Η Eπισκοπή ως κλήση και όχι ως διεκδίκηση. Μια Πατερική και Κανονική προσέγγιση στην υπόθεση Τυχικού και Γρηγορίου

Η ΕΠΙΣΚΟΠΗ ΩΣ ΚΛΗΣΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ

ΜΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΥΧΙΚΟΥ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αντιλήφθηκε την επισκοπή ως δικαίωμα ή προσωπική κατάκτηση. Η επισκοπή είναι κλήση του Θεού μέσα από την Εκκλησία, διακονία, σταυρός και ευθύνη ενώπιον του Χριστού.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Εἴ τις ἐπισκοπῆς ὀρέγεται, καλοῦ ἔργου ἐπιθυμεῖ» (Α΄ Τιμ. 3,1). Οι Πατέρες όμως διευκρινίζουν ότι ο λόγος αυτός δεν αποτελεί άδεια φιλαρχίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος ερμηνεύει ότι ο Απόστολος μιλά για την επιθυμία της διακονίας και της θυσίας και όχι για την επιθυμία εξουσίας, πρωτείων ή δόξας.

Ο ίδιος ο Χρυσόστομος, στο έργο του «Περί Ιερωσύνης», παρουσιάζει την επισκοπή ως φοβερό λειτούργημα, μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος οφείλει να τρέμει και όχι να φιλοδοξεί. Δεν επαινείται εκείνος που αναζητεί θρόνους αλλά εκείνος που αναλαμβάνει υπακοή στην κλήση της Εκκλησίας.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος, στον περίφημο λόγο του «Περί Φυγής», περιγράφει πώς απέφυγε τη χειροτονία επειδή θεωρούσε τον εαυτό του ανεπαρκή για τόσο μεγάλο έργο. Η στάση αυτή έγινε υπόδειγμα για την Ορθόδοξη παράδοση. Ο άγιος δεν παρουσιάζεται ως διεκδικητής επισκοπής αλλά ως άνθρωπος που φοβάται την ευθύνη της.

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία, είναι διοίκηση!

     

Η Εκκλησία χωρίς τον λαό δεν είναι Εκκλησία

Η συζήτηση που άνοιξε γύρω από την αλλαγή του τρόπου εκλογής επισκόπων και μητροπολιτών στην Εκκλησία της Κύπρου δεν είναι μια απλή διοικητική μεταρρύθμιση. Είναι ένα βαθύ εκκλησιολογικό, δημοκρατικό και ηθικό ζήτημα. Και γι’ αυτό προκαλεί τόσο έντονη αντίδραση σε μεγάλο μέρος του πληρώματος της Εκκλησίας.

Για αιώνες, η Ορθόδοξη παράδοση αναγνώριζε ότι ο επίσκοπος δεν είναι ένας διορισμένος αξιωματούχος κλειστών κύκλων, αλλά ο ποιμένας που αναδεικνύεται μέσα από την αποδοχή του λαού. Το περίφημο «Άξιος» δεν είναι διακοσμητική λέξη· είναι η έκφραση της εκκλησιαστικής συνείδησης. Όταν ο λαός αφαιρείται από τη διαδικασία επιλογής των ποιμένων του, τότε η Εκκλησία κινδυνεύει να μετατραπεί από σώμα πιστών σε κλειστό διοικητικό μηχανισμό.

Πολλοί πιστοί θεωρούν αντιφατικό το γεγονός ότι σήμερα επιχειρείται η αποδυνάμωση της λαϊκής συμμετοχής από ανθρώπους που στο παρελθόν δεν εξασφάλισαν ευρεία λαϊκή αποδοχή στις εκκλησιαστικές εκλογές. Αυτή η αντίφαση προκαλεί εύλογα ερωτήματα: όταν ο λαός δεν σε στηρίζει, η λύση είναι να καταργήσεις τη φωνή του λαού;

Η κριτική που διατυπώνεται απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο Γεώργιος Κύπρου είναι σκληρή, αλλά πηγάζει από μια βαθιά αίσθηση αποξένωσης μεγάλου μέρους των πιστών. Υπάρχει η εντύπωση ότι οι ισορροπίες εξουσίας, οι συμμαχίες, οι παρασκηνιακές συνεννοήσεις και οι συνοδικές διαπραγματεύσεις υπερίσχυσαν της καθαρής λαϊκής βούλησης. Ακόμη και αν κάποιος διαφωνεί με αυτή την ανάγνωση, δεν μπορεί να αγνοήσει ότι η αίσθηση αυτή υπάρχει και διογκώνεται.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, δεν είναι τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα παρέρχονται. Το επικίνδυνο είναι η νοοτροπία.

Πατερικές νουθεσίες για κληρικούς, ιδιαίτερα για επισκόπους, που δυστυχώς έχουν από κλήρο και λαό σχεδόν ξεχαστεί

«Ο Θεός σε εξέλεξε. Αυτός σε εμπιστεύτηκε. Δεν έχεις αναδειχτή με ανθρώπινη ψήφο». Μόνο αυτή η νουθεσία του Αγίου αρκεί για να δείξει την σημερινή εκτροπή των επισκόπων, η εκλογή των οποίων είναι πρώτα στα ΜΜΕ γνωστή και μετά στην Εκκλησία. Άρα ποιά ψήφος τους εξέλεξε; 

           Η Εκκλησία ένα σώμα, ένα σπίτι

                 

Εκλογή και χειροτονία 
Πρόσεξε τι συνέβαινε στα χρόνια των Αποστόλων. Ελαμβάνετο υπ’ όψιν η γνώμη όλου του πληρώματος της Εκκλησίας. Διότι έτσι πρέπει να διοικήται η Εκκλησία, σαν ένα σπίτι, σαν ένα σώμα. Ε.Π.Ε. 19,488

από την αγάπη και την αρετή
Η εκλογή μας στο σώμα του Χριστού είναι απόδειξις της δικής Του φιλανθρωπίας, αλλά και της δικής μας αρετής. Οπωσδήποτε εκλέγει όσους είναι δοκιμασμένοι και εκλεκτοί. Εκείνος μας έκανε αγίους, αλλά πρέπει να μείνουμε άγιοι... Η σωτηρία δεν γίνεται από δικούς μας κόπους ούτε από κατορθώματα, αλλά από αγάπη. Ούτε μόνο από την αγάπη του Θεού, ούτε μόνο από τη δική μας αρετή. Διότι, αν γινόταν μόνο από αγάπη, έπρεπε να σωθούμε όλοι. Αν πάλι γινόταν μόνο από τη δική μας αρετή, θα ήταν περιττή η παρουσία του Κυρίου και όλα τα έργα της θείας οικονομίας. Δεν συντελείται όμως (η σωτηρία μας) ούτε από την αγάπη του Θεού μόνο, ούτε από τη δική μας αρετή μόνο, αλλά με τη συνεργασία και των δυο. Ε.Π.Ε. 20,424 

κληρικών, των αξίων 
Το αξίωμα της διδασκαλίας και της ιερωσύνης είναι μεγάλο και θαυμαστό. Πραγματικά χρειάζεται την έγκρισι του Θεού, ώστε να υποδεικνύεται ο άξιος γι’ αυτό. Έτσι γινόταν και παλαιά, έτσι γίνεται και τώρα, όταν κάνουμε τις εκλογές χωρίς ανθρώπινο πάθος, όταν δεν αποβλέπουμε σε τίποτε βιοτικό, ούτε σε φιλία ούτε σε αντιπάθεια.  Ε.Π.Ε. 23,198

με ψήφο του Θεού
Ο Θεός σε εξέλεξε. Αυτός σε εμπιστεύτηκε. Δεν έχεις αναδειχτή με ανθρώπινη ψήφο. Μη περιφρονήσης και μη ντροπιάσης την επιλογή του Θεού. Ε.Π.Ε. 23,200

Εκμετάλλευσις
του πόνου
Να μην εκμεταλλεύεσαι τις συμφορές των ανθρώπων, ούτε τις θεομηνίες να βλέπης σαν ευκαιρία πλουτισμού. Μην κάνης πιο βαθειά τα τραύματα όσων με τις δοκιμασίες ήδη μαστιγώνονται. Ε.Π.Ε. 7,332

υπερτιμήσεις
Όταν κρύβης στην αποθήκη σου το σιτάρι και ανεβάζης την τιμή του και μηχανεύεσαι ποικίλους τρόπους προς εκμετάλλευσι, ποια ελπίδα σωτηρίας θα σου μείνη; Πήρες την εντολή να δίνης δωρεάν στον πεινασμένο, και συ δεν του το πουλάς ούτε με την κανονική τιμή.Ε.Π.Ε. 19,468

ακόμα και της ελευθερίας
Και τα χρήματα και τα σώματά σας και την ελευθερία σας τους τα παραδώσατε. Το σπουδαιότερο φυσικά από όσα παίρνουν, είναι η ελευθερία. Δεν παίρνουν μόνο την περιουσία σας, αλλά γίνονται κύριοι και του εαυτού σας. Ε.Π.Ε. 19,622

των Ανθρώπων, ως δούλων 
Υπάρχει αυταρχισμός χειρότερος απ’ αυτόν, όταν σας παίρνουν και την περιουσία σας και την ελευθερία σας και την αξιοπρέπειά σας, και πάλι δεν ησυχάζουν; Ούτε καν δούλοι σας επιτρέπουν να είστε. Σας μεταχειρίζονται πιο περιφρονητικά και από ό,τι αγορασμένους δούλους. Ε.Π.Ε. 19,624

Εκουσίως δεν μας πιέζει ο Χριστός
Δεν θέλει ο Χριστός να μας συνετίση με το ζόρι... Οι δαιμονισμένοι ασυναίσθητα κάνουν τα περισσότερα. Οι φιλάργυροι όμως με υπολογισμό παραπαίουν, με μανία ενεργούν κάθε καινούργια κακότητα. Ε.Π.Ε. 10,268-270

να προσφέρης τη ζωή σου στο Χριστό
Μπορεί να σου πάρη όσα έχεις και χωρίς να θέλης εσύ, αλλά δεν θέλη χωρίς τη θέλησί σου. Θέλεις να τα δώσης μόνος, για να έχης το μισθό σου. Μπορεί να σου πάρη τα υπάρχοντά σου χωρίς να το θέλης. Αλλά θέλει εσύ να προσφέρης τη ζωή σου με τη θέλησί σου. Μπορεί χωρίς να το θέλης να σου αφαιρέση τη δόξα και να σε κάνη ταπεινό. Αλλά θέλει με τη θέλησί σου να γίνης ταπεινός, για να έχης το μισθό σου. Μπορεί να σε κάνη φτωχό χωρίς τη θέλησί σου. Αλλά θέλει εσύ με τη θέλησί σου να τα δώσης όλα στους φτωχούς, για να σου πλέξη το στεφάνι. Ε.Π.Ε. 18,274

(Χρυσοστομικό Λεξικό, αρχ. Δανιήλ Αεράκη, τόμος Β, σελ. 146-149)

Πηγή

Αρχιεπίσκοπος Κρήτης (βίντεο): Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι. Τότε εμείς πως ξέραμε πριν την εκλογή, ποιός θα εκλεγεί; Ντροπή, κάνατε την Εκκλησία τόπο χειρότερο κι από πολιτικό κόμμα.

Αν "έδοξε τω Αγίω Πνεύματι" μακαριώτατε, πως γνωρίζαμε εμείς (εδώ) ποιός θα εκλεγεί, πριν να εκλεγεί; Δεν γνωρίζετε ότι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος δεν συγχωρείται;

Οι Τίτος Ταμπακάκης και Ιωακείμ Καρανδινός νέοι μητροπολίτες σε Χανιά και Σπήλι

Την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων έκανε ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης, μετά την ολοκλήρωση της ψηφοφορία

Έδιωξαν το Άγιο Πνεύμα και στην θέση του έβαλαν μηχανορράφους πατριαρχικούς επιτρόπους: Οι δύο μητροπολίτες Κυδωνίας και Αποκορώνου και Λάμπης και Σφακίων εκλέχτηκαν πριν την... εκλογή τους.

Είναι απίστευτο το πόσο έχουν καταχραστεί οι Οικουμενιστές τον όντως οφθαλμό της Εκκλησίας, τον Επίσκοπο εκλέγοντας τους εκλεκτούς τους δηλ. αυτούς που θα κάνουν ό,τι τους διατάξουν και αφήνοντας έξω το Άγιο Πνεύμα. Έχουν χάσει δε κάθε είδους ντροπής ώστε να αφήνουν να διαρρεύσει στα ΜΜΕ πριν τις επισκοπικές εκλογές ποιός θα εκλεγεί, λέγοντας μετά ότι το Άγιο Πνεύμα εξέλεξε. Έτσι διαβάζουμε ότι «οι υποψηφιότητες των δύο αρχιμανδριτών Τίτου Ταμπακάκη και Ιωακείμ Καρανδινού «κλείδωσαν» για τις μητροπόλεις Κυδωνίας ο πρώτος, Λάμπης ο δεύτερος». Ποιά είναι τα κριτήρια εκλογής τους: Όχι η μεγάλη τους πίστη, όχι το πνευματικό τους ανάστημα, όχι το ομολογιακό τους πνεύμα, αλλά «Με το που ανέλαβε ο Εμμανουήλ ξέραμε ότι είχε προβάδισμα ο Τίτος. Είναι ‘χωριανοί’ , τον είχε στη Γαλλία όταν ήταν εκεί ήταν μητροπολίτης και ταυτόχρονα τον ξέρουν στο Φανάρι... Άρα ήταν φαβορί να πάει σε μια μητρόπολη. Ο Ιωακείμ προέκυψε πρώτον γιατί αυτή την περίοδο ο λόγος του Γορτύνης Μακάριου έχει βαρύνουσα σημασία , δεύτερον γιατί είναι θετικός άνθρωπος και τρίτον γιατί…κόπηκε ο Αθανάσιος τον οποίο υποστήριξε ο Αμφιλόχιος». Το άλλο μεγάλο κριτήριο το αποκαλύπτει το Kriti24: «αναφορές κάνουν λόγο για έντονο παρασκήνιο γύρω από τη διαδικασία, με εμπλοκή και κυβερνητικών παραγόντων» Το χειρότερο όμως είναι ότι κανείς δεν αντιδράει. Άκρα του τάφου σιωπή επικρατεί στην Εκκλησία.

Tο παρασκήνιο πριν τη Σύνοδο: Πώς φτάσαμε στον Ιωακείμ και τον Τίτο

Χρειάστηκε να περάσουν δέκα σχεδόν μήνες για να βρεθεί λύση στο πρόβλημα της Εκκλησίας Κρήτης, που είχε ανακύψει μετά την εκδημία του Δαμασκηνού και την χηρεία της μητρόπολης Κυδωνίας και Αποκορώνου. Η οποία και οδήγησε σε αλυσιδωτές αντιδράσεις με την τροπολογία για την απαγόρευση του μεταθετού, τις προειδοποιήσεις του Πατριάρχη και στο τέλος την υποχρεωτική…συνταξιοδότηση του Λάμπης και Σφακίων που πλήρωσε πρώτος από όλους το μάρμαρο των όσων συνέβησαν στην Εκκλησία Κρήτης. Τώρα, μετά από τόσο καιρό, κι αφού ήρθε αντιπροσωπεία μητροπολιτών από το Φανάρι οι περισσότεροι ιεράρχες συμφώνησαν στο να προταθούν δύο πρόσωπα τα οποία -εκτός δραματικού απροόπτου- θα εκλεγούν στην Σύνοδο της 28ης Ιανουαρίου.

Βιομηχανία Επισκόπων στο Φανάρι – Ο Ευτελισμός ενός Ιερού Θεσμού

  

                                

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Το Φανάρι δεν διοικεί πλέον πνευματικά, απλώς…παράγει.

Παράγει Επισκόπους με ρυθμούς βιομηχανικούς, υποβαθμίζοντας έναν θεσμό που άλλοτε ήταν καρπός θυσίας, ασκητικότητας και δοκιμασμένης προσφοράς. Σήμερα, η επισκοπή δεν αποτελεί κορύφωση διακονίας, αλλά αντάλλαγμα υπακοής, επιβράβευση προσωπικών σχέσεων και εξυπηρέτηση μητροπολιτικών «χατιριών».

Το τελευταίο διάστημα το μοτίβο είναι ξεκάθαρο και επαναλαμβανόμενο: ή καρατομούνται παλαιοί και δοκιμασμένοι Ιεράρχες, που δεν είναι πλέον «βολικοί», ή εκλέγονται νέοι Επίσκοποι-βοηθοί, ώστε κάθε Μητρόπολη να αποκτήσει τον δικό της πειθήνιο μηχανισμό στήριξης.

Όχι για να λυθούν πραγματικά ποιμαντικά προβλήματα.

Αλλά για να διαιωνίζεται ένα σύστημα σιωπής, φόβου και πειθαρχίας.

Για να φέρονται οι Μητροπολίτες ως πρόβατα και ο Πατριάρχης να πράττει ανεξέλεγκτα ό,τι θέλει. Πάντα γινόταν αυτό αλλά σήμερα το κακό παράγινε γιατί δεν υπάρχουν Ιεράρχες με τσαγανό και με δύναμη για να ελέγξουν τα κακώς κείμενα.

Νυμφευμένος ὁ νέος Ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος μὲ κρητικὴ καταγωγή;

Ἔρχονται ἀνατροπὲς στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κανονισμούς; 

Ὁ πρῶτος ἔγγαμος Ἐπίσκοπος στὴ χώρα μας εἶναι γεγονός, χάρη στίς ...εὐλογίες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴ διαδικασία νὰ δρομολογεῖται ἀπὸ τὴν Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν. Αὐτὸ ἀποκαλύπτουν, μὲ στοιχεῖα καὶ προσωπικὲς μαρτυρίες, στὸ Radiome καὶ τὴ στήλη Cretanus γνωρίζοντες. 
Πρόκειται γιὰ τὴν ἐκλογή, ἀλλὰ καὶ τὴν πομπώδη –στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης– ἐπισκοπικὴ χειροτονία, ποὺ ἔγινε τὴν Κυριακή, στὸ πρόσωπο Κρητικοῦ Ἀρχιμανδρίτη, ὁ ὁποῖος τὰ τελευταῖα χρόνια δραστηριοποιοῦνταν στὴν Ἀθήνα καὶ εἶχε ἐπαφὲς καὶ ἰσχυρὲς διασυνδέσεις μὲ τὴν ἡγεσία καὶ τὸ ἱερατεῖο τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν – καὶ ὄχι μόνο. 
Οἱ γνωρίζοντες ὅτι ἦταν παντρεμένος — συγχωριανοί, φίλοι καὶ γνωστοὶ... τοῦ νέου Ἐπισκόπου — χάρηκαν μὲν γιὰ τὸ ὀφίκιο, ἀλλὰ ξαφνιάστηκαν γιὰ τὴν ἐκλογή του, ἀφοῦ εἶναι γνωστό, σύμφωνα μὲ τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι ἀποτελεῖ προϋπόθεση ἡ ἀγαμία τῶν πρὸς ἐκλογὴ Ἐπισκόπων ἢ Μητροπολιτῶν. 
Ἔτσι, τὴν ἀρχικὴ ἔκπληξη τῶν φίλων ἀλλὰ καὶ πολλῶν κληρικῶν διαδέχθηκε ὁ προβληματισμὸς καὶ τὰ ἐρωτηματικὰ γιὰ ποῦ τὸ πάει τελικὰ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος;;; Ἦταν ἕνα μεμονωμένο «δῶρο» ἢ μήπως μὲ τὴν πρόσφατη ἐκλογὴ θέλει νὰ ἀνοίξει τὴν κερκόπορτα ὥστε νὰ ἐκλέγονται Ἐπίσκοποι καὶ Μητροπολῖτες ἔγγαμοι κληρικοί;;; 

Πάντως, ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος τὸν πρότερο γάμο του τὸν ἀποκρύπτει ἐπιμελῶς, θεωρῶντας τον ὡς ἕνα «μυστικό», διαβάζοντας κανεὶς τὸ μακροσκελὲς βιογραφικό του. Ὁ ἴδιος, ὡστόσο, ἀποδείχθηκε διορατικὸς στὸ νὰ δημιουργήσει ἐπαφὲς καὶ νὰ κάνει μεθοδικὰ καριέρα ἐκτὸς Κρήτης, γνωρίζοντας καλὰ ὅτι ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης δὲν θὰ εἶχε «γαλόνια». 
Ἄλλωστε, πρὶν ἁπλώσει τὰ «φτερά» του σὲ Κύπρο καὶ Ἀθήνα — ὅπου ἔχτισε τὸ βιογραφικό του — εἶχε θητεύσει σὲ δύο Μητροπόλεις τῆς Κρήτης, ἀφήνοντας ποικίλες ἐντυπώσεις. 

Η εκκοσμίκευση της Αρχιερωσύνης – Όταν η Μίτρα γίνεται στόχος και όχι διακόνημα

Επιτέλους ακόμα και αυτοί που εθελοτυφλούσαν, τώρα κατάλαβαν, ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο. 

 

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Η Εκκλησία, από την ίδρυσή της, έζησε και αναπνέει μέσα από την Ιεραρχία της. Η Αρχιερωσύνη δεν αποτελεί τίτλο τιμής, αλλά ύψιστη διακονία, σταυρό και προσφορά. Όμως στην εποχή μας, που ο λόγος του Θεού ακούγεται πια σιγανά ενώ ο ήχος των φιλοδοξιών πληθαίνει, υπάρχει ο κίνδυνος η Μίτρα να μετατραπεί από σύμβολο σταυρικής πορείας σε έμβλημα κοσμικής εξουσίας. Και τότε, ο άνθρωπος της Εκκλησίας παύει να διακονεί το θυσιαστήριο και αρχίζει να εξυπηρετεί έναν άλλο βωμό – εκείνον της φιλαυτίας και της ματαιότητας.

Ήμουν πάντοτε υπέρμαχος της εκλογής βοηθών Επισκόπων. Το έβλεπα ως ευκαιρία να αξιωθούν περισσότεροι άγαμοι κληρικοί τη χαρά και την ευθύνη της Αρχιερωσύνης. 

Η Εκκλησία μας  χρειάζεται νέες φωνές, πνοή νεότητας, πρόσωπα με ιεραποστολικό ζήλο. Όμως κάθε αγαθό, όταν απουσιάζει η διάκριση, μπορεί να μετατραπεί σε πειρασμό. Και σήμερα, δυστυχώς, βρισκόμαστε μπροστά σε μία άλλη πραγματικότητα:ο θεσμός των βοηθών Επισκόπων, από όργανο διακονίας, κινδυνεύει να γίνει μηχανισμός ικανοποίησης φιλοδοξιών και ισορροπιών της Ιεραρχίας.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀποστολική

 

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἀποστολική

Γράφει ὁ Ἀρχιμανδρίτης    Θεόκλητος Κ. Τσίρκας

  Σήμερα ποὺ ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴ ΜΝΗΜΗ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΜΑΤΘΙΑ ἀνέτρεξα στὶς ΠΡΑΞΕΙΣ τῶν Ἀποστόλων καὶ εἶδα πῶς ἐγένετο ἡ ΕΚΛΟΓΗ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου ΜΑΤΘΙΑ.

  Στὴ Σύναξη τῶν ΕΚΑΤΟΝ ΕΙΚΟΣΙ πιστῶν ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος ἔλαβε τὸν λόγο καὶ εἶπε: «ἀδελφοί, ἔδει πληρωθῆναι τὴν Γραφὴν ταύτην, ἥν προεῖπε τὸ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ, διὰ στόματος Δαυΐδ περὶ Ἰούδα τοῦ γενομένου ὁδηγοῦ τοῖς συλλαβοῦσι τὸν Ἰησοῦν ὅτι κατηριθμημένος ἦν ἐν ἡμῖν καὶ ἔλαχε τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης… γέγραπται γὰρ ἐν βίβλῳ ψαλμῶν… τὴν ἐπισκοπὴν αὐτοῦ λάβοι ἕτερος. Δεῖ οὖν τῶν συν­ελθόντων ἡμῖν ἀνδρῶν ἐν παντὶ χρόνῳ ἐν ᾧ εἰσῆλθε καὶ ἐξῆλθεν ἐφ᾽ ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς… ἕως τῆς ἡμέρας ἀφ’ ἧς ἀνελήφθη ἀφ᾽ ἡμῶν, μάρτυρα τῆς ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ Αὐτοῦ γενέσθαι  σὺν ἡμῖν ἕνα τούτων. Καὶ ἔστησαν δύο Ἰωσὴφ τὸν καλούμενον Βαρσαββᾶν ὃς ἐπεκλήθη Ἰοῦστος καὶ ΜΑΤΘΙΑΝ, καὶ προσ­ευξάμενοι εἶπον· σύ, Κύριε, καρδιογνῶστα πάντων, ἀνάδειξον ὃν ἐξελέξω ἐκ τούτων τῶν δύο ἕνα, λαβεῖν τὸν κλῆρον τῆς διακονίας ταύτης καὶ ἀποστολῆς ἐξ᾽ ἧς παρέβη Ἰούδας πορευθῆναι εἰς τὸν τόπον τὸν ἴδιον. Καὶ ἔδωκαν κλήρους αὐτοῖς καὶ ἔπεσεν ὁ κλῆρος ἐπὶ ΜΑΤΘΙΑΝ καὶ συγκατεψηφίσθη μετὰ τῶν ἕνδεκα ἀποστόλων» (Πράξ. α΄ 15-24).

  Οἱ Ἅγιοι Πατέρες, παραδειγματιζόμενοι ἀπὸ τὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖον ἐγίνοντο οἱ ἱερατικὲς Διακονίες στὴν ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, ὥρισαν ὅτι οἱ Ἐκλογὲς τῶν ΚΛΗΡΙΚΩΝ νὰ γίνονται ΨΗΦῼ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΛΑΪΚΩΝ».

Νέος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας ο Κορυτσάς Ιωάννης, επιλογή του κεκκοιμημένου Αναστασίου. Είναι τέτοιου είδους επιλογές κανονικώς ορθές;

Ερώτηση: Η εκλογή αυτή ήταν εν Αγίω Πνεύματι και κανονικώς ορθή, όταν ήδη πριν την εκλογή του ο Ιωάννης ήταν τοις πάσι γνωστό, ότι θα ήταν ο εκλεκτός; Διαβάζουμε πριν την εκλογή του π.χ.: "Ο μητροπολίτης Κορυτσάς αποτελεί επιλογή του Αναστασίου, προκειμένου να τον διαδεχτεί" (εδώ) "Όπως αναφέρουν σχετικές πληροφορίες ο κ.κ. Ιωάννης είναι επιλογή του Αναστασίου για να τον διαδεχτεί... ήταν  ο πρώτος επίσκοπος που χειροτόνησε ο ίδιος ο Αναστάσιος το 1998 και τον συνόδευε πάντα στο εξωτερικό" (εδώ) και "Σύμφωνα με πληροφορίες του protothema.gr, ο κ. Ιωάννης είναι επιλογή του Αναστασίου για να τον διαδεχτεί" (εδώ).

Όσο για την κανονικότητα του τρόπου της εκλογής οι Κανόνες άλλα λένε: 

"Από την άλλη πλευρά, η τοπική σύνοδος της Αντιοχείας αντιμετώπισε σε ευρύτερα πλαίσια το ζήτημα και με τον 23ο κανόνα της απαγόρευσε στους επισκόπους επί ποινή ακυρότητας, ακόμη και αν οδεύουν προς τας δυσμάς του βίου τους, να ορίζουν οποιοδήποτε πρόσωπο ως διάδοχό τους, υπενθυμίζοντας μάλιστα ότι η κρίση για την εκλογή επισκόπου απαιτείται: α) να είναι η κρίση όχι ενός αλλά περισσοτέρων επισκόπων, β) να εκφράζεται συνοδικώς και γ) να οδηγεί σε επιλογή του αξιοτέρου: «Ἐπίσκοπον μή ἐξεῖναι ἀντ᾽ αὐτοῦ καθιστάν ἕτερον ἑαυτοῦ διάδοχον, κἂν πρός τῇ τελευτῇ τοῦ βίου τυγχάνῃ· εἰ δέ τι, τοιοῦτον γίγνοιτο, ἄκυρον εἶναι τήν κατάστασιν. Φυλάττεσθαι δέ τόν θεσμόν τόν ἐκκλησιαστικόν περιέχοντα, μή δεῖν ἄλλως γίνεσθαι ἐπίσκοπον, ἢ μετά συνόδου καί ἐπικρίσεως ἐπισκόπων, τῶν μετά τήν κοίμησιν τοῦ ἀναπαυσαμένου τήν ἐξουσίαν ἐχόντων τοῦ προάγεσθαι τόν ἄξιον» (βλ. το κείμενο του κανόνα σε Α. Βαβούσκου. Κώδικας Νομοκανονικός, εκδ. Μέθεξις, Θεσσαλονίκη 2016, σελ.106). Και ως προς τον 76ο Αποστολικό:

"το «πνεύμα» του κανόνα δεν είναι να επιτρέψει την περιορισμένη μεταβίβαση επισκοπής και αρχιερωσύνης, εξαιρώντας συγκεκριμένα πρόσωπα, αλλά να απαγορεύσει πλήρως και απολύτως στους επισκόπους την μεταβίβαση αυτή σε πρόσωπο της προσωπικής τους επιλογής, κίνηση η οποία υποκρύπτει μη αξιοκρατική λήψη αποφάσεων και υποθάλπει τον υποβιβασμό της χάριτος του Αγίου Πνεύματος ως γενεσιουργού αιτίας της αρχιερωσύνης. Την άποψη αυτή για ευρύτερη ερμηνεία του κανόνα, ώστε να συμπεριληφθούν και μη συγγενικά πρόσωπα, εκφράζουν στα σχόλιά τους υπό τον κανόνα τόσο ο Ι. Ζωναράς (βλ. Σύνταγμα Ράλλη – Ποτλή, Τ. 2, 98: «…καί διά πάθος ἀνθρώπινον, φιλίαν δηλαδή, ἤ σχέσιν συγγενικήν».) όσο και ο Θ. Βαλσαμών (βλ. Σύνταγμα Ράλλη – Ποτλή, Τ. 2, 99: «Σύ δέ εἰπέ, ὅτι, κἄν μή εἰς προσγενῆ αὐτοῦ παραπέμψῃ ὁ ἐπίσκοπος τήν ἐπισκοπήν, ἀλλά πρός ἀλλότριον , τό αὐτό γενήσεται.»)" (εδώ).

Α.Τ.

Του Αιμίλιου Πολυγένη

---

Νέο Αρχιεπίσκοπο Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας εξέλεξε σήμερα, Κυριακή 16 Μαρτίου 2025 η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Αλβανίας.

Τα Μέλη της Ιεράς Συνόδου αμέσως μετά τη Συνοδική Θεία Λειτουργία, συνήλθαν για τη διαδικασία της εκλογής.

Ὁ θεόκλητος ἅγ. Νικόλαος καὶ οἱ «ἀλλαχόθεν», ἐξ Οἰκουμενιστικῶν χειρῶν σύγχρονοι Ἐπίσκοποι!

                                   

ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΡΘΡΟΝ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ

Προστάτης θερμότατος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἐδείχθης Νικόλαε, τὰ τῶν αἱρέσεων, διδάγματα ἄθεα, λύων σὺν παρρησίᾳ, καὶ κανὼν ἀνεδείχθης, πᾶσιν ὀρθοδοξίας, ὑπὲρ πάντων πρεσβεύων, τῶν ἐφεπομένων σου θείαις, διδασκαλίαις καὶ εἰσηγήσεσι. 

Ταχὺ δέξαι Δέσποινα, τὰς ἱκεσίας ἡμῶν, καὶ ταύτας προσάγαγε, τῷ σῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ, Κυρία πανάμωμε, λῦσον τὰς περιστάσεις, τῶν εἰς σὲ προστρεχόντων, σύντριψον μηχανίας, καὶκατάβαλε θράσος, τῶν ὁπλιζομένων ἀθέων, Πάναγνε κατὰ τῶν δούλων σου.

Λόγῳ τὸν Λόγον ἀπεκύησας, τὸν τῷ λόγῳ πᾶσαν πρὸς ὕπαρξιν, παραγαγόντα λογικήν, φύσιν ἅμα καὶ ἄλογον, ἀλογίας ἐκλυτρούμενον, βροτοὺς παντευλόγητε. 

ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ

Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής· ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων... Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἦν ἃἐλάλει αὐτοῖς. Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει.

ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΚΑΝΤΙΩΤΗΣ: ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΕΛΘΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ & ΦΑΥΛΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΠΟΙΜΕΝΩΝ

                    

από το ιστολόγιο https://www.augoustinos-kantiotis.gr/?p=109217

Ἀπόσπασμα «ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΣΠΙΘΑΣ», φυλ. 240, Αύγούστου 1961

Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«…Λέμε στους σημερινους χριστιανούς, οι οποίοι μόνον διά τα υλικά συμφέροντα της μικράς των οικογενείας ενδιαφερόμενοι αδιαφορούν διά ζητήματα της μεγάλης οικογενείας, της Εκκλησίας των, αδιαφορούν διά την αθλίαν κατάστασιν της ενορίας των, της επισκοπής των, υψώνουν τους ώμους των και λέγουν˙ «Ούφ, με τους παπάδες και δεσποτάδες ημείς θʼ ασχολούμεθα; Έχομεν τις δικές μας δουλειές». Πολύ καλά, κύριοι. Έχετε «τις δικές σας δουλειές» και δεν σας μένει καιρος να ενδιαφερθήτε διά την Εκκλησίαν σας; Αφήσατε λοιπόν το πεδίον ελεύθερον διά την δράσιν των κακοποιών. Αφήσατε τους κλέπτας του ιερού χρήματος να καταλάβουν τα παγκάρια των Ι. Ναών. Αφήσατε τους φαύλους και διαβεβλημένους, τα οικτρά ναυάγια της κοινωνίας να περιβληθούν το τίμιον ράσον, να χειροτονηθούν και να ευλογούν από της ωραίας πύλης και σας και τα παιδιά σας. Αφήσατε να σας σταλή εξ Αθηνών, κατόπιν αισχράς συναλλαγής μεταξύ των ισχυρών εκκλησιαστικών και κοσμικών παραγόντων, επίσκοπος ανίκανος και φαύλος, διά να σας αρμέγη ελεεινώς και να σας διοική δικτατορικώς και φατριαστικώς και να βοούν οι δρόμοι και αι πλατείαι από τα καθημερινά σκάνδαλα. Αφήσατε να καταληφθούν όλα τα «πόστα» της Εκκλησίας από ανάξια υποκείμενα. Σείς και τα τέκνα σας και τα τέκνα των τέκνων σας θα πληρώσουν ακριβά την αδιαφορίαν σας. Ο,τι κακόν δύνασθε να φαντασθήτε θα προέλθη εκ της φαυλότητος και της ανικανότητος των κακών ποιμένων, των οποίων την εικόνα δύνασθε να ίδητε εν προφητείαις Ιεζεκιήλ (κεφάλαιον ΛΒ΄). Ως λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος, η Εκκλησία δεξαμένη «φθόρους (διεφθαρμένους) ανθρώπους επλήσθη ναυαγίων πολλών».

Διά τούτο η αδιαφορία των χριστιανών διά την Εκκλησίαν των αποτελεί έγκλημα, θανάσιμον έγκλημα, θανάσιμον αμάρτημα, που βλάπτει την Εκκλησίαν όσον ουδέν έτερον. Ω ευσεβής λαέ της Ελλάδος!

Τα γράφουν, αλλά συνεχίζουν να κοινωνούν με τους αντικανονικούς και αιρετικούς επισκόπους. Ἀναζητοῦντες τὴν ἀπολεσθεῖσαν συνοδικότητα

Ἀναζητοῦντες τὴν ἀπολεσθεῖσαν συνοδικότητα

Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Κατραμάδος, θεολόγος

Τὴν παρελθοῦσα ἑβδομάδα ἐκυκλοφορήθη μεταξὺ τῶν ἐκκλησιαστικῶν κύκλων ἐπιστολὴ φέρουσα τὸ ὄνομα συγκεκριμένου Ἐπισκόπου, εἰς τὴν ὁποίαν μεταξὺ ἄλλων -λίαν ἀποκαλυπτικῶν στοιχείων- διετυποῦτο μὲ γλαφυρὸν τρόπον τὸ παράπονόν του ἔναντι τῆς προϊσταμένης του ἀρχῆς, ὅτι οὔτε ἐκείνη ἀντιμετωπίζει αὐτὸν ὡς ὁμοταγῆ συνεργάτην, ἀλλ’ οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ἔχει τὴν εὐχέρειαν νὰ ἀποταθῆ μὲ παρρησίαν πρὸς αὐτήν, αἰσθανόμενος περισσότερον ἢ ὀλιγώτερον ὡς παρείσακτος. 

Ἂν αὐτὸ συμβαίνη μεταξὺ Ἱεραρχῶν, δὲν ἀπαιτεῖται καὶ ἰδιαιτέρα ὀξύνοια, διὰ νὰ συμπεράνη οἱοσδήποτε τί πραγματικῶς συμβαίνει ἐντὸς τοῦ σώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, λαϊκῶν καὶ κληρικῶν. Ἄλλωστε, ὁμιλοῦν τὰ γεγονότα ἀπὸ μόνα των, ὅταν ἡ Ἐκκλησία τῆς Κων/λεως καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἀλεξανδρείας ἔχουν διακόψει κάθε μορφὴν κοινωνίας, ἀκόμη καὶ διαλόγου, μὲ τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας, ἀντιλαμβάνεται κανεὶς τὰς ἀρρυθμίας ἐν γένει τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους ὥς τὰς ἐνορίας.

Τὴν αὐτὴν στιγμὴν κατὰ τὴν ὁποίαν συμβαίνουν αὐτά, προκαλοῦν ἔντονον προβληματισμὸν δύο κείμενα, τὰ ὁποῖα εἶδον τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Τὸ πρῶτον προερχόμενον ἐκ τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ περιβάλλοντος τῶν Ἀθηνῶν καὶ τὸ δεύτερον ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ ἐν Κων/λει ἑδρεύοντος.

Ἡ ἐνθρόνισις τοῦ νέου Θεσσαλονίκης

Ὁ Ἀρχιδιάκονος τοῦ Προκαθημένου τῆς Ἑλλάδος π. Ἰ. Μπούτσης ἐδημοσίευσε κείμενον μὲ τίτλον «Ὁ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος καὶ ἡ «ὀρθογραφία» τῆς κανονικότητας», εἰς τὸ ὁποῖον ἐπισημαίνει ὅτι:

Ο «ελέω» Ιερώνυμου «επίσκοπος» Φλώρινας Ειρηναίος.

η «νύχτα βγάζει επίσκοπο και η αυγή μητροπολίτη».

Γράφει ο Μέτοικος

«Ανόητος νεοσσός εκών, δείκνυσι την εαυτού νεοσσιάν»

Παροιμία των Βυζαντινών

Τόσο κόλακας, τόσο μικρός, τόσο ακατάλληλος ο Ειρηναίος Λαφτσής για τη θέση του «επισκόπου» στη Φλώρινα που, λίγο περισσότερο, γίνεσαι αρχιεπίσκοπος Αμερικής.

Μα ντιπ για ντιπ αφελής; Ομολόγησε ότι αν ο Αθηνών Ιερώνυμος «δεν τον στήριζε, δεν τον πρότεινε στο σεπτό σώμα των Αρχιερέων της ιεραρχίας της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν θα ήταν σήμερα, επίσκοπος στη Φλώρινα»!

Δηλαδή, ο Ειρηναίος Λαφτσής δεν εκλέχθηκε με δίκαιη και ανεπηρέαστη κρίση από τα μέλη της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, αλλά επειδή τον «στήριξε και τον πρότεινε στο σεπτό σώμα των Αρχιερέων» ο Αθηνών Ιερώνυμος Λιάπης διορίστηκε «επίσκοπος»!

Τι το ιδιαίτερο, όμως, είχε ο Ειρηναίος Λαφτσής από τους συνυποψήφιους του για να τον προτιμήσει ο Αθηνών Ιερώνυμος και, πως τον «στήριξε» ο Αρχιεπίσκοπος;

Πριν την εκλογή του, χάριν παραδείγματος, μήπως υπήρξαν «θερμές συναντήσεις» του Αθηνών Ιερώνυμου με τους εκλέκτορες σαν εκείνη με τον Μητροπολίτη Ξάνθης Παντελεήμονα όταν επρόκειτο να εκλέξουν επίσκοπο Μαρωνείας τον Παντελεήμονα Μουτάφη;

Επέβαλε ο Αθηνών την αρχιεπισκοπική του θέλησή στις «δικές» του χειροτονίες ή τους επεσήμανε ότι δεν συντρέχει λόγος ανησυχίας με την «εκλογή» του Ειρηναίου αφού, είναι μία από μας, αυτή η ψυχή βεβαίως-βεβαίως στον οικουμενιστικό χώρο;

Εάν επέβαλε τη θέλησή του, με ποιο τρόπο και με ποια «εργαλεία» πίεσης την επέβαλε στους εκλέκτορες επισκόπους;

Ἡ ἐκλογὴ τῶν κληρικῶν στὴν ἐποχὴ τῶν Ἀποστόλων καὶ "ὁ πονηρὸς τύπος" σήμερα.

Συμπεράσματα ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὴν Ἀποστολικὴ περικοπὴ (Πράξ. 6, 1-7) τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων.

Τοῦ Ἀδαμαντίου Τσακίρογλου

Ἔχουν ἤδη γραφθεῖ ἀπὸ πράγματι φωτισμένους ἀνθρώπους πολλὰ γιὰ τὴν τραγικὴ κατάσταση ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν Ἐκκλησία σχετικὰ μὲ τὴν ἐκλογὴ κληρικῶν, ἰδιαίτερα τῶν Ἐπισκόπων. Φυσικά, ἐκλογὲς ἀναξίων κληρικῶν, ἰδίως ἐπισκόπων, ὑπῆρχαν πάντα. Σήμερα ὅμως ἡ πτώση ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο καὶ σκανδαλίζει τόσο πολύ, ὥστε ὁ μακαριστὸς π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος νὰ ἐπισημαίνει σὲ ὁμιλίες του καὶ νὰ ἀναρωτιέται μὲ λύπη ἀλλὰ καὶ ἱερὸ θυμό: 

«Το 328 απέθανε ο αρχιεπίσκοπος Αλέξανδρος Αλεξανδρείας και όλος ο λαός ζήτησαν αρχιεπίσκοπο τον Μέγαν Αθανάσιον. Έτσι γράφει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ότι η εκλογή του έγινε «ψήφῳ τοῦ λαοῦ παντός, οὐ κατὰ τὸν ὕστερον νικήσαντα πονηρὸν τύπον»· δηλαδή η εκλογή του έγινε με την ψήφο του λαού, παντός του λαού –είδατε;- και όχι, λέγει, γιατί -επρόλαβε και αυτήν την πονηράν μέθοδον ο άγιος Γρηγόριος, ποια πονηράν μέθοδον;- τόν πονηρόν, λέει, ὕστερον νικήσαντα πονηρὸν τύπον. Και ποιος είναι ο πονηρός τύπος; Να εκλέγουν τον επίσκοπον μόνον μερικοί… Όχι. Ο Μέγας Αθανάσιος εξελέγη με την ψήφο και του λαού παντός και του κλήρου- και σε ηλικία μόλις τριάκοντα τριών ετών (ἐδῶ)… Σήμερα στην εκλογή ενός Επισκόπου, έχει συμμετοχή το Άγιον Πνεύμα; ».

Ὁ δὲ ἀείμνηστος π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης βροντοφωνοῦσε ἀπὸ τὸ βιβλίο του «ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΚΑΙ ΖΩΣΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ» (Σελ. 95, 97, 99):

Α) «Ενώ η Πολιτεία υπό την πίεση των φιλελευθέρων αρχών του Ευαγγελίου διοικείται δημοκρατικώς και έκαστος πολίτης, έστω αν στιλβώνη υποδήματα εις την πλατείαν της πόλεως, έχει το δικαίωμα να εκλέγη τον άρχοντα που θα διοικήση τον τόπον του, αντιθέτως η Εκκλησία διοικείται – ας το επαναλάβωμεν – απολυταρχικώτατα. Φίμωτρα παντού. Πάσα ιδέα ελευθερίας εξηφανίσθη…

Αποθνήσκει επίσκοπος; ο λαός δεν ερωτάται δια τον διάδοχόν του. ο νέος επίσκοπος θα εκλεγή εν αγνοία Κλήρου και Λαού της επαρχίας».

Β) «Ο τρόπος αυτός της άνευ συμμετοχής κλήρου και λαού εκλογής επισκόπου χαρακτηρίζεται παρά Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας ως ο πονηρότατος τύπος εκλογής και αποτελεί θανάσιμον έγκλημα κατά της προόδου της Εκκλησίας».

Γ) «Ψήφω κλήρου και λαού», πρέπει να εκλέγεται ο Επίσκοπος. Παν άλλο είδος εκλογής, κατά το οποίον ο λαός αγνοείται, αποτελεί φανεράν εκτροπήν από την αρχαίαν παράδοσιν και αναίσχυντον καταπάτησιν των δικαιωμάτων των πιστών τέκνων της Εκκλησίας» (ἐδῶ).

Αὐτὲς οἱ ἐπισημάνσεις καὶ ἡ ἄφοβη κριτικὴ τῆς σημερινῆς καταπάτησης τῆς Ἱ. Παράδοσης (ἀκόμα μία μέσα στὶς πολλές) ἐκφράστηκε ἀπὸ τοὺς φωτισμένους αὐτοὺς κληρικοὺς ἐπειδὴ γνώριζαν τὴν Ἁγιοπατερικὴ Παράδοση καὶ πίστευαν σ’ αὐτήν, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀφοβία. Γνώριζαν ὅτι μὲ αὐτὴν ἰδίως τὴν καταπάτηση ἡ Ἐκκλησία θὰ γεμίσει μὲ μισθωτοὺς ψευδοποιμένες, ποὺ θὰ προδώσουν, ὅ,τι παρέλαβαν, καὶ δὲν θὰ φροντίσουν τὸ ποίμνιο, ποὺ τοὺς ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος.

Γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε καλύτερα ἂς δοῦμε τὶς ἐπισημάνσεις ἀπὸ τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου στὴν Ἀποστολικὴ περικοπή (Πράξ. 6, 1-7) τῆς Κυριακῆς τῶν Μυροφόρων (ἐδῶ) καὶ ἂς βγάλουμε τὰ συμπεράσματά μας. Γράφει ὁ Ἅγιος:

«Προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις» Και πρόσεχε ότι αναθέτουν την εκλογή στον λαό και αναδεικνύουν εκείνους που ήταν από όλους αρεστοί και από όλους διατυπώνονταν καλές μαρτυρίες… Ούτε πάλι αν και βέβαια μπορούσαν οι ίδιοι να εκλέξουν, εμπνεόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, κάνουν αυτό, αλλά μάλλον ενισχύουν τη γνώμη τους με την μαρτυρία των πολλών. Άλλωστε το να ορίσουν μεν τον αριθμό και να χειροτονήσουν για την κάλυψη αυτής της ανάγκης ήταν δικό τους έργο, την εκλογή όμως των ανδρών αναθέτουν σε εκείνους, για να μην φανούν ότι αυτοί χαρίζονται σε κάποιους και τους προωθούν· (σήμερα άναθέτουν τὴν ἐκλογή στὴν κάλπη τῶν συμφερόντων καὶ τῆς Σιμωνίας καὶ ἐκλέγονται κατά τον Καντιώτη «ΣΦΟΥΓΓΟΚΟΛΑΡΙΟΙ». Καὶ φυσικὰ δὲν ἐκλέγονται γιὰ νὰ ἀφοσιωθοῦν στὸν εὐαγγελισμό στὴν διάδοση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν Ὑπεράσπιση τῆς Ἀλήθειας, ἀλλὰ τρέχουν ἀπὸ τράπεζα σὲ τράπεζα καὶ ἀπὸ γιορτὴ σὲ γιορτή ὄχι μόνο Χριστιανῶν ἀλλὰ καὶ Μασόνων, Μουσουλμάνων, αἱρετικῶν, πολιτικῶν, διεθνῶν ὀργανισμῶν καὶ ἡ λίστα δὲν ἔχει τέλος).

«Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά. Δεν το κάνουν αυτό μόνοι τους, αλλά προηγουμένως απολογούνται στο πλήθος. Έτσι και σήμερα έπρεπε να γίνεται.«Ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν (: και εμείς θα αφοσιωθούμε και θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην προσευχή και στη διακονία του κηρύγματος)» [Πράξ. 6,4]. Και στην αρχή και στο τέλος απολογούνται. «Θα αφοσιωθούμε» έλεγαν, και όχι απλώς ως έτυχε, αλλά «θα αφοσιωθούμε αποκλειστικά στο κήρυγμα» (σήμερα ὄχι μόνο δὲν ἀπολογοῦνται στὸ ποίμνιο ἀλλὰ ζητοῦν πρωτεῖα καὶ ἀπόλυτη ὑποταγή, βάζοντας παράλληλα ἐγκάθετους (ποὺ τοὺς χαρίζουν καὶ τιμητικοὺς τίτλους) νὰ κατηγοροῦν, νὰ ἀπειλοῦν καὶ νὰ τρομοκρατοῦν, ὅποιον ἀντισταθεῖ. Ὅσο γιὰ τὴν ἀφοσίωση τους στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὸ κήρυγμα, μᾶλλον θὰ πρέπει νὰ κλάψουμε ἀντὶ νὰ σχολιάσουμε).

«Επομένως δεν γινόταν στην τύχη οι προσευχές, αλλά γινόταν με πολλή προσοχή· και αυτό όπως και το κήρυγμα έτσι τελούνταν· διότι τα περισσότερα με τις προσευχές τα κατόρθωναν. Και έτσι ρυθμιζόταν τα πνευματικά, έτσι στέλνονταν σε περιοδείες, έτσι παρέδωσαν το κήρυγμα της πίστης» (σήμερα ὄχι οἱ προσευχὲς δὲν γίνονται μὲ πολλὴ προσοχή, ὄχι μόνο δὲν τηροῦνται οὔτε κἂν τὰ τυπικά, ἀλλὰ καταπατοῦνται ὅλοι οἱ Ἱ. Κανόνες, ἐκτὸς φυσικὰ αὐτῶν ποὺ μιλοῦν γιὰ τὴν Ὑποταγὴ στὸν Ἐπίσκοπο καὶ τὴν ἐξουσία του).

«Και εξέλεξαν διακόνους όχι απλώς πνευματικούς, αλλά «πλήρεις πνεύματος καί σοφίας», για να δηλωθεί έτσι ότι χρειάζονταν μεγάλη ευσέβεια και αυτοκυριαρχία για να υποφέρει κανείς τις κατηγορίες των χήρων. Διότι ποιο είναι το όφελος, όταν δεν κλέβει κανείς μεν, αλλά καταστρέφει τα πάντα; Ή είναι θρασύς και οργίζεται;» (σήμερα ὅμως καὶ κλέβουν καὶ καταστρέφουν τὰ πάντα. Ὅσο γιὰ τὴν θρασύτητα πολλῶν ἱερέων καὶ Ἐπισκόπων ἂς δεῖ κάποιος τὶς δηλώσεις τους μόνο τὴν περίοδο τοῦ Κορονοϊοῦ καὶ ἂς τρομάξει).

Ὁ χριστιανὸς ἀναγνώστης ἂς βγάλει τὰ συμπεράσματά του. Πρέπει ὅμως νὰ μὴν ξεχνᾶμε, ὅτι κι ἐμεῖς ὡς πιστοὶ ἔχουμε τεράστιες εὐθύνες, διότι μολονότι γνωρίζουμε ὅλα αὐτά, δὲν ἀντιδροῦμε καὶ τὸ κακὸ προχωρᾶ καὶ αὐξάνει. Εἴθε ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει.

Χριστός ἀνέστη!

Σχόλιο πριν από την εκλογή του νέου αρχιεπισκόπου Κύπρου.

 Ηδη βλέπουμε ότι σε πολλά ιστολόγια (ανάλογα με τον ποιόν  υποψήφιο υποστηρίζει το κάθε ιστολόγιο) εμφανίζονται οι εκλεκτοί της κάθε πλευράς υποψήφιοι για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Εκκλησιας της Κύπρου, ως «πνευματικοί» καθοδηγητές, κάνοντας ομιλίες που αγγίζουν την καρδιά του ακροατή/αναγνώστη, ανεβάζοντας έτσι τη εκλογική τους δημοτικότητα. Για τα πραγματικά προσόντα που πρέπει να έχει ένας επίσκοπος και ιδίως για την απροθυμία του να γίνει επίσκοπος, επειδή γνωρίζει την τεράστια ευθύνη ου αξιώματος, ούτε κουβέντα δεν γίνεται. Αυτός δυστυχώς ο επιζήμιος για την πνευματική και όχι μόνο ζωή της Εκκλησίας τρόπος επισκοπικού εκλογικoύ αγώνα έχει πάρει πια τεράστιες διαστάσεις και αποτελεί μέγα σκάνδαλο για τους πιστούς. Ως εκ τούτου επαναλαμβάνουμε δύο σημαντικούς λόγους του μακαριστού π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου προς ωφέλεια των υποψηφίων και όσων τους υποστηρίζουν.  

Α.Τ.

                   

«Παρά τας ταλαιπωρίας της υγείας μου και το εν γένει εύθραυστον αυτής, παρά την συνεχή απασχόλησιν μου εις το πνευματικόν έργον, εις ποίον αγώνα της Εκκλησίας μου δεν έδωκα το "παρών"; Αν δεν "εκόσμησα" θρόνους, αν δεν "ελάμπρυνα" τελετάς (άμουσος δε και παράφωνος ων, ήμην λίαν ακατάλληλος προς τούτο…) αν δεν εισήλθον εν πομπή εις τους Ναούς, φέρων μανδύαν μετά μακράς "ουράς", προπορευομένων Ιερέων και Διακόνων και κρουομένων χαρμοσύνως των κωδώνων, αν δεν ήκουσα ψαλλομένας "φήμας" υπό καλλιφώνων χορωδιών, αν δεν ηυλόγησα δια δικηροτρικήρων τα πλήθη, αν δεν παρήλασα χρυσοστόλιστος ανά τας οδούς εν μέσω διπλών στίχων παρατεταγμένων στρατιωτών και υπό τους ήχους της "Μπάντας" του Δήμου αν…, αν…, αν…, δεν υπήρξα όμως και ρίψασπις ή λιποτάκτης. Ελεύθερος μεν σκοπευτής, αλλ' ουδέποτε απών εκ του αγωνιστικού στίβου. Ποίους εχθρούς της Εκκλησίας δεν επολέμησα δι' επιστολών, δι' άρθρων, δια βιβλίων, δι' ατερμόνων διαλογικών συζητήσεων κατ' ιδίων ή ενώπιον ακροατηρίων; Ποία ζωτικά δια την Εκκλησίαν θέματα αντιπαρήλθον εν σιγή και αδιαφορία; ποία εκ των συμφερόντων της Εκκλησίας δεν υπερήσπισα, εκ της ασήμου και ταπεινής σκοπιάς μου, δι' όλων μου των δυνάμεων; Αλλ' ας θέσω <φυλακήν τω στόματι μου> διότι παρεσύρθην ανεπαισθήτως και <γέγονα άφρων καυχώμενος>…Ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ!

Οἱ πέντε νέοι Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

                                                                                                                     τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Πάλι εἴχαμε ἐκλογὲς στὴν Ἱ. Σύνοδο καὶ πάλι ἐκλέχθηκαν τὰ πρόσωπα ποὺ οἱ ἐφημερίδες γνώριζαν ὡς φαβορὶ πρὶν τὴν ἐκλογή τους καὶ μάλιστα πέτυχαν μὲ μαθηματικὴ ἀκρίβεια τὸ ρεπορτάζ τους (οὔτε γραφεῖο στοιχημάτων νὰ ἦταν) π.χ. «Τα φαβορί για τις τέσσερις μητροπόλεις - ΒΗΜΑ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ» «Τα φαβορί για τις μητροπόλεις – Αναβρασμός στην Ιεραρχία ekklisiaonline», «Ποια είναι τα φαβορί για τις Μητροπόλεις – GreekPress» «Φαβορί για τη Μητρόπολη Πολυανής και Κιλκισίου eidisis. gr»

Κατὰ πόσο αὐτὲς οἱ ἐκλογὲς ἔγιναν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἂς κρίνει ὁ καθένας μας. Πάντως τὸ Ἅγιο Πνεῦμα (Θεέ μου, συγχώρεσέ με) δὲν δίνει πρώτα τὴν πληροφορία τοῦ ἀρχιμανδρίτου ποὺ πρόκειται νὰ ἐκλεγεῖ στὶς ἐφημερίδες.

Ἐδῶ θὰ παραθέσω κάποια στοιχεῖα ἀπὸ τὸ βιογραφικὸ τοῦ κάθε ἐκλεχθέντος μητροπολίτου πρῶτον γιὰ  νὰ δοῦμε ποια «προσόντα» ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς κατεῖχε καὶ δεύτερον γιὰ νὰ δειχθεῖ ὅτι οἱ νέοι μητροπολίτες δὲν εἶναι ἀντιοικουμενιστὲς, ὅπως κάποιοι ἰσχυρίζονται, οὔτε μποροῦσαν νὰ ἦταν, ἀφοῦ ἐξελέγησαν ἀπὸ καραμπινάτους Οἰκουμενιστὲς καὶ ἀκόμα στὸ λόγο τους ὑποσχέθηκαν νὰ τηροῦν μὲ εὐλάβεια τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου καὶ νὰ συμπροεύονται μὲ αὐτήν.

Οικουμενισμός και εκκοσμίκευση κυριαρχούν στους Επισκόπους της Εκκλησίας της Ελλάδος

 

Του Αιμίλιου Πολυγένη

       Επίσημο γεύμα παρέσε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας ο νέος Μητροπολίτης Κίτρους κ. Γεώργιος, αμέσως μετά το πέρας της χειροτονίας του.

    Στο γεύμα παρεκάθησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, ο Μητροπολίτης Λαρίσης κ. Ιγνάτιος (ως Τοποτηρητής) ο Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Καλαντζής, Αρχιερείς, κληρικοί και πλήθος κόσμου.

    Ο Μητροπολίτης Κίτρους και Κατερινής κ. Γεώργιος θέλοντας να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του, προσέφερε στον Προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας ένα συμβολικό δώρο.

Πηγή: Ρομφέα