Μελκίτη Πατριάρχη Γρηγόριο Γ’, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος μίλησε για την θεωρία ότι δεν υπήρχε πραγματικό σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054, γράφει το catholicnewsagency.

Μάλλον, είπε, «υπήρχαν εντάσεις που ενισχύθηκαν με την πάροδο του χρόνου». Ωστόσο, όπως τόνισε ο κ. Βαρθολομαίος, αυτές οι εντάσεις «δεν είναι ανυπέρβλητες».

Ο Γρηγόριος Γ’ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με ομάδα προσκυνητών που συμμετείχαν στο προσκύνημα της Γερμανικής Εταιρείας των Αγίων Τόπων. Αφορμή για το προσκύνημα ήταν η 1700η επέτειος της Συνόδου της Νίκαιας, που έγινε το 325.

Ἡ «ἑνότητα» τῶν Οἰκουμενιστῶν δὲν εἶναι ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μία ἀπὸ τὶς πιὸ γνωστὲς διαστροφὲς καὶ παραχαράξεις τῶν Οἰκουμενιστῶν σὲ βάρος τῆς Μίας Ἀληθείας εἶναι τὸ μήνυμα τους γιὰ ἐκκλησιαστικὴ ἑνότητα. Τὸ μήνυμα τους αὐτὸ ἐκφράζεται συνήθως μὲ τὴν ἀποκομμένη ἀπὸ τὸ συνολικὸ κείμενο καὶ νόημα εὐαγγελικὴ ἔκφραση «ἵνα ἓν ὦσιν» καὶ ἐπανέρχεται δριμύτερο στὴν ἐπιθυμία κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μὲ τοὺς ἀμετανόητους παντὸς εἴδους αἱρετικούς, χρησιμοποιώντας μάλιστα ὡς παράδειγμα καὶ ἀφορμὴ τὴν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Φυσικὰ ἀποσιωποῦν ὅτι ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ καταδίκασε ὅσους αἱρετικούς, Ἀρειανοὺς καὶ ἄλλους, δὲν μετανόησαν καὶ φυσικὰ δὲν ἐόρτασαν μαζί τους Πάσχα, ὅπως θέλουν οἱ σημερινοί, ἀκόμα κι ἂν ἡ ἡμερομηνία ἦταν κοινή. Διότι ἡ ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ δὲν ἔχει καμία σχέση μὲ τὴν Πίστη, πάνω στὴν ὁποία (καὶ μόνο σ' αὐτή) στηρίζεται ἡ ἑνότητα. Ἀκόμα κι ἂν οἱ Παπικοὶ καὶ οἱ Προτεστάντες ἀλλάξουν τὴν ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ὅσο δὲν ἀλλάζουν τὶς πλάνες τους παραμένουν αἱρετικοὶ καὶ μὴ ἐκκλησία. Οἱ Οἰκουμενιστὲς ξέρουν ὅμως τί κάνουν.

Διαφημίζοντας καὶ προσφέροντας τὴν πολυπόθητη γιὰ τὸν μεταμοντέρνο, παθολογικὰ ἀνασφαλὴ καὶ κατακερματισμένο σὲ πάμπολλες ἀτομικότητες ἄνθρωπο ἑνότητα, ἔχουν καταφέρει νὰ σπρώξουν τὸ ποίμνιο σὲ μία λατρεία καὶ ἄκριτη ὑπέρασπιση της, ἀκόμα κι ἂν τὸ θυσιαζόμενο στὸν βωμό της διακύβευμα εἶναι ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ἀληθείας τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του καὶ φυσικὰ ἀποκρύπτουν ἐπιμελῶς, ὅτι οἱ οἱ πρόγονοί μας δὲν θυσίαζαν ποτὲ τὴν Ἀλήθεια στὸν βωμὸ τῆς ἑνότητας.

Ἂν ἐξετάσει ὅμως κανεὶς τὴν ὅλη αὐτὴ προσπάθεια γιὰ ἑνότητα μὲ τὶς ἄλλες «Ἐκκλησίες» θὰ διαπιστώσει, ὅτι ἡ ἑνότητα τῶν Οἰκουμενιστῶν εἶναι στὴν πραγματικότητα μία παραγωγὴ διχασμοῦ τῶν πιστῶν σὲ ἑνωτικοὺς καὶ σὲ ἀνθενωτικούς. Ἂν καὶ αὐτοὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ μᾶς φαίνονται γνωστοὶ καὶ μᾶς γεννοῦν συνειρμοὺς τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ παρελθόντος, ἔχουν πάρει σήμερα μία νέα ὀντολογία: τὴν γνωστὴ οἰκουμενιστικὴ καὶ ἐσχατολογικὴ χροιά (δὲν ἀναφέρονται δηλ. μόνο στὴν προσπάθεια ἑνότητας μὲ τὸν Παπισμό) περιλαμβάνοντας τὴν ἑνότητα πρώτα μὲ ὅλες τὶς αἱρέσεις καὶ μελλοντικὰ μὲ ὅλες τὶς θρησκεῖες. Δηλαδὴ πρόκειται περὶ μίας μεγίστου πλάνης.

Τὰ αἴτια αὐτῆς τῆς «ἑνωτικῆς» πλάνης εἶναι πολλά. Τὸ κυριώτερο ὅμως —ὡς φυσικὸ ἐπακόλουθο τῆς ἔλλειψης κατήχησης ἀπὸ τοὺς ποιμένες— εἶναι ἡ ἄγνοια τῶν πιστῶν ὡς πρὸς τὴν φύση καὶ τὴν σημασία τῆς ἑνότητας στὴν Ἐκκλησία.

Ἑνότητα γιὰ τὴν Ἐκκλησία (βλ. καὶ Κωνσταντῖνο Μουρατίδη, «Ἡ οὐσία καὶ τὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας», σελ. 180-182) σημαίνει πρῶτον τὴν παραδοχὴ ἀπὸ ὅλα τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας —ἄνευ ἐξαιρέσεως— τῶν δογματικῶν ἀληθειῶν, ποὺ μᾶς ἀπεκάλυψε ὁ Χριστός, κήρυξαν οἱ Ἀπόστολοι καὶ διατύπωσαν καὶ ἑρμήνευσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι μὲ τοὺς ἀνάλογους ὅρους.

Οι οικουμενιστές υπέταξαν την Εκκλησία στα σχέδια των πολιτικών με ανυπολόγιστες συνέπειες.

Η απαγόρευση της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας αποτελεί απειλή για την ασφάλεια της χώρας

 Ο Εσθονός βουλευτής Mart Helme θεωρεί το ζήτημα της διακοπής των δεσμών με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία ως θεμελιώδες για τον ρωσόφωνο πληθυσμό της Εσθονίας.

Στις 19 Φεβρουαρίου 2025, στο Riigikogu Info Hour, ο Εσθονός βουλευτής Mart Helme δήλωσε ότι οι τροποποιήσεις στον Νόμο Περί Εκκλησιών, που προβλέπουν τη διακοπή των δεσμών μεταξύ του Πατριαρχείου Μόσχας και της Εσθονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποτελούν άμεση απειλή για την ασφάλεια της Εσθονίας, αναφέρθηκε από το Uute Uudiste.

Ο Mart Helme επέστησε την προσοχή της πρωθυπουργού Kristen Michal στο πώς εξελίσσονται τα γεγονότα γύρω από το μοναστήρι Kuremäe.

Ο βουλευτής Helme μίλησε στη συγκέντρωση: «Οι καημένες μοναχές – είναι εξαιρετικά αγενές που ο Πρόεδρος του Riigikogu δεν βρήκε πέντε λεπτά για να τις υποδεχθεί και να επιστήσει την προσοχή στο θέμα της ασφάλειας».

Ἡ ἀποστολικὴ περικοπὴ τῆς Κυριακῆς μετὰ τῶν Φώτων ὡς τρανὴ ἀπόδειξη τῆς παναιρέσεως τῶν Οἰκουμενιστῶν καὶ τῆς τεράστιας εὐθύνης, ὅσων συμβαδίζουν μ’ αὐτούς.

                            

Τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Ὁ σημερινὸς Ἀπόστολος ἀποτελεῖ τρανταχτὴ ἀπόδειξη καὶ κόλαφο κατὰ τῆς αἱρετικῆς διδασκαλίας καὶ πρακτικῆς τῶν Οἰκουμενιστῶν, ἀλλὰ καὶ ὅσων γιὰ λόγους συμφέροντος ἢ δειλίας εἴτε τοὺς σιγοντάρουν εἴτε μὲ ψευδοκηρύγματα ἐμποδίζουν τὸν ἁγιοπατερικὸ τρόπο ἀντιμετώπισής τους. Στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ χωρίο βρίσκουμε τὴν ἀποδόμηση κεντρικῶν σημείων τῆς οἰκουμενικῆς διδασκαλίας καὶ τὴν ἀπόδειξή τους ὡς αἵρεση. Μία ἀποδόμηση ποὺ δὲν ἔρχεται ἀπὸ κάποιον ἀσήμαντο λαϊκὸ ἢ ἐπαγγελματία θεολόγο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν μέγα Ἱεράρχη τῆς Ἐκκλησίας ἅγιον Ἰωάννη Χρυσόστομο.

Διαβάζουμε στὸ αὐριανὸ ἀποστολικὸ χωρίο καὶ τὴν ἑρμηνεία του (ἐδῶ): "Καὶ καλῶς εἶπε «ἕνα πνεῦμα» γιὰ νὰ δείξει ὅτι στὸ ἕνα σῶμα, ἕνα πνεῦμα θὰ ὑπάρχει, ἢ ὅτι εἶναι μὲν δυνατὸν νὰ ὑπάρχει ἕνα σῶμα, ὄχι ὅμως ἕνα πνεῦμα, ὅπως ἐὰν κάποιος γίνει φίλος αἱρετικῶν·".Ὁ Ἅγιος εἶναι σαφέστατος: Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ἕνα πνεῦμα μὲ αὐτὸν ποὺ εἶναι φίλος τῶν αἱρετικῶν (μὲ φιλία ἐννοεῖται ἡ ἀποδοχή τους ὡς Ἐκκλησία καὶ ὄχι ἡ ἀγάπη στὸν ἄνθρωπο), νὰ εἶναι φίλος καὶ ἀδελφὸς τοῦ Πάπα, τῶν Προτεσταντῶν, Πεντηκοστιανῶν κλπ. Καὶ ἀφοῦ δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν δύο πνεύματα σὲ ἕνα σῶμα, ἄρα οἱ φίλοι τῶν αἱρετικῶν, ἂν δὲν μετανοήσουν, δὲν ἀνήκουν στὸ σῶμα, δηλ. στὴν Ἐκκλησία. Αὐτοὶ εἶναι ποὺ εἶναι ἐκτὸς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ὅσοι ἀντιδροῦν καὶ ἀπέχουν τῆς κοινωνίας μὲ αὐτούς, ὅπως ψευδῶς ἰσχυρίζονται οἰκουμενιστὲς καὶ πολλοὶ ὑποτιθέμενοι ἀντιοικουμενιστές.

Ὡς ἐκ τούτου βροντοφωνάζει ὁ Ἀπόστολος καὶ ὁ ἑρμηνευτής του Ἅγιος, ἐπίκαιροι ὅσο ποτέ: "Εἷς Κύριος, μία πίστις, ἓν βάπτισμα... Εἷς Θεὸς καὶ πατὴρ πάντων, ὁ ἐπὶ πάντων, καὶ διὰ πάντων, καὶ ἐν πᾶσιν ἡμῖν... Ἡ δική Του δύναμη διαχύνεται καὶ ἐνεργεῖ διαμέσου ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, σὲ ὁλόκληρο τὸ σῶμα της".

Ἐδῶ εἶναι ἀπόλυτα καὶ σαφέστατα ξεκάθαρο, ὅτι ἡ οἰκουμενιστικὴ διδασκαλία περὶ πολλῶν ὁδῶν σωτηρίας, ποὺ ὁδηγοῦν στὸν Θεό, περὶ πολλῶν ὁδῶν κι ἐκφράσεων τῆς Πίστεως (αἱρετική, μουσουλμανική, ἰουδαϊκή), πολλῶν βαπτισμάτων (χωρὶς τριπλὴ κατάδυση, μὲ ράντισμα, συμβολικά, κλπ.), περὶ Χάριτος τοῦ Θεοῦ και ἐκτὸς Ἐκκλησίας, εἶναι μία διδασκαλία ξένη στὴν Ἐκκλησία καὶ ἄρα αἱρετική. Διότι ἡ Μία Ἀλήθεια βρίσκεται μόνο στὴν Μία Ἐκκλησία. Ἔτσι κατὰ τὸν  ἅγ. Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ κι ὅσοι βρίσκονται μέσα στὴν Μία Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἔχουν ἀπαραίτητα καὶ τὴν Ἀλήθεια. Ἐνῷ αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν τὴν Ἀλήθεια, δὲν εἶναι οὔτε μπορεῖ νὰ βρίσκονται μέσα στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. 

Θέλεις να γνωρίσεις τι σημαίνει οικουμενισμός, αίρεση, εκκοσμίκευση, κατρακύλα, ασυδοσία; Πήγαινε στην Ι. Μητρ. Σουηδίας και ζήτα τον μητρ. Κλεόπα.

Κι όμως κανείς δεν συγκινείται, τίποτα δεν συμβαίνει, οι καταγγελίες μένουν αναπάντητες και άνευ συνεπειών, ενώ όλο και περισσότεροι πιστοί σκανδαλίζονται και η Αλήθεια του Χριστού βάλλεται εκ των έσω. Όλοι φιλοσοφούν  και ασχολούνται με το αν θα γίνει πόλεμος, αν έχει γεννηθεί ο Αντίχριστος, άν θέχει έρθει το σφράγισμα μη κατανοώντας, ότι αν δεν μπορεί κάποιος να αντισταθεί στην αίρεση, πως θα αντισταθεί σε όλα τα παραπάνω;

      

                        «Ο Άφρων»

                        

Χρήστος Τιμούδας

Ό,τι γράφεται παρακάτω, αφορμή έχει την ανοιχτή επιστολή του πατρός Ιωάννη Νικολαϊδη, προς τον Μητροπολίτη Σουηδίας και πάσης Σκανδιναβίας κι. Κλεόπα. Ο π. Ιωάννης, εφημέριος της ενορίας Τα Εισόδια Της Θεοτόκου της πόλης Μπορός της νότιας Σουηδίας, έχει τεθεί σε επ΄αόριστον αργία από τον κ. Μητροπολίτη από τον Φεβρουάριο του 2024 «λόγω ελλείψεως συνεργασίας», έτσι γενικά και αόριστα, έχει υποβάλλει την παραίτηση του και έχει ζητήσει  το απολυτήριο του από την Μητρόπολη επανειλημμένα.                                                                                                             Θα επανέλθουμε στην επιστολή του πατρός Ιωάννη.

ΠΑΤΕΡ ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ                                                                                   

Πρώτα όμως λίγα λόγια για τον π.Ιωάννη. Μετανάστης από την Ελλάδα ήδη από τις αρχές του 60. Εργάτης όλα του τα χρόνια, στα πολλά εργοστάσια που είχε τότε η Σουηδία. Παντρεμένος με την Seja, φιλανδικής καταγωγής, με τρία παιδιά. Έμαθε να αγαπάει την Εκκλησία και τις Θείες Λειτουργίες από μικρός, από τους ευσεβείς γονείς του, όσο ζούσε ακόμα στην Ελλάδα, γι΄αυτό και όταν ήρθε μετανάστης στην Σουηδία και γινόταν Θεία Λειτουργία στην πόλη του, ή στην γειτονική πόλη του Γκέτεμποργκ, αυτός ήταν ο ψάλτης. Όλοι οι παλαιοί και οι σχετικά νέοι Έλληνες μετανάστες της περιοχής γνωρίζουν τον κυρ. Γιάννη τον απλό, τον ψάλτη. Αυτόν τον άνθρωπο συνάντησε ο Μητροπολίτης Κλεόπας το 2014, ο οποίος βλέποντας την πίστη και την αφοσίωση του στην εκκλησία, τον έπεισε να τον χειροτονήσει ιερέα. Έτσι το 2015 ο κυρ. Γιάννης ήδη 68 χρονών και συνταξιούχος, χειροτονείται ΑΜΙΣΘΟΣ ιερέας από τον Μητροπολίτη Κλεόπα. Από τότε Λειτουργούσε ανελλιπώς, όχι μόνο στην ενορία του, αλλά και όπου αλλού τον έστελνε ο Μητροπολίτης. Η πίστη, η απλότητα και η παράδοση, είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον πάτερ Ιωάννη.

Η έπαρσή τους είναι τόσο μεγάλη, ώστε να ζουν στον δικό τους κόσμο μη βλέποντες ούτε τα πλέον ευδιάκριτα...

Έσπειραν παντού τα ζιζάνια της αιρέσεως και του σχίσματος και τώρα προσποιούνται, πως δεν βλέπουν.

Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος: «Δεν είναι διηρημένη η Ορθοδοξία»

Του Θεοδώρου Καλμούκου | Εθνικός Κήρυκας

---

Ο Μητροπολίτης Γέρων Πριγκηποννήσων Δημήτριος, ο οποίος κατά γενική ομολογία τυγχάνει εκ των πλέον κορυφαίων ιεραρχών του σημερινού Φαναρίου, μίλησε στον «Εθνικό Κήρυκα» με αφορμή τον πρόσφατο εορτασμό της εκατονταετηρίδας της Μητρόπολής του. Ο Μητροπολίτης Δημήτριος χαίρει μεγάλης εκτίμησης και αποδοχής από την Ιεραρχία του Οικουμενικού Θρόνου, αλλά και γενικότερα της Εκκλησίας της Ελλάδος και άλλων Εκκλησιών, καθώς επίσης απολαμβάνει της εμπιστοσύνης και τιμής υψηλόβαθμων θεσμικών παραγόντων στην Ελλάδα.

Διετέλεσε Αρχιδιάκονος του μακαριστού Πατριάρχη Δημητρίου του οποίου το πέρασμα από τον Οικουμενικό Θρόνο το χαρακτήρισε ως «πέρασμα εύσπλαχνο, ειρηνικό και ενωτικό».

Στη συνέντευξη αναφερθήκαμε στη συρρίκνωση της Ομογένειας της Κωνσταντινούπολης, αλλά και για τη διαίρεση της Ορθόδοξης ανά τον Κόσμο Εκκλησίας, την οποία αποδίδει στον «εθνοφυλετισμό».

Όταν οι Επίσκοποι σε καιρό αιρέσεως δεν ακολουθούσαν την βασιλική οδό αλλά προσεύχονταν στον Θεό: Καλύτερα να πεθάνω, παρά να λειτουργήσω με τον κάθε ..."Βαρθολομαίο"!!!

ἅγ. Ἀλέξανδρος: "Δέν εἶναι σωστό ἔτσι ἁπλά νά δεχθοῦμε σέ κοινωνία τόν τῆς αἱρέσεως εὑρετήν. Ὁ Θεὸς ἄς μήν ἐπιτρέψει ἡ αἵρεση νά νομι­σθεῖ ὡς εὐσέβεια". Οἱ σημερινοὶ διάδοχοί του: Ναὶ μὲν ο κάθε οἰκουμενιστὴς εἶναι αἱρετικός, ἀλλὰ ἡ εὐσέβεια ἐπιβάλλει νὰ κοινωνεῖς καὶ νὰ συμπροσεύχεσαι μὲ τὸν αἱρετικό.

    

Ἡ ἱστορία τοῦ αὐριανοῦ ἑορταζομένου ἁγίου Ἀλεξάνδρου ἀποκαλύπτει ὅλη τὴν τραγικότητα τοῦ σημερινοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τῆς πονηρᾶς συνοδείας του καὶ ὅσων κοινωνοῦν μαζί του, ὡς τάχα ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ κάνουν, διότι τάχα το ἐπιβάλλει ἡ βασιλική ὁδός, παραβλέποντας τὴν Ἱερή μας Παράδοση, ποὺ διδάσκει τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ κάθε αἱρετικό καὶ τὴν συνοδική του καταδίκη! Σὲ καιροὺς αἱρέσεως ἡ βασιλικὴ ὁδὸς παύει νὰ ἰσχύει. Ἰσχύει μόνο ἡ ὁμολογία καὶ ἡ ὑπεράσπιση τῆς Πίστεως μὲ ὀρθόδοξο ζῆλο καὶ ὄχι μὲ οἰκονομίες, ὅπως π.χ. διδάσκει ὁ π. Πέτρος Χίρς ποὺ ἔχει ὑπογράψει τρεῖς(!) ὁμολογίες Πίστεως στὶς ὁποῖες περιέχεται ἡ ἀπειλὴ διακοπῆς κοινωνίας ἂν οἱ Οἰκουμενιστὲς δὲν μετανοήσουν καὶ δὲν ἔχει τηρήσει καμία.

• Ὁ πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, «ζήλῳ πυρπολούμενος τῷ θείῳ ὡς ἄλλος Ἠλίας νοητῶς, κατέσφαξε διὰ τῆς προσευχῆς ἀοράτως τὸν βλάσφημον Ἄρειον» (γιὰ ὅποιον δὲν γνωρίζει τὸ γεγονός, μπορεῖ νὰ τὸ πληροφορηθεῖ ἀπὸ τὰ κείμενα ποὺ παραθέτουμε στὴ συνέχεια).

• Ὁ πατρ. Βαρθολομαῖος καὶ οἱ ἀκόλουθοί του πυρπολούμενος ζήλῳ κακοδόξῳ ἐναγκαλίζεται, τιμᾶ καὶ “συλλειτουργεῖ” μὲ τοὺς συγχρόνους Ἀρείους καὶ προδρόμους τοῦ Ἀντιχρίστου Πάπες!

• Ὁ πατρ. ἅγιος Ἀλέξανδρος, παρὰ τὴν πίεση πολιτικῶν προσώπων καὶ Ἐπισκόπων, καὶ παρὰ τὴν γραπτὴ ὁμολογία τοῦ Ἀρείου ὅτι πιστεύει Ὀρθόδοξα(!) ἀρνήθηκε τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ Ἀρείου στὸ ναό, παρακαλώντας τὸν Θεὸ νὰ τὸν πάρει ἀπ’ αὐτὴν τὴν ζωή, παρὰ νὰ συλλειτουργήσει μὲ τὸν αἱρετικό.