Ανύπαρκτο Σχίσμα;

«Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι βρισκόμαστε πρὸ σχεδιασμοῦ, ἐφαρμόζεται σταδιακά».

Ο «Σωτήρ» ανακάλυψε, ότι συντελείται σχεδιασμένη προδοσία κατά της Πίστεως, αλλά δεν χάνει λέξη για τις τεράστιες προσωπικές του ευθύνες.

 

Μέσα στὴν ἀχαλίνωτη τάση τους νὰ φέρουν σὲ πέρας ἕνωση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὸν Παπισμό, οἱ θιασῶτες της μετέρχονται κάθε μέσο. Τελευταῖα ἐπιχείρησαν νὰ πείσουν τὸν Θεολογικὸ κόσμο πὼς δὲν ὑπῆρξε ποτὲ σχίσμα, ἀλλὰ ἁπλὴ φιλονικία μεταξὺ δύο ἐκκλησιαστι­κῶν προσώπων.

Μὲ τὸ Διεθνὲς Συμπόσιο, ποὺ διοργάνωσαν στὴν Αὐστρία στὶς 16 καὶ 17 Ἰανουαρίου 2025, ὑποστήριξαν ὅτι «τὸ 1054 δὲν πραγματοποιήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ θρυλούμενο Μέγα Σχίσμα μεταξὺ τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως. Οἱ ἀναθεματισμοὶ ἀφοροῦσαν συγκεκριμένα πρόσωπα καὶ ὄχι τὶς Ἐκκλησίες… δὲν καταδίκασε ἡ μία Ἐκκλησία τὴν ἄλλη… οὔτε διεκόπη ἡ ἐκκλησιαστικὴ μυστηριακὴ κοινωνία μεταξὺ αὐτῶν… παρέμεινε ἡ ὑπάρχουσα κρίση καὶ μεγεθύνθηκε ἡ ἀποξένωση μεταξὺ τῶν δύο Ἐκκλησιῶν, ἡ ὁποία ἀργότερα ὁδήγησε καὶ στὴ διακοπὴ τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας ἐντὸς τῆς Μιᾶς Ἐκκλησίας».

Τί ἀνακάλυψη! Τοὺς ἔχει ὅμως προλάβει, 50 χρόνια πρίν, τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο, τὸ ὁποῖο, ἐπὶ Πατριάρχου Ἀθηναγόρα, ὑποστήριζε ἀκριβῶς τὰ ἴδια: «Τὸ σχίσμα τοῦ 1054 ἐπῆλθεν οὐχὶ ἐξ ἀποφάσεως Δύσεως καὶ Ἀνατολῆς, οὐδὲ ἐπεκυρώθη δι᾿ ἀποφάσεων Ρώμης καὶ Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλ᾿ ἐπέπεσεν, ὅταν αἱ δύο Ἐκκλησίαι καὶ οἱ Χριστιανοὶ αὐτῶν ἔπαυσαν νὰ ἀγαπῶνται» (Δελτίον «Ἐπίσκεψις», ἀριθ. 28/6-4-1971).

Τὴν ἴδια αὐτὴ ἀντίληψη ἐπαναφέρει τὸ «Διεθνὲς Συμπόσιο», μὲ τὴ μόνη διαφορὰ ὅτι τώρα αὐτὴ ἡ τάχα ἀνακάλυψη ἔχει πιὰ καταντήσει ἀποκρουστικὴ ἀπὸ τὴν πολυκαιρία, παρόλο ποὺ φρόντισαν νὰ τὴν ἐπενδύσουν μὲ ψευδοεπιστημονισμὸ καὶ μάλιστα μὲ διεθνὴ συμμετοχή.

Οι Οικουμενιστές ξαναγράφουν την ιστορία διαχωρίζοντας εαυτούς από τους Αγίους!

Βαρθολομαίος: Δεν υπήρξε σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως πιστεύει ότι ο διαχωρισμός μεταξύ Ορθοδόξων και Καθολικών θα εκλείψει τα επόμενα χρόνια.

Στις 12 Μαρτίου 2025, κατά τη διάρκεια συνάντησης στην Κωνσταντινούπολη με τον Ελληνοκαθολικό Μελκίτη Πατριάρχη Γρηγόριο Γ’, ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος μίλησε για την θεωρία ότι δεν υπήρχε πραγματικό σχίσμα μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινούπολης το 1054, γράφει το catholicnewsagency.

Μάλλον, είπε, «υπήρχαν εντάσεις που ενισχύθηκαν με την πάροδο του χρόνου». Ωστόσο, όπως τόνισε ο κ. Βαρθολομαίος, αυτές οι εντάσεις «δεν είναι ανυπέρβλητες».

Ο Γρηγόριος Γ’ έφτασε στην Κωνσταντινούπολη με ομάδα προσκυνητών που συμμετείχαν στο προσκύνημα της Γερμανικής Εταιρείας των Αγίων Τόπων. Αφορμή για το προσκύνημα ήταν η 1700η επέτειος της Συνόδου της Νίκαιας, που έγινε το 325.

Τα πραγματικά αίτια του Σχίσματος

 ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΤΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ

του π. Ιωάννου Ρωμανίδου

Από το περιοδικό «Εν Συνειδήσει» Έκδοση της Ιεράς Μονής Μεγάλου Μετεώρου. Δεκέμβριος 2006.

   Η γέννησις του Φραγκικού Πολιτισμού περιγράφεται εις επιστολήν του Αγίου Βονιφατίου προς τον Πάπα της Ρώμης Ζαχαρίαν (natione Graecus) το 1741. Οι Φράγκοι είχον διώ­ξει όλους τους Ρωμαίους επισκόπους από την Εκκλησίαν της Φραγκίας και είχαν διορίσει τον εαυτόν τους ως τους επισκόπους και ηγουμένους της Γαλλίας. Ήρπασαν την περιουσίαν της Εκκλησίας και την εχώρισαν εις τιμάρια, των οποίων την επικαρπίαν διένειμαν ως Φέουδα, συμφώνως προς τον βαθμόν που κετείχε έκαστος εις  την πυραμίδα της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αυτοί οι Φράγκοι επίσκοποι δεν είχον Αρχιεπίσκοπον και δεν είχον συνέλθει εις σύνοδον στα 80 χρόνια από τότε που κατέλαβαν την ιεραρχίαν. Συνήρχοντο δια τα εθνικοεκκλησιαστικά θέματα μαζί με τους βασιλείς και λοιπούς οπλαρχηγούς συναδέλφους τους. Κατά τον Άγιον Βονιφάτιον, ήσαν «αδηφάγοι λαϊκοί, μοιχοί καί μέθυσοι κληρικοί, οι οποίοι μάχονται εις τον στρατόν με πλήρη πολεμικήν εξάρτησιν και με τας χείρας των σφάζουν χριστιανούς και ειδωλολάτρας».

Οι Φράγκοι καταδίκασαν τους Ανατολικούς Ρωμαίους ως «αιρετικούς» και «Γραικούς» ήδη το 794 και το 809, δηλαδή 260 χρόνια ενωρίτερα από το λεγόμενο σχίσμα το 1054. Οι Φρά­γκοι είχαν αρχίσει από το 794 να αποκαλούν τους ελευθέρους Ρωμαίους με τα ονόματα «Γραικοί» και «αιρετικοί» με σκοπό οι υπόδουλοι Δυτικοί Ρωμαίοι να ξεχάσουν βαδμηδόν τους συναδέλ­φους τους εις την Ανατολήν.

Οι Φράγκοι διήρεσαν συγχρόνως τους Ρωμαίους Πατέρες σε λεγομένους Λατίνους και Γραικούς και  εταύτισαν τον εαυτόν τους με τους λεγομένους Λατίνους Πατέρες. Έτσι εδημιούργησαν την ψευδαίσδησιν ότι η Φραγκο-Λατινική τους παράδοσις είναι ένα συνεχόμενον μέρος της παραδόσεως των Λατινοφώνων Ρωμαίων Πατέρων. Γενόμενοι οι Δυτικοί Ρωμαίοι δουλοπάροικοι του Φραγκο-Λατινικού Φεουδαλισμού έπαυσαν να παράγουν επισκόπους και ηγουμένους και ολίγους γνωστούς αγίους.

Κατά την διάρκειαν των ετών 1009 με 1046 οι Φραγκο-Λατίνοι αυτοκράτορες της Φραγκίας ίδρυσαν τον σημερινό Παπισμό σε δύο στάδια. πρώτα εγκατέστησαν δια πρώτη φορά αιρετικούς Ρωμαίους πάπες της Ρώμης.

Όλα θα τα αλλάξουν. Δεν θα αφήσουν τίποτα όρθιο.

Τὸ Μέγα Σχίσμα

Μέγα Σχίσμα ἢ μέγα λάθος;

Μὲ αὐτὸ τὸν ἐντυπωσιακὸ τίτλο διαβάσαμε στὸ Ἱστολόγιο «Φῶς Φαναρίου» (13.1.2025) τὴν εἴδηση ὅτι ἐπρόκειτο, μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Καθηγητῆ τῆς Καθολικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Γκρὰτς Αὐστρίας, Γρηγόριου Λαρεντζάκη, νὰ διεξαχθεῖ στὶς 16 καὶ 17 Ἰανουαρίου 2025 διεθνὲς συνέδριο στὴν Αὐστρία, γιὰ νὰ ἐπανεξετάσει ἂν ἔγινε τὸ 1054 «Σχίσμα» μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Ἐκκλησίας.

Ὁ Καθηγητὴς θεωρεῖ ὅτι τὸ 1054 στὴν Κωνσταντινούπολη δὲν ἔγινε τὸ λεγόμενο «Μέγα Σχίσμα» τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, δὲν καταδίκασε ἡ μία Ἐκκλησία τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἐπιδεινώθηκαν οἱ σχέσεις τους. Ἀλληλοαναθεματίσθηκαν κάποια πρόσωπα, ὁ Καρδινάλιος Οὐμβέρτος καὶ ὁ Πατριάρχης Μιχαὴλ Κηρουλάριος, ὄχι οἱ Ἐκκλησίες. Οἱ ἰδέες του αὐτές, ὑποστηρίζεται, ἀξιολογήθηκαν ὡς πολὺ σημαντικές, γι᾿ αὐτὸ καὶ κρίθηκε ἀναγκαῖο νὰ ἐρευνηθοῦν ἀπὸ εἰδικὸ συνέδριο.

Τὸ θέμα ἔχει ὁρισθεῖ ὡς ἑξῆς: «1054 – ἔγινε πράγματι τὸ ‘‘Σχίσμα’’ μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Ἐκκλησίας;»

Ὁ Καρδινάλιος Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν καὶ Συμπρόεδρος τοῦ ἐπίσημου Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ τῆς Καθολικῆς καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ εἰσηγητὴς στὸ συνέδριο, ἔχει βεβαιώσει ἤδη ὅτι ἀποδέχεται τὸ συμπέρασμα τῶν ἐρευνῶν τοῦ κ. Λαρεντζάκη.

Καὶ λένε ὅτι, ἐὰν γίνει ἀποδεκτὴ ἡ ἰδέα ὅτι δὲν ὑπῆρξε Σχίσμα τὸ 1054, ὁ Οἰκουμενικὸς Διάλογος γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν θὰ λάβει ἐντελῶς νέα προοπτικὴ ἐπιτυχίας.

Μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ γράφονται αὐτὲς οἱ γραμμές, δὲν ἔχουν γίνει γνωστὰ τὰ συμπεράσματα τοῦ συνεδρίου. Ὅμως ὁ σκοπός του ἔχει ἤδη γίνει φανερός: Ἀφοῦ οἱ ἐπίσημοι θεολογικοὶ διάλογοι ἔχουν ἀποτύχει παταγωδῶς, ἔχει ἐπιλεγεῖ ἡ ὁδὸς τῆς ἀμφισβητήσεως τῶν ἱστορικῶν στοιχείων, ὥστε ὁ δρόμος γιὰ τὴν πολυδιαφημιζόμενη ἑνότητα νὰ παρακάμψει τὰ θεολογικὰ ἀδιέξοδα.