Σχόλιο σε ιδέες του π. Νικολάου Λουδοβίκου – Οι Πατέρες για το κατ’ εικόνα και το σώμα (βίντεο)

                            

Γράφει ο Καππαδόκης

Ο δυτικός τρόπος σκέψης

Οι ιδέες του π. Νικολάου στο θέμα της σεξουαλικότητας και της σωματικής – σαρκικής ζωής του ανθρώπου αντικατοπτρίζουν τις ψυχαναλυτικές θεωρίες του τελευταίου αιώνα και το γενικότερο υλιστικό και αθεϊστικό πνεύμα του διαφωτισμού, όπως εξελίχθηκε μέχρι τις μέρες μας, γι’ αυτό και βλέπουμε να εκτιμάει θετικά όλα αυτά τα ρεύματα που γέννησε αυτό το πνεύμα.

Γι’ αυτό και ενώ σε άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στο θέμα της ομοφυλοφιλίας και της πρόταξης της ατομικής επιθυμίας έναντι της φύσεως, βασίζεται πάρα πολύ στην αρχαιοελληνική σκέψη των φιλοσόφων, την οποία προτάσσει ως αναμφισβήτητη αλήθεια, στο συγκεκριμένο θέμα η αρχαιοελληνική σκέψη παρουσιάζεται ως φέρουσα το πνεύμα της πλάνης. Ως κάτι που αντίκειται στον χριστιανισμό και γι’ αυτό εξ ορισμού πρέπει να απομακρυνθούμε από αυτό αν θέλουμε να είμαστε χριστιανοί.

Υπάρχει λοιπόν αυτή η κατά το δοκούν χρήση της αρχαιοελληνικής φιλοσοφίας, στην μία περίπτωση να παρουσιάζεται ως η αυθεντική και γνήσια ανθρώπινη σκέψη την οποία δεν μπορεί να αντικρούσει κανένας, ούτε άπιστος, ούτε πιστός, και στην άλλη περίπτωση να χρησιμοποιείται εντέχνως η αντίθεση φιλοσοφίας και χριστιανισμού για να κεντρίσει την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών, ούτως ώστε να τους χειραγωγήσει στο αντίθετο συμπέρασμα: για να είναι κάποιος γνήσιος ορθόδοξος χριστιανός πρέπει να μην ταυτίζεται με αυτές τις αρχαιοελληνικές σκέψεις.

Την ίδια ακριβώς χρήση κάνει και της δυτικής χριστιανικής σκέψης. Η τακτική δηλαδή είναι η εξής: Παρουσιάζεται η αντίθετη σκέψη από αυτήν που υποστηρίζουμε εμείς ως δυτική, ούτως ώστε αυτόματα να χειραγωγήσουμε την ορθόδοξη συνείδηση των πιστών στην δική μας θέση που είναι η αντίθετη. Αυτό είναι ένα φαινόμενο γενικότερο τελευταία από τους πανεπιστημιακούς καθηγητές. Η υποτίμηση του Σταυρού έναντι της Ανάστασης που έγινε από τον μητροπολίτη Περιστερίου τα τελευταία χρόνια έγινε επάνω σε αυτήν την βάση: ότι η υπερτίμηση του Σταυρού είναι δυτικό πράγμα, οπότε εμείς πρέπει να πάμε στο αντίθετο άκρο αν θέλουμε να είμαστε ορθόδοξοι.

Η ορθόδοξη συνείδηση δηλαδή κρατείται σε μία ιδιότυπη ομηρία και απειλείται συνεχώς να μην κάνει αυτήν ή την άλλη κίνηση γιατί αμέσως καραδοκεί ο φόβος να χαρακτηριστεί ως αντορθόδοξη και δυτική. Γίνεται δηλαδή ψυχολογική χρήση του φόβου για να χειραγωγηθούν οι συνειδήσεις.

Άλλος ένας ψευδώνυμος… ομολογητής. Τώρα από την… Καππαδοκία.

σσ. Καππαδόκης, Πορφυριτης, Μέτοικος, Κελλιωτες κλπ. Ποτέ άλλοτε δεν υπήρχαν στην Εκκλησία τόσοι ψευδώνυμοι/ανώνυμοι σχολιαστές όπως τώρα, ενδεικτικό του φόβου που επικρατεί αλλά και της λανθασμένης αντίληψης, του τι εστι ομολογία.

     Ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί στο αλεύρι

              

Καππαδόκης

Εντός της κατανυκτικής περιόδου του Δεκαπενταυγούστου τέθηκε σε αργία από τον μητροπολίτη του ο γνωστός και λαοφιλής ιερέας των Πατρών π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος. Όπως αποκαλύφθηκε, ο λόγος ήταν ότι ο μητροπολίτης Πατρών δέχθηκε πιέσεις από φιλοκυβερνητικά πολιτικά πρόσωπα τα οποία χαρακτήρισαν τον π. Αναστάσιο ως «ρωσόφιλο». Βέβαια παραμένει άγνωστο από πότε η ρωσοφιλία κατέστη αδίκημα στο εκκλησιαστικό δίκαιο. 

Η χριστιανική διδασκαλία μας καλεί να θεωρούμε ως φίλους μας τους ανθρώπους και πολύ περισσότερο τους ομόδοξους που δεν είναι απλώς φίλοι μας αλλά και αδελφοί μας εν Χριστώ. Οπωσδήποτε υπάρχουν και αυτοί που μας επιβουλεύονται, δεν είναι ο κόσμος μας αγγελικός, και πρέπει να δείξουμε σύνεση και να προστατευτούμε από τις απειλές που υπάρχουν, γι’ αυτό και έχει υφανθεί από τους «λεβέντες», όπως οι ίδιοι αυτοχαρακτηρίζονται, πατριώτες ένα βολικό αφήγημα κατά το οποίο οι Ρώσοι είναι οι κακοί της υπόθεσης που μας επιβουλεύονται και ευτυχώς που υπάρχουν και οι καλοί Αμερικάνοι για να μας σώσουν από του κακούς Ρώσους. Το αφήγημα βέβαια μοιάζει πιο πολύ με ταινία του Σταλόνε της δεκαετίας του ’80, παρ’όλ’αυτά έχει πέραση στους «λεβέντες» πατριώτες της πατρίδας μας οι οποίοι όμως εξαντλούν όλη τους τη λεβεντιά απέναντι στη Ρωσία. Κατά τ’ άλλα μόνο λεβέντικη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί η στάση τους απέναντι σε μία σειρά σημαντικών ζητημάτων που απασχόλησαν την πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια.

Η αιτία για την οποία χαρακτηρίστηκε «ρωσόφιλος» ο π. Αναστάσιος είναι τα κείμενα που δημοσιεύει κατά καιρούς όσον αφορά το εκκλησιαστικό ζήτημα του Ουκρανικού αυτοκέφαλου και δη το τελευταίο άρθρο του, στο οποίο αναδημοσιεύει αποσπάσματα των διαλόγων που διαμείφθηκαν στις προσυνοδικές συνάξεις των προκαθημένων μεταξύ του Οικουμενικού Πατριάρχη και του Πατριάρχη Μόσχας. Ένας αμερόληπτος αναγνώστης των κειμένων του π. Αναστασίου θα καταλάβαινε αμέσως ότι δεν τίθεται θέμα ρωσοφιλίας ή οποιασδήποτε άλλης φιλίας, αλλά ότι ο π. Αναστάσιος ως ευσυνείδητος ιερέας ενδιαφέρεται για την εν Χριστώ αλήθεια, για την αλήθεια της Μίας Καθολικής Εκκλησίας μας και αυτό είναι το μόνο ελατήριο των ερευνών του και των δημόσιων τοποθετήσεων του. Δυστυχώς όμως ο καθένας κρίνει εξ ιδίων τα αλλότρια, γι’ αυτό και κάποιος που έχει διαφθαρεί από τα πολιτικά αφηγήματα, δεν μπορεί να κατανοήσει την αγνότητα αυτών που σκέφτονται με ορθόδοξα εκκλησιαστικά κριτήρια, και τα βλέπει όλα κάτω από το πρίσμα των γεωπολιτικών συμμαχιών. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για να αποδείξει ότι τέτοιου είδους άνθρωποι δεν έχουν τις προϋποθέσεις και δεν είναι ικανοί να εξετάσουν και να λύσουν σοβαρά εκκλησιαστικά προβλήματα όπως αυτό του Ουκρανικού, με κριτήρια βέβαια εκκλησιαστικά.