Οὐκ ἔχομεν βασιλέα εἰ μὴ ἐπίσκοπον!

σσ. Δαιμονίστηκε κάποιος; Πρώτα θα ρωτηθεί και θα δώσει την έγκρισή του ο επίσκοπος και μετά θα διαβασθεί η ευχή στον δαιμονισμένο. Και αν ο επίσκοπος δεν την δώσει, ο δαιμονισμένος θα παραμείνει ως έχει,διότι ο Επίσκοπος είναι ο μόνο που ξέρει. Που υπάρχει τέτοια εντολή στην διδασκαλία του Ευαγγελίου, των Αποστόλων ή των Συνόδων; Πότε Άγιος εν ζωή και πριν την αγιοκατάταξή του, πριν κάνει κάποιον εξορκισμό, ρώτησε πρώτα τον Επίσκοπο του; Η επισκοποκρατία στην Ελλάδα γίνεται όλο και πιο βασανιστική, όλο και πιο ασεβής, καταργώντας απροκάλυπτα τον ευαγγελικό λόγο, την ιερωσύνη, την διδασκαλία της Εκκλησίας και την Ιερά Παράδοση. Παρόλα αυτά όμως δεν αλλάζει τίποτα και την κύρια ευθύνη φέρνει το ποίμνιο, πρωτίστως ιερείς και μοναχοί και μετά οι λαϊκοί, που δέχονται την τυφλή και αντιευαγγελική υποταγή και την συμπόρευση με τον δικτάτορα επίσκοπο, αντί να πράξουν το μόνο το οποίο οι αρχιερείς τρέμουν και φοβούνται: Την διακοπή μνημόνευσης και κοινωνίας μαζί τους μέχρι να αλλάξουν ή μέχρι να καταδικαστούν συνοδικά. Αυτή ήταν και είναι η διδασκαλία της Εκκλησίας.

ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΚΑΙ ΓΡΑΠΤΗ ΑΔΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΠΙΣΚΟΠΟ ΤΟΥΣ

Αιτωλοακαρνανία: Ο Μητροπολίτης απαγορεύει στους κληρικούς να διαβάζουν αδιακρίτως εξορκιστικές ευχές

ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ
ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

«Απαγορεύεται ρητά σε όλους τους κληρικούς της ιεράς μητροπόλεως (εν ενεργεία και συνταξιούχους) να αναγιγνώσκουν αδιακρίτως τις εξορκιστικές ευχές χωρίς προηγουμένως να έχουν εξετάσει ενδελεχώς την κάθε περίπτωση και χωρίς προηγούμενη ενημέρωση και γραπτή άδεια από τον επίσκοπό τους», τονίζεται στην εγκύκλιο που εξέδωσε στις 4 Ιουνίου ο Μητροπολίτης Αιτωλίας Δαμασκηνός «περί απαγορεύσεως αναγνώσεως εξορκιστικών ευχών άνευ επισκοπικής αδείας».

Ο κ. Δαμασκηνός απευθυνόμενος στους κληρικούς της μητροπολιτικής του περιφέρειας, επισημαίνει πως, «ο επίσκοπος έχει την βαθύτερη ευθύνη για την πνευματική πρόοδο του ποιμνίου και είναι ο μόνος που μπορεί να καθοδηγήσει ώστε η ποιμαντική διακονία να είναι σωστή, αποτελεσματική και πάνω απ’ όλα να μην αποβεί επιβλαβής για εσάς», υπογραμμίζει.

Το φαινόμενο του δαιμονισμού στην Ορθόδοξη Παράδοση

π. Σωτήριος Ο. Αθανασούλιας 

Ο δαιμονισμός ως «σημείον αντιλεγόμενον»

Σε συνέχεια όσων αναφέραμε στο προηγούμενο τεύχος του εντύπου μας για το φαινόμενο της μαγείας, θεωρήσαμε σκόπιμο να αναφερθούμε στο τεύχος αυτό σε ένα άλλο φαινόμενο του αποκρυφιστικού χώρου, το οποίο απασχολεί κατά καιρούς τα μέσα ενημερώσεως και προκαλεί έντονες εντυπώσεις, στο φαινόμενο του δαιμονισμού. Τι είναι ο δαιμονισμός; Τι είναι οι δαιμονιζόμενοι; Υπάρχουν τέτοιοι στην εποχή μας η μήπως πρόκειται για συνηθισμένες περιπτώσεις ψυχασθενών; Τι δέχεται η Εκκλησία μας και τι η επιστήμη; Τι είναι οι εξορκισμοί και πότε πρέπει να διαβάζονται; Αυτά είναι ορισμένα συνήθη ερωτήματα, σχετικά με το θέμα, στα οποία θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε.

Όπως στην περίπτωση της μαγείας, έτσι κι εδώ, υπάρχουν διαμετρικά αντίθετες εκτιμήσεις. Κάποιοι θεωρούν κάθε παρεκκλίνουσα συμπεριφορά, ακόμη και τις περιπτώσεις που απαιτούν σαφώς ψυχιατρική αντιμετώπιση, ως φαινόμενα δαιμονισμού, και προσπαθούν να τα «θεραπεύσουν» κάνοντας εξορκισμούς με θεαματικό τρόπο. Τέτοια αντιμετώπιση συναντάμε συνήθως μεταξύ των Παλαιοημερολογιτών, όπου ασκείται ανεύθυνη εκκλησιαστική «ποιμαντική». Άλλοι απορρίπτουν εντελώς το φαινόμενο, εντάσσοντας τις εκδηλώσεις του στις περιπτώσεις των ψυχικών νόσων. Κατ’ αυτούς, δεν υπάρχουν δαιμονιζόμενοι, αλλά μόνο ψυχικά ασθενείς. Η θεώρηση αυτή είναι μεν φυσιολογική, όταν συναντάται σε αθέους και σε όσους δεν αποδέχονται την αυθεντία του Ιησού Χριστού, το κύρος των Ευαγγελίων κ.λ.π., είναι, όμως, εντελώς παράλογη, όταν συναντάται σε Χριστιανούς και μάλιστα σε κληρικούς.