Η θεωρία της εξελίξεως και η … “εξέλιξη” πολλών θεολόγων!

 

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΚΑΙ Η … "ΕΞΕΛΙΞΗ" 

ΠΟΛΛΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ!

Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

Όταν απευθύνεται κανείς στον σύγχρονο άνθρωπο σχετικά με το θέμα της προέλευσης της ζωής κάνοντας λόγο για τη Δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου από το Θεό συναντάει κυριολεκτικά έναν τοίχο. Χαρακτηριστικό στις μέρες μας είναι η σχεδόν απόλυτη ισχύ και αποδοχή της θεωρίας της εξέλιξης. Όποιος τολμάει να την αμφισβητήσει, ιδίως μέσα από την προβολή της Αγίας Γραφής και της Δημιουργίας, θεωρείται φονταμενταλιστής, προσκολλημένος στο παρελθόν και στη μυθολογία, ξένος απόλυτα προς το χώρο της επιστήμης και προς την επιστημονική μεθοδολογία.

Οι θέσεις αυτές ήδη στην σχολική πραγματικότητα είναι σχεδόν απόλυτα παγιωμένες, αφού αυτή η θεωρία προβάλλεται με κάθε ευκαιρία μέσα από όλα εκείνα τα διδακτικά βιβλία που σε κάποιο βαθμό μπορούν να συσχετιστούν με αυτήν. Ενδεικτικό μεταξύ άλλων είναι και η ένταξη της θεωρίας στην εξεταστέα ύλη των Πανελλαδικών Εξετάσεων στο μάθημα της Βιολογίας από το 2010. Τα μόνα βιβλία που κρατούν ακόμα κάποια έστω απόσταση είναι τα βιβλία των θρησκευτικών, αλλά και εκεί παρατηρείται τα τελευταία χρόνια μια σχετική υποχώρηση και προσαρμογή. Με λίγες λέξεις θα μπορούσε να διατυπωθεί ως εξής: Γιατί να μη γίνονται αποδεκτές τόσο η θεωρία της μεγάλης έκρηξης όσο και η θεωρία της εξέλιξης, αφού ασχολούνται με το «πώς» της δημιουργίας που είναι αποκλειστικά θέμα της επιστήμης. Αποστολή της θεολογίας είναι να ασχολείται μόνο με το «ποιός» και «γιατί» της δημιουργίας (βλ. π.χ. τις ενότητες 9 και 24 στο βιβλίο των Θρησκευτικών της Β΄ Λυκείου «Χριστιανισμός και Θρησκεύματα»).

Επίσημα η θεωρία της εξέλιξης παρουσιάζεται ως επιστημονική θεωρία ως προς την εξερεύνηση και ερμηνεία του φαινομένου της ζωής και της ανάπτυξής του. Στην καθημερινότητα όμως των μαζικών μέσων ενημέρωσης και στην εκπαίδευση επιβάλλεται κυριολεκτικά ως επιστημονική αλήθεια! Συνδέθηκε κυρίως με τον Κάρολο Δαρβίνο (1809-1882), ο οποίος σε δύο βασικά έργα του, το πρώτο με τίτλο «Περί της καταγωγής των ειδών» (1859) και το δεύτερο με τίτλο «Περί της καταγωγής του ανθρώπου» (1871) προσέθεσε στις ήδη υπάρχουσες θεωρίες το μηχανισμό της φυσικής επιλογής, ότι δηλαδή στους διάφορους πληθυσμούς των ειδών επιβιώνουν οι ποιο ικανοί, αυτοί οι οποίοι αποδεικνύουν τη μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής στις εκάστοτε συνθήκες της ζωής. 

Ἀναβίωσις τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως καὶ τῆς ποινῆς τῆς ἀτιμίας

 

Σφαγή τῆς Βανδέας -Βικιπαίδεια

Ἀναβίωσις τῆς Ἱερᾶς Ἐξετάσεως καὶ τῆς ποινῆς τῆς ἀτιμίας

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, θεολόγος

   Ἡ κάθε ἰδεολογία δημιουργεῖ μία δικιά της ἰδανικὴ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου. Ὅταν ἡ χριστιανικὴ παράδοση μετατρέπεται σὲ ἰδεολογία, ὅταν ξεφεύγει ἀπὸ τὴν πραγματικὴ βίωση τοῦ ἤθους τοῦ Χριστοῦ, τὴν ὁποία ἐντοπίζουμε σὲ ὅλους τούς Ἁγίους ὅλων τῶν αἰώνων, τότε δημιουργεῖ ἕνα πλασματικὸ Χριστό. Ἰδίως δὲ ὅταν ὁ ἄνθρωπος καταλαμβάνει τὴ θέση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως συνέβη στὴν παπικὴ καὶ στὴ συνέχεια σὲ ὅλη τὴν δυτικὴ χριστιανικὴ παράδοση, τότε οἱ ἐπιπτώσεις εἶναι τεράστιες γιὰ τὴν κοινωνικὴ συμβίωση τῶν ἀνθρώπων.

 Καθιερώνεται μία καθαρὰ ἀνθρωποκεντρικὴ θεώρηση τῆς ζωῆς, παραμερίζεται ὅλο καὶ περισσότερο τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τὸν ὁποῖο ἔχει ἀποκαλύψει κατ’ ἐξοχὴν μέσῳ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ, καὶ ἐπικρατοῦν οἱ φαντασιώσεις τῶν ἀνθρώπων γιὰ τὸν ἰδανικὸ ἄνθρωπο καὶ τὴν ἰδανικὴ κοινωνία. Ἐπιπτώσεις αὐτῶν τῶν φαντασιώσεων εἶναι λ.χ. οἱ σταυροφορίες τοῦ Πάπα καὶ τῶν δυτικῶν ἐντολοδόχων του, ποὺ ἀπέβλεπαν στὴν κατάκτηση τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολῆς, οἱ θρησκευτικοὶ πόλεμοι στὴ Δύση μεταξὺ ἀρχόντων προσκείμενων στὸν Παπισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό, ἡ Ἱερὰ Ἐξέταση ποὺ ἀπέβλεπε στὴ συμμόρφωση τῶν αἱρετικῶν, ἡ ἐκτέλεση δεκάδων χιλιάδων στὴ λαιμητόμο, ὅπως καὶ οἱ σφαγὲς τῆς Βανδέας, μίας εὐρύτερης περιοχῆς τῆς δυτικῆς Γαλλίας μὲ παραδοσιακὲς  ρωμαιοκαθολικὲς πεποιθήσεις, γιὰ νὰ ἱκανοποιηθεῖ τὸ ἀνθρωποείδωλο τῆς Πρώτης Γαλλικῆς Δημοκρατίας, τὰ ἑκατομμύρια θύματα τῶν ἰδιαιτέρως ἀπάνθρωπων ἰδεολογιῶν τοῦ 20οῦ αἰώνα, τοῦ Κομμουνισμοῦ καὶ τοῦ Ναζισμοῦ.

Ἡ ἀλήθεια ὡς πρόσωπον καὶ ὡς ἰδεολόγημα

  Πάντοτε αὐτὸ τὸ ἰδανικὸ γιὰ τὸν ἄνθρωπο στὴν κάθε ἰδεολογικὴ θεώρηση τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἀνθρώπου συνδέεται μὲ τὴν ἀπόλυτη πεποίθηση γιὰ τὴν κατοχὴ τῆς ἀλήθειας. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία ἡ ἀλήθεια ταυτίζεται μὲ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὸ Λόγο τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἔγινε ἄνθρωπος καὶ ἔζησε τὴ ζωή μας, γιὰ νὰ ἔχουμε μία ἁπτὴ εἰκόνα σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς. ΕΚΕΙΝΟΣ λέει: «Ἐγὼ εἰμι ἡ ὁδός, καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή». Ἡ ἀλήθεια σὲ ὅλες τὶς ἐκδηλώσεις τῆς ζωῆς ἀφορᾶ φυσικὰ καὶ στὴν κοινωνικὴ καὶ πολιτικὴ διάσταση τῆς ζωῆς. Ἑπομένως ὁ ἄνθρωπος μόνο μέσῳ τῆς σχέσης μὲ τὸν Χριστὸ μπορεῖ νὰ μετέχει στὴν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια δὲν μπορεῖ ποτὲ νὰ εἶναι κτῆμα τοῦ ἀνθρώπου. Ὅσο ἐντονότερη εἶναι ἡ σχέση του μὲ τὸν Χριστὸ τόσο περισσότερο καὶ ἀληθεύει. Γι’ αὐτὸ καὶ πάντα ὀφείλει νὰ εἶναι στὴν πορεία πρὸς τὴν ἀλήθεια. Καὶ αὐτὸ ἐξασφαλίζεται μόνο μὲ τὴ χριστοκεντρικὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Ἐλθέτω ἡ Βασιλεία τοῦ Παπισμοῦ;

                             

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

  Ὅταν στὸ τέλος τῆς δεκαετίας τοῦ 80΄ τοῦ περασμένου αἰώνα διαλύθηκε ἡ πρώην Σοβιετικὴ Ἕνωση, ὁ Πολωνὸς Πάπας Ἰωάννης Παῦλος Β΄ μὲ ὅλα τὰ μέσα ποὺ διέθετε μέσῳ τῆς διπλωματίας τοῦ Κράτους τοῦ Βατικανοῦ, προσπάθησε νὰ ἐπιβάλει τὴν ἀναβίωση τῆς Οὐνίας. Τὴν καμουφλάρισε μὲ τὸν ὅρο «ἐπανευαγγελισμὸς τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης». Γιὰ ἄλλη μία φορὰ ὁ Παπισμὸς φανέρωνε τὸ ἀληθινό του πρόσωπο, καὶ μάλιστα μετὰ τὴν Β΄ Σύνοδο τοῦ Βατικανοῦ ποὺ ἐννοεῖται ὅτι προέβαλε ἕνα φιλελεύθερο πλέον πρόσωπο τοῦ Παπισμοῦ. Ἰδιαίτερα πετυχημένα ἀπέδωσε αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα μία γελοιογραφία τοῦ Ἕλληνα σκιτσογράφου Κύρ. Ἀπεικόνιζε τὸν τότε Πολωνὸ Πάπα Ἰωάννη-Παῦλο Β΄ νὰ γονατίζει ἐπάνω στὸν χάρτη τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ νὰ ἀπαγγέλλει τὸ «Πάτερ Ἡμῶν», ἀλλὰ σὲ παραλλαγμένη μορφή. Ἀντὶ νὰ αἰτεῖται: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΣΟΥ», οἱ λέξεις ποὺ ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ στόμα του καὶ ἐκφράζουν προφανῶς τὸ βάθος τῆς καρδιᾶς του εἶναι: «ἐλθέτω ἡ Βασιλεία ΜΟΥ», νὰ ἀναστηθεῖ δηλαδὴ πάλι ἡ Οὐνία, ὁ Δούρειος Ἵππος τοῦ Βατικανοῦ κατὰ τὸν μακαριστὸ π. Γεώργιο Μεταλληνό.

  Μὲ δόλο ἔναντι τῆς Ὀρθοδοξίας ὁ Παπισμὸς ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 13ου αἰώνα εἶχε δημιουργήσει τὴν Οὐνία ὡς μορφὴ ἕνωσης τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς Παπικούς. Εἶχαν τὴ δυνατότητα οἱ Ὀρθόδοξοι νὰ διατηρήσουν τὸ τρόπο τῆς λατρείας τους, τὶς εἰκόνες καὶ τὰ λειτουργικά τους κείμενα. Ἀρκοῦσε νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν Πάπα ὡς κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας τους. Σὲ βάρος τῶν τοπικῶν Ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν, κυρίως τῆς Οὐκρανίας, Ρουθηνίας, Σλοβακίας, Ρουμανίας, Σερβίας, Οὑγγαρίας καὶ Βουλγαρίας εἶχε δημιουργηθεῖ κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἱστορίας ἕνας μεγάλος ἀριθμὸς οὐνιτικῶν ἐνοριῶν, οἱ ὁποῖες μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Κομμουνισμοῦ ἀναγκάστηκαν νὰ διαλέξουν ἀνάμεσα στὸν Παπισμὸ καὶ τὴν Ὀρθοδοξία. Ὅλες σχεδὸν ἐπέλεξαν τὴν Ὀρθοδοξία.

Ο κοινός εορτασμός προϋποθέτει κοινή πίστη! Υφίσταται;

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΟΥ ΔΙΟΡΓΑΝΩΣΕ Η ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ΣΤΙΣ 01.02.25 ΣΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ OTEACADEMY ME ΘΕΜΑ:

ΠΑΣΧΑΛΙΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ: ΟΡΟΣ ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΣ ΕΝΟΤΗΤΟΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

κ. Λέων Μπράνγκ,
Δρ. Θεολογίας, Ἀντιπρόεδρος ΠΕΘ

 Σεβαστοί Πατέρες, αγαπητοί χριστιανοί,

Ευχαριστώ την  Εστία Πατερικών Μελετών για την τιμητική πρόσκληση να συμμετάσχω στην σημερινή ημερίδα με τίτλο «Πασχάλινος Κανόνας: Όρος αμετακίνητος ενότητος της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Τελευταία υπάρχουν πολλές αναφορές τόσο του Πάπα Φραγκίσκου όσο και του Πατριάρχου Βαρθολομαίου στο θέμα του κοινού εορτασμού του Πάσχα[1].

Τα σημεία αναφοράς τους είναι:

Η κοινή τους επιθυμία, να ανταποκριθούν στο μεγάλο ζήτημα «της των πάντων ενώσεως»

Η τιμή προς τους Πατέρες της «εν Νικαία Α´ Οικουμενικής Συνόδου». Και η καλύτερη μορφή μνήμης τους φέτος με την επέτειο των 1700 ετών από τη Σύνοδο είναι ο καθορισμός κοινού εορτασμού του Πάσχα για όλους τους χριστιανούς.

Ο Πατριάρχης δείχνει να επιμένει στην επιστροφή των Δυτικών στο Πασχάλιο του Ιουλιανού ημερολόγιου. Ο Πάπας δέχεται κοινό εορτασμό σε μία ημερομηνία κοινής αποδοχής από όλους.

Να σταματήσουν οι φανατισμοί, μικροψυχίες και προκαταλήψεις. Ο Θεός μας είναι Θεός της αγάπης.

Δεν είναι απόλυτα ώριμα τα πράγματα ακόμα «δια το κοινόν Ποτήριον», αλλά αυτό προφανώς είναι ο στόχος, στον οποίο θα βοηθήσει ο κοινός εορτασμός του Πάσχα του 2025 και ο καθορισμός κοινού υπολογισμού για το μέλλον.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει ένας έντονος αντίλογος, τον οποίο με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο εκφράζει η μεγάλη πατερική μορφή του π. Επιφανείου Θεοδωροπούλου ήδη πριν από 50 χρόνια. Για το ενδεχόμενο καθιέρωσης κοινού εορτασμού τονίζει τον μεγάλο κίνδυνο για την δογματική και ιδίως την εκκλησιολογία της Ορθοδοξίας. Επίσης υπογραμμίζει, ότι η Α΄ Οικουμενική Σύνοδο θέσπισε κοινό εορτασμό μόνο για τα μέλη της Εκκλησίας και όχι για τη σχέση με τους αιρετικούς της εποχής[2].

Α. "Ανωτερότητα" της δυτικής Θεολογίας

Ο βασικός λόγος αρχικά της απομάκρυνσης και στη συνέχεια της απόσχισης της δυτικής χριστιανοσύνης από την Ορθοδοξία πρέπει να αναζητηθεί στην ιδιαίτερη υπεροψία έναντι των Πατέρων της Εκκλησίας. Το Φραγκικό βασίλειο που αναδύεται στη Δύση, ιδίως με την κεντρική μορφή του Καρλομάγνου, ο οποίος τα Χριστούγεννα του έτους 800 στέφθηκε στη Ρώμη από τον πάπα Λέοντα Γ΄ αυτοκράτωρ των Ρωμαίων, θέλει να αποτελέσει τον φορέα και γνήσιο εκφραστή του Χριστιανισμού με τον βασιλέα του ως αυτοκράτορα και προστάτη της πίστης όλων των χριστιανών. Ως νέο πολιτιστικό και πολιτικό μέγεθος στην ιστορία και με βασικό αντίπαλο την Ορθόδοξη Ανατολή ξεκίνησε, κυρίως με την προβολή του filioque από τον 9ο αιώνα, μια εκστρατεία διαβολής της Ορθοδοξίας ως αιρετικής[3]. Η πρώτη μεγάλη επιτυχία ήταν η επιβολή του filioque  στο Σύμβολο της Πίστεως της Εκκλησίας της Ρώμης το 1014 και έπειτα το Μεγάλο Σχίσμα του 1054. Λίγο αργότερα ακολούθησαν οι Σταυροφορίες με ουσιαστικό στόχο την κατάκτηση της Ρωμιοσύνης[4].

Κατά την παπική αντίληψη η περίοδος των Πατέρων της Εκκλησίας σταματάει στη Δύση με τον Ισίδωρο της Σεβίλλης (560-636) και στην ορθόδοξη Ανατολή με τον άγ. Ιωάννη τον Δαμασκηνό (περ. 675-749). Για την Ανατολή αυτή η θέση γίνεται σχετικά εύκολα κατανοητή, επειδή από το 2ο ήμισυ του 9ου αιώνα, όπως είδαμε ήδη λίγο παραπάνω, η ορθόδοξη Ανατολή αντιμετωπίζεται από τους Φράγκους όλο και περισσότερο ως αίρεση. Γιατί όμως για τον Παπισμό σταματάει η πατερική περίοδος και στη Δύση κατά τον 7ο αιώνα; Πρώτον, επικράτησε προοδευτικά η πεποίθηση ότι ο Παπισμός όχι μόνο είναι απόλυτα εναρμονισμένος με την πατερική παράδοση, αλλά ότι με την θεολογία που αναπτύσσει μέσω του Σχολαστικισμού, της επίσημης παπικής θεολογίας του Μεσαίωνα, υπερβαίνει τη θεολογία των Πατέρων της Εκκλησίας.

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΕΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥΣ!

 

Ἡ μεγάλη πλειοψηφία τῶν Διδασκάλων δὲν διαθέτει θεολογικὴν κατάρτησιν

ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΙ ΣΤΕΡΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΑΠΟ ΧΡΙΣΤΟΝ ΚΑΙ ΑΓΙΟΥΣ!

Ἀπαιτεῖται ἐπειγόντως διορισμὸς Θεολόγων Καθηγητῶν εἰς τὸ Δημοτικὸν

 Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, θεολόγος

  «Τὰ παιδιὰ εἶναι ἄδειες κασσέττες. Ἂν γεμίσουν Χριστό, θὰ εἶναι κοντά Του πάντα. Ἂν ὄχι, εἶναι πιὸ εὔκολο, ὅταν μεγαλώσουν, νὰ παραστρατήσουν. Ἂν μικρὰ βοηθηθοῦν, καὶ νὰ ξεφύγουν ἀργότερα λίγο, πάλι θὰ συνέλθουν. Ἂν ποτισθῆ τὸ ξύλο μὲ λάδι, δὲν σαπίζει. Λίγο ἂν ποτισθοῦν τὰ παιδιὰ μὲ εὐλάβεια, μὲ φόβο Θεοῦ, δὲν ἔχουν ἀνάγκη μετά.» Αὐτὰ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου ἀπευθύνονται πρωτίστως σὲ γονεῖς μικρῶν παιδιῶν, ἔχουν ὅμως ἐφαρμογὴ καὶ σὲ παιδιὰ μεγαλύτερης ἡλικίας, στὴν ἡλικία τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Καὶ ἐκεῖ ἀφοροῦν κυρίως καὶ στοὺς δασκάλους ποὺ ἔχουν τὴν εἰδικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν διαπαιδαγώγησή τους.

  Αὐτὴ τὴν εὐθύνη τονίζει καὶ τὸ Σύνταγμά μας, τὸ ὁποῖο ὡς σκοπὸ τῆς παιδείας ὁρίζει στὸ ἄρθρο 16 παρ. 2  μεταξὺ ἄλλων τὴν «ἀνάπτυξη τῆς θρησκευτικῆς συνείδησης». Καὶ μὲ τὸν ὅρο αὐτὸ δὲν ἐννοεῖται γενικὰ καὶ ἀόριστα  κάποια θρησκευτικὴ συνείδηση, ἀλλὰ  αὐτὴ ἡ θρησκευτικὴ συνείδηση προσδιορίζεται ὡς ὀρθόδοξη, ὅπως μᾶς διευκρινίζουν οἱ σχετικὲς ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας. Οἱ τελευταῖες ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ (2018 καὶ 2019) μιλοῦν ρητὰ γιὰ τὴν «ἀνάπτυξη τῆς ὀρθόδοξης χριστιανικῆς συνειδήσεως τῶν μαθητῶν», τὴν ὁποία ὀφείλει νὰ ὑπηρετεῖ τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Γι’ αὐτὸ «πρέπει νὰ διδάσκεται ἐπὶ ἱκανὸ ἀριθμὸ ὡρῶν διδασκαλίας ἑβδομαδιαίως» καὶ φυσικὰ «νὰ μὴ ὑποβαθμίζεται… σὲ σχέση μὲ τὰ ἄλλα μαθήματα». Στὰ ἐκπαιδευτικὰ προγράμματα τῶν τελευταίων 30 ἐτῶν αὐτὸς ὁ ἱκανὸς ἀριθμὸς ὡρῶν γιὰ τὸ Δημοτικὸ Σχολεῖο ὁρίζεται μὲ δίωρο ὑποχρεωτικὸ μάθημα τὴν ἑβδομάδα ἀπὸ τὴν Γ’ ἕως καὶ τὴν ΣΤ’ Τάξη.

Ἀλήθεια, τὸ πιστεύετε;

 

Ἀλήθεια, τὸ πιστεύετε;

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, θεολόγος

  Ἡ «Ἑβδομάδα Προσευχῆς γιὰ τὴν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν» ἔχει ὁριστεῖ ἀπὸ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν (ΠΣΕ) στὸ βόρειο ἡμισφαίριο γιὰ τὶς 18-25 Ἰανουαρίου, στὸ διάστημα ἀνάμεσα σὲ δύο ἑορτὲς τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ, τῆς ὁμολογίας τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου καὶ τῆς μεταστροφῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Γιὰ τὸ νότιο ἡμισφαίριο ἔχει ἐπικρατήσει ἡ Πεντηκοστή, ἡ ὁποία ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμητὴ ἑνότητα ποὺ δηλώνεται μὲ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν».

Σύμφωνα μὲ  τὸ ἱστολόγιο τοῦ ΠΣΕ «oikoumene.org» τὸ ἑκάστοτε θέμα, οἱ ἑορτασμοὶ τῆς ἑβδομάδας καὶ τὰ λειτουργικὰ κείμενα προετοιμάζονται ἀπὸ μία ὁμάδα τῆς οἰκουμενικῆς κίνησης, σὲ κάποια περιοχὴ τοῦ κόσμου, καὶ ὑποβάλλονται σὲ ἐπεξεργασία σὲ μία κοινὴ διεθνῆ συντακτικὴ ἐπιτροπὴ τοῦ ΠΣΕ καὶ τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας. Ἔπειτα δημοσιεύονται ἀπὸ τὸ Παπικὸ συμβούλιο γιὰ τὴν προώθηση τῆς ἑνότητας τῶν χριστιανῶν καὶ τὸ ΠΣΕ.

Φέτος οἱ προετοιμασίες ἔγιναν ἀπὸ τὴ μοναστικὴ κοινότητα Bose στὴ βόρεια Ἰταλία, ἡ ὁποία ἀποτελεῖται ἀπὸ μοναχοὺς καὶ μοναχὲς ποὺ ἀνήκουν σὲ διάφορες χριστιανικὲς ὁμολογίες. Ὡς βασικὸ σύνθημα τῆς φετινῆς «Ἑβδομάδας Προσευχῆς…» ἔχει ἐπιλεγεῖ τὸ «πιστεύεις τοῦτο;», παρμένο ἀπὸ τὸν διάλογο τοῦ Χριστοῦ μὲ τὴν Μάρθα μετὰ τὸ θάνατο τοῦ Λαζάρου, τὸν ἀδελφό τῆς Μάρθας. Ὁ Χριστὸς μετὰ ἀπὸ ἀποκάλυψη ποὺ τῆς κάνει, λέγοντας «ἐγὼ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἄν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» τῆς θέτει τὸ ἐρώτημα «πιστεύεις τοῦτο;» Καὶ ἀπαντᾶ ἡ Μάρθα «ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος.» (Ἰω. 11, 25-27). Τὸ σύνθημα αὐτὸ προφανῶς ἔχει ἐπιλεγεῖ μὲ ἀφορμὴ τὸν ἑορτασμὸ τῆς μνήμης τῶν 1700 ἐτῶν τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τὸ 325 μ.Χ., ὅπου συντάχθηκε τὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως, τὸ ὁποῖο συμπληρώθηκε κατὰ τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει Β΄ Οἰκουμενικὴ Σύν­οδο τὸ 381 μ.Χ. Τὸ σύνθημα αὐτὸ ἐπαναλαμβάνεται ἀρκετὲς φορὲς στὴν ἀκολουθία τῆς οἰκουμενιστικῆς συμπροσευχῆς, ἡ ὁποία ἀκολουθεῖ στὴ δομὴ της πιστὰ τὴ δομὴ τῆς Θείας Λειτουργίας χωρὶς ὅμως προσφορὰ τῶν θείων δώρων, χωρὶς ἀναφορά, ἀνάμνηση, ἐπίκληση καὶ φυσικὰ χωρὶς Θεία Κοινωνία, χωρὶς δηλαδὴ τὸ «κοινὸν ποτήριον». Σύμφωνα μὲ  δήλωση τοῦ Πατριάρχου Κων/πόλεως Βαρθολομαίου δὲν εἶναι  ἀκόμα ἕτοιμα  τὰ  πρά­γματα γι’ αὐτό, στὸ ὁποῖο, ὅμως, ὡς ἔκφραση τῆς πλήρους ἑνότητας, ἐνατενίζουν πάντες οἱ θιασῶτες τοῦ οἰκουμενισμοῦ.

  Ὑπάρχει, ὡστόσο, ὅπως τονίζει τὸ κείμενο τῆς συμπροσευχῆς, ἤδη ἡ κοινὴ πίστη ὅλων. Ρητὰ ἀναφέρει: «Πρὸ 1700 ἐτῶν οἱ χριστιανοὶ πάλευαν μὲ ζητήματα τῆς πίστης. Οἱ διαμάχες τελικά τούς ἐπέτρεψαν νὰ διακηρύξουν τὴν πίστη τους μὲ τὰ λόγια τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως τῆς Νίκαιας. Σήμερα, ὡς χριστιανοὶ ἀπὸ διαφορετικοὺς πολιτισμοὺς καὶ ὁμολογίες, συγκεντρωνόμαστε, γιὰ νὰ γιορτάσουμε τὴν κοινή μας πίστη. Ὁ Χριστὸς εἶναι ἀνάμεσά μας.» Ἀκολουθεῖ ἡ ἀπάντηση ὅλων τῶν συμμετεχόντων: «Ἦταν. Εἶναι. Καὶ πάντα θὰ εἶναι».

Κοινόν Πασχάλιον, Σύμπτωση ἤ Πρόκληση;

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Λέων Μπράνκ - Διδάκτωρ Θεολογίας, Ἀντιπρόεδρος ΠΕΘ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Δημήτρης Χιωτακάκος - Δρ. Πληροφορικής κ Τηλ/νιών

Οἱ σημερινοὶ ἐκφρασταί τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Θρόνου – Β΄ Μέρος

Οἱ σημερινοὶ ἐκφρασταί τοῦ «Οἰκουμενικοῦ» Θρόνου – Β΄ Μέρος

 

Δείτε ΕΔΩ το  –

 Α΄ μέρος

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, θεολόγος

Β΄ Μέρος

Εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τοῦ β΄ μέρους τοῦ παρόντος ἄρθρου θὰ ἤθελα νὰ διευκρινίσω, ὅτι φυσικὰ δὲν ἀμφισβητῶ τὸν τίτλο  «οἰκουμενικὸς» τόσο γιὰ τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὅσο καὶ γιὰ τὸν ἑκάστοτε Πατριάρχη αὐτοῦ τοῦ θρόνου. Τὸν δέχομαι ὅμως μὲ τὴν βασικὴ διευκρίνιση ποὺ εἰσάγει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης, ἑρμηνεύοντας τὸν 28ο κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου στὸ Πηδάλιο.

Ὁ 28ος Κανὼν τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου

Σημειώνει ἐκεῖ δύο ἐννοιολογικὲς ἐκδοχὲς γιὰ τὸν ὅρο «οἰκουμενικός». Πρῶτον, μπορεῖ νὰ σημαίνει Ἐπίσκοπο μὲ «ἐξουσίαν ἰδικὴν καὶ μοναρχικὴν ἐν τῇ καθόλου Ἐκκλησίᾳ» καὶ δεύτερον, μπορεῖ νὰ δηλώνει ἕνα μεγάλο μέρος τῆς οἰκουμένης, ἐπειδὴ μὲ τὸ περιεχόμενο αὐτὸ χρησιμοποιήθηκε ὁ ὅρος καὶ γιὰ βασιλεῖς. «Κατὰ μὲν τὸ πρῶτο σημαινόμενον – συνεχίζει ὁ Ἅγιος – λοιπὸν οὐ λέγεται ποτέ Οἰκουμενικὸς ὁ Κωνσταντινουπόλεως, ἀλλ’ οὐδὲ ὁ Ρώμης, ἢ ἄλλος τινάς, εἰμὴ μόνος ὁ Χριστός, ὁ τῆς οἰκουμένης ὅλης ἀληθῶς Πατριάρχης, ᾧ ἐδόθη πᾶσα ἐξουσία ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. λέγεται δὲ κατὰ τὸ δεύτερον σημαινόμενον διὰ τὸ πολὺ μέρος τῆς οἰκουμένης ἔχειν ὑφ’ ἑαυτόν, καὶ πρὸς τούτοις διὰ τὸν ζῆλον καὶ τὴν πρόνοιαν ὁπού ἔχει εἰς τὴν φυλακὴν τῆς πίστεως καὶ τῶν συνοδικῶν καὶ πατρικῶν παραδόσεων, ὄχι μόνον ἐν τῇ ἑαυτοῦ Διοικήσει, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς». Αὐτὸς ὁ ζῆλος, αὐτὴ ἡ πρόνοια γιὰ τὴν τήρηση τῆς πίστεως, δὲν νοεῖται φυσικὰ ἐδῶ μὲ τὴν ἔννοια, ὅπως δυστυχῶς τὴν γνωρίζουμε σήμερα, νὰ ἐπιβάλει κανεὶς ἐν εἴδει μονάρχη τὶς δικές του προειλημμένες ἀποφάσεις, ἀλλὰ γιὰ νὰ διακονεῖ τὴν οἰκουμενικὴ Ὀρθοδοξία.

ΟΧΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΑΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ!

                     

Μόνον μὲ τὴν ἐπιστροφὴν εἰς τὴν ἀλήθειαν  τῆς κοινῆς παραδόσεως τῶν 7 Οἰκουμενικῶν Συνόδων  ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα

 

ΟΧΙ ΚΟΙΝΟΣ ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΠΑΣΧΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΑΙ ΠΑΠΙΚΩΝ!

 

Τὸ Φανάρι εἶναι πρόθυμον νὰ ἐγκαταλείψη τὴν ὄντως ἀληθινὴν πίστιν τῶν Ὀρθοδόξων καὶ νὰ τὴν ἀντικαταστήση μὲ τοὺς μύθους τῶν Λατίνων, ὥστε νὰ ἔχη κάτι κοινὸν νὰ ἑορτάση μετ’ αὐτῶν;

 

Γράφει ὁ κ. Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας

   Ἡ πρόσφατη Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀπὸ τῆς 1ης μέχρι καὶ τῆς 3ης Σεπτεμβρίου 2024 ἀναφέρθηκε μεταξὺ τῶν ἄλλων στὸν προγραμματισμένο γιὰ τὰ τέλη Μαΐου 2025 ἑορτασμὸ τῶν 1700 ἐτῶν ἀπὸ τὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Νικαίας παρουσίᾳ τοῦ Πάπα Φραγκίσκου. Καὶ ἐφόσον οἱ θεοφόροι Πατέρες αὐτῆς τῆς Συνόδου ἀσχολήθηκαν καὶ μὲ τὸ ζήτημα τῆς ρύθμισης τῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἡ ἀνακοίνωση τῆς Πατριαρχικῆς Συνόδου ὑπογραμμίζει τὰ ἑξῆς: «Ἐν τῷ πνεύματι τούτῳ, ἐκφράζεται ὁμοθυμαδὸν ἡ εὐχὴ ὁ κοινὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα κατὰ τὸ ἑπόμενον ἔτος ὑπὸ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Χριστιανοσύνης, νὰ μὴ ἀποτελέση μίαν εὐτυχῆ ἁπλῶς σύμπτωσιν, ἀλλὰ τὴν ἀπαρχὴν τῆς καθιερώσεως κοινῆς ἡμερομηνίας διὰ τὸν ἑορτασμὸν του κατ’ ἔτος, συμφώνως πρὸς τὸ Πασχάλιον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας». Αὐτὴ ἡ εὐχὴ γιὰ ἕνα κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα ἀπὸ τὸ 2025 καὶ στὸ ἑξῆς μεταξὺ Ὀρθοδόξων καὶ Ρωμαιοκαθολικῶν δημιούργησε μία μεγάλη ἀναστάτωση σὲ πολλοὺς πιστούς, ὅπως φαίνεται ἀπὸ πάμπολλες ἀναφορὲς σὲ συζητήσεις καὶ ἄρθρα μὲ τὸ θέμα αὐτό.

   Μία γρήγορη ἀνάγνωση αὐτῆς τῆς εὐχῆς ποὺ ἐκφράζεται ἀπὸ τὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο πείθει τὸν καλοπροαίρετο ἀναγνώστη, νὰ ἐκφράσει συγχαρητήρια στὰ μέλη αὐτῆς τῆς Συνόδου. Διότι προφανῶς μέσα στὸ πνεῦμα τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Νικαίας, οἱ ὁποῖοι εἰσήγαγαν μία κοινὴ  ἡμερομηνία ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα, ἐκεῖνα ἐπὶ τέλους ἐπιθυμοῦν νὰ θέσουν τέρμα στὴ διαίρεση καὶ νὰ προωθήσουν τὴν ἑνότητα ὁλόκληρης τῆς χριστιανοσύνης στὸν κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα. Μόνο ἡ διατύπωση «συμφώνως πρὸς τὸ Πασχάλιον τῆς καθ’ ἡμᾶς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας» μειώνει κάπως αὐτὴ τὴν τόσο θετικὴ εἰκόνα. Παραξενεύεται καὶ ἀναρωτιέται κανείς, γιατί ἐδῶ ἡ ἐπιμονὴ στὸ Πασχάλιον τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας; Δυστυχῶς δὲν μᾶς τὸ ἐξηγεῖ ἡ ἀνακοίνωση.