Το δάσος ως αποκρυφιστικός τόπος “ευεξίας” !

Το δάσος ως αποκρυφιστικός τόπος “ευεξίας” !

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

Αν το πούμε φυσιολατρεία, με την έννοια της αγάπης προς την φύση δεν μετράει. Αν το ονομάσουμε “Shinrin-yoku” τρέχουμε να το …εξασκήσουμε.

Στην Ελλάδα μας την πανέμορφη με τα ψηλά βουνά, τις λίμνες , τα ποτάμια, τους δρυμούς, τα δάση , τις θάλασσες και τις υπόλοιπες ομορφιές, άνθρωποι της υπαίθρου και άνθρωποι της επαρχίας και του χωριού, μάθαμε να θαυμάζουμε, να προστατεύουμε και να απολαμβάνουμε τη φύση.

Από μικροί μάθαμε να δουλεύουμε στη φύση και να αξιοποιούμε για βιοποριστικούς και άλλους λόγους τα αγαθά της, σεβόμενοι την αξία της και μη σπαταλώντας την ομορφιά και τη δύναμη που της έδωσε ο Θεός να μας τρέφει και την ομορφιά της να μας γαληνεύει.

Ποιός δεν δοκίμασε έστω μιά φορά στη ζωή του μιά βόλτα, μιά εξόρμηση, έναν περίπατο στην ηρεμία, την γαλήνη του δάσους ή μιάς ερημικής παραλίας απολαμβάνοντας τους ήχους και τις μυρωδιές τους;

Ποιός δεν ομολόγησε πως μετά από μιά τέτοια εμπειρία δεν χαλάρωσε, δεν ηρέμησαν τα νεύρα, η πίεση της καθημερινότητας, δεν ξεκουράστηκε ψυχοσωματικά;

Αλλά το ξεχάσαμε τα τελευταία χρόνια , όπως ξεχάσαμε και την δυσκολία αυτής της ζωής αλλά συνάμα και την ανείπωτη ομορφιά της ζωής στο χωριό-εξαιρετική ευλογία του Δημιουργού Θεού.

Κι αν λέγαμε τόσον καιρό πριν γιά την εξαιρετική αυτή εμπειρία , ο κόσμος της πόλης, κυρίως, δεν συγκινούνταν και δύσκολα παρακινούνταν για μιά τέτοια “συνάντηση”.

Αν το ονομάσουμε όμως “Shinrin-yoku” θα θεωρηθεί “κουλτουριάρικο” και πολύ ενδιαφέρον κι ας είναι το ίδιο πράγμα αναμεμιγμένο, βέβαια, με δόσεις νεοεποχίτικων πρακτικών.

Ας δούμε , όμως, πιο αναλυτικά τι αληθινά είναι αυτή η ιαπωνικής προέλευσης πρακτική.

Στην ιστοσελίδα pronews.gr (8/9/2026, 13:52) διάβασα σχετικό κείμενο από το οποίο ενδεικτικά επιλέγω τα παρακάτω.

“Shinrin-yoku.
Η ιαπωνική πρακτική που θέλει μόλις 5 λεπτά στη φύση για να μειώσουμε το στρες…σημαίνει forest bathing, δηλαδή περίπου λουτρό στο δάσος…

276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Οι άνθρωποι που αρνούνται τον Θεό,  για να μείνουν τάχα ελεύθεροι, υποτάσσονται στην "θετική ενέργεια", συμβουλεύονται γκουρού, αγοράζουν κρυστάλλους και ρωτούν τα ταρώ.

ΤΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ Η ΕΚΡΗΚΤΙΚΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ ΠΡΟΪΟΝΤΩΝ ΕΣΩΤΕΡΙΣΜΟΥ;

276 Δισεκατομμύρια δολάρια για κρύσταλλα και ταρώ

Ὑπάρχουν ἀριθμοὶ ποὺ δὲν εἶναι ἁπλῶς οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλά πιστοποιητικὰ θανάτου τῆς ψυχῆς. Σύμφωνα μὲ τὴν ἔκθεση τοῦ Business Research Insights (Φεβρουάριος 2026), ἡ παγκόσμια ἀγορὰ ἐσωτερικῶν προϊόντων καὶ ὑπηρεσιῶν — κρύσταλλοι, αἰθέρια ἔλαια, ταρώ, ἐφαρμογὲς διαλογισμοῦ, ἀστρολογικὰ κιτ, «ἐνεργειακὴ θεραπεία» — ἀναμένεται νὰ ἀνέλθει ἀπὸ 193,7 δισεκατομμύρια δολάρια τὸ 2026 στὰ 276,6 δισεκατομμύρια ἕως τὸ 2035, μὲ ἐτήσιο ρυθμὸ ἀνάπτυξης 4,04%. Πίσω ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἐντυπωσιακοὺς ἀριθμοὺς κρύβεται μία ἀνησυχητικὴ ἀλήθεια: ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, χωρὶς πνευματικὲς ρίζες, ἐπιστρέφει ὁλοταχῶς στὸν ἀποκρυφισμό, ντυμένο πλέον μὲ τὸν μανδύα τῆς «εὐεξίας», ὅπως ἔχουμε ἐπισημάνει μὲ πλῆθος ἄρθρων στὴν ἱστοσελίδα τῆς ἐνορίας μας.

Ἡ ἀγορὰ τῆς ψευδαίσθησης

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

ΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΡΙΤΙΚΗ

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΑΓΙΔΑ ΤΟΥ ΟΡΟΥ «ΤΟΞΙΚΟΤΗΤΑ» ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Στὶς μέρες μας ἀκοῦμε συχνὰ νὰ χαρακτηρίζονται κάποιοι συνάνθρωποί μας ὡς «τοξικοί». Ἂν καὶ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ἀκριβὴς περιγραφὴ γιὰ ὅσους μᾶς δυσκολεύουν ἢ μᾶς στενοχωροῦν, κρύβει μία βαθύτερη προβληματικὴ ποὺ ἀκουμπᾶ τὰ ὅρια τῆς μαγείας καὶ τοῦ ἀποκρυφισμοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ δὲν γνωρίζει τὶς θεωρίες τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ σύνδεση αὐτὴ ἴσως φανεῖ ὑπερβολική. Ὅμως ἡ λογικὴ τῆς τοξικότητας βασίζεται στὴν ἰδέα ὅτι ὁ ἄλλος δὲν εἶναι ἁπλῶς δύσκολος στὸν χαρακτήρα, ἀλλὰ ἐκπέμπει μία «ἀρνητικὴ ἐνέργεια» ποὺ μᾶς δηλητηριάζει — μία ἀντίληψη ποὺ ἀναβιώνει παλιὲς προλήψεις ὅπως τὸ «κακὸ μάτι» ἢ τὴ «γρουσουζιά», ντυμένες μὲ σύγχρονο, δῆθεν ἐπιστημονικὸ μανδύα.

Ἡ κρυμμένη μεταφυσικὴ τῶν ψυχολογικῶν σχολῶν

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε πῶς ἐπικράτησε ὁ ὅρος, πρέπει νὰ ἀνατρέξουμε στὶς θεμελιώδεις σχολὲς τῆς σύγχρονης ψυχολογίας. Αὐτὲς παρουσιάζονται συχνὰ ὡς «ἀθῶες» ἐπιστῆμες, καθαρὰ ἐμπειρικές. Ὅμως κουβαλοῦν κοσμοθεωρίες μὲ ἔντονες πνευματικὲς καταβολές.

Ἡ ψυχαναλυτικὴ σχολή, παρὰ τὸν ὑλιστικό της χαρακτήρα, δὲν ἔμεινε ἀνεπηρέαστη καθώς ὁ Φρόυντ ἐνεπλάκη σὲ πειράματα παραψυχολογίας (μεταφορὰ σκέψης), ἐνῶ ὁ Γιουνγκ, μὲ ἀρχέτυπα, συλλογικὸ ἀσυνείδητο καὶ συγχρονικότητα, οἰκοδόμησε μεταφυσικὴ κοσμοθεωρία κοντὰ στὴν ἀλχημεία καὶ τὸν γνωστικισμό. Ἡ Gestalt ἐπηρεάστηκε ἀπὸ τὸν Βουδισμὸ Zen, ἡ ἀνθρωπιστικὴ ψυχολογία (Ρότζερς, Μάσλοου) ἀπὸ ἀνατολικὲς πνευματικότητες (αὐτοπραγμάτωση χωρὶς Θεό, ἐσωτερικὴ θεότητα). Ὁ Γιάλομ, στὴν ὑπαρξιακή του προσέγγιση, θέτει τὸ ἄγχος τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἀνοησία ὡς θεμελιακὲς συνθῆκες χωρὶς μεταφυσικὴ ἀσφάλεια. Ἀκόμα καὶ ἡ γνωσιακὴ-συμπεριφορικὴ θεραπεία, ἡ πιὸ «δυτική», κουβαλᾶ κρυφὴ ἠθικὴ φιλοσοφία —σχεδὸν στωική— ποὺ ἀγνοεῖ τὴν παράδοση τῆς Χάρης.

Ἡ γέννηση καὶ ἡ πολιτικοποίηση τοῦ ὅρου «τοξικότητα»