Η ειδωλολατρία της αθεΐας.

                                

Έχω τη γνώμη πως κατά βάθος δεν υπάρχουν κατά κυριολεξία άθεοι και άπιστοι, και μόνο κατ' επίφαση εμφανίζονται έτσι! Κι αυτό γιατί οι εμφανιζόμενοι ως άθεοι και θεό έχουν και πιστεύουν σ' αυτόν. Με την διαφορά ότι ο θεός τους δεν είναι ο αληθινός Θεός που όλοι εμείς οι άλλοι ομολογούμε και πιστεύουμε. Αυτό όμως δεν τους καθιστά στην κυριολεξία άθεους. 

Ποιός είναι ο θεός των «αθέων» και «άπιστων»;

Ο «Άνθρωπος», ο εαυτός τους! 

Δόγμα της αθεΐας είναι: «Θεός στον άνθρωπο, ο άνθρωπος!».

Είναι λάθος λοιπόν να πιστεύουμε πως υπάρχουν άθεοι! Δεν υπήρξαν ποτέ και ούτε θα υπάρξουν ποτέ. 

Είχε δίκαιο ο G. Chesterton όταν έλεγε: «Όταν κάποιος παύει να πιστεύει στον Θεό αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πιστεύει σε τίποτε. Πιστεύει σε οτιδήποτε!». 

Η πολυθεΐα των αθέων είναι ανεξάντλητη. Πιστεύουν σε όλα τα άλλα εκτός από τον Θεό. Προπάντων όμως πιστεύουν στον εαυτό τους. Όλοι αυτοί οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι ως άθεοι δεν είναι τίποτε άλλο παρά ειδωλολάτρες. Είναι λάθος να πιστεύομε πως καταργήθηκε η ειδωλολατρία. Δεν καταργήθηκε, μεταλλάχθηκε, άλλαξε προσωπείο, «εξανθρωπίσθηκε», με την έννοια ότι απαρνήθηκε τα εκτός του ανθρώπου είδωλα, τα χειροποίητα, και έμεινε πιστή σε ένα και μόνο, που είναι το κυριώτερο αλλά και το πιο φοβερό απ' όλα τ' άλλα, στον «άνθρωπο»! 

Η Ειδωλολατρία κατά τα συγγράμματα των απολογητών

«η γαρ σοφία του κό­σμου τούτου μωρία παρά τω Θεώ εστι»

Νικόλαος Τζιράκης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών 

    Είναι γνωστό ότι ή Ιστορική ζωή του Χριστιανισμού είναι στενώς συνυφασμένη με την ιστορία των πηγών του. Σημαντικό τμήμα των πηγών του αρχέγονου Χριστιανισμού αποτελούν τα έργα των Απολο­γητών και κατά κύριο λόγο οι Απολογίες, παραλήπτες των οποίων υπήρξαν οι πολιτικοί και πολιτειακοί φορείς της εποχής. Την ανάγκη βαθύτερης μελέτης των Απολογητών και ιδιαιτέρως της αναφοράς τους στη σχέση Ελληνισμού-εθνισμού και Χριστιανισμού δεν την επιβάλλει μόνο το γεγονός ότι οι Απολογητές υπήρξαν κατά την εποχή τους και προ της εισόδου τους στον Χριστιανισμό φιλόσοφοι ή φιλοσοφούντες, επομένως και ειδωλολάτρες· την επιβάλλει και η εποχή μας, κατά την οποία η ελληνορθόδοξη αυτοσυνειδησία καλείται να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει τη γνησιότητα και την αυθεντικότητά της. Την τελευταία άποψη θεωρούμε πολύ σημαντική αν τη συνδέσου­με με την ιστορική συγκυρία της παρατεταμένης υποχώρησης των ανθρωπιστικών και κλασικών εν γένει σπουδών και το αυτονόητο κατά την κρίση μας χρέος της ορθόδοξης θεολογίας, όχι απλώς να ανταπο­δώσει τη φιλοφρόνησή της στην κλασική ελληνική παιδεία για όσα η τελευταία προσέφερε στον αρχέγονο Χριστιανισμό, αλλά και να σταθεί αρωγός και θερμός συμπαραστάτης του σύγχρονου ανθρώ­που, ο οποίος παραπαίει αναζητώντας με αγωνία το πνευματικό του στίγμα στο λυκαυγές της τρίτης μ.Χ. χιλιετίας πέρα από τα ηχηρά κηρύγματα της παγκοσμιοποίησης και της νέας τάξης πραγμάτων.

Η εμφάνιση των Απολογητών σε μια καθοριστική στιγμή για τη ζωή και το έργο της Εκκλησίας δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί από τον μελετητή του έργου της Εκκλησίας ως ενέργεια της Θείας Πρόνοι­ας. Η με κατάλληλο γλωσσικό ένδυμα και ανάλογα επιχειρήματα πα­ρουσίαση και εν ταυτώ υπεράσπιση της εξ αποκαλύψεως χριστιανι­κής αλήθειας ενώπιον των επίσημων πολιτειακών και κρατικών αρ­χών, των «πεπαιδευμένων» τάξεων και των άλλων ποικίλων ομάδων της κοινωνίας της ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας, δεν ήταν δυνα­τό φυσικά να αναληφθεί από απλά μέλη της χριστιανικής κοινότητας, τα οποία βίωναν το περιεχόμενο της θείας Αποκαλύψεως «εν αγαλλιά­σει και αφελότητι καρδίας αινούντες τον θεόν και έχοντες χάριν προς όλον τον λαόν», σύμφωνα με τη διήγηση των Πράξεων των Απο­στόλων (2, 46-47).

Ο αληθινός εχθρός ενός Χριστιανού

                    Η εἰδωλολατρία

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

«οἴδαμεν δὲ ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν ἵνα γινώσκωμεν τὸν ἀληθινόν· καί ἐσμεν ἐν τῷ ἀληθινῷ, ἐν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰησοῦ Χριστῷ. οὗτός ἐστιν ὁ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνιος. Τεκνία, φυλάξατε ἑαυτοὺς ἀπὸ τῶν εἰδώλων· ἀμήν.» (Α’ Ἰωάν. 5,20-21)

Σὲ αὐτὸ τὸ στίχο (στ. 20) συνοψίζεται ὁλόκληρο τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ ἁγίου Θεολόγου καὶ ὁλόκληρη ἡ θεολογία του. «ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἥκει καὶ δέδωκεν ἡμῖν διάνοιαν», ὥστε σ’ Αὐτὸν νὰ γνωρίζουμε τὸν ἀληθινὸ Θεό. Καὶ μᾶς ἔδωσε καὶ τὴν δύναμη, μὲ τὴν ὁποία γίναμε δικοί Του, καὶ κατοικήσαμε ἐν Αὐτῷ. Ὥστε εἴμαστε μ’ ὅλο μας τὸ «εἶναι» μέσα σ’ Αὐτόν, στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ δι’ Αὐτοῦ στὴν αἰώνια ζωή, ἐπειδὴ Αὐτὸς εἶναι καὶ ἀληθινὸς Θεὸς καὶ ζωὴ αἰώνια.

«Ἠμεῖς ἐσμεν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ», εἶναι ἡ ὀρθὴ ἀπάντηση τῶν πραγματικῶν χριστιανῶν στὴν ἐρώτηση: ποῦ εἶστε, ποῦ βρίσκεστε; Ἂν καὶ ζοῦμε στὸν κόσμο ποὺ «ὅλος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται», «ἡμεῖς ἐσμὲν ἐν Ἰησοῦ Χριστῷ»: στὸν ἀληθινὸ Θεὸ καὶ στὴν αἰώνια ζωή. Ἐὰν δὲν μᾶς ἔδινε ὁ ἀληθινὸς Θεὸς «διάνοια», ἐμεῖς δὲν θὰ ἀναγνωρίζαμε τὸν πραγματικὸ Θεὸ καὶ γιὰ πάντα θὰ παραμέναμε ἀσεβεῖς.

Πρόσεχε μήπως ἡ μνησικακία σου σέ ὁδηγήσει στή χαράδρα.

                                                    

Ἀρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

«Ὅποιος μισεῖ τόν ἀδερφό του εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καί κανένας φονιᾶς δέν ἔχει συμμετοχή στήν αἰώνια ζωή » (1 Ἰω. 3:15).

Ὁ Ἅγιος Διονύσιος Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν (μνήμη του 3 Ὀκτωβρίου), ἐπισκέφθηκε τήν Κρήτη, καί φιλοξενήθηκε ἀπό ἕναν Ἱερέα, ὀνοματι Κάρπο, μετέπειτα Ἐπίσκοπο Τρωάδος. Μ. Ἀσίας. (2 Τιμ. 4: 13). Καί ὁ Ἱερέας διηγήθηκε στόν Ἅγιο τό ἀκόλουθο περιστατικό:

Εἶχε στήν ἐνορία του ἕνα φανατικό εἰδωλολάτρη, πού παρέσυρε τήν εἰδωλολατρεία ἕναν χριστιανό. Ὁ Ἱερέας ἄρχισε νά τρέφει ἔχθρα ἐναντίον τους. Τό βράδυ ἔπεσε γιά ὕπνο.

Τά μεσάνυκτα σηκώθηκε γιά προσευχή. Ἦταν ἀκόμα ἀνάστατος. Παρακαλοῦσε Χριστό, νά στείλει ἐξοντώσει τούς εἰδωλολάτρες. Καί ὁ Χριστός τοῦ ἀπάντησε, ἀλλά μέ τό δικό Του τρόπο· τρόπο ἀγαπης καί σωτηρίας.

Ἡ πλάνη τοῦ δωδεκαθεϊσμοῦ

Γράφει ὁ κ. Ἀνδρέας Κεφαλληνιάδης, Δάσκαλος Β΄ Ἀρσακείου – Τοσιτσείου Δημοτικοῦ Σχολείου Ἑκάλης

Εἶναι σαφὲς ὅτι οἱ θεοὶ τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἶναι ἀνύπαρκτοι. Εἶναι δημιουργήματα τῆς ὁμολογουμένως πλούσιας φαντασίας τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι ὑπῆρξαν στὸ ἔπακρο πολυθεϊστές. Ἂν οἱ πιστοί τῆς «πατρῴας» θρησκείας ἔχουν ἀντίρρηση, δὲν ἔχουν παρὰ νὰ ἀνέβουν ὥς τὸν Ὄλυμπο, προκειμένου νὰ πεισθοῦν μὲ τὰ ἴδια τους τὰ μάτια. Οἱ «ἀθάνατοι» θεοί, στοὺς ὁποίους πιστεύουν, πολὺ ἁπλὰ δὲν ὑπάρχουν. Ἂν πάλι ἔχουν μία ἄλλη, δική τους, ἀνώτερη ἰδέα περὶ θεῶν, τότε ἔρχονται σὲ σύγκρουση μὲ αὐτὰ ποὺ πιστεύει ἡ ἀρχαία θρησκευτικὴ παράδοση.

Ἡ πίστη στὸ δωδεκάθεο, συνοδεύεται δυστυχῶς κι ἀπὸ ἕνα σωρὸ ἄλλες παραδοξότητες ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν πραγματικότητα. Ἂν λοιπὸν πιστέψουμε στοὺς θεοὺς τοῦ Ὀλύμπου, θὰ πρέπει ταυτόχρονα νὰ πιστέψουμε ὅτι τοὺς κεραυνοὺς τοὺς ρίχνει ὁ Δίας ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο, ὅτι τοὺς σεισμοὺς τοὺς προκαλεῖ ὁ θαμμένος στὴ γῆ γίγαντας Ἐγκέλαδος, ὅτι τὶς τρικυμίες στὴ θάλασσα τὶς προκαλεῖ ὁ ὀργισμένος Ποσειδώνας, ὅτι ἡ ἄνοιξη ἔρχεται γιατί ἐπιστρέφει ἡ Περσεφόνη ἀπὸ τὸν Ἅδη στὴ γῆ κλπ κλπ. Κατὰ τὰ ἄλλα, οἱ ὀλυμπιστὲς κατηγοροῦν τοὺς Χριστιανοὺς γιά…ἀμάθεια καὶ σκοταδισμό!

Είναι ν’ απορεί κανείς με τους ειδωλολάτρες… αλλά οι Οικουμενιστές τους θεωρούν άλλη οδό προς τον Θεό!

Είναι ν’ απορεί κανείς με τους ειδωλολάτρες…

Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας. Τοιχογραφία στην Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία Παναγία του Ljeviš 14ος αι. στην πόλη Πρίζρεν του Κοσσυφοπεδίου. Από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Ζάγκρεμπ-Λουμπλιάνας: https://mitropolija-zagrebacka.org/kalendar-pocetni-14/ Φωτογραφία: blagofund.org

Αγίου Αθανασίου Αρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας
Λόγος περί της ενανθρωπήσεως του Λόγου και της διά σώματος προς ημάς επιφανείας αυτού

Απόδοση εις την νέα ελληνική
Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Πάπαρης (νυν Μητροπολίτης Δράμας)

Συνέχεια από εδώ: http://www.pemptousia.gr/?p=366816

Είναι ν’ απορεί κανείς με τους ειδωλολάτρες διότι από τη μια κοροϊδεύουν αυτά που δεν πρέπει, κι από την άλλη τυφλώνονται από τα πάθη τους και λατρεύουν πέτρες και ξύλα. Όμως, επειδή δεν είναι φτωχός ο λόγος μας σε αποδείξεις, ας επιχειρήσουμε να πείσουμε κι αυτούς από τα ευνόητα, και μάλιστα απ’ αυτά τα οποία βλέπουμε οι ίδιοι. Διότι, τι το άτοπο άξιο χλευασμού υπάρχει σε μας, εκτός του ότι λέμε ότι ο Λόγος φανερώθηκε με σώμα;

Αλλά θα συμφωνήσουν και οι ίδιοι ότι το γεγονός αυτό (της σαρκώσεως) δεν είναι παράλογο, εφόσον βέβαια αγαπούν την αλήθεια. Διότι, εάν αρνούνται τελείως ότι υπάρχει ο Λόγος του Θεού, είναι περιττό να χλευάζουν αυτό που δεν παραδέχονται.

Εάν όμως παραδέχονται ότι υπάρχει ο Λόγος του Θεού και εξουσιάζει τα πάντα· ότι με Αυτόν ο Πατέρας δημιούργησε τον κόσμο· ότι με τη δική του πρόνοια έχουν το φωτισμό, τη ζωή και την ύπαρξη όλα τα κτίσματα· και ότι Αυτός όλα τα κυβερνά, ώστε να γίνεται γνωστός ο ίδιος από τα έργα της πρόνοιάς του, και μέσω αυτού ο Πατέρας· εξέτασε μετά απ’ όλα αυτά, σε παρακαλώ, μήπως δεν γνωρίζουν ότι επισύρουν τον χλευασμό σε βάρος τους.

Οι φιλόσοφοι των Ελλήνων λένε ότι ο κόσμος είναι ένα μεγάλο σώμα· κι αυτό είναι αλήθεια. Διότι βλέπουμε ότι ο κόσμος και τα μέρη του γίνονται αντιληπτά από τις αισθήσεις μας. Εάν λοιπόν ο Λόγος του Θεού βρίσκεται στον κόσμο, που είναι ένα σώμα, και βρίσκεται και σ’ όλα τα σώματα και στα τμήματά τους, γιατί να είναι παράδοξο και αδύνατο αυτό που λέμε εμείς ότι ο Λόγος μπήκε και μέσα σε άνθρωπο;