Η Εκκλησία και το πρόβλημα της αποτέφρωσης

Η Εκκλησία και το πρόβλημα της αποτέφρωσης

Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης (Σαχόφσκι)

καὶ πολλάκις αὐτὸν καὶ εἰς πῦρ ἔβαλε… (Μρ. θ΄:22)

Οι ιερείς ακούν συχνά την ερώτηση: «Γιατί η Εκκλησία δεν ευλογεί την αποτέφρωση του σώματος ενός εκλιπόντος Χριστιανού;»

Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε αυτό όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Ναι, η Εκκλησία είναι κατά της καύσης ανθρώπινων σωμάτων επειδή αυτό δεν αντανακλά το πνεύμα της πίστης ούτε την ευαγγελική, βιβλική κατανόηση της ανθρώπινης αξίας.

Σκουπίδια, παλιά κουρέλια και σκουπίδια καίγονται· αλλά το σώμα ενός ανθρώπου δεν είναι σκουπίδι ούτε παλιό κουρέλι! Το σώμα ενός πιστού που έχει χρισθεί από το Άγιο Πνεύμα, «Ζωή. Ένας ναός μπορεί να καταρρεύσει ή να πάψει να χρησιμοποιείται για προσευχή, αλλά δεν καίγεται. Τόσο το ζωντανό όσο και το νεκρό σώμα ενός ανθρώπου που πιστεύει στην Ανάσταση, είναι σπόρος της ανάστασης. σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν (Α’ Κορινθίους 15:44). Αφού λάβει το Άγιο Πνεύμα, αφού κοινωνήσει με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, αυτό το σώμα πρέπει να τοποθετηθεί με ευλάβεια στη γη ως σπόρος του μέλλοντος αιώνα. Αυτό το σώμα δεν μπορεί να κρεμαστεί από ένα δέντρο, δεν μπορεί να δοθεί στα πουλιά να το φάνε, δεν μπορεί να πεταχτεί σε βόθρο, ούτε να δοθεί σε σκύλους ή ζώα για να το ξεσκίσουν, ούτε να υποβληθεί σε τεχνητή καταστροφή.

γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ (Γέν. 3:19). Αυτός ο νόμος πρέπει να εκπληρώνεται σε όλες τις περιπτώσεις, απλά και χωρίς πονηριά, ως μορφή σεβασμού προς το ανθρώπινο σώμα, επιστρέφοντάς το και την ψυχή στον Θεό. Η αποσύνθεση του σώματος δεν πρέπει να εξαρτάται από τον άνθρωπο, αλλά μόνο από τον Θεό, τον Δημιουργό της ζωής. Μόνο Αυτός, ο Κύριος του κόσμου, διοικεί τη ζωή μας και το σώμα μας.

Ένα άτομο, ανεξάρτητα από τις επιθυμίες του, θα μπορούσε φυσικά να πνιγεί, να αναλωθεί από φωτιά, να διαμελιστεί από ζώα ή το σώμα του να καταστραφεί ολοσχερώς από κάποια έκρηξη. Όσοι πεθαίνουν σε ένα πλοίο μερικές φορές καταλήγουν στη θάλασσα. Όλα αυτά συμβαίνουν παρά τη θέληση του πιστού κεκοιμημένου και σε αυτό δεν αμαρτάνει. Η αμαρτία έγκειται στην κατεύθυνση της θέλησης. Σε μια προσβολή κατά των ανθρώπινων σωμάτων, ο Χίτλερ έκαψε εκατομμύρια σώματα σε κρεματόρια. Αυτό δεν ήταν αμαρτία εκ μέρους των ατόμων των οποίων τα σώματα ήταν αυτά· αυτή ήταν μια μαρτυρία των δεινών τους. Αυτό είναι όλο το θέμα.

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει (βίντεο)

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει – «Πριν γίνει αποτέφρωση βλέπω το σώμα να έρχεται πιο κοντά στο κακό και τη σήψη»

Καύση νεκρών: Μια μαρτυρία που συγκλονίζει – «Πριν γίνει αποτέφρωση βλέπω το σώμα να έρχεται πιο κοντά στο κακό και τη σήψη»

Ρίγος προκαλεί η μαρτυρία ενός ιδιοκτήτη γραφείου τελετών - «Η σήψη να γίνεται τόσο γρήγορη που δεν πιστεύω στα μάτια μου. Το έχω βιώσει»

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Πολλές φορές το προσωπικό βίωμα ενός ανθρώπου έχει περισσότερο βάρος και από χιλιάδες θεωρίες και επιχειρήματα. Το τι ζει, τι αισθάνεται, τι προσλαμβάνει ένας άνθρωπος έχει υποτιμηθεί πολύ στην εποχή που ζούμε. Και αν μιλάμε για το μυστήριο του θανάτου, έχει σημασία να ακούσουμε τι έχουν να πουν κάποιοι που τον ζουν καθημερινά ως μέρος του επαγγέλματος τους.

Σε πρόσφατο άρθρο του Sportime αναδείχτηκε η κακόβουλη προσπάθεια κάποιων να αποδεχτεί η Εκκλησία τις αποτεφρώσεις, κάτι που όπως εξηγήθηκε δεν στέκει ούτε θεολογικά, ούτε παραδοσιακά, αλλά ούτε και φυσικά. Η καύση των νεκρών αντίκειται στο πνεύμα της Εκκλησίας και μάλιστα φαίνεται ότι ζημιώνει και το σώμα και την ψυχή του νεκρού.

Μια συγκλονιστική μαρτυρία ενός ανθρώπου που λειτουργεί για πολλά χρόνια γραφείο τελετών, έρχεται να επιβεβαιώσει πόσο αφύσικη είναι η διαδικασία της αποτέφρωσης. Σε σημείο τέτοιο που να επισπεύδεται η φθορά του άψυχου σώματος!

Στο βίντεο τη συνέντευξης που έχει γίνει viral στο διαδίκτυο, ο ιδιοκτήτης γραφείου τελετών περιγράφει τη συνταρακτική εμπειρία του:

Θεολογική προσέγγιση τῆς καύσεως τῶν νεκρῶν καί οἱ ἐκκλησιολογικές ἐπιπτώσεις

Παραθέτουμε τό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ἰεροθέου στήν ἡμερίδα πού διοργάνωσε ἡ Ἱερά Σύνοδος γιά τήν καύση τῶν νεκρῶν

                                                      ***

Κατ’ ἀρχήν εὐχαριστῶ τήν Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας γιά τήν ἀνάθεση σέ μένα αὐτοῦ του κρισίμου θέματος πού ἀπασχολεῖ τήν ἑλληνική κοινωνία αὐτόν τόν καιρό. Δέν πρόκειται νά ἐξαντλήσω τό σοβαρό αὐτό θέμα, ἀλλά θά ὑπογραμμίσω μερικές συνοπτικές ἀπόψεις γύρω ἀπό τήν θεολογία καί τήν ἐκκλησιολογία τοῦ ζητήματος, ἐνῶ ἄλλοι εἰσηγητές θά τό ἀντιμετωπίσουν ἀπό ἄλλες ἐνδιαφέρουσες πλευρές.

Εἰσαγωγικά θά ἤθελα νά ὑπογραμμίσω ὅτι σέ εἰδική μελέτη τοῦ κ. Γεωργίου Ἀντουράκη, σήμερα Καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, καί μέ τίτλο: “Ταφῆ, καύση καί ἀνάσταση νεκρῶν, μηνύματα ἀπό τήν παράδοση καί τήν τέχνη”, ὑπάρχει πλούσιο ὑλικό γιά τό θέμα αὐτό. Θά ἤθελα ἐδῶ νά παρουσιάσω τρία ἐνδεικτικά σημεῖα.

Πρώτον, ὅτι ὅλοι οἱ πολιτισμένοι λαοί τῆς ἀρχαιότητας φρόντιζαν γιά τούς νεκρούς τους, περισσότερο ἀπό τούς ζωντανούς καί ἀκόμη στούς περισσότερους λαούς ὑπῆρχε ἡ δυνατότητα ἐπιλογῆς μεταξύ ταφῆς καί καύσεως τοῦ σώματος. Θεωρεῖται ὅτι ἡ καύση προῆλθε ἤ ἀπό φόβο στούς νεκρούς ἤ γιά νά ἐξαφανίσουν τά νεκρά πτώματα τά ὁποῖα θεωροῦσαν πηγή μιάσματος. Στήν ἀρχαία Ἑλλάδα, κυρίως ἀπό τούς κλασσικούς χρόνους μέχρι σήμερα, ἐπικρατεῖ ἡ παράδοση νά θάπτουν τούς νεκρούς τους4, διότι ἐπίστευαν ὅτι ἡ ψυχή τοῦ ἄταφου νεκροῦ δέν μπορεῖ νά εἰσέλθη στά “Ἠλύσια πεδία”, ἀλλά περιπλανᾶται, ἕως ὅτου ταφή. Ὡστόσο, στούς ὁμηρικούς χρόνους παρατηρεῖται καί τό φαινόμενο τῆς καύσης τῶν νεκρών6. Τά τελευταῖα χρόνια εἰσήχθη ἡ καύση τῶν νεκρῶν στήν Γαλλία, μετά τήν Ἐπανάσταση, μέ διάταγμα τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1789. Σήμερα σέ εὐρεία κλίμακα ἐφαρμόζεται ἡ καύση τῶν νεκρῶν σέ διάφορες Προτεσταντικές Ἐκκλησίες, στούς ἀπίστους καί τούς Ἐλευθεροτέκτονες.

ΤΗΣ ΜΟΔΑΣ Η ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ...

                                        

Είναι αδιανόητο ένας ΑΛΗΘΙΝΟΣ Χριστιανός να ζητά να αποτεφρωθεί. Το σώμα του Χριστιανού είναι ιερό, είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Αποσυντίθεται όπως όρισε ο Θεός με το φυσικό τρόπο. Είναι βεβήλωση του σώματος η εκούσια αποτέφρωση! Αυτά είναι τα βασικά, τα αυτονόητα, το αλφάβητο του Χριστιανισμού. Επομένως το να πει ένας Χριστιανός: 

"Δεν με νοιάζει τι λέει ο Χριστός και η Εκκλησία Του 2000 χρόνια. Εγώ θέλω να καώ!" φανερώνει απλώς ότι :

1) ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Χριστιανός, όσο και αν αυτός δηλώνει το ανάποδο, 

2) ότι είναι ένας εγωιστής & υπερήφανος, η ύψιστη δηλ. αμαρτία, που βάζει το ΕΓΩ του πάνω από το Χριστό και το Λόγο Του, για αυτό και η Εκκλησία, φυσικότατα, δεν του κάνει χριστιανική κηδεία, αφού αρνείται τη διδασκαλία του Χριστού. 

Η καύσις των νεκρών: η παραβίαση της ιερότητας του ανθρωπίνου προσώπου

Του Αρχιμανδρίτου Θεοφίλου Λεμοντζή

    Τα τελευταία χρόνια πολύς λόγος γίνεται για την καύση των νεκρών. Οι θιασώτες της καύσης των νεκρών αγωνίζονται για την καθιέρωσή της, επικαλούμενοι λόγους έλλειψης χώρου, λόγους υγιεινής και λόγους συναισθηματικούς. Συχνά τους συναντούμε στα Μέσα μαζικής ενημέρωσης να προσπαθούν να μας πείσουν για τα πλεονε­κτήματα της καύσης, έναντι της ταφής.

Η πρακτική της καύσης των νεκρών συναντάται σε ανατολικά θρη­σκεύματα όπως τον Ινδουισμό. Εκεί το σώμα δεν έχει κάποια ιδιαίτερη αξία. Αντίθετα ταυτίζεται με τον πόνο και την φθορά καθώς ο άνθρω­πος με το θάνατο του απελευθερώνεται από την καταδυνάστευση του υλικού σώματος. Γι’ αυτά τα θρησκεύματα ο πόνος ταυτίζεται με την ύλη. Ο άνθρωπος βρίσκεται δεσμευμένος σ’ έναν διαρκή κύκλο γεννήσε­ων και επαναγεννήσεων. Ο άνθρωπος καλείται ν’ αποδεσμευθεί από την τροχιά αυτού του κύκλου και να εισέλθει στο νιρβάνα που ταυτίζεται με την απελευθέρωση από την καταδυνάστευση της υλικής μας φύσεως. Κατά τη διάρκεια των αλλεπάλληλων μετενσαρκώσεων, ο άνθρωπος αποβάλλει την υλική του φύση η οποία ταυτίζεται με τον πόνο81.

Η ταφή των νεκρών είναι πρωταρχικό σημείο στην αναγνώριση της θρησκευτικής συνείδησης των ανθρώπων. Η ταφή διαφοροποιεί τον έλλογο άνθρωπο από τα λοιπά έμβια όντα, αλλά και από την άλογη δημιουργία και τον αναδεικνύει όν με θρησκευτική συνείδηση. Έτσι, η ταφή, αντίθετα με την καύση, συμπλέει με την φύση και εκφράζει την παράδοση του σώματος στις συνθήκες της φύσεως. Στην περίπτωση της καύσεως, το σώμα εκτίθεται στη βιαιότητα των στοιχείων της φύσεως ή στην αδηφάγο μανία της τεχνολογίας. Κατά τη χαρακτηριστική έκφραση ενός διορατικού γέροντα, η καύση των νεκρών συνιστά πολι­τισμένη ανθρωποφαγία και ταυτόχρονα αποτελεί και σύμβολο του σύγχρονου μηδενισμού82.

Με την καύση των νεκρών υποτιμάται ή υλη και κατά συνέπεια είναι έμμεση αποδοχή όλων εκείνων των γνωστικών αιρέσεων των πρώτων αιώνων που απέρριπταν την ιερότητα του υλικού σώματος. Οι Μανιχαίοι υποστήριζαν ότι το υλικό σώμα ταυτίζεται με το κακό και ότι είναι προορισμένο να καταδικασθεί83.

Στον Χριστιανισμό η υλική μας φύση, το υλικό μας σώμα, δεν είναι η πηγή του πόνου. Πηγή του πόνου και παθών μας είναι η αμαρτία. Δια της αμαρτίας εισήλθε στον κόσμο η φθορά και ο θάνατος. (Ρωμ. 5,12). Πριν το προπατορικό αμάρτημα, ο άνθρωπος δεν καταδυναστεύετο από την αμαρτία και κατά συνέπεια ήταν ελεύθερος από τον πόνο, τη φθορά και το θάνατο. Η ύλη δημιουργήθηκε από το Θεό (Γεν. 1,1). Το υλικό μας σώμα δημιουργήθηκε από τον Θεό (Γεν. 2,7), εξ ούκ όντων (Β’ Μακ. 7,28), όχι από κάποια προϋπάρχουσα ύλη, αλλά εκ του μηδενός. Αυτό δεν σημαίνει μόνο ότι δημιουργήθηκαν από το μηδέν αλλά και ότι η ουσία των υλικών μας σωμάτων είναι διαφορετική από την ουσία του Θεού. Γι’αυτό το λόγο δεν πρέπει να ειδωλοποιείται και να προσκυνεί­ται ως Θεός. Ο Θεός είναι άκτιστος και άναρχος. Αντίθετα η ύλη είναι κτιστή, δημιούργημα του Θεού. Το σώμα μας δεν είναι η φυλακή της ψυχής, δεν είναι μέσο καταδυνάστευσης και υποδούλωσης της ψυχής μας, αλλά ναός του Αγίου Πνεύματος. «Η ούκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του εν υμίν Αγίου Πνεύματος εστίν, ου έχετε από Θεού και ούκ εστέ εαυτών» (Α’ Κορ. 6,19), αναφέρει ο Απόστολος Παύλος τονίζο­ντας την μεγάλη ιερότητα του ανθρωπίνου σώματος. Το ονομάζει ναό του Αγίου Πνεύματος και με αυτό τον τρόπο μας διδάσκει να το σεβό­μαστε από την έναρξή του μέσα στην μήτρα έως και του θανάτου.

Τίποτα δεν άφησαν όρθιο: Από πότε συμμετέχει σε αποτεφρώσεις η Εκκλησία;

L '

Πηγη