Οι Οικουμενιστές είναι μισθωτοί ψευδοποιμένες και η Αγία Γραφή μας δίνει ξεκάθαρη εντολή: "πρόβατα ἀλλοτρίῳ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ"!

                                    

τοῦ ἀειμνήστου Παναγιώτη Σημάτη

«Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν»

Ἡ σημερινὴ εὐαγγελικὴ περικοπὴ (ἑορτὴ τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος) πρέπει νὰ γεμίζει χαρὰ καθένα, ποὺ ἔχει τὴν πληροφορία ὅτι ἀκολουθεῖ τὸν Ποιμένα τῶν ψυχῶν μας Κύριο, περίσκεψη καὶ θλίψη δέ, ἂν μέσα του, δὲν εἶναι ξεκάθαρη ἡ πληροφορία ὅτι ἀκολουθεῖ τὴν κατατεθειμένη στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες σωτήρια θεία διδασκαλία.

Διότι –πάντα ἐν καιρῷ αἱρέσεως– ἡ φροντίδα καὶ ἡ ἀγωνία τοῦ πιστοῦ εἶναι: Οἱ Ποιμένες ποὺ ἀκολουθῶ, ἀκολουθοῦν τὸν Καλὸ Ποιμένα; Οἱ πράξεις τους καὶ ἡ φωνή τους, εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Καλοῦ Ποιμένος; Ἔχω φτάσει στὸ σημεῖο νὰ γνωρίζω Αὐτοῦ τὴν φωνή; Ἢ μήπως ἔχω ἐμπιστευθεῖ τὴν σωτηρία μου σὲ μισθωτοὺς ποιμένες; Διότι χαρακτηριστικὸ τῶν Χριστιανῶν εἶναι ὅτι γνωρίζουν τὴν φωνή Του. Οἱ δικοί Του πιστοί, τὰ δικά Του «πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· Ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν».

Σὲ ἀντίθετη περίπτωση, ἂν ἀφήσουν τὸν ἑαυτό τους στὰ χέρια, τὴν καθοδήγηση τοῦ μισθωτοῦ ποιμένος, δηλαδὴ τοῦ «μὴ ποιμένος» («ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον, καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα, καὶ φεύγει, καὶ ἔρχεται ὁ λύκος, καὶ ἁρπάζει αὐτά»), τότε διακινδυνεύουν τὴν σωτηρία τους.

Ο άγιος Σπυρίδων (12 Δεκεμβρίου)

                                                                                    

                    Ο Άγιος Σπυρίδων (12 Δεκεμβρίου)

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου δασκάλου

Ο ΒΙΟΣ ΤΟΥ: Ο Άγιος Σπυρίδων γεννήθηκε στην Κύπρο γύρω στο 270. Από την παιδική του ηλικία είχε κλίση προς το μοναχισμό, όμως με προτροπή των γονιών του νυμφεύτηκε, αποκτώντας μάλιστα μια κόρη την Ειρήνη. Ήταν μάλλον εύπορος και ασχολούνταν με τους αγρούς, ενώ είχε και κοπάδι ζώων. Λόγω του οσιακού τρόπου της ζωής του, μετά τον θάνατο της συζύγου του, κλήθηκε στον επισκοπικό θρόνο της ιδιαίτερής του πατρίδος, Τριμμυθούντος (σήμερα Τρεμετουσιά).

Σύμφωνα με ορισμένους συναξαριστές ο Άγιος υπήρξε ομολογητής, επίσκοπος ων, στους διωγμούς του Μαξιμίνου (308-313). στη διάρκεια των διωγμών αυτών συνελήφθη και εν συνεχεία εξορίσθηκε. Συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, όπου κατά την παράδοση θαυματούργησε με ένα κεραμίδι για να δείξει στους αντιτριαδιστές οπαδούς του Αρείου το μυστήριο της Α. Τριάδος. Κρατώντας το κεραμίδι στο χέρι του, οι παριστάμενοι είδαν να “αναλύεται” σε φλόγα που ανέρχονταν, νερό που κυλούσε από τα δάκτυλά του και χώμα που παρέμεινε στα χέρια του. Έδειξε έτσι πως, όπως το φαινομενικά απλό κεραμίδι αποτελείται από νερό, πηλό και φωτιά του φούρνου που είχε ψηθεί, έτσι και ο μοναδικός Τριαδικός Θεός έχει τρεις υποστάσεις: τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, η αλλιώς “Τριάς εν Μονάδι και Μονάς εν Τριάδι”. Κατά τον Μ. Αθανάσιος, ο Σπυρίδων συμμετείχε και στη Σύνοδο της Σαρδικής (342/3). Ήταν ένας θαυματουργός ποιμένας. Μεταξύ των θαυμάτων του, βεβαιώνει ο Συμεών ο Μεταφραστής, ήταν η θεραπεία του αυτοκράτορα Κωνστάντιου, με επίθεση του χεριού του Αγίου.

Οι συναξαριστές περιγράφουν πολλές περιπτώσεις θαυμάτων. Θεραπείες τυφλών, χωλών, παραλύτων, δαιμονισμένων, κ.α. Αδιάψευστος μάρτυς της θαυματουργίας του Αγίου είναι εδώ και 500 χρόνια ο Κερκυραϊκός λαός. Σχεδόν σε κάθε πανήγυρη του Αγίου είναι αδύνατο να μη γίνει κάποιο νέο θαύμα, το οποίο πληροφορείται ο πιστός λαός μέσα από τον τοπικό τύπο, αλλά και από αυτόπτες μάρτυρες. Ό Άγιος Σπυρίδων πέθανε το 348 στην Κύπρο και θάφτηκε στην Τριμυθούντα, όπου και ζώζεται η σαρκοφάγος του.