Αναλύοντας την ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ, που δεν υπέγραψε ο επίσκοπος Τυχικός.

                             

Σε πολλές ηλεκτρονικές σελίδες δημοσιεύτηκε το παρακάτω κείμενο, το οποίο λέγεται ότι είναι η ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ που ζήτησε η Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου να υπογράψει ο επίσκοπος Τυχικός.

«Θεία χάριτι, παρέχω, εἰς τήν Ὀρθόδοξον ἤτοι τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, καί τήν Ἱεράν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, τόν παρόντα, ἔγγραφον λίβελλον, δι’ οὗ καθομολογῶ καί στέργω ἅπαντα τά παρά τῶν Ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Τοπικῶν Συνόδων, καθώς καί τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκκλησίας (Κρήτη 2016) ἀποφανθέντα. Δηλῶ σεβασμόν, εἰς τάς πανορθοδόξως ἰσχύουσας σχέσεις μετά τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν καί εἰς τούς ὑπό τήν αἰγίδα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Διαλόγους μετά τῶν ἑτεροδόξων Ἐκκλησιῶν. Ἐπί τούτοις δηλώνω ἀπεριφράστως ὑπακοήν εἰς τάς ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἀποδέχομαι καί θά τηρῶ πάντα τά πανορθοδόξως κρατοῦντα τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἱεράν Παράδοσιν, κυρίως δέ ἀποκηρύττω τόν ἀποτειχισμόν καί τούς ἀποτειχιστάς καθώς καί τά καινοτομηθέντα παρ’ αὐτῶν περί τῶν ἱερῶν κανόνων καί τοῦ ἤθους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας».

Θεωρώντας ότι το κείμενο είναι ακριβές, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στην υπόθεση του συγκεκριμένου επισκόπου γράφονται τα παρακάτω.

Γενικά χαρακτηριστικά του κειμένου 

Το συγκεκριμένο κείμενο είναι αντικανονικό ως προς το περιεχόμενο και αντιπατερικό ως προς το φρόνημα. Δεν ανήκει στην παράδοση των Ορθόδοξων Ομολογιών, αλλά αποτελεί ένα κείμενο εκκλησιαστικού εξαναγκασμού. Έχει σαφή δεσμευτικό και πειθαρχικό χαρακτήρα, ο οποίος μετατοπίζει το κέντρο βάρους από την προσωπική δογματική ομολογία στην απόλυτη εκκλησιαστική συμμόρφωση. Λειτουργώντας περισσότερο ως όρκος υποταγής παρά ως ελεύθερη δήλωση ορθόδοξης πίστης, επιβάλλει την υπακοή σε συγκεκριμένες διοικητικές γραμμές, με κύριο άξονα τις αποφάσεις της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (2016).

Κυριακή της Ορθοδοξίας. Για μία ακόμα φορά οι "ορθόδοξοι" Ποιμένες την γιόρτασαν αν-Ορθόδοξα και άνευ ομολογίας!

               

τοῦ Ἀδαμάντιου Τσακίρογλου

Μιὰ ἐπίσκεψη στὶς ἱστοσελίδες ποὺ ἐνημερώνουν μὲ ρεπορτάζ καὶ ἑκατοντάδες φωτογραφίες γιὰ τὶς ἐκδηλώσεις στὶς διάφορες Μητροπόλεις γιὰ τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀποκαλύπτει τὴν ἑξῆς τραγικὴ πραγματικότητα:

Οὔτε ἕνας Μητροπολίτης ἢ Ἐπίσκοπος (Για τὸν Πειραιώς δὲν μιλοῦμε, διότι ἀπὸ τὴν μία μιλάει γιὰ Οἰκουμενισμό, κι ἀπὸ τὴν ἄλλη στέλνει ψηφιδωτὲς εἰκόνες στὸν Πατριάρχη καὶ συμπορεύεται μαζί του στὸ Οὐκρανικό) βρέθηκε, οὔτε ἕνας νὰ ἐπισημάνει ὅτι: γιορτάζουμε τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, ὄχι μόνο γιὰ νὰ τιμήσουμε τοὺς Ὁμολογητὲς Πατέρες, ἀλλά κυρίως γιὰ νὰ τοὺς μιμηθοῦμε σὲ παρόμοιες καταστάσεις ἔχοντάς τους ὡς πρότυπο ἀπομακρύνσεως ἀπὸ τοὺς αἱρετικούς· καὶ ἐπίσης ὁδηγὸ κυρίως γιὰ τὴν ἐκδίωξη τῶν αἱρετικῶν Πατριαρχῶν καὶ Ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀκαδημαϊκῶν θεολόγων ποὺ συνιστοῦν τὴν σύγχρονη ἡγεσία τῆς ἀπὸ τοὺς Ἁγίους ΚΑΤΕΓΝΩΣΜΕΝΗΣ Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ! Γιὰ τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς βλ. π.χ. ἐδῶ, ἐδῶ. ἐδῶ, ἐδῶ, ὁ δὲ Κυθήρων Σεραφεὶμ (ἐδῶ) τεχνηέντως μιλάει γιὰ μασονία, σιωνισμό, μαρξισμό, ἀλλὰ τὸν Οἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς πρωτεργᾶτες του δὲν τοὺς ἀναφέρει, διότι γνωρίζει ὅτι ἀν τὸ κάνει θὰ ἐρωτηθεῖ: Τότε γιατὶ κοινωνεῖς μαζί τους;

Κάποιοι δὲ "ἱερεῖς τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας" μιλοῦν γιὰ ὁμολογία, γιὰ τὸν ἐπίσκοπό τους ὅμως ποὺ συμπροσεύχεται μὲ παπικούς, δὲν βγάζουν λέξη καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν εὐσέβεια.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία δείχνει ὅμως, ὅτι κανεὶς πραγματικὰ εὐσεβὴς ἱερέας καὶ ἀρχιερέας δὲν ἀποφάσισε νὰ συμφωνήσει ἢ συμβιβάστηκε μὲ τὴν αἵρεση ἔστω καὶ κατ’ οἰκονομία καὶ δὲν ἔβαλε τὴν ὑπογραφή του ἢ συμφώνησε διὰ σιωπῆς σὲ κάποιο αἱρετικὸ κείμενο (βλ. π.χ. Κολυμπάρι, Π.Σ.Ε.). Ἀντιθέτως ὅλοι διέκοψαν κάθε ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετικούς, ἐδῶ τοὺς Εἰκονομάχους (πρέπει καὶ πάλι νὰ τονισθεῖ: πρὶν τὴν συνοδική τους καταδίκη) καὶ ἔφθασαν μέχρι τὸ σημεῖο νὰ παραιτηθοῦν τῆς ἀρχιερωσύνης τους, σὲ ἀντίθεση μὲ τοὺς σημερινοὺς ποὺ κάνουν τὰ πάντα γιὰ μὴν χάσουν τὸν θρόνο τους.

Δὲν ἔλεγαν ἄλλα καὶ ἔκαναν ἄλλα, οὔτε ἀπέκρυτπαν ἀπὸ τοὺς πιστούς, ποιός εἶναι αἱρετικὸς καὶ κακόδοξος καὶ ὡς ἐκ τούτου ἀποφευκτέος. Ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ ὕψιστο ἔγκλημα γιὰ κληρικὸ ἀποδεικνύει ὁ λίβελλος τοῦ 1464 πρὸς τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Σωφρόνιο Α΄ στὸν ὁποῖο δήλωναν τὴν μετάνοιά τους φιλενωτικοὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι εῑχαν ἀποδεχθεῖ τὴν ἕνωση μετὰ τὴν ψευδοσύνοδο τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας (βλ. Κολυμπάρι, Π.Σ.Ε.) γράφει: "μετά πάσης μου γνώμης καί προαιρέσεως ἐπί μάρτυρι τῷ θεῷ καί τοῖς ἁγίοις ἀγγέλοις καί πᾶσι τοῖς ἁγίοις, ὁμολογῶ καρδίᾳ καί στόματι χωρίς τινός ὑποκρύψεως καί τοῦ ἄλλα μέν φρονεῖν, ἄλλα δέ λέγειν, καί φρονῶ καθώς ὁμολογεῖ ἄνωθεν ἡ ἁγία καθολική ἐκκλησία τῶν Γραικῶν" (Αρχιμ. Νεκταρίου Δ. Καρσιώτη, Η Σύνοδος Φερράρας -Φλωρεντίας από της υπογραφής του όρου ενώσεως έως και της καταργήσεως αυτού, Αθήνα 2020, σελ. 482f.).

Ο λίβελλος αποκήρυξης της ενωτικής συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439) ως έκφραση της εκκλησιολογίας της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου (787).

Του Βασιλείου Ι. Τουλουμτσή

Μ.Δ.Ε Δογματικής Θεολογίας

Η Εκκλησία, ως το μυστηριακό σώμα του Χριστού, έχει δεδομένη, αδιάσπαστη και αμετάβλητη τη ζωή της, η οποία ως διαχρονική αλήθεια, παραδίδεται αναλλοίωτα στο πέρασμα του συμβατικού ροώδους χρόνου. Αρραγές θεμέλιο ενότητας της Εκκλησίας αποτελεί η παραδοθείσα πίστη, η δογματική έκφραση της οποίας οριοθετεί τη γνησιότητα του αγιοπνευματικού βιώματος της εν μετοχή γνώσης του Θεού. Αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε διαφοροποίηση από το ενοειδές της πίστεως, σηματοδοτεί ένα διαφορετικό βίωμα, το οποίο δεν ανήκει στην Εκκλησία αλλά στον κόσμο. Σε αυτήν όμως την περίπτωση η θεολογία της Εκκλησίας μετατρέπεται σε ένα σύνολο απόψεων περί Θεού, οι οποίες όμως κατ’ ουσίαν ουδόλως περιγράφουν τον Θεό, αλλά μάλλον τα διάφορα είδωλά Του, τα οποία κατασκεύασε ο σκοτισμένος άνθρωπος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν του σκοτισμού του. Γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο και κάθε αίρεση αποτελεί εν τέλει μία συνεπή ειδωλολατρεία. Αυτός είναι ο λόγος που αιτιολογεί τον τρόπο, βάσει του οποίου το σώμα της Εκκλησίας στη διαχρονία του, μέσω των δογματικών του αισθητηρίων, αντιλαμβάνεται και ακολούθως αντιμετωπίζει κάθε τέτοια εκτροπή. 

Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος (787), η οποία  κλήθηκε να αντιμετωπίσει με εκκλησιαστικό τρόπο την αίρεση της εικονομαχίας και τις ποικίλες συνέπειές της. Πριν όμως προβεί στη θεολογική τεκμηρίωση του εξεικονισμού του προσώπου του Χριστού και των αγίων Του, προέβη στη διερεύνηση του ζητήματος της αποκατάστασης ή μη της αρχιερωσύνης των μετανοημένων πρώην αιρετικών εικονομάχων επισκόπων, ζήτημα το οποίο εξετάστηκε στη βάση της συμφωνίας αυτών με την πίστη και την παράδοση της Εκκλησίας.