Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεωτερισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα νεωτερισμοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Ο Καρδινάλιος Carlo Maria Viganò ξεσκεπάζει τον παπισμό

  Στήν παροῦσα ἐπιστολή ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Viganó κάνει κριτική στήν παπική ἐκκλησία ὅσον ἀφορᾶ τίς θεολογικές καινοτομίες πού εἰσήχθησαν ἀπό τήν Β΄ Βατικανή σύνοδο, καί ἰσχύουν ἔκτοτε, οἱ ὁποῖες ἀλλοίωσαν καίρια τά παπικά δόγματα, τήν λειτουργική καί ἐκκλησιαστική ζωή. Μᾶς ἐκπλήττει ὁ ρωμαλέος, ἔντιμος καὶ καθαρὸς λόγος τοῦ παπικοῦ Ἀρχιεπισκόπου (ὁπωσδήποτε αἱρετικοῦ κρινόμενου ἐξ ὀρθοδόξου πλευρᾶς), ὁ ὁποῖος διετέλεσε καὶ Νούντσιος στὶς Η.Π.Α. ἀπὸ τὶς 19/10/2011 ὥς τὶς 12/4/2016, ποὺ σημαίνει ὅτι γνωρίζει καὶ μάλιστα ἐκ τῶν ἔσω τό τί συμβαίνει στό Βατικανό.

Παρ’ ὅλα ταῦτα, μὲ πολὺ λύπη δημοσιεύουμε τὴν ἐπιστολή τοῦ αἱρετικοῦ Ἀρχιεπισκόπου, διότι μία ἀνάλογη ἐπιστολή θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν εἶχε συγγράψει ἕνας Ἱεράρχης τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Ἀποστολικῆς καὶ Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ μάλιστα τῆς Παραδοσιακῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀλλὰ δυστυχῶς οἱ Ἱεράρχες της σιωποῦν καὶ φοβοῦνται τό Φανάρι, τόν Προκαθήμενό του, τό σύστημα ἐξουσίας ὄπισθεν αὐτοῦ, τό ὁποῖο τόν τελευταῖο αἰώνα ἔχει ἐξελιχθῆ σέ Βατικανό τῆς Ἀνατολῆς, καί ὁ Πατριάρχης, πάπας τῆς Ἀνατολῆς, παρουσιάζοντας μάλιστα καί ὅλες ἐκεῖνες τίς πνευματικές ἀλλά καί ἠθικές ἀποκλίσεις πού ἐμφανίζει τό Βατικανό καί ὁ προκαθήμενός του. Νά σημειώσουμε ὅτι κατά τήν παρουσίαση τῆς ἐπιστολῆς θά σχολιάζουμε ταυτόχρονα καί τά ἀντίστοιχα φαινόμενα πού ἐμφανίζονται καί στό Φανάρι, γιὰ νὰ καταδειχθῆ ἡ παράλληλη πορεία Βατικανοῦ καί Φαναρίου, ὥστε νά φανερωθῆ ὁ ξεπεσμός πού ἔχει περιέλθει σήμερα ἡ ἐν λόγῳ Ἐκκλησία. Νά ἐπισημάνουμε ὅτι ἡ ψευδο-σύνοδος τῆς Κρήτης σχεδιάσθηκε καί συγκλήθηκε, ἔχοντας ὡς σημεῖο ἀναφορᾶς της τήν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο καί ἀποσκοποῦσε στούς ἰδίους στόχους καί σκοπούς μέ αὐτήν.

Ἡ ἐνδιαφέρουσα ἐπιστολὴ τοῦ Carlo Maria Viganò πρός τὸν πάπα Λέοντα ἔχει ὡς ἀκολούθως:

«Ἁγιώτατε,

Απίστευτο: Ο αρχιεπ. Κρήτης Ευγένιος φέρει στο επιγονάτιό του μορφή παπικού καρδιναλίου

Για όσους δεν γνωρίζουν: Το επιγονάτιο χρησιμοποιήθηκε στην αρχή για να σκουπίζουν οι Λειτουργοί τα χέρια τους και συμβόλιζε το "λέντιο" με το οποίος ο Χριστός ξέπλυνε τα πόδια των μαθητών του στον Μυστικό Δείπνο. Αργότερα, επειδή μοιάζει με ξίφος και κρέμεται στη θέση του, έλαβε τον συμβολισμό της πνευματικής μάχαιρας και της μάχαιρας του πνεύματος, τον οπλισμό δηλαδή που πρέπει να έχει ο επίσκοπος για να προστατεύει το ποίμνιο που του εμπιστεύθηκε ο Κύριος. Φορώντας το ο ιερουργός λέει: «Περίζωσαι την ρομφαίαν σου επί τον μηρόν σου, Δυνατέ, τη ωραιότητί σου και τω κάλλει σου και έντεινε και κατευοδού και βασίλευε ένεκεν αληθείας και πραότητος και δικαιοσύνης και οδηγήσει σε θαυμαστώς η δεξιά σου. Πάντοτε νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν». Πως λοιπόν μπορεί να δικαιολογηθεί η παρουσίαση ενός καρδιναλίου οάνω στο επιγονάτιο; Τι άλλο δείχνει παρά την οικουμενιστική/φιλενωτική προπαγάνδα "ποιμένων" όπως του Ευγενίου;


Λειτουργικός συμβολισμός ή επικίνδυνη εκκλησιολογική ελαφρότητα

Όταν η «ευγένεια» τραυματίζει το εκκλησιαστικό αισθητήριο

Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η επιλογή να εικονίζεται σε αρχιερατικό επιγονάτιο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου η μορφή Ρωμαιοκαθολικού Καρδιναλίου, έστω και αν αυτό συνδέεται με την παράδοση της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου ή κάποιου άλλου Αγίου της Εκκλησίας μας. Αν κάνουμε λάθος ας μας εξηγήσουν τι συμβολίζει γιατί μας έχουν έλθει από καιρό πολλά παράπονα πιστών που διερωτώνται που στοχεύουν όλα αυτά τα ανοίγματα.

Στην ορθόδοξη λειτουργική παράδοση τα άμφια και τα λειτουργικά σύμβολα δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται για προσωπικές φιλοφρονήσεις ή διπλωματικές κινήσεις, αλλά πρέπει να φέρουν σαφές θεολογικό και εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Για τον λόγο αυτό τέτοιες επιλογές δημιουργούν σύγχυση και σκανδαλισμό σε πολλούς πιστούς, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν ποια είναι τα όρια μεταξύ τιμητικής ευγένειας και λειτουργικής υπερβολής.

Άλλος ένας ιερέας του διαδικτύου με πολλούς νεωτερισμούς και πολλά... λάϊκς.

Ο παπα Μαρτζούχος χτυπά και πάλι… αλά οικουμενιστικά


                        

Δεν μας εκπλήσσει πλέον. Τον μάθαμε. Και αυτόν και τον Κοπανάκη και κάθε έτερο νεωτεριστή – οικουμενιστή. Ενοχλούνται από καθετί παραδοσιακό και συζητάνε οτιδήποτε αντίχριστο φέρνει η νεωτερικότητα και η παγκοσμιοποίηση. Φυσικά τα συζητάνε κυρίως από την πλευρά του μετανεωτερικού ισοπεδωτικού αμοραλισμού. Αυτή τη φορά μίλησε ο παπα Μαρτζούχος για την καύση των νεκρών.[1] Όχι που θα άντεχε να κρατήσει το στόμα του κλειστό!

Με τον γνωστό μαγκίστικο τρόπο του έγραψε ένα κατεβατό ακατάσχετης και εν πολλοίς μπερδεμένης και ακαταλαβίστικης θεολογίστικης φλυαρίας για το θέμα. Για να μας πει τι; Πως είναι αλλού το πρόβλημα και ότι δεν έχει η Εκκλησία θέμα καύσης νεκρών, αλλά μπορούμε να το συζητήσουμε, εφόσον, βεβαίως βεβαίως, περάσαμε στον 21ο αιώνα…

Ο όσιος Παΐσιος έλεγε πως ένα ταγκαλάκι μπορεί να κατατροπώσει όλους τους δικηγόρους της γης. Έτσι και σε αυτό το κείμενό του πολύ κλο κλο και τηγανίτα τίποτε κατά τον αείμνηστο αθλητικογράφο Γεωργίου. Παρόλες μπερδευτικές και συγκεχυμένες, ώστε να οδηγήσει στο εκ των προτέρων εξαχθέν υπό του ιδίου και θεωρηθέν πάλι υπ’ αυτού αληθές συμπέρασμα. Με επίφαση και επίχρωση θεολογικού στοχασμού και ποιμαντικής αγωνίας για τον σύγχρονο άνθρωπο εξάπαντος...

Η ξενομανία μας

Φώτης Κόντογλου

Η ΞΕΝΟΜΑΝΙΑ ΜΑΣ

   Από τα άρθρα που έγραψα τελευταία για την παράδοση και για την εκκλησιαστική μουσική, έ­γινε κάποια αναταραχή στα πνεύματα, όπως κάθε φο­ρά που γράφουνται κάποια παρόμοια πράγματα. Άλλοι δυσαρεστηθήκανε κι άλλοι ευχαριστηθήκανε. 

Δυσαρεστηθήκανε όσοι θέλουνε τους νεωτερισμούς, κινη­μένοι από την μανία να φαίνονται προοδευτικοί και μοντέρνοι. Αυτοί θυμώνουνε σαν ακούνε τέτοια πράγ­ματα που γράφω. «Τί θα πει παράδοση και βυζαντινή μουσική, στην εποχή που βρισκόμαστε; Σκουριασμέ­νες ιδέες! Καθυστερημένα μυαλά!». Κάποιοι μάλιστα με βρίζουνε. Εγώ το έχω πάρει απόφαση. Βέβαια στεναχωριέμαι, που βλέπω ομοεθνείς μας να μην χωνεύουνε τα ελληνικά πράγματα, επειδή η ματαιοδοξία τους είναι πιο δυνατή από την αγάπη που έχουνε για τον τόπο τους, αλλά τί να απαντήσω στις βρισιές τους; «Άφες αυτοίς, Πάτερ, ότι εμίσησάν με δωρεάν».

Η ξενομανία είναι θαρρώ κι αυτή μια αρρώστεια. Αυτοί οι δυστυχισμένοι είναι σαν τα μικρά παιδιά, που τους αρέσει το ξένο ψωμί και το ξένο φαγητό, κι ας είναι το δικό τους καλύτερο. Δεν πας να τους λες πως ξεγελούν τον εαυτό τους και πως θρέφουνται με ψευτιές! Τους φαίνεται πως με τα λόγια σου τους προσβάλλεις, πως τους βγάζεις τα παράσημα του μοντερνισμού, πως τους κατεβάζεις από κει που τους ανέβασε η περηφάνεια τους κι η περιφρόνηση για την δική μας παράδο­ση.

Τη μουσική μας την περιφρονούνε γιατί είναι, κατά τη γνώμη τους, πρωτόγονη, βάρβαρη και παλιωμένη, μ’ έναν λόγο «βλάχικη», ανάξια για ανθρώπους που ζούνε «στην εποχή των μεγάλων κατακτήσεων της επιστήμης». Εμείς, οι αμόρφωτοι κ’ οι καθυστερημέ­νοι, ζαρώνουμε μπροστά σ’ αυτούς τους βαθυστόχα­στους Έλληνες, που πίνουνε το μουσικό νέκταρ της εποχής μας, καμωμένο από λογιών-λογιών βιδάνια, από τις νερουλιασμένες καντάδες και τις βαρκαρόλες (που ακούγονται σε πολλές εκκλησίες όπου λέγονται εκκλησιές ελληνικές κι ορθόδοξες), ως τα ουρλιάσμα­τα των αραπάδων, των Μεξικάνων και τα κακομοιρια­σμένα κι ανούσια τραγούδια των νοτιαμερικάνων. Με τέτοια μουσικά νεροβράσματα κι αποφάγια θέλουνε να θρέφουνται αυτοί οι λεγόμενοι Έλληνες, που κληρονομήσανε τον τόπο που γεννήθηκε ο Τέρπανδρος κι ο Αρίωνας, δηλ. οι αρχαιότερες ρίζες της μουσικής στον κόσμο.

Οι φαντασμένοι που δεν θέλουνε τη βυζαντινή μου­σική, την κατηγορούνε, κοντά στ’ άλλα, γιατί τάχα είναι ένρινη. Τους φταίει η μύτη, μόνο και μόνο επειδή αυτή η μύτη είναι ελληνική. Γιατί, στα γαλλικά τρα­γούδια που τραγουδιούνται με τη μύτη, όχι μοναχά δεν τους πειράζει το ένρινο, αλλά και τους ενθουσιάζει. Εκείνη η μύτη, βλέπεις, είναι γαλλική μύτη! Αλλά, αυτοί οι ξενομανιακοί, ας μάθουνε πως κ’ οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσανε με τη μύτη, όπως γράφει ο Διονύ­σιος ο Αλικαρνασεύς κι άλλοι ιστορικοί. Μα, στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα!

Η βυζαντινή μουσική είναι σε πολλά, συνέχεια της αρχαίας ελληνικής μουσικής που διαδόθηκε στην Α­σία με τον Μέγ’ Αλέξαντρο. Αυτή τη μουσική πήρα­νε οι φυλές της Ανατολής, οι Μικρασιάτες, οι Σύροι, οι Πέρσες, και προ πάντων οι Άραβες, κι απ’ αυτούς την πήρανε οι Τούρκοι, που την παραλλάξανε αναλό­γως τη φυλή τους, και γι’ αυτό κάποιοι προκομμένοι από τους φραγκεμένους Έλληνες τη λένε τούρκικη. Η βυζαντινή μουσική είναι η μουσική που έχει ιερότητα και αγιωσύνη και γι’ αυτό μ’ αυτή μπορεί να προσευχηθεί ο Χριστιανός. Το αίσθημα που νοιώθει όποιος είναι σε θέση να την καταλάβει λέγεται κατά­νυξη. Η βυζαντινή μουσική δίνει τόνο και δυνατόν παλμό στη γλώσσα΄ οι λέξεις μ’ αυτή παίρνουνε την πιο δυνατή έκφρασή τους. Η μουσική αυτή είναι το φυσικό ντύσιμό τους.