Μεταξὺ οὐτοπίας καὶ διαφυγῆς

Schmemann Alexander 

Protopresbyter (1921-1983) 

Ἐπιτρέψτε μου νὰ πῶ ἀμέσως ὅτι αὐτὲς οἱ δύο στάσεις (διαθέσεις) – ἀπέναντι στὴ ζωή, ἀπέναντι στὴν κοινωνία, καὶ ἀπέναντι στὸν πολιτισμὸ-Οὐτοπία καὶ Διαφυγὴ- φυσικὰ ὑπῆρχαν καὶ πρίν. Τὶς βρίσκουμε παροῦσες σχεδὸν σὲ κάθε κοινωνία ἢ σὲ κάθε πολιτισμό. Ὑπάρχουν πάντοτε ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι, κατατρυχόμενοι ἀπὸ ἕνα ἰδιαίτερο ὅραμα καὶ μένοντας φανατικὰ πιστοὶ σ’ αὐτὸ τὸ ὅραμα, ἀποκόπτονται ἀπὸ τὸ κύριο ρεῦμα τοῦ πολιτισμοῦ. Ὑπάρχουν ἐπίσης πάντοτε, σὲ κάθε πολιτισμὸ καὶ σὲ κάθε κοινωνία αὐτοί, ποὺ μποροῦν νὰ ὀνομαστοῦν οἱ παρατημένοι ἀπὸ τὴ συμβατικὴ ζωὴ (dropouts),ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι γιὰ διαφόρους λόγους προσπαθοῦν νὰ δραπετεύσουν ἀπὸ τὶς πιέσεις τῆς κοινωνίας τους. Ἐκεῖνο ποὺ νομίζω εἶναι καινούργιο, εἶναι ὅτι σήμερα, αὐτὴ ἡ Οὐτοπία, ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ, καὶ αὐτὴ ἡ Διαφυγὴ ἀπὸ τὴν ἄλλη, δὲν εἶναι πιὰ περιθωριακὰ φαινόμενα.

Τώρα τί ἐννοῶ μὲ τὴν Οὐτοπία; Πρῶτ’ ἀπ’ ὅλα Οὐτοπία εἶναι ἕνα εἶδος μαξιμαλιστικῆς (ἐπιζητούσης τὰ μέγιστα) προβολῆς πρὸς τὸ μέλλον. Εἶναι μία ὑπόσχεση ἢ μία ἰδέα, ὅτι ἡ ἱστορία σὰν ὅλο καὶ ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη σὰν προσωπικὸς προορισμός, προχωρεῖ πρὸς τὴν τελειότητα καὶ τὴν ἐκπλήρωση, πρὸς ἕνα κάτι ἐξαιρετικὸ-ὄχι μόνο ἐξαιρετικὸ ἀλλὰ ἐπίσης ἄμεσο, στὸ θρίαμβο ἐπάνω σὲ ὅλα τὰ εἴδη τῶν κινδύνων καὶ τῶν ἐλλείψεων.

Ἀμφότερα, Οὐτοπία καὶ Δραπέτευση εἶναι ριζωμένα σὲ μία μοναδικὴ θρησκευτικὴ ἐμπειρία, ποὺ μποροῦμε νὰ ὀνομάσουμε, Ἰουδαῖο-Χριστιανική. Ἀτυχῶς, ἔχοντας συμφωνήσει μὲ τὸν κόσμο πάνω σ’ αὐτὸ τὸν δυϊσμὸ Οὐτοπίας καὶ Δραπέτευσης, οἱ χριστιανοὶ- ἐκεῖνοι ποὺ αὐτοαποκαλοῦνται πιστοὶ- ἔχουν τελικὰ παραδοθεῖ, εἴτε στὴν Οὐτοπία εἴτε στὴν Δραπέτευση.

Ἐσχατολογία

 

                                    Ἀλεβιζόπουλος Ἀντώνιος 

                                            Πρεσβύτερος (+) 

Oἱ χιλιαστικές ἀντιλήψεις τῆς κίνησης ἀπορρίπτονται ἀπό τήν ἁγία Γραφή.

Ὁ Ἰωάννης βλέπει τόν Ἄγγελο νά «δένει» τόν Δράκοντα γιά «χίλια ἔτη», στά ὁποῖα βασιλεύουν ὅσοι δέν προσκύνησαν «τό θηρίον καί τήν εἰκόνα αὐτοῦ» (Ἀποκ. κ’ 1-4. Βλ. καί ιγ’ 11-17. ιδ’ 9-11). Οἱ «λοιποί τῶν νεκρῶν» δέν ἀνέζησαν μέχρι ποὺ νά συμπληρωθοῦν τά «χίλια ἔτη». Αὐτή εἶναι ἡ «πρώτη ἀνάσταση» καί αὐτός ποὺ θά λάβει μέρος σ’ αὐτήν δέν θά γευθεῖ τό «δεύτερο θάνατο», ἀλλά θά βασιλεύσει μέ τόν Χριστό «χίλια ἔτη» (Ἀποκ. κ’ 4-6. Βλ καί β’ 11. κα’ 8). Μετά, ὁ Σατανᾶς θά λυθεῖ γιά νά πλανήσει τά ἔθνη, θά ἀκολουθήσει ἡ μεγάλη θλίψη, ποὺ ὅμως θά τελειώσει μέ τήν συντριβή τοῦ Διαβόλου καί τῶν ὀργάνων του (Ἀποκ. κ’ 7-10).

Πράγματι, μέ τήν ἔλευση τοῦ Χριστοῦ ὁ Σατανᾶς «δέθηκε» καί τό κράτος του διαλύθηκε (Ματθ. ιβ’ 29). Ἡ βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἄρχισε, γι’ αὐτό καί ὁ Κύριος ἐξέβαλε τά δαιμόνια (Ματθ. ιβ’ 28. Λουκ. ι’ 18. ια’ 20). 

Οἱ πιστοί ἐνίκησαν τόν Σατανᾶ «διά τό αἷμα τοῦ Ἀρνίου» (Ἀποκ. Ζ’ 14), ἐλευθερώθηκαν ἀπό τή δουλεία τῆς ἁμαρτίας καί εἰσῆλθαν στή βασιλεία τοῦ Χριστοῦ (Κολ α’ 13. Ἑβρ. β’ 14-15). Ὁ Χριστός βασιλεύει στούς πιστούς (Α’ Κορ. ιε’ 24-25) καί οἱ πιστοί βασιλεύουν διά τοῦ Χριστοῦ (Ρωμ. ε’ 17-19. Ἐφεσ. β’ 5-6. Α’ Πέτ. β’ 5. 9. Ἀποκ. α’ 6). Μ’ αὐτή τήν ἔννοια ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι «ἐντός ἡμῶν», μεταξύ μας, δηλαδή παροῦσα (Λουκ. ιζ’ 21).

Τό «δέσιμο» τοῦ Σατανᾶ δέν εἶναι ἀπόλυτο καί ἡ καταδίκη του δέν εἶναι τελική, θά λυθεῖ μετά «χίλια Χρόνια» καί θά κηρύξει διωγμό ἐναντίον τῶν πιστῶν, θά ξεσηκώσει τά ἀσεβῆ ἔθνη. Ὅμως τότε μέ τή δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ, θά πραγματοποιηθεῖ ἡ τελική κρίση του (Ἀποκ. ιθ’ 20. κ’ 8-10).