Τα παιδιά είναι ανεπιθύμητα! Οι χώροι «ελεύθεροι παιδιών» οδηγούν στον θάνατο την Ευρώπη

Οι αντιναταλιστές απαιτούν να μη φαίνονται και να μην ακούγονται τα παιδιά και μας οδηγούν σε ένα αδιατάραχτο, στείρο και μοναχικό μέλλον

Από την Lauren Smith για την ιστοσελίδα του «The European Concervative»

Δεν είναι μυστικό ότι η Δύση γίνεται ολοένα και πιο εχθρική απέναντι στα παιδιά. Μακροσκελή άρθρα γράφονται για την υπόθεση του ταξιδιού των μωρών με αεροπλάνα. Ένα θορυβώδες νήπιο ίσως εισπράξει αποδοκιμαστικά βλέμματα ακόμη και στις πιο άνετες καφετέριες και εστιατόρια. Οι γάμοι και οι δεξιώσεις χωρίς παιδιά είναι πιο συνηθισμένοι από ποτέ. Η ιδέα ότι πρέπει να εξασφαλίζεται πάνω απ' όλα η ηρεμία και η γαλήνη -ακόμα και με το κόστος της αποφυγής δημιουργίας νέων ανθρώπων- είναι πλέον διαδεδομένη. Η εκπλήρωση της πιο βασικής λειτουργίας της ανθρώπινης βιολογίας -της αναπαραγωγικής- έχει γίνει μια ιδιαίτερα «επαναστατική» πράξη.

Τα παιδιά ανεπιθύμητα

Ίσως η μάχη μεταξύ γονέων και αντιναταλιστών (όσοι δεν επιθυμούν νέες γεννήσεις) δεν είναι πιο ξεκάθαρη πουθενά αλλού από ό,τι στην Γαλλία, όπου όλο και περισσότερα ξενοδοχεία και κάμπινγκ αποκλείουν άτομα κάτω των 18 ετών. Σημειώνεται αύξηση της ζήτησης για γάμους χωρίς παιδιά. Σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση, πάνω από τους μισούς Γάλλους θέλουν περισσότερα εστιατόρια, ξενοδοχεία και μέσα μαζικής μεταφοράς χωρίς παιδιά. Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε κάτι που διαπιστώνεται δηλ. στην αύξηση των παιδιών με κακή συμπεριφορά, καθώς τα τρία τέταρτα δήλωσαν ότι πιστεύουν ότι τα παιδιά είναι πιο άτακτα τώρα από ό,τι ήταν στο παρελθόν και το 86% δήλωσε ότι έβλεπε ότι οι γονείς επέτρεπαν στα παιδιά τους να ενοχλούν τους άλλους πολύ συχνά, είτε σε δημόσιους είτε σε ιδιωτικούς χώρους.

Πάρτε για παράδειγμα την διαμάχη για το σχολείο Montessori Internationalστο Maisons-Laffitte, ένα πλούσιο προάστιο στο Παρίσι, όπου οι γείτονες κατέφυγαν στο δικαστήριο για να κλείσουν την παιδική χαρά του σχολείου, υποστηρίζοντας ότι οι ήχοι των παιδιών που γελούσαν και φώναζαν προκαλούσε «αναστάτωση». Ισχυρίστηκαν ότι δεν μπορούσαν πλέον να κάθονται στους κήπους ή στις βεράντες τους και ένιωθαν «φυλακισμένοι». Είναι απίστευτο, αλλά το δικαστήριο συμφώνησε μαζί τους. Η παιδική χαρά σφραγίστηκε μετά από διαταγή, καθώς έγιναν αποδεκτά τα παράπονα των κατοίκων, ότι αφήνοντας τους μαθητές να παίζουν και να τρέχουν εκεί κοντά, θα έβλαπτε την υγεία τους και θα μείωνε κατά χιλιάδες ευρώ την αξία των ακινήτων τους. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει τώρα είτε να βγάζουν τα παιδιά μόνο στην μπροστινή αυλή του σχολείου, είτε να τα περιορίζουν στην τάξη, είτε να τα πηγαίνουν σε ένα κοντινό πάρκο.

Έρημη χώρα

Σύμφωνα με τον τοπικό δήμαρχο Jacques Myard, αυτή η συγκεκριμένη σταυροφορία «χωρίς παιδιά» προέκυψε από κάποιους «αστούς που δεν θέλουν παιδιά». Η Γαλλία, όμως -όπως δήλωσε ο δήμαρχος- θα πρέπει να είχε καλύτερη αντίληψη ότι «χρειαζόμαστε παιδιά», και επεσήμανε ότι η χώρα θα χρειαστεί επιπλέον 125.000 γεννήσεις κάθε χρόνο, αν θέλει να σταματήσει την κατακόρυφη πτώση του ποσοστού γεννήσεων. Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι διακυβεύονται πολλά περισσότερα από το να διατηρούνται οι δημόσιοι χώροι ήσυχοι. Η Γαλλία βιώνει επί του παρόντος ιστορικά χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, αυτή την στιγμή στα 1,62 παιδιά ανά γυναίκα - το χαμηλότερο ποσοστό από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Εορτή των Θεοφανείων σε μια σύγχρονη εποχή που γίνονται τα πάντα για να εξαφανιστεί ο Θεός από τη ζωή μας

πρωτοπρεσβύτερος π. Αντώνιος Χρήστου, Θεολόγος – ΜΑ (Ορθόδοξη Θεολογία) ΕΑΠ

Αγαπητοί Αναγνώστες μας, πριν ξεκινήσουμε επιτρέψτε μου να σας ευχηθώ τις καλύτερες και θερμότερες ευχές μου για την είσοδο στο νέο έτος, καθότι είναι το πρώτο άρθρο μας μέσα στη νέα χρονιά!

Είναι γεγονός ότι η Εορτή των Θεοφανείων, ή αλλιώς της Βαπτίσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αποτελεί μία από τις λαμπρότερες εορτές της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Αποτελεί την εμφαντικότερη φανέρωση της Αγίας Τριάδος στον κόσμο, ένα γεγονός που αποκάλυψε το μυστήριο της Θεότητος τόσο φανερά (μέχρι τότε περισσότερο με προτυπώσεις) και της σωτηρίας του ανθρώπου μέσα από το Μυστήριο του Βαπτίσματος. Σήμερα, όμως, σε μια εποχή που οι άνθρωποι προσπαθούν να ζήσουν χωρίς Θεό, το μήνυμα και το περιεχόμενο της εορτής αυτής είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Λίγο να ανατρέξει κανείς στο Ευαγγέλιο και στην υμνολογία της Εορτής πληροφορούμαστε ότι στον Ιορδάνη ποταμό, όταν ο Χριστός βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, άνοιξαν οι ουρανοί, το Άγιο Πνεύμα κατέβηκε «εν είδει περιστεράς» και ακούστηκε η φωνή Του Θεού Πατέρα: «Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ηυδόκησα» (Ματθ. 3,17). Αυτό το γεγονός είναι η αποκάλυψη του Θεού ως Τριάδος: Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα. Η φανέρωση αυτή έδειξε ότι ο Θεός δεν είναι απλά ένας απόμακρος Δημιουργός που ζει στη μακαριότητά Του, αλλά Πατέρας που αγαπά και σώζει το πλάσμα Του, στη Γέννηση ως Βρέφος ενώ τώρα στη Βάπτιση στον Ιορδάνη Ποταμό ως ώριμος άνδρας.

Το γεγονός της Βαπτίσεως του Κυρίου δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός αλλά και θεολογικά αποτελεί καθοριστικό και κοσμοσωτήριο για την κτίση ολόκληρη η οποία αγιάζεται στη κυριολεξία. Ο Χριστός, αν και αναμάρτητος, εισέρχεται στα νερά του Ιορδάνη για να αγιάσει την ανθρώπινη φύση και τη δημιουργία. Η φωνή του Πατέρα και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος μαρτυρούν τη θεϊκή Του αποστολή και μας καλούν να δούμε τη ζωή μας υπό το φως της Αγίας Τριάδος. Αυτή η τριαδική Θεολογία του ενός μοναδικού Θεού σημαίνει πρακτικά και τριαδολογική προοπτική του ανθρώπου, δηλαδή άνοιγα προς τον Θεό, τον συνάνθρωπο και την υπόλοιπη κτίση και δημιουργία μαζί με τον ευατό μας που αποτελούμε μέρος της και εμείς!

Ἡ Ὀρθοδοξία σήμερα. Πόσο ἀνήκει στούς καιρούς μας ἤ ποιές προσαρμογές ἐπιβάλλονται;

Ιεροκατήγορος και ο μακαριστός π. Θεόκλητος;

Η Ορθοδοξία σήμερα παρουσιάζεται με ελαττωμένη ακτινοβολία στο επίπεδο των οργάνων της, τους Κληρικούς. 

 

π. Θεόκλητος Διονυσιάτης

   Ο τίτλος είναι, σαφώς καθοριστικός, ως χρονικός προσδιορισμός της Ορθοδοξίας σήμερα και ως διαστολή από το χθες. Δηλαδή, υπό την σύγχρονη οπτική γωνία, τί είναι η Ορθοδοξία, ποιό είναι το μήνυμά της, ποιά στοιχεία τη συγκροτούν, πόσον απηχεί σήμερα, τί παλαιό από το σώμα της πρέπει ν αποβληθεί, τί νέο μπορεί και πρέπει να προσλάβει, τέλος, πόσο ανήκει στους καιρούς μας ή ποιές πρόσαρμογές επιβάλλονται;

Βέβαια, οι προτάσεις και τα ερωτήματα περιορίζονται στον ελλαδικό χώρο, όσο και αν η Ορθοδοξία δεν γνωρίζει όρια, ούτε εποχές, ούτε ιστορικές μεταβολές του κόσμου, γιατί είναι υπέρχρονη κατά τη θεανθρώπινη δομή της. Εκείνο το οποίο μεταβάλλεται, υπόκειται σε αλλοιώσεις, είναι όχι η Ορθοδοξία, αλλά οι ορθόδοξοι, ως ελεύθερες και τρεπτές προσωπικότητες.

Ορθοδοξία είναι ο Χριστός, ορθοδόξως ερμηνευθείς και βιωθείς, παρατεινόμενος στους αιώνες. Είναι, κατά τον Παύλο, «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. 13,8), που αποτελεί τη Κεφαλή της Εκκλησίας=μέλη. Χριστολογικώς «ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσεν εν ημίν…» (Ιωάν. α, 14). Και, κατά την 4η Οικουμενική Σύνοδο, ο Χριστός είναι μια υπόσταση με δύο φύσεις ασύγχυτες, Θεός και άνθρωπος που με την αντίδοση των ιδιωμάτων, θέωσε τη σάρκα .Η Εκκλησία «σημαίνεται εν τοις Μυστηρίοις». Η Εκκλησία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας». Η Εκκλησία είναι πηγή χάριτος, που αναβλύζει μεν από το Άγιο Πνεύμα, χορηγείται όμως διά του ιερατείου. Η χάρις παίρνει πρόσωπα κακοποιημένα από την αμαρτία και τα θεοποιεί. Από την άποψη αυτή, η Εκκλησία είναι Θεοτόκος. Τα πάντα στην Εκκλησία πλέουν μέσα στο άκτιστο φως της Αγίας Τριάδος.